Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

1Ἀνὴρ δέ τις Ἁνανίας ὀνόματι σὺν Σαπφείρῃ τῇ γυναικὶ αὐτοῦ ἐπώλησε κτῆμα

1Ἔνας ἄνθρωπος, Ἀνανίας ὀνόματι, μαζῆ μὲ τὴν γυναῖκα του τὴν Σαπφείραν ἐπώλησε τὸ κτῆμα του

2καὶ ἐνοσφίσατο ἀπὸ τῆς τιμῆς, συνειδυίας καὶ τῆς γυναικός αὐτοῦ, καὶ ἐνέγκας μέρος τι παρὰ τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων ἔθηκεν.

2καὶ ἐξεχώρισε καὶ ἐκράτησε διὰ τὸν ἑαυτὸν του ἕνα μέρος ἀπὸ τὰ εἰσπραχθέντα χρήματα, μὲ γνῶσιν καὶ συγκατάθεσιν τῆς γυναικὸς του, ἐν ἀγνοίᾳ τῶν Ἀποστόλων. Καὶ ἀφοῦ ἔφερε τὸ ὑπόλοιπον μέρος τῶν χρημάτων, τὸ ἔθεσε εἰς τοὺς πόδας τῶν Ἀποστόλων.

3εἶπε δὲ Πέτρος· Ἁνανία, διατί ἐπλήρωσεν ὁ σατανᾶς τὴν καρδίαν σου ψεύσασθαί σε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον καὶ νοσφίσασθαι ἀπὸ τῆς τιμῆς τοῦ χωρίου;

3Εἶπε δὲ ὁ Πέτρος· <Ἀνανία, διατὶ ἀφῆκες τὸν σατανᾶν νὰ γεμίσῃ μὲ πονηρίαν τὴν καρδίαν σου, ὥστε νὰ πῇς ψέματα καὶ νὰ θελήσῃς νὰ ἀπατήσῃς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον καὶ νὰ κρατήσῃς δολίως διὰ τὸν ἑαυτόν σου ἕνα μέρος ἀπὸ τὸ ἀντίτιμον τοῦ χωραφιοῦ;

4οὐχὶ μένον σοι ἔμενε καὶ πραθὲν ἐν τῇ σῇ ἐξουσίᾳ ὑπῆρχε; τί ὅτι ἔθου ἐν τῇ καρδίᾳ σου τὸ πρᾶγμα τοῦτο; οὐκ ἐψεύσω ἀνθρώποις, ἀλλὰ τῷ Θεῷ.

4Πρὶν πωληθῇ τὸ χωράφι δὲν ἕμενε ἰδικόν σου καὶ ἀφοῦ ἐπωλήθη, δὲν ἧτο τὸ ἀντίτιμόν του εἰς τὴν ἐξουσίαν σου νὰ τὸ κρατήσῃς ἢ νὰ τὸ δώσῃς; Διατὶ ἔβαλες εἰς τὴν καρδίαν σου αὐτὴν τὴν πονηρὰν πρᾶξιν, νὰ ἐξαπατήσῃς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ νὰ φανῇς, ὅτι ἀπὸ χριστιανικὴν τάχα ἀγάπην προσφέρεις τὰ πάντα εἰς τοὺς πιστούς; Δὲν εἶπες ψέματα εἰς ἀνθρώπους, ἀλλὰ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, εἰς τὸν Θεόν>.

5ἀκούων δὲ ὁ Ἁνανίας τοὺς λόγους τούτους πεσὼν ἐξέψυξε, καὶ ἐγένετο φόβος μέγας ἐπὶ πάντας τοὺς ἀκούοντας ταῦτα.

5Ἐνῶ δὲ ἤκουε τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ Ἀνανίας καὶ σχεδὸν πρὶν τελειώσῃ ὁ Πέτρος, ἔπεσε καταγῇς καὶ ἐξεψύχησε. Καὶ ἔπεσε μεγάλος φόβος εἰς ὅλους ἐκείνους ποὺ ἤκουαν αὐτά.

6ἀναστάντες δὲ οἱ νεώτεροι συνέστειλαν αὐτὸν καὶ ἐξενέγκαντες ἔθαψαν.

6Οἱ νεώτεροι δὲ ἐσηκώθησαν ἀμέσως, περιετύλιξαν τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Ἀνανίου μὲ νεκρικὰ σάβανα, τὸ μετέφεραν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ τὸ ἔθαψαν.

7Ἐγένετο δὲ ὡς ὡρῶν τριῶν διάστημα καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ, μὴ εἰδυῖα τὸ γεγονὸς, εἰσῆλθεν.

7Ὕστερον δὲ ἀπὸ διάστημα τριῶν περίπου ὡρῶν ἡ σύζυγος τοῦ Ἀνανίου, ἡ ὁποία δὲν εἶχε ἀκόμη πληροφορηθῆ τὸ γεγονὸς αὐτό, ᾖλθεν εἰς τὸν τόπον τῆς συγκεντρώσεως τῶν πιστῶν.

8ἀπεκρίθη δὲ αὐτῇ ὁ Πέτρος· Εἰπέ μοι, εἰ τοσούτου τὸ χωρίον ἀπέδοσθε; ἡ δὲ εἶπε· Ναί, τοσούτου.

8Τὴν ἠρώτησε δὲ ὁ Πέτρος· πές μου, πράγματι ἀντὶ τόσου ποσοῦ ἐπωλήσατε τὸ χωράφι;> Ἐκείνη δὲ εἶπε· <ναί, ἀντὶ τόσου>.

9ὁ δὲ Πέτρος εἶπε πρὸς αὐτήν· Τί ὅτι συνεφωνήθη ὑμῖν πειράσαι τὸ Πνεῦμα Κυρίου; ἰδοὺ οἱ πόδες τῶν θαψάντων τὸν ἄνδρα σου ἐπὶ τῇ θύρᾳ καὶ ἐξοίσουσί σε.

9Ὁ δὲ Πέτρος τῆς εἶπε τότε· <διατὶ ἐσυμφωνήσατε σὺ καὶ ὁ σύζυγός σου νὰ πειράξετε μὲ τὴν ψευδολογίαν καὶ ἀπάτην τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου; Ἰδού, τὰ πόδια ἐκείνων, ποὺ ἔθαψαν τὸν ἄνδρα σου εἶναι τώρα εἰς τὴν θύραν καὶ θὰ μεταφέρουν καὶ σὲ ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, διὰ νὰ σὲ θάψουν>.

10ἔπεσε δὲ παραχρῆμα παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ ἐξέψυξεν· εἰσελθόντες δὲ οἱ νεανίσκοι εὗρον αὐτὴν νεκράν, καὶ ἐξενέγκαντες ἔθαψαν πρὸς τὸν ἄνδρα αὐτῆς.

10Ἔπεσε δὲ καὶ αὐτῇ ἀμέσως κοντὰ εἰς τὰ πόδια τοῦ Πέτρου καὶ ἐξεψύχησε. Ὅταν δὲ εἰσῆλθαν οἱ νέοι, εὐρῆκαν καὶ αὐτὴν νεκράν. Καὶ ἀφοῦ τὴν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, τὴν ἔθαψαν κοντὰ εἰς τὸν σύζυγόν της.

11καὶ ἐγένετο φόβος μέγας ἐφ᾿ ὅλην τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς ἀκούοντας ταῦτα.

11Καὶ ἔπεσε μεγάλος φόβος εἰς ὅλην τὴν Ἐκκλησίαν καὶ εἰς ὅλους ὅσοι ἐπληροφοροῦντο τὰ φοβερὰ αὐτὰ γεγονότα.

12Διὰ δὲ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλὰ· καὶ ἦσαν ὁμοθυμαδὸν ἅπαντες ἐν τῇ στοᾷ Σολομῶντος·

12Μὲ τὰ χέρια δὲ τῶν Ἀποστόλων ἐγίνοντο πολλὰ καὶ μεγάλα θαύματα, ποὺ ἐπιμαρτυροῦσαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ κηρύγματός των καὶ ἐπροκαλοῦσαν κατάπληξιν εἰς τὸν λαόν. Καὶ ἦσαν ὅλοι μὲ μιὰ καρδιά καὶ μὲ μιὰ γνώμη εἰς τὴν στοὰν τοῦ Σολομῶντος.

13τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς ἐτόλμα κολλᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλ᾿ ἐμεγάλυνεν αὐτοὺς ὁ λαός·

13Ἀπὸ δὲ τοὺς ἄλλους, ποὺ εἴχαν πιστεύσει, κανεὶς δὲν ἐτολμοῦσε νὰ τοὺς πλησιάσῃ καὶ νὰ ἀνακατευθῇ μὲ θάρρος μαζῆ των, ἀλλὰ ὁ λαὸς τοὺς ἐτιμοῦσε καὶ τοὺς ἐδόξαζε.

14μᾶλλον δὲ προσετίθεντο πιστεύοντες τῷ Κυρίῳ πλήθη ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν,

14Ὅσον δὲ ἐπερνοῦσαν αἱ ἡμέραι, ὁλονὲν περισσότερα πλήθη ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν προσειλκύοντο εἰς τὴν πίστιν τοῦ Κυρίου καὶ ἐπροστίθεντο εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν πιστῶν.

15ὥστε κατὰ τὰς πλατείας ἐκφέρειν τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τιθέναι ἐπὶ κλινῶν καὶ κραβάττων, ἵνα ἐρχομένου Πέτρου κἂν ἡ σκιὰ ἐπισκιάσῃ τινὶ αὐτῶν.

15Ὁ σεβασμὸς δὲ καὶ ἡ ἐκτίμησις τοῦ λαοῦ πρὸς αὐτοὺς διὰ τὴν θείαν δύναμιν, ποὺ ἐνεργοῦσε διὰ μέσου αὐτῶν, ἧτο τόσος, ὥστε ἔβγαζαν τοὺς ἀσθενεῖς εἰς τὰς πλατείας καὶ τοὺς ἔβαζαν οἱ μὲν πλούσιοι ἐπάνω εἰς κλίνας, οἱ δὲ πτωχοὶ εἰς ἀπέριττα κρεββάτια, ὥστε, ὅταν θὰ ἤρχετο καὶ θὰ ἐπερνοῦσε ὁ Πέτρος, καὶ ἡ σκιὰ του ἔστω νὰ πέσῃ ἐπάνω εἰς κανένα ἀπὸ αὐτούς, διὰ νὰ τὸν θεραπεύσῃ.

16συνήρχετο δὲ καὶ τὸ πλῆθος τῶν πέριξ πόλεων Ἱερουσαλήμ φέροντες ἀσθενεῖς καὶ ὀχλουμένους ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, οἵτινες ἐθεραπεύοντο ἅπαντες.

16Ἀλλὰ καὶ τὸ πλῆθος τῶν γύρῳ πόλεων ἐμαζεύοντο εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἔφεραν τοὺς ἀσθενεῖς καὶ αὐτούς ποὺ ἠνωχλοῦντο ἀπὸ πονηρὰ πνεύματα, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐθεραπεύοντο ὅλοι.

17Ἀναστὰς δὲ ὁ ἀρχιερεὺς καὶ πάντες οἱ σὺν αὐτῷ, ἡ οὖσα αἵρεσις τῶν Σαδδουκαίων, ἐπλήσθησαν ζήλου

17Ὁ ἀρχιερεὺς ὅμως καὶ ὅλοι ὅσοι ἦσαν μαζῆ μὲ αὐτόν, αὐτοί ποὺ ἀποτελοῦσαν τὴν θρησκευτικὴν παράταξιν τῶν Σαδδουκαίων, ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φθόνον καὶ κακίαν καὶ ἐκινήθησαν ἐναντίον τῶν Ἀποστόλων.

18καὶ ἐπέβαλον τὰς χεῖρας αὐτῶν ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους, καὶ ἔθεντο αὐτοὺς ἐν τηρήσει δημοσίᾳ.

18Ἄπλωσαν δὲ τὰ χέρια τους εἰς τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς ἐπιασαν καὶ τοὺς ἔβαλαν ὑπὸ ἐπιτήρησιν εἰς τὴν δημοσίαν φυλακήν.

19ἄγγελος δὲ Κυρίου διὰ τῆς νυκτὸς ἤνοιξε τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, ἐξαγαγών τε αὐτοὺς εἶπε·

19Ἄγγελος ὅμως Κυρίου κατὰ τὴν νύκτα ἤνοιξε τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, τοὺς ἔβγαλε ἔξω καὶ τοὺς εἶπε·

20Πορεύεσθε καὶ σταθέντες λαλεῖτε ἐν τῷ ἱερῷ τῷ λαῷ πάντα τὰ ῥήματα τῆς ζωῆς ταύτης.

20<πηγαίνετε, σταθῆτε μὲ θάρρος καὶ διδάσκετε εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ τὸν λαὸν ὅλα τὰ λόγια τῆς νέας αὐτῆς ζωῆς, ποὺ σᾶς μετέδωκε ὁ Ἰησοῦς>.

21ἀκούσαντες δὲ εἰσῆλθον ὑπὸ τὸν ὄρθρον εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἐδίδασκον. παραγενόμενος δὲ ὁ ἀρχιερεὺς καὶ οἱ σὺν αὐτῷ συνεκάλεσαν τὸ συνέδριον καὶ πᾶσαν τὴν γερουσίαν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, καὶ ἀπέστειλαν εἰς τὸ δεσμωτήριον ἀχθῆναι αὐτούς.

21Ἤκουσαν οἱ Ἀπόστολοι αὐτά, εἰσῆλθαν, ἐνῶ ἀκόμη ἧτο ὄρθρος, εἰς τὸν ἱερὸν τόπον καὶ ἐδίδασκον. Ἦλθε δὲ κατὰ τὴν πρωΐαν ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὅσοι ἦσαν μαζῆ του εἰς τὸν τόπον τῶν συνεδριάσεων, ἐκάλεσαν τὸ συνέδριον καὶ ὅλην τὴν γερουσίαν τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ἔστειλαν ἀνθρώπους εἰς τὴν φυλακήν, διὰ νὰ φέρουν πρὸ τοῦ συνεδρίου τοὺς Ἀποστόλους.

22οἱ δὲ ὑπηρέται παραγενόμενοι οὐχ εὗρον αὐτοὺς ἐν τῇ φυλακῇ, ἀναστρέψαντες δὲ ἀπήγγειλαν

22Οἱ ὑπηρέται ὅμως ἦλθον εἰς τὴν φυλακὴν καὶ δὲν τοὺς εὐρῆκαν· ἐπιστρέψαντες δὲ εἰς τὸ συνέδριον ἀνέφεραν τὸ γεγονός,

23λέγοντες ὅτι Τὸ μὲν δεσμωτήριον εὕρομεν κεκλεισμένον ἐν πάσῃ ἀσφαλείᾳ καὶ τοὺς φύλακας ἑστῶτας πρὸ τῶν θυρῶν, ἀνοίξαντες δὲ ἔσω οὐδένα εὕρομεν.

23λέγοντες· <ὅτι τὸ μὲν δεσμωτήριον τὸ εὑρήκαμεν κλεισμένον μὲ κάθε ἀσφάλειαν καὶ τοὺς φρουροὺς νὰ στέκωνται ὄρθιοι ἐμπρὸς ἀπὸ τὰς θύρας, ὅταν ὅμως ἀνοίξαμε, δὲν εὐρήκαμε κανένα μέσα εἰς τὴν φυλακήν>.

24ὡς δὲ ἤκουσαν τοὺς λόγους τούτους ὅ τε ἱερεὺς καὶ ὁ στρατηγὸς τοῦ ἱεροῦ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, διηπόρουν περὶ αὐτῶν τί ἂν γένοιτο τοῦτο.

24Ὅταν δὲ ἤκουσαν αὐτοὺς τοὺς λόγους ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὁ στρατηγὸς τῆς φρουρὰς τοῦ ἱεροῦ καὶ οἱ ἄλλοι ἀρχιερεῖς κατελήφθησαν ἀπὸ μεγάλην ἀπορίαν δι᾿ αὐτά, ποὺ ἤκουσαν, καὶ διηρωτῶντο, πῶς συνέβη καὶ τί ἠμπορεῖ τάχα νὰ γίνῃ μὲ τὸ γεγονὸς αὐτό.

25παραγενόμενος δέ τις ἀπήγγειλεν αὐτοῖς ὅτι Ἰδοὺ οἱ ἄνδρες, οὓς ἔθεσθε ἐν τῇ φυλακῇ, εἰσὶν ἐν τῷ ἱερῷ ἑστῶτες καὶ διδάσκοντες τὸν λαόν.

25Ἐν τῷ μεταξὺ ὅμως ᾖλθεν κάποιος καὶ τοὺς ἀνήγγειλε ὅτι· <ἰδού, οἱ ἄνδρες, τοὺς ὁποίους σεῖς ἐβάλατε εἰς τὴν φυλακήν, εὑρίσκονται τώρα εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ διδάσκουν τὸν λαόν>.

26τότε ἀπελθὼν ὁ στρατηγὸς σὺν τοῖς ὑπηρέταις ἤγαγεν αὐτούς οὐ μετὰ βίας· ἐφοβοῦντο γὰρ τὸν λαόν, ἵνα μὴ λιθασθῶσιν·

26Τότε ἐπῆγε ἐκεῖ ὁ στρατηγός, μαζῆ μὲ τοὺς ὑπηρέτας καὶ τοὺς ἔφερε εἰς τὸ συνέδριον ὄχι διὰ τῆς βίας, ἐπειδὴ ἐφοβοῦντο μήπως λιθοβοληθοῦν ἀπὸ τὸν λαόν.

27ἀγαγόντες δὲ αὐτοὺς ἔστησαν ἐν τῷ συνεδρίῳ. καὶ ἐπηρώτησεν αὐτοὺς ὁ ἀρχιερεὺς

27Ἀφοῦ δὲ τοὺς ἔφεραν, τοὺς ἔβαλαν ὡς κατηγορουμένους καὶ ὑποδίκους, νὰ σταθοῦν ὄρθιοι ἐν μέσῳ τοῦ συνεδρίου καὶ τοὺς ἠρώτησεν ὁ ἀρχιερεὺς

28λέγων· Οὐ παραγγελίᾳ παρηγγείλαμεν ὑμῖν μὴ διδάσκειν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τούτῳ; καὶ ἰδοὺ πεπληρώκατε τὴν Ἱερουσαλὴμ τῆς διδαχῆς ὑμῶν, καὶ βούλεσθε ἐπαγαγεῖν ἐφ᾿ ἡμᾶς τὸ αἷμα τοῦ ἀνθρώπου τούτου.

28λέγων· <δὲν σᾶς ἐδώσαμε αὐστηρὰν ἐντολήν, νὰ μὴ διδάσκετε εἰς τὸ ὄνομα τοῦτο; Καὶ ἰδοὺ σεῖς ἐγεμίσατε τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ τὴν διδασκαλίαν σας καὶ θέλετε νὰ ρίξετε ἐπάνω εἰς ἡμᾶς τὴν εὐθύνην διὰ τὸ αἷμα αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου> (τὴν ὁποίαν ἐν τούτοις εὐθύνην αὐτοὶ εἴχαν ἀναλάβει ἐνώπιον τοῦ Πιλάτου λέγοντες: Τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ἡμῶν).

29ἀποκριθεὶς δὲ Πέτρος καὶ οἱ ἀπόστολοι εἶπον· Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις.

29Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Πέτρος καὶ οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι καὶ εἶπαν· <πρέπει νὰ ὑπακούωμεν εἰς τὸν Θεὸν μᾶλλον (ὁ ὁποῖος καὶ κατὰ τὴν νύκτα αὐτὴν μᾶς διέταξε μὲ τὸν ἄγγελόν του νὰ κηρύξωμεν τὴν ἀλήθειαν) καὶ ὄχι εἰς σᾶς τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ μᾶς ἐδώσατε διαταγὴν νὰ σιωπήσωμεν.

30ὁ Θεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν ἤγειρεν Ἰησοῦν, ὃν ὑμεῖς διεχειρίσασθε κρεμάσαντες ἐπὶ ξύλου·

30Ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν τὸν Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐφονεύσατε, κρεμάσαντες ἐπάνω εἰς τὸ ξύλον τοῦ σταυροῦ.

31τοῦτον ὁ Θεὸς ἀρχηγὸν καὶ σωτῆρα ὕψωσε τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ δοῦναι μετάνοιαν τῷ Ἰσραὴλ καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

31Αὐτὸν ὁ Θεὸς τὸν ὕψωσε μὲ τὴν παντοδύναμον αὐτοῦ δεξιὰν καὶ τὸν ἀνέδειξε ἀρχηγὸν καὶ Σωτῆρα, νὰ δίδῃ μετάνοιαν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

32καὶ ἡμεῖς ἐσμεν αὐτοῦ μάρτυρες τῶν ῥημάτων τούτων, καὶ τὸ Πνεῦμα δὲ τὸ ἅγιον ὃ ἔδωκεν ὁ Θεὸς τοῖς πειθαρχοῦσιν αὐτῷ.

32Καὶ ἡμεῖς εἵμεθα αὐτόπται μάρτυρες, ποὺ ἠκούσαμεν καὶ εἴδομεν αὐτόν, διὰ νὰ κηρύττωμεν τὰ λόγια καὶ τὰ γεγονότα αὐτά, καθ᾿ ὃν χρόνον καὶ αὐτὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ ἔδωκεν ὁ Θεὸς εἰς ὅσους τὸν ὑπακούουν, μαρτυρεῖ τὴν ἀλήθειαν τῶν λόγων μας μὲ τὰ θαύματα καὶ τὰ χαρίσματά του>.

33οἱ δὲ ἀκούσαντες διεπρίοντο καὶ ἐβουλεύοντο ἀνελεῖν αὐτούς.

33Ἐκεῖνοι ὅμως, ὅταν ἤκουσαν τὰ λόγια αὐτά, ἐταράχθησαν, ἔτριζαν τὰ δόντια των μὲ ὀργὴν καὶ συζητοῦσαν μεταξὺ των, νὰ καταδικάσουν αὐτοὺς εἰς θάνατον.

34Ἀναστὰς δέ τις ἐν τῷ συνεδρίῳ Φαρισαῖος ὀνόματι Γαμαλιήλ, νομοδιδάσκαλος τίμιος παντὶ τῷ λαῷ, ἐκέλευσεν ἔξω βραχύ τι τοὺς ἀποστόλους ποιῆσαι,

34Ἐσηκώθηκε ὅμως μέσα εἰς τὸ συνέδριον ἔνας Φαρισαῖος, ὀνόματι Γαμαλιήλ, διδάσκαλος τοῦ Νόμου, ἄνθρωπος κύρους καὶ ὑπολήψεως ἐνώπιον ὅλου τοῦ λαοῦ, καὶ διέταξε νὰ βγάλουν δι᾿ ὀλίγον ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσαν τοὺς Ἀποστόλους.

35εἶπέ τε πρὸς αὐτούς· Ἄνδρες Ἰσραηλῖται, προσέχετε ἑαυτοῖς ἐπὶ τοῖς ἀνθρώποις τούτοις τί μέλλετε πράσσειν.

35Καὶ εἶπε τότε πρὸς τοὺς συνέδρους· <ἄνδρες Ἰσραηλίται, προσέχετε καλὰ τοὺς ἑαυτοὺς σας καὶ ἀναλογισθῆτε τὴν εὐθύνην σας, δι᾿ αὐτό ποὺ σκέπτεσθε νὰ πράξετε ἐναντίον αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων.

36πρὸ γὰρ τούτων τῶν ἡμερῶν ἀνέστη Θευδᾶς, λέγων εἶναί τινα ἑαυτόν, ᾧ προσεκλίθη ἀριθμὸς ἀνδρῶν ὡσεὶ τετρακοσίων· ὃς ἀνῃρέθη, καὶ πάντες ὅσοι ἐπείθοντο αὐτῷ διελύθησαν καὶ ἐγένοντο εἰς οὐδέν.

36Διότι, πρὶν ἀπὸ τὰς ἡμέρας αὐτάς, παρουσιάστηκε ὁ Θευδάς, ὁ ὁποῖος ἔλεγε διὰ τὸν εὐατὸν του ὅτι εἶναι τάχα κάποιος μεγάλος. Τὸν ἠκολούθησαν ὡς ὀπαδοὶ του κάπου τετρακόσιοι ἄνθρωποι. Ἀλλὰ ἐφονεύθη αὐτός, καὶ ὅλοι ὅσοι ἐπίστευον εἰς αὐτὸν διελύθησαν καὶ ἐξωλοθρεύθησαν.

37μετὰ τοῦτον ἀνέστη Ἰούδας ὁ Γαλιλαῖος ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς ἀπογραφῆς καὶ ἀπέστησε λαὸν ἱκανὸν ὀπίσω αὐτοῦ· κἀκεῖνος ἀπώλετο, καὶ πάντες ὅσοι ἐπείθοντο αὐτῷ διεσκορπίσθησαν.

37Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν παρουσιάσθηκε ὁ Ἰούδας ὁ Γαλιλαῖος κατὰ τὰς ἡμέρας ποὺ ἔγινε ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους ἡ ἀπογραφή, καὶ ἐτράβηξε μὲ τὸ μέρος του ἀρκετὸν λαόν, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος ἐθανατώθηκε καὶ ἐχάθηκε καὶ ὅλοι ὅσοι τὸν ὑπήκουαν διεσκορπίσθησαν.

38καὶ τὰ νῦν λέγω ὑμῖν, ἀπόστητε ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων τούτων καὶ ἐάσατε αὐτούς· ὅτι ἐὰν ᾖ ἐξ ἀνθρώπων ἡ βουλὴ αὕτη ἢ τὸ ἔργον τοῦτο, καταλυθήσεται·

38Καὶ τώρα ἐγὼ σᾶς λέγω, σταθῆτε μακρυὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τούτους, ἀφήσατέ τους καὶ μὴ ἀπλώνετε ἐπάνω των τὰ χέρια σας. Διότι, ἐὰν αὐτό ποὺ σχεδιάζουν ἢ τὸ ἔργον ποὺ πράττουν προέρχεται ἐξ ἀνθρώπων, θὰ διαλυθῇ μόνο του.

39εἰ δὲ ἐκ Θεοῦ ἐστιν, οὐ δύνασθε καταλῦσαι αὐτό, μήποτε καὶ θεομάχοι εὑρεθῆτε.

39Ἐὰν ὅμως εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ, δὲν ἠμπορεῖτε σεῖς νὰ τὸ καταστρέψετε. Σκεφθῆτε δέ, μήπως γίνετε καὶ θεομάχοι, πολεμοῦντες τὸν Θεὸν καὶ τὸ ἔργον του>.

40ἐπείσθησαν δὲ αὐτῷ, καὶ προσκαλεσάμενοι τοὺς ἀποστόλους δείραντες παρήγγειλαν μὴ λαλεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἀπέλυσαν αὐτοὺς.

40Ἐπείσθησαν δὲ εἰς αὐτὸν τὰ μέλῃ τοῦ συνεδρίου καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσαν τοὺς Ἀποστόλους πάλιν εἰς τὴν αἴθουσαν, τοὺς ἔδειραν, τοὺς παρήγγειλαν νὰ μὴ κηρύττουν πλέον ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ καὶ κατόπιν τοὺς ἀπέλυσαν.

41οἱ μὲν οὖν ἐπορεύοντο χαίροντες ἀπὸ προσώπου τοῦ συνεδρίου, ὅτι ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ κατηξιώθησαν ἀτιμασθῆναι·

41Ἀλλὰ οἱ Ἀπόστολοι, ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτά, ἀνεχώρησαν ἀπὸ τὸ συνέδριον χαίροντες, διότι ἠξιώθησαν τῆς μεγάλης τιμῆς νὰ ὑποστοῦν ἐξευτελιστικὴν τιμωρίαν χάριν τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ.

42πᾶσάν τε ἡμέραν ἐν τῷ ἱερῷ καὶ κατ᾿ οἶκον οὐκ ἐπαύοντο διδάσκοντες καὶ εὐαγγελιζόμενοι Ἰησοῦν τὸν Χριστόν.

42Δὲν ἐσταματοῦσαν δὲ κάθε ἡμέραν, τόσον ἐνώπιον τοῦ λαοῦ εἰς τὸ ἱερόν, ὅσον καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὰ σπίτια, νὰ διδάσκουν καὶ νὰ μεταδίδουν τὴν χαρμόσυνον ἀγγελίαν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστὸς ὁ σταλμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν Σωτήρ.