Πρὸς Τιμόθεον Α΄

1Παῦλος, ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ κατ᾿ ἐπιταγὴν Θεοῦ σωτῆρος ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ τῆς ἐλπίδος ἡμῶν,

1Ἐγὼ ὁ Παῦλος, ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κατόπιν προσταγῆς τοῦ Θεοῦ, τοῦ Σωτῆρος μας, καὶ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἴνα ἡ ἐλπίδα μας,

2Τιμοθέῳ γνησίῳ τέκνῳ ἐν πίστει· χάρις, ἔλεος, εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς ἡμῶν καὶ Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν.

2εἰς τὸν Τιμόθεον, ποὺ εἶναι διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸ κήρυγμά μου γνήσιον πνευματικόν μου τέκνον, εἴθε ἡ χάρις, τὸ ἔλεος καὶ ἡ εἰρήνη νὰ δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν Πατέρα μας καὶ ἀπὸ τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν, τὸν Κύριον μας.

3Καθὼς παρεκάλεσά σε προσμεῖναι ἐν Ἐφέσῳ, πορευόμενος εἰς Μακεδονίαν, ἵνα παραγγείλῃς τισὶ μὴ ἑτεροδιδασκαλεῖν

3Καθὼς σὲ εἴχα παρακελέσει τότε, ποὺ ἐπήγαινα εἰς τὴν Μακεδονίαν, νὰ παραμείνῃς εἰς τὴν Ἔφεσον, ἔτσι σὲ παρακαλῶ καὶ τώρα νὰ μείνῃς, διὰ νὰ παραγγέλλῃς εἰς μερικοὺς καὶ νὰ συμβουλεύῃς νὰ μὴ διδάσκουν διαφορετικὴν διδασκαλίαν ἀπὸ τὴν τοῦ Εὐαγγελίου,

4μηδὲ προσέχειν μύθοις καὶ γενεαλογίαις ἀπεράντοις, αἵτινες ζητήσεις παρέχουσι μᾶλλον ἢ οἰκονομίαν Θεοῦ τὴν ἐν πίστει·

4οὔτε νὰ δίδουν προσοχὴν εἰς μύθους καὶ εἰς τὰς ἀτελεώτους γενεαλογίας προγόνων, αἱ ἀποίαι παρέχουν μᾶλλον ἀφορμὴν καὶ παρασύρουν εἰς ἀνωφελεῖς καὶ ἐπιβλαβεῖς συζητήσεις καὶ φιλονεικίας, παρὰ εἰς τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας, τὸ ὁποῖον μὲ ἀπείρους σοφοὺς τρόπους προσφέρεται ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τοὺς ἀνθρώπους διὰ τῆς πίστεως.

5τὸ δὲ τέλος τῆς παραγγελίας ἐστὶν ἀγάπη ἐκ καθαρᾶς καρδίας καὶ συνειδήσεως ἀγαθῆς καὶ πίστεως ἀνυποκρίτου,

5Τὸ δὲ τέλος καὶ ὁ σκοπὸς τῆς παραγγελίας μου εἶναι ἀγάπη ἀπὸ καθαρὰν καὶ ἁγνὴν καρδίαν καὶ ἀπὸ συνείδησιν ἀγαθήν, ποὺ δὲν τὴν ταράσσουν αἱ τύψεις, καὶ ἀπὸ πίστιν εἰλικρινὴ καὶ ὀρθήν.

6ὧν τινες ἀστοχήσαντες ἐξετράπησαν εἰς ματαιολογίαν,

6Ἀπὸ αὐτὰς δὲ τὰς ἀρετὰς μερικοὶ παρεξέκλιναν καὶ ἔπεσαν ἔξω καὶ παρεξετράπησαν εἰς κενὰς καὶ ἀνωφελεῖς ἀργολογίας,

7θέλοντες εἶναι νομοδιδάσκαλοι, μὴ νοοῦντες μήτε ἃ λέγουσι μήτε περὶ τίνων διαβεβαιοῦνται.

7θέλοντες νὰ παρουσιάζωνται ὡς διδάσκαλοι τοῦ Νόμου, χωρὶς νὰ ἐνοοῦν οὔτε ἐκεῖνα ποὺ λέγουν οὔτε ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα προσφέρουν μὲ τόσο αὐθεντικὰς τάχα καὶ κατηγορηματικὰς διαβεβαιώσεις.

8Οἴδαμεν δὲ ὅτι καλὸς ὁ νόμος, ἐάν τις αὐτῷ νομίμως χρῆται,

8Ἡμεῖς βέβαια γνωρίζομεν ὅτι ὁ νόμος εἶναι καλός, ἐὰν τὸν χρησιμοποιῇ κανεὶς κατὰ τρόπον τὸν ὁποῖον ἐδόθη.

9εἰδὼς τοῦτο, ὅτι δικαίῳ νόμος οὐ κεῖται, ἀνόμοις δὲ καὶ ἀνυποτάκτοις, ἀσεβέσι καὶ ἁμαρτωλοῖς, ἀνοσίοις καὶ βεβήλοις, πατρολῴαις καὶ μητρολῴαις, ἀνδροφόνοις,

9Ἂς γνωρίζῃ δὲ καθένας, ὅτι ὁ Νόμος δὲν ἐδόθη καὶ δὲν ἔχει ἰσχὺν διὰ τὸν δίκαιον, τοῦ ὁποίου ἡ συμπεριφορὰ ἀνταποκρίνεται ἐκ τῶν προτέρων εἰς τὸν Νόμον. Ἀλλ᾿ ὁ Νόμος ὑπάρχει καὶ ἔχει ἰσχὺν ἐναντίον τῶν παρανόμων καὶ τῶν ἀνυποτάκτων εἰς τὸ θεῖον θέλημα, ἐναντίον τῶν ἀσεβῶν καὶ ἁμαρτωλῶν, ἐναντίον ἐκείνων ποὺ δὲν ἔχουν τίποτε τὸ ὅσιον καὶ βεβηλώνουν τὰ πάντα. Ἐδόθη καὶ ἔχει ἰσχὺν διὰ τοὺς πατροκτόνους καὶ μητροκτόνους, διὰ τοὺς φονεῖς τῶν ἀνθρώπων,

10πόρνοις, ἀρσενοκοίταις, ἀνδραποδισταῖς, ψεύσταις, ἐπιόρκοις, καὶ εἴ τι ἕτερον τῇ ὑγιαινούσῃ διδασκαλίᾳ ἀντίκειται,

10διὰ τοὺς πόρνους, τοὺς ἀρσενοκοίτας, δι᾿ αὐτούς, ποὺ πωλοῦν ὡς ἀνδράποδα τοὺς ἀνθρώπους, διὰ τοὺς ψεύστας καὶ τοὺς ἐπιόρκους καὶ δι᾿ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι διαπράττουν καὶ ὅ,τι ἄλλο ἀντιστρατεύεται εἰς τὴν ὀρθὴν καὶ ἀληθινὴν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ,

11κατὰ τὸ εὐαγγέλιον τῆς δόξης τοῦ μακαρίου Θεοῦ, ὃ ἐπιστεύθην ἐγώ.

11αὐτήν που εἶναι σύμφωνος μὲ τὸ Εὐαγγέλιον τῆς δόξης τοῦ μακαρίου Θεοῦ καὶ τὸ ὁποῖον Εὐαγγέλιον τὸ ἐνεπιστεύθη ὁ Θεὸς εἰς ἐμέ.

12Καὶ χάριν ἔχω τῷ ἐνδυναμώσαντί με Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ὅτι πιστόν με ἡγήσατο, θέμενος εἰς διακονίαν,

12Καὶ εὐχαριστῶ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Κύριόν μας, ποὺ μὲ ἐνίσχυσε καὶ ἐδυνάμωσεν εἰς τὸ ἔργον τοῦ Εὐαγγελίου, διότι μὲ ἐνέκρινεν ἄξιον τῆς ἐμπιστοσύνης του καὶ μὲ ἔθεσεν εἰς τὴν ἱερὰν αὐτὴν ὑπηρεσίαν τοῦ κηρύγματος

13τὸν πρότερον ὄντα βλάσφημον καὶ διώκτην καὶ ὑβριστήν· ἀλλ᾿ ἠλεήθην, ὅτι ἀγνοῶν ἐποίησα ἐν ἀπιστίᾳ,

13ἐμέ, ποὺ ἤμουν προηγουμένως βλάσφημος τοῦ ἁγίου ὀνόματός του, διώκτης καὶ ὑβριστὴς τοῦ ἔργου του καὶ τῆς Ἐκκλησίας του. Ἀλλ᾿ ἐλεήθην ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι ὅσα τότε ἔκαμνα, τὰ ἔκαμνα ἐξ ἀγνοίας, εὑρισκόμενος εἰς τὴν κατάστασιν τῆς ἀπιστίας.

14ὑπερεπλεόνασε δὲ ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν μετὰ πίστεως καὶ ἀγάπης τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

14Ἀλλ᾿ ἐδόθη εἰς ἐμὲ μὲ τὸ παραπάνω ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν μαζῆ μὲ τὴν φωτισμένην πίστιν καὶ τὴν πλουσίαν ἀγάπην, ποὺ ἀπορρέουν καὶ προσφέρονται ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

15Πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος, ὅτι Χριστὸς Ἰησοῦς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρῶτός εἰμι ἐγώ·

15Ἀξιόπιστος εἶναι ὁ λόγος, ποὺ θά σοῦ πῶ, καὶ ἄξιος ὁλοψύχου καὶ ἀδιστάκτου ἀποδοχῆς ἐκ μέρους ὅλων· ὅτι δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον νὰ σώσῃ τοὺς ἁμαρτωλούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων πρῶτος εἶμι ἐγώ.

16ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἠλεήθην, ἵνα ἐν ἐμοὶ πρώτῳ ἐνδείξηται Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν πᾶσαν μακροθυμίαν, πρὸς ὑποτύπωσιν τῶν μελλόντων πιστεύειν ἐπ’ αὐτῷ εἰς ζωὴν αἰώνιον.

16Ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἀκριβῶς ἠλεήθην, διὰ νὰ δείξῃ ὁλοκάθαρα ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς ἐμέ, περισσότερον ἀπὸ οἰανδήποτε ἄλλον, ὅλην τὴν μακροθυμίαν του πρὸς παραδειγματισμὸν καὶ ἐνθάρρυνσιν ὅλων ἐκείνων, ποὺ ἔμελλαν νὰ πιστεύσουν εἰς αὐτόν, διὰ νὰ ἀπολαύσουν τὴν αἰωνίαν ζωήν.

17Τῷ δὲ βασιλεῖ τῶν αἰώνων, ἀφθάρτῳ, ἀοράτῳ, μόνῳ σοφῷ Θεῷ, τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

17Εἰς δὲ τὸν βασιλέα καὶ κύριον ὅλων τῶν αἰώνων καὶ ὅλων τῶν δημιουργημάτων, ποὺ ἔγιναν διὰ μέσου τῶν αἰώνων, εἰς τὸν ἄφθαρτον, εἰς τὸν ἀόρατον, εἰς τὸν ἕνα καὶ μόνον πάνσοφον Θεόν, ἂς εἶναι τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

18Ταύτην τὴν παραγγελίαν παρατίθεμαί σοι, τέκνον Τιμόθεε, κατὰ τὰς προαγούσας ἐπὶ σὲ προφητείας, ἵνα στρατεύῃ ἐν αὐταῖς τὴν καλὴν στρατείαν,

18Αὐτὴν τὴν ἐντολὴν παραθέτω εἰς τὰ χέρια σου, διὰ νὰ τὴν φυλάξῃς πιστῶς, τέκνον Τιμόθεε, σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας καὶ τὰς ἀποκαλύψεις τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐλέχθησαν διὰ σέ, δηλαδὴ νὰ εἷσαι συνεχῶς ὁ καλὸς στρατιώτης, ὁ ἐπιστρατευμένος εἰς αὐτὰς μὲ τὴν καλὴν στρατείαν,

19ἔχων πίστιν καὶ ἀγαθὴν συνείδησιν, ἥν τινες ἀπωσάμενοι περὶ τὴν πίστιν ἐναυάγησαν·

19ἔχων τὴν ὀρθὴν πίστιν, ἀγαθὴν καὶ ἀκατάκριτον συνείδησιν, τὴν ὁποίαν συνείδησιν μερικοὶ ἀπώθησαν, τὴν κατέπνιξαν καὶ τὴν ἐπέταξαν ἀπὸ τὴν ψυχὴν των καὶ ἔτσι κατέληξαν εἰς ναυάγιον τῆς πίστεως των.

20ὧν ἐστιν Ὑμέναιος καὶ Ἀλέξανδρος, οὓς παρέδωκα τῷ σατανᾷ, ἵνα παιδευθῶσι μὴ βλασφημεῖν.

20Ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ Ὑμέναιος καὶ ὁ Ἀλέξανδρος, τοὺς ὁποίους ἀπεμάκρυνα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τοὺς παρέδωσα εἰς τὸν σατανᾶν. Τοὺς ἀπέκοψα δὲ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν, διὰ νὰ παιδαγωγηθοῦν μὲ τὴν σωφρονιστικὴν αὐτὴν τιμωρίαν, ὥστε νὰ μὴ διδάσκουν πλέον ψευδολογίας καὶ βλασφημίας.