Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

1Ἤκουσαν δὲ οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ ἀδελφοὶ οἱ ὄντες κατὰ τὴν Ἰουδαίαν ὅτι καὶ τὰ ἔθνη ἐδέξαντο τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

1Ἐπληροφορήθησαν δὲ οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ ἀδελφοί, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας, ὅτι καὶ οἱ ἐθνικοὶ ἐδέχθησαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐβαπτίσθησαν.

2καὶ ὅτε ἀνέβη Πέτρος εἰς Ἱεροσόλυμα, διεκρίνοντο πρὸς αὐτὸν οἱ ἐκ περιτομῆς

2Καὶ ὅταν ἐνέβηκε ὁ Πέτρος εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, οἱ ἐκ περιτομῆς Χριστιανοὶ τὸν ἀπέφευγαν

3λέγοντες ὅτι Πρὸς ἄνδρας ἀκροβυστίαν ἔχοντας εἰσῆλθες καὶ συνέφαγες αὐτοῖς.

3καὶ τοῦ ἀπηύθηναν παρατηρήσεις λέγοντες ὅτι· <εἰσῆλθες εἰς τὸ σπίτι ἀνθρώπων, ποὺ δὲν εἴχαν περιτμηθῆ, καὶ ἔφαγες μαζῆ των, χωρὶς νὰ λάβῃς ὑπ᾿ ὄψιν σου τὰς ἀπαγορεύσεις τοῦ μωσαϊκοὺ νόμου>.

4ἀρξάμενος δὲ ὁ Πέτρος ἐξετίθετο αὐτοῖς καθεξῆς λέγων·

4Ἤρχισε τότε ὁ Πέτρος νὰ ἐκθέτῃ μὲ τὴν σειρὰν τὰ γεγονότα λέγων·

5Ἐγὼ ἤμην ἐν πόλει Ἰόππῃ προσευχόμενος, καὶ εἶδον ἐν ἐκστάσει ὅραμα, καταβαῖνον σκεῦός τι ὡς ὀθόνην μεγάλην τέσσαρσιν ἀρχαῖς καθιεμένην ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἦλθεν ἄχρις ἐμοῦ·

5<ἐγὼ προσηυχόμην εἰς τὴν Ἰόππην καὶ εἰς στιγμὴν ἐκστάσεως εἶδα ἕνα ὅραμα· εἶδα, δηλαδή, ἕνα σκεῦος, σὰν μεγάλο σινδόνι, νὰ κρατῆται ἀπὸ τέσσερα ἄκρα καὶ νὰ κατεβαίνῃ σιγά-σιγὰ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἕως ὅτου ᾖλθε ἐκεῖ, ποὺ ἤμουν ἐγώ.

6εἰς ἣν ἀτενίσας κατενόουν, καὶ εἶδον τὰ τετράποδα τῆς γῆς καὶ τὰ θηρία καὶ τὰ ἑρπετὰ καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ.

6Εἰς αὐτὸ τὸ σινδόνι, ἀφοῦ ἐκύτταξα μὲ προσοχήν, ἀντελήφθην πολὺ καλὰ καὶ ὁλοκάθαρα εἶδα τὰ τετράποδα τῆς γῆς καὶ τὰ θηρία καὶ τὰ ἐρπετὰ καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ.

7ἤκουσα δὲ φωνῆς λεγούσης μοι· ἀναστάς, Πέτρε, θῦσον καὶ φάγε.

7Ἤκουσα δὲ φωνήν, ἡ ὁποία μοῦ ἔλεγε· <Πέτρε, σήκω, σφάξε καὶ φάγε>.

8εἶπον δέ· μηδαμῶς, Κύριε· ὅτι πᾶν κοινὸν ἢ ἀκάθαρτον οὐδέποτε εἰσῆλθεν εἰς τὸ στόμα μου.

8Ἐγὼ δὲ εἶπα· <κατὰ κανένα τρόπον, Κύριε, δὲν θὰ κάμω ἐγὼ αὐτό· διότι ποτὲ δὲν ἐμπῆκε εἰς τὸ στόμα μου κάτι μολυσμένον ἢ ἀκάθαρτον>.

9ἀπεκρίθη δέ μοι φωνὴ ἐκ δευτέρου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· ἃ ὁ Θεὸς ἐκαθάρισε σὺ μὴ κοίνου.

9Μοῦ ἀπήντησε δὲ διὰ δευτέραν φορὰν ἡ φωνὴ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· <αὐτά, ποὺ Θεὸς ἐκαθάρισε, σὺ μὴ τὰ θεωρεῖς μολυσμένα>.

10τοῦτο δὲ ἐγένετο ἐπὶ τρίς, καὶ πάλιν ἀνεσπάσθη ἅπαντα εἰς τὸν οὐρανόν.

10Αὐτὸ ἐπανελήφθη τρεῖς φορές. Καὶ πάλιν ὅλα ἀνεσύρθησαν εἰς τὸν οὐρανόν.

11καὶ ἰδοὺ ἐξαυτῆς τρεῖς ἄνδρες ἐπέστησαν ἐπὶ τὴν οἰκίαν ἐν ᾗ ἤμην, ἀπεσταλμένοι ἀπὸ Καισαρείας πρός με.

11Καὶ ἰδού, ἐκείνην ἀκριβῶς τὴν στιγμὴν ἐστάθησαν ἀπέξω ἀπὸ τὸ σπίτι, ὅπου εὐρισκόμουνα, ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν Καισάρειαν, σταλμένοι εἰς ἐμέ.

12εἶπε δέ μοι τὸ Πνεῦμα συνελθεῖν αὐτοῖς μηδὲν διακρινόμενον. ἦλθον δὲ σὺν ἐμοὶ καὶ οἱ ἓξ ἀδελφοὶ οὗτοι, καὶ εἰσήλθομεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀνδρός.

12Μοῦ εἶπε δὲ τὸ Πνεῦμα νὰ ἔλθω μαζῆ τους, χωρὶς κανένα δισταγμόν. Ἦλθαν δὲ μαζῆ μου εἰς τὴν Καισάρειαν καὶ οἱ ἓξ αὐτοὶ ἀδελφοὶ καὶ εἰσήλθαμε μαζῆ εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ μᾶς εἶχε καλέσει.

13ἀπήγγειλέ τε ἡμῖν πῶς εἶδε τὸν ἄγγελον ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ σταθέντα καὶ εἰπόντα αὐτῷ· ἀπόστειλον εἰς Ἰόππην ἄνδρας καὶ μετάπεμψαι Σίμωνα τὸν ἐπικαλούμενον Πέτρον,

13Αὐτὸς διηγήθηκε λεπτομερῶς εἰς ἡμᾶς πῶς εἶδε τὸν ἄγγελον εἰς τὸ σπίτι του, ποὺ ἐστάθηκε ἐμπρὸς του καὶ ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε: Στεῖλε εἰς τὴν Ἰόππην ἀνθρώπους καὶ κάλεσε ἐδῶ τὸν Σίμωνα, ποὺ λέγεται καὶ Πέτρος.

14ὃς λαλήσει ῥήματα πρὸς σὲ, ἐν οἷς σωθήσῃ σὺ καὶ πᾶς ὁ οἶκός σου.

14Αὐτὸς θὰ λαλήσῃ πρὸς σὲ λόγια Θεοῦ, διὰ τῶν ὁποίων, ἐὰν τὰ πιστεύσῃς καὶ τὰ παραδεχθῇς, θὰ εὕρῃς τὴν σωτηρίαν σὺ καὶ ὅλοι ὅσοι εἶναι εἰς τὸ σπίτι σου.

15ἐν δὲ τῷ ἄρξασθαί με λαλεῖν ἐπέπεσε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐπ᾿ αὐτοὺς ὥσπερ καὶ ἐφ᾿ ἡμᾶς ἐν ἀρχῇ.

15Ὅταν δὲ ἐγὼ ἤρχισα νὰ ὁμιλῶ, ξεχύθηκε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰς αὐτούς, ὅπως ἀκριβῶς καὶ εἰς ἡμᾶς εἰς τὴν ἀρχήν, κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς.

16ἐμνήσθην δὲ τοῦ ῥήματος τοῦ Κυρίου ὡς ἔλεγεν· Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισεν ὕδατι, ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι ἁγίῳ.

16Ἐθυμήθηκα τότε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, ποὺ ἔλεγε: Ὁ Ἰωάννης μὲν ἐβάπτιζε τοὺς ἀνθρώπους μὲ νερό, σεῖς ὅμως θὰ βαπτισθῆτε μὲ Πνεῦμα Ἅγιον.

17εἰ οὖν τὴν ἴσην δωρεὰν ἔδωκεν αὐτοῖς ὁ Θεὸς ὡς καὶ ἡμῖν πιστεύσασιν ἐπὶ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἐγὼ δὲ τίς ἤμην δυνατὸς κωλῦσαι τὸν Θεόν;

17Ἐὰν λοιπὸν ὁ Θεὸς ἔδωκε εἰς αὐτοὺς τὴν ἴδιαν δωρεάν, τὰ ἴδια χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως καὶ εἰς ἡμᾶς, ἐπειδὴ καὶ ἐκεῖνοι καὶ ἡμεῖς ἐπιστεύσαμεν εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ποιὸς ἤμουν ἐγώ, ποὺ θὰ εἴχα τὴν δύναμιν νὰ ἐμποδίσω τὸν Θεόν, νὰ δεχθῇ εἰς τὸ βάπτισμα καὶ εἰς τὴν σωτηρίαν τοὺς ἐθνικούς;>

18ἀκούσαντες δὲ ταῦτα ἡσύχασαν καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεὸν λέγοντες· Ἄρα γε καὶ τοῖς ἔθνεσιν ὁ Θεὸς τὴν μετάνοιαν ἔδωκεν εἰς ζωὴν.

18Ὅταν δὲ ἤκουσαν αὐτὰς τὰς ἐξηγήσεις, ἡσύχασαν καὶ εἰρήνευσαν καὶ ἐδόξαζαν τὸν Θεόν, λέγοντες· <ἄρα λοιπὸν ἀπὸ αὐτὰ βγαίνει τὸ συμπέρασμα, ὅτι καὶ εἰς τοὺς ἐθνικοὺς ἔδωκε ὁ Θεὸς μετάνοιαν, διὰ νὰ κερδήσουν καὶ αὐτοὶ τὴν σωτηρίαν καὶ τὴν ζωήν>.

19Οἱ μὲν οὖν διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας, μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον Ἰουδαίοις.

19Προηγουμένως οἱ Χριστιανοί, ποὺ εἴχαν διασκορπισθῆ, ἕνεκα τοῦ διωγμοῦ ἐξ αἰτίας τοῦ Στεφάνου, ἐπέρασαν ἕως τὴν Φοινίκην καὶ τὴν Κύπρον καὶ τὴν Ἀντιόχειαν καὶ δὲν ἐκήρυτταν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, παρὰ μόνον εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ἐπειδὴ δὲν εἴχαν ἐννοήσει ἀκόμη ὅτι τὸ Εὐαγγέλιον προωρίζετο καὶ διὰ τοὺς ἐθνικούς.

20Ἦσαν δέ τινες ἐξ αὐτῶν ἄνδρες Κύπριοι καὶ Κυρηναῖοι οἵτινες εἰσελθόντες εἰς Ἀντιόχειαν ἐλάλουν πρὸς τοὺς Ἑλληνιστάς, εὐαγγελιζόμενοι τὸν Κύριον Ἰησοῦν.

20Μερικοὶ δὲ ἀπὸ αὐτοὺς ἦσαν Ἰουδαῖοι τὴν καταγωγήν, γεννημένοι ὅμως εἰς τὴν Κύπρον καὶ τὴν Κυρήνην τῆς Λιβύης. Αὐτοί, ὅταν ἦλθαν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, ἐδίδασκαν πρὸς τοὺς Ἑλληνιστὰς Ἑβραίους, κηρύττοντες τὸ Εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

21καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ᾿ αὐτῶν, πολύς τε ἀριθμὸς πιστεύσας ἐπέστρεψεν ἐπὶ τὸν Κύριον.

21Καὶ τὸ χέρι τοῦ Κυρίου ἧτο μαζῆ των καὶ ἔτσι μὲ τὴν θείαν δύναμιν πολὺς ἀριθμὸς ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους αὐτοὺς ἑλληνιστὰς ἐπέστρεψεν εἰς τὸν Κύριον.

22Ἠκούσθη δὲ ὁ λόγος εἰς τὰ ὦτα τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις περὶ αὐτῶν, καὶ ἐξαπέστειλαν Βαρνάβαν διελθεῖν ἕως Ἀντιοχείας·

22Ἔφθασε δὲ εἰς τὰ αὐτιὰ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων ἡ πληροφορία αὐτῇ διὰ τὴν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἔστειλαν τὸν Βαρνάβαν νὰ ὑπάγῃ ἕως τὴν Ἀντιόχειαν.

23ὃς παραγενόμενος καὶ ἰδὼν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐχάρη, καὶ παρεκάλει πάντας τῇ προθέσει τῆς καρδίας προσμένειν τῷ Κυρίῳ,

23Αὐτός, ὅταν ᾖλθε καὶ εἶδε τὴν χάριν καὶ τὴν εὐλογίαν αὐτὴν τοῦ Κυρίου, ἐχάρηκε παρὰ πολύ, παρακαλοῦσε δὲ καὶ παρακινοῦσε ὅλους αὐτούς, ποὺ εἴχαν πιστεύσει, νὰ μένουν μὲ ὅλην τους τὴν καρδιὰ πιστοὶ καὶ ἀφωσιωμένοι εἰς τὸν Κύριον.

24ὅτι ἦν ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ πλήρης Πνεύματος ἁγίου καὶ πίστεως· καὶ προσετέθη ὄχλος ἱκανὸς τῷ Κυρίῳ.

24Ἐδικίμασε δὲ αὐτὴν τὴν πνευματικὴν χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν ὁ Βαρνάβας, διότι ἧτο ἄνθρωπος ἀγαθός, γεμᾶτος Πνεῦμα Ἅγιον καὶ πίστιν. Ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν δὲ καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Βαρνάβα προσετέθη πολὺς λαὸς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου.

25ἐξῆλθε δὲ εἰς Ταρσὸν ὁ Βαρνάβας ἀναζητῆσαι Σαῦλον, καὶ εὑρὼν αὐτὸν ἤγαγεν αὐτὸν εἰς Ἀντιόχειαν.

25Ἐπῆγε δὲ ὁ Βαρνάβας εἰς Ταρσόν, διὰ νὰ ζητήσῃ τὸν Παῦλον ὡς βοηθὸν του. Καὶ ἀφοῦ τὸν εὑρῆκε, τὸν ἔφερε εἰς τὴν Ἀντιόχειαν.

26ἐγένετο δὲ αὐτοὺς καὶ ἐνιαυτὸν ὅλον συναχθῆναι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ διδάξαι ὄχλον ἱκανόν, χρηματίσαι τε πρῶτον ἐν Ἀντιοχείᾳ τοὺς μαθητὰς Χριστιανούς.

26Ἐπὶ ἕνα δὲ ὁλόκληρον ἔτος οἱ δύο αὐτοὶ Ἀπόστολοι συμετεῖχαν εἰς τὰς συγκεντρώσεις τῶν πιστῶν τῆς ἐκεῖ Ἐκκλησίας καὶ ἐδίδασκαν πλῆθος πολύ. Ἐκεῖ δὲ εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, διὰ πρώτη φοράν, ὠνομάσθησαν οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ, Χριστιανοί.

27Ἐν ταύταις δὲ ταῖς ἡμέραις κατῆλθον ἀπὸ Ἱεροσολύμων προφῆται εἰς Ἀντιόχειαν·

27Κατὰ τὰς ἡμέρας δὲ αὐτὰς ἦλθαν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα μερικοὶ προφῆται.

28ἀναστὰς δὲ εἷς ἐξ αὐτῶν ὀνόματι Ἄγαβος ἐσήμανε διὰ τοῦ Πνεύματος λιμὸν μέγαν μέλλειν ἔσεσθαι ἐφ᾿ ὅλην τὴν οἰκουμένην· ὅστις καὶ ἐγένετο ἐπὶ Κλαυδίου Καίσαρος.

28Ἔνας δὲ ἀπὸ αὐτούς, ὀνόματι Ἄγαβος, ἐσηκώθηκε καί, φωτισμένος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, προανήγγειλε ὅτι ἔμελλε νὰ γίνῃ μεγάλη πεῖνα εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην. Αὐτῇ δὲ ἡ πεῖνα ἔγινε πράγματι ἐπὶ τῆς αὐτοκρατορίας τοῦ Κλαυδίου Καίσαρος.

29τῶν δὲ μαθητῶν καθὼς εὐπορεῖτό τις, ὥρισαν ἕκαστος αὐτῶν εἰς διακονίαν πέμψαι τοῖς κατοικοῦσιν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἀδελφοῖς·

29Ὅλοι δὲ οἱ Χριστιανοί, ἀνάλογα ἕκαστος μὲ τὰς οἰκονομικὰς του δυνατότητας, ἀπεφάσισαν νὰ στείλουν βοηθήματα διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀδελφῶν, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

30ὃ καὶ ἐποίησαν ἀποστείλαντες πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους διὰ χειρὸς Βαρνάβα καὶ Σαύλου.

30Αὐτὸ πράγματι καὶ τὸ ἔκαμαν καὶ ἔστειλαν μὲ τὸν Βαρνάβαν καὶ τὸν Σαῦλον τὰς εἰσφορὰς των πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων.