Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

1Μετὰ δὲ ταῦτα χωρισθεὶς ὁ Παῦλος ἐκ τῶν Ἀθηνῶν ἦλθεν εἰς Κόρινθον·

1Ἔπειτα δὲ ἀπὸ αὐτὰ ἀνεχώρησε ὁ Παῦλος ἀπὸ τὰς Ἀθήνας καὶ ᾖλθε εἰς τὴν Κόρινθον.

2καὶ εὑρών τινα Ἰουδαῖον ὀνόματι Ἀκύλαν, Ποντικὸν τῷ γένει, προσφάτως ἐληλυθότα ἀπὸ τῆς Ἰταλίας, καὶ Πρίσκιλλαν γυναῖκα αὐτοῦ, διὰ τὸ διατεταχέναι Κλαύδιον χωρίζεσθαι πάντας τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τῆς Ρώμης, προσῆλθεν αὐτοῖς,

2Ἐκεῖ δὲ εὑρῆκε κάποιον Ἰουδαῖον, Ἀκύλαν ὀνόματι, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὸν Πόντον. Εἶχε δὲ ἔλθει κατὰς τὰς ἡμέρας ἐκείνας αὐτὸς καὶ ἡ γυναῖκα του ἡ Πρίσκιλλα ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν, ἐπειδὴ εἶχε διατάξει ὁ Κλαύδιος νὰ ἀπομακρυνθοῦν ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ τὴν Ρώμην. Εἰς αὐτοὺς λοιπὸν ᾖλθεν ὁ Παῦλος.

3καὶ διὰ τὸ ὁμότεχνον εἶναι ἔμεινε παρ᾿ αὐτοῖς καὶ εἰργάζετο· ἦσαν γὰρ σκηνοποιοὶ τῇ τέχνῃ.

3Ἐπειδὴ δὲ ἐγνώριζε τὴν ἰδίαν τέχνην μὲ ἐκείνους, ἕμενε εἰς τὸ σπίτι των καὶ εἰργάζετο. Διότι καὶ ἐκεῖνοι ἦσαν σκηνοποιοί.

4διελέγετο δὲ ἐν τῇ συναγωγῇ κατὰ πᾶν σάββατον, ἔπειθέ τε Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνας.

4Κάθε δὲ Σάββατον ὠμιλοῦσε καὶ συνωμιλοῦσε μὲ τοὺς Ἑβραίους εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ ἔπειθεν Ἰπυδαίους καὶ Ἕλληνας μὲ τὴν διδασκαλίαν του.

5Ὡς δὲ κατῆλθον ἀπὸ τῆς Μακεδονίας ὅ τε Σίλας καὶ ὁ Τιμόθεος, συνείχετο τῷ πνεύματι ὁ Παῦλος διαμαρτυρόμενος τοῖς Ἰουδαίοις τὸν Χριστόν Ἰησοῦν.

5Ὅταν δὲ κατέβηκαν ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν ὁ Σίλας καὶ ὁ Τιμόθεος, ὁ Παῦλος εὑρίσκετο εἰς κατάστασιν στενοχωρίας διὰ τὴν ἀπροθυμίαν τῶν Ἰουδαίων, πρὸς τοὺς ὁποίους αὐτὸς ἀπεδείκνυε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἧτο ὁ Χριστός.

6ἀντιτασσομένων δὲ αὐτῶν καὶ βλασφημούντων ἐκτιναξάμενος τὰ ἱμάτια εἶπε πρὸς αὐτούς· Τὸ αἷμα ὑμῶν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν ὑμῶν· καθαρὸς ἐγώ· ἀπὸ τοῦ νῦν εἰς τὰ ἔθνη πορεύσομαι.

6Ἐπειδὴ ὅμως ἐκεῖνοι ἀντετάσσοντο εἰς τὸ ἔργον του καὶ ἐξεστόμιζαν ὕβρεις καὶ βλασφημίας ἐναντίον αὐτοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ, ἐτίναξε τὰ ἐνδύματά του καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· <ἡ εὐθύνῃ διὰ τὴν ἀπιστίαν σας ἂς πέσῃ ἐπάνω εἰς τὰ κεφάλια σας· ἐγὼ εἷμαι ἀνεύθυνος. Ἀπὸ τώρα δὲ καὶ εἰς τὸ ἐξῆς θὰ ὑπάγω νὰ κηρύξω εἰς τοὺς ἐθνικοὺς τῆς Κορίνθου>.

7καὶ μεταβὰς ἐκεῖθεν ἦλθεν εἰς οἰκίαν τινὸς ὀνόματι Ἰούστου, σεβομένου τὸν Θεόν, οὗ ἡ οἰκία ἦν συνομοροῦσα τῇ συναγωγῇ.

7Καὶ πράγματι ἔφυγε ἀπὸ τὴν συναγωγήν. Καὶ ᾖλθε εἰς τὸ σπίτι κάποιου προσηλύτου, ὀνόματι Ἰούστου, ποὺ ἐσέβετο τὸν Θεὸν καὶ τοῦ ὁποίου ἡ οἰκία ἐγειτόνευε μὲ τὴν συναγωγήν.

8Κρίσπος δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος ἐπίστευσε τῷ Κυρίῳ σὺν ὅλῳ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ, καὶ πολλοὶ τῶν Κορινθίων ἀκούοντες ἐπίστευον καὶ ἐβαπτίζοντο.

8Ὁ Κρίσπος δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος ἐπίστευσε εἰς τὸν Κύριον μαζῆ μὲ ὅλο του τὸ σπίτι καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Κορινθίους, καθὼς ἤκουαν τὸ κήρυγμα τοῦ Παύλου, ἐπίστευαν καὶ ἐβαπτίζοντο.

9Εἶπε δὲ ὁ Κύριος δι᾿ ὁράματος ἐν νυκτὶ τῷ Παύλῳ· Μὴ φοβοῦ, ἀλλὰ λάλει καὶ μὴ σιωπήσῃς,

9Εἶπε δὲ ὁ Κύριος εἰς τὸν Παῦλον κατὰ τὴν νύκτα μὲ ἕνα ὅραμα· <μὴ φοβᾶσαι, ἀλλὰ κήρυττε καὶ μὴ σιωπήσῃς.

10διότι ἐγώ εἰμι μετὰ σοῦ, καὶ οὐδεὶς ἐπιθήσεταί σοι τοῦ κακῶσαί σε, διότι λαός ἐστί μοι πολὺς ἐν τῇ πόλει ταύτῃ.

10Διότι ἐγὼ εἷμαι μαζῆ σου καὶ κανεὶς δὲν θά σοῦ ἐπιτεθῇ διὰ νὰ σὲ βλάψῃ. Κήρυττε, διότι εἰς τὴν πόλιν αὐτὴν εἶναι πολὺς λαός μου>.

11ἐκάθισέ τε ἐνιαυτὸν καὶ μῆνας ἓξ διδάσκων ἐν αὐτοῖς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

11Ἐκάθισε, πράγματι, ὁ Παῦλος ἐκεῖ ἕνα ἔτος καὶ ἓξ μῆνες, διδάσκων μεταξὺ τῶν κατοίκων τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

12Γαλλίωνος δὲ ἀνθυπατεύοντος τῆς Ἀχαΐας κατεπέστησαν ὁμοθυμαδὸν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ Παύλῳ καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἐπὶ τὸ βῆμα,

12Κατὰ τὸν καιρὸν δέ ποὺ ἐκυβερνοῦσε τὴν Ἀχαῒαν ὡς ἀνθύπατος ὁ Γαλλίων, ἐξηγέρθησαν οἱ Ἰουδαῖοι μὲ μιὰ γνώμη ἐναντίον τοῦ Παύλου καὶ τὸν ἔφεραν ἐμπρὸς εἰς τὴν δικαστικὴν ἔδραν τοῦ Γαλλίωνος

13λέγοντες ὅτι παρὰ τὸν νόμον οὗτος ἀναπείθει τοὺς ἀνθρώπους σέβεσθαι τὸν Θεόν.

13λέγοντες ὅτι αὐτὸς παρασύρει μὲ δολίους λόγους τοὺς ἀνθρώπους νὰ λατρεύουν τὸν Θεόν, μὲ τρόπον διαφορετικὸν ἀπὸ αὐτόν, ποὺ λέγει ὁ νόμος τοῦ Μωϋσέως.

14μέλλοντος δὲ τοῦ Παύλου ἀνοίγειν τὸ στόμα εἶπεν ὁ Γαλλίων πρὸς τοὺς Ἰουδαίους· Εἰ μὲν οὖν ἦν ἀδίκημά τι ἢ ῥᾳδιούργημα πονηρόν, ὦ Ἰουδαῖοι, κατὰ λόγον ἂν ἠνεσχόμην ὑμῶν·

14Ὅταν δὲ ἐπρόκειτο νὰ ἀνοίξῃ τὸ στόμα του ὁ Παῦλος καὶ νὰ ἀπολογηθῇ, εἶπε ὁ Γαλλίων πρὸς τοὺς Ἰουδαίους· <ἐὰν μὲν αὐτό ποὺ καταγγέλετε, ὦ Ἰουδαῖοι, ἧτο ἀδίκημα ποὺ τὸ τιμωρεῖ ὁ νόμος ἢ ἧτο κάποια ἐγκληματικὴ πρᾶξις ἐναντίον σας, θὰ σᾶς ἤκουα μὲ ὑπομονὴν κατὰ λόγον δικαιοσύνης.

15εἰ δὲ ζήτημά ἐστι περὶ λόγου καὶ ὀνομάτων καὶ νόμου τοῦ καθ᾿ ὑμᾶς, ὄψεσθε αὐτοί· κριτὴς γὰρ ἐγὼ τούτων οὐ βούλομαι εἶναι.

15Ἐὰν ὅμως εἶναι ζήτημα σχετικὸν μὲ διδασκαλίας καὶ ὀνόματα καὶ μὲ διατάξεις τοῦ νόμου σας, τακτοποιήσατέ το σεῖς μόνοι σας. Διότι ἐγὼ δὲν θέλω νὰ γίνω δικαστὴς εἰς τέτοια ζητήματα>.

16καὶ ἀπήλασεν αὐτοὺς ἀπὸ τοῦ βήματος.

16Καὶ τοὺς ἐδίωξε ἀπὸ τὸ δικαστήριον.

17ἐπιλαβόμενοι δὲ πάντες οἱ Ἕλληνες Σωσθένην τὸν ἀρχισυνάγωγον ἔτυπτον ἔμπροσθεν τοῦ βήματος· καὶ οὐδὲν τούτων τῷ Γαλλίωνι ἔμελεν.

17Τότε ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἐπιασαν τὸν Σωσθένην, τὸν ἀρχισυνάγωγον, καὶ τὸν ἐκτυποῦσαν ἐμπρὸς εἰς τὸ δικαστικὸν βῆμα. Ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ ἀφῆκαν ἐντελῶς ἀδιάφορον τὸν Γαλλίωνα.

18Ὁ δὲ Παῦλος ἔτι προσμείνας ἡμέρας ἱκανὰς, τοῖς ἀδελφοῖς ἀποταξάμενος ἐξέπλει εἰς τὴν Συρίαν, καὶ σὺν αὐτῷ Πρίσκιλλα καὶ Ἀκύλας, κειράμενος τὴν κεφαλήν ἐν Κεγχρεαῖς· εἶχε γὰρ εὐχήν.

18Ὁ δὲ Παῦλος, ἀφοῦ ἔμεινε ἀρκετὰς ἡμέρας ἀκόμη ἐκεῖ, ἀπεχαιρέτησε τοὺς ἀδελφοὺς καὶ μὲ πλοῖον ἀνεχώρησε διὰ τὴν Συρίαν. Μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν ἀνεχώρησαν ἡ Πρίσκιλλα καὶ ὁ Ἀκύλας. Πρὶν δὲ ὁ Παῦλος ἀναχωρήσῃ ἐκούρευσε τὴν κεφαλὴν του εἰς τὰς Κεγχρεάς· διότι εἶχε κάνει τάξιμον σύμφωνα μὲ τὸν ἰουδαϊκὸν ἔθιμον νὰ μείνῃ ἀκούρευτος ἐπὶ ὡρισμένον χρόνον καὶ νὰ προσφέρῃ κατόπιν τὴν κόμην του θυσίαν εἰς τὸν Θεόν.

19κατήντησε δὲ εἰς Ἔφεσον, κἀκείνους κατέλιπεν αὐτοῦ, αὐτὸς δὲ εἰσελθὼν εἰς τὴν συναγωγὴν διελέχθη τοῖς Ἰουδαίοις.

19Ἦλθε δὲ εἰς τὴν Ἔφεσον· καὶ τὸν μὲν Ἀκύλαν καὶ τὴν Πρίσκιλλαν ἄφησε ἐκεῖ, αὐτὸς δὲ εἰσελθὼν εἰς τὴν συναγωγὴν συνωμίλησε μὲ τοὺς Ἰουδαίους.

20ἐρωτώντων δὲ αὐτῶν ἐπὶ πλείονα χρόνον μεῖναι παρ᾿ αὐτοῖς οὐκ ἐπένευσεν,

20Ἐπειδὴ δὲ ἐκεῖνοι τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μείνῃ περισσότερον χρόνον κοντὰ των, αὐτὸς δὲν συγκατετέθη,

21ἀλλὰ ἀποτάξατο αὐτοῖς εἰπών· Δεῖ με πάντως τὴν ἑορτὴν τὴν ἐρχομένην ποιῆσαι εἰς Ἱεροσόλυμα, πάλιν δὲ ἀνακάμψω πρὸς ὑμᾶς τοῦ Θεοῦ θέλοντος. καὶ ἀνήχθη ἀπὸ τῆς Ἐφέσου,

21ἀλλὰ τοὺς ἀπεχαιρέτησε καὶ εἶπε· <πρέπει ὀπωσδήποτε τὴν προσεχῆ ἑορτὴν νὰ τὴν κάνω εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Πάλιν δέ, Θεοῦ θέλοντος, θὰ ἐπιστρέψω εἰς σᾶς>. Καὶ ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν Ἔφεσον μὲ πλοῖον.

22καὶ κατελθὼν εἰς Καισάρειαν, ἀναβὰς καὶ ἀσπασάμενος τὴν ἐκκλησίαν κατέβη εἰς Ἀντιόχειαν,

22Ἀπεβιβάσθη εἰς τὴν Καισάρειαν καὶ ἀφοῦ ἀνέβηκε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἐχαιρέτησε τὴν ἐκεῖ Ἐκκλησίαν τῶν πιστῶν, κατέβηκε εἰς τὴν Ἀντιόχειαν.

23καὶ ποιήσας χρόνον τινὰ ἐξῆλθε διερχόμενος καθεξῆς τὴν Γαλατικὴν χώραν καὶ Φρυγίαν, ἐπιστηρίζων πάντας τοὺς μαθητάς.

23Ἀφοῦ δὲ ἔμεινεν ὀλίγον χρόνον ἐκεῖ, ἔφυγε καὶ περιώδευε ἐν συνεχεία τὴν χώραν τῆς Γαλατίας καὶ τὴν Θρυγίαν, στηρίζων εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν πίστιν καὶ ζωὴν ὅλους τοὺς μαθητάς.

24Ἰουδαῖος δέ τις Ἀπολλὼς ὀνόματι, Ἀλεξανδρεὺς τῷ γένει, ἀνὴρ λόγιος, κατήντησεν εἰς Ἔφεσον, δυνατὸς ὢν ἐν ταῖς γραφαῖς.

24Ἐν τῷ μεταξὺ δὲ κάποιος Ἰουδαῖος, ὀνόματι Ἀπολλώς, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρειαν καὶ ἧτο μορφωμένος καὶ εὔγλωττος καὶ βαθὺς γνώστης τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ᾖλθεν εἰς τὴν Ἔφεσον.

25οὗτος ἦν κατηχημένος τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου, καὶ ζέων τῷ πνεύματι ἐλάλει καὶ ἐδίδασκεν ἀκριβῶς τὰ περὶ τοῦ Κυρίου, ἐπιστάμενος μόνον τὸ βάπτισμα Ἰωάννου·

25Αὐτὸς εἶχε διδαχθῇ τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου καὶ ἧτο θερμὸς καὶ ἐνθουσιώδης κατὰ τὸ πνεῦμα. Ὠμιλοῦσε καὶ ἐδίδασκε μὲ ἀκρίβειαν τὰ περὶ τοῦ Κυρίου, μολονότι ἐγνώριζε μόνον τὸ βάπτισμα καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωάννου.

26οὗτός τε ἤρξατο παρρησιάζεσθαι ἐν τῇ συναγωγῇ. ἀκούσαντες δὲ αὐτοῦ Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα προσελάβοντο αὐτὸν καὶ ἀκριβέστερον αὐτῷ ἐξέθεντο τὴν ὁδὸν τοῦ Θεοῦ.

26Αὐτὸς ἤρχισε μὲ θάρρος νὰ κηρύττῃ εἰς τὴν συναγωγήν. Ὅταν δὲ τὸν ἤκουσαν ὁ Ἀκύλας καὶ ἡ Πρίσκιλλα, τὸν ἐπῆραν μὲ ἀγάπην κοντὰ των καὶ ἐξέθεσαν εἰς αὐτὸν μὲ ἀκόμη μεγαλυτέραν ἀκρίβειαν τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ.

27βουλομένου δὲ αὐτοῦ διελθεῖν εἰς τὴν Ἀχαΐαν προτρεψάμενοι οἱ ἀδελφοὶ ἔγραψαν τοῖς μαθηταῖς ἀποδέξασθαι αὐτόν· ὃς παραγενόμενος συνεβάλετο πολὺ τοῖς πεπιστευκόσι διὰ τῆς χάριτος.

27Ἐπειδὴ δὲ αὐτὸς ἤθελε νὰ περάσῃ εἰς τὴν Ἀχαΐαν, τὸν παρεκίνησαν καὶ τὸν ἐνεθάρρυναν οἱ ἀδελφοὶ δι᾿ αὐτὸ καὶ ἔγραψαν εἰς τοὺς ἐκεῖ Χριστιανοὺς νὰ τὸν δεχθοῦν μὲ κάθε ἀγάπην καὶ ἐμπιστοσύνην. Αὐτὸς δέ, ὅταν ᾖλθε εἰς τὴν Κόρινθον, ὠφέλησε καὶ ἐστήριξε εἰς τὴν πίστιν πολὺ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ εἶχον πιστεύσει εἰς τὸν Κύριον.

28εὐτόνως γὰρ τοῖς Ἰουδαίοις διακατηλέγχετο δημοσίᾳ ἐπιδεικνὺς διὰ τῶν γραφῶν εἶναι τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν.

28Διότι μὲ πολλὴν δύναμιν ἐξήλεγχε καὶ ἀπεστόμωνε δημοσία τοὺς Ἰουδαίους ἀποδεικνύων διὰ τῶν Γραφῶν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἧτο ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός.