Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

1Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ταύταις πληθυνόντων τῶν μαθητῶν ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν Ἑλληνιστῶν πρὸς τοὺς Ἑβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν.

1Κατὰ τὰς ἡμέρας δὲ αὐτάς, καθὼς ηὔξανε ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν, οἱ Ἑβραῖοι Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι κατήγοντο ἀπὸ ξένας περιοχὰς καὶ ὠμιλοῦσαν τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν καὶ ἐλέγοντο Ἑλληνισταί, ἤρχισαν νὰ γογγύζουν καὶ νὰ παραπονοῦνται ἐναντίον τῶν Ἑβραίων Χριστιανῶν τῆς Ἰουδαίας, διότι αἱ χῆραι αὐτῶν παρεμερίζοντο καὶ παρημελοῦντο εἰς τὴν καθημερινὴν ὑπηρεσίαν τῆς διανομῆς τροφῶν καὶ βοηθημάτων.

2προσκαλεσάμενοι δὲ οἱ δώδεκα τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν εἶπον· Οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις.

2Οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι τότε, ἀφοῦ προσεκάλεσαν ὅλον τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν, εἶπαν· <δὲν εἶναι ὀρθὸν καὶ ἀρεστὸν εἰς τὸν Θεόν, νὰ ἀφήσωμεν ἡμεῖς τὸ κήρυγμα τοῦ θείου λόγου καὶ νὰ ὑπηρετοῦμεν εἰς τὰς τραπέζας τοῦ φαγητοῦ.

3ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτὰ, πλήρεις Πνεύματος ἁγίου καὶ σοφίας, οὓς καταστήσομεν ἐπὶ τῆς χρείας ταύτης·

3Δι᾿ αὐτό, ἀδελφοί, ἐξετάσατε μὲ πολλὴν προσοχὴν καὶ ἐκλέξατε ἀνάμεσα σας ἑπτὰ ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι νὰ ἔχουν καλὴν μαρτυρίαν ἀπὸ ὅλους, νὰ εἶναι δὲ γεμᾶτοι ἀπὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ σοφίαν καὶ τοὺς ὁποίους ἡμεῖς θὰ ἐγκαταστήσωμεν διὰ τὴν ὑπηρεσίαν αὐτήν.

4ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν.

4Ἡμεῖς δὲ θὰ ἐπιμείνωμεν ἀκόμη περισσότερον καὶ θὰ ἀσχοληθῶμεν μὲ μεγαλύτερον ζῆλον εἰς τὴν προσευχὴν καὶ τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ κηρύγματος>.

5καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντὸς τοῦ πλήθους· καὶ ἐξελέξαντο Στέφανον, ἄνδρα πλήρη πίστεως καὶ Πνεύματος ἁγίου, καὶ Φίλιππον καὶ Πρόχορον καὶ Νικάνορα καὶ Τίμωνα καὶ Παρμενᾶν καὶ Νικόλαον προσήλυτον Ἀντιοχέα,

5Καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος αὐτὸς εἰς ὅλον τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν. Καὶ ἐξέλεξαν τὸν Στέφανον, ἄνδρα γεμάτον πίστιν καὶ Πνεῦμα Ἅγιον, καὶ τὸν Φίλιππον καὶ τὸν Πρόχορον καὶ τὸν Νικάνορα καὶ τὸν Τίμωνα καὶ τὸν Παρμενᾶν καὶ τὸν Νικόλαον, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξεν εἰδωλολάτρης ἀπὸ τὴν Ἀντιόχειαν καὶ πρὶν νὰ πιστεύσῃ εἰς τὸν Χριστὸν εἶχε προσηλυτισθῆ εἰς τὴν ἰουδαϊκὴν θρησκείαν.

6οὓς ἔστησαν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, καὶ προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τὰς χεῖρας.

6Αὐτούς, λοιπόν, τοὺς παρουσίασαν μετὰ τὴν ἐκλογὴν των ἐμπρὸς εἰς τοὺς Ἀποστόλους. Καὶ οἱ Ἀπόστολοι, ἀφοῦ προσευχήθηκαν, ἔβαλαν ἐπάνω εἰς αὐτοὺς τὰς χεῖρας των, διὰ νὰ τοὺς μεταδοθῇ ἡ εἰδικὴ διὰ τὸ ἔργον των θεία χάρις.

7καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὔξανε, καὶ ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν ἐν Ἱερουσαλὴμ σφόδρα, πολύς τε ὄχλος τῶν Ἰουδαίων ὑπήκουον τῇ πίστει.

7Καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ θείου λόγου ἠπλώνετο καὶ διεδίδετο καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ηὔξανε καὶ ἐπληθύνετο παρὰ πολὺ καὶ πολὺ πλῆθος ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἐδέχοντο τὴν νέαν πίστιν καὶ ὑπετάσσοντο εἰς αὐτήν.

8Στέφανος δὲ πλήρης πίστεως καὶ δυνάμεως ἐποίει τέρατα καὶ σημεῖα μεγάλα ἐν τῷ λαῷ.

8Ὁ δὲ Στέφανος, γεμᾶτος πίστιν καὶ δύναμιν Θεοῦ, ἔκανε μεταξὺ τοῦ λαοῦ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ ὑπερφυσικὰ ἔργα, ποὺ μαρτυροῦσαν τὴν ἀλήθειαν τῆς πίστεως.

9ἀνέστησαν δέ τινες τῶν ἐκ τῆς συναγωγῆς τῆς λεγομένης Λιβερτίνων καὶ Κυρηναίων καὶ Ἀλεξανδρέων καὶ τῶν ἀπὸ Κιλικίας καὶ Ἀσίας συζητοῦντες τῷ Στεφάνῳ,

9Μερικοὶ δὲ Ἑβραῖοι ἀπὸ τὴν συναγωγήν, ποὺ ἐλέγετο συναγωγὴ τῶν Λιβερτίνων, τῶν δούλων δηλαδή που εἴχαν ἀπελευθερώσει οἱ Ρωμαῖοι, καὶ ἀπὸ τὴν συναγωγὴν τῶν Κυρηναίων καὶ Ἀλεξανδρέων καθὼς καὶ τῶν Ἰουδαίων τῆς Κιλικίας καὶ τῆς Ἀσίας, ἐσηκώθηκαν μὲ φανατισμὸν καὶ πεῖσμα καὶ συζητούσαν μὲ τὸν Στέφανον.

10καὶ οὐκ ἴσχυον ἀντιστῆναι τῇ σοφίᾳ καὶ τῷ πνεύματι ᾧ ἐλάλει.

10Ἀλλὰ δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ἀντισταθοῦν εἰς τὴν σοφίαν καὶ εἰς τὸ πνεῦμα, μὲ τὸ ὁποῖον ὠμιλοῦσε ὁ Στέφανος.

11τότε ὑπέβαλον ἄνδρας λέγοντας ὅτι Ἀκηκόαμεν αὐτοῦ λαλοῦντος ῥήματα βλάσφημα εἰς Μωϋσῆν καὶ τὸν Θεόν·

11Τότε ἐδωροδόκησαν καὶ ἔβαλαν μερικοὺς ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι καὶ ἤρχισαν νὰ λέγουν ὅτι ἡμεῖς ἔχομεν ἀκούσει τὸν Στέφανον νὰ λέγῃ βλάσφημα λόγια ἐναντίον τοῦ Μωϋσέως καὶ τοῦ Θεοῦ.

12συνεκίνησάν τε τὸν λαὸν καὶ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς γραμματεῖς, καὶ ἐπιστάντες συνήρπασαν αὐτὸν καὶ ἤγαγον εἰς τὸ συνέδριον,

12Καὶ ἔφεραν ἀναταραχὴν καὶ ἐξέγερσιν εἰς τὸν λαὸν καὶ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς γραμματεῖς ἐναντίον τοῦ Στεφάνου, καὶ ὅλοι μαζῆ ὥρμησαν ἔξαφνα καὶ ἥρπασαν τὸν Στέφανον καὶ τὸν ἔφεραν εἰς τὸ συνέδριον.

13ἔστησάν τε μάρτυρας ψευδεῖς λέγοντας· Ὁ ἄνθρωπος οὗτος οὐ παύεται ῥήματα βλάσφημα λαλῶν κατὰ τοῦ τόπου τοῦ ἁγίου καὶ τοῦ νόμου·

13Καὶ παρουσίασαν ψευδομάρτυρας, οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν· <ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν παύει νὰ λέγῃ βλάσφημα λόγια ἐναντίον τοῦ ἁγίου τόπου, δηλαδὴ τοῦ ναοῦ, καὶ ἐναντίον τοῦ Νόμου.

14ἀκηκόαμεν γὰρ αὐτοῦ λέγοντος ὅτι Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος οὗτος καταλύσει τὸν τόπον τοῦτον καὶ ἀλλάξει τὰ ἔθη ἃ παρέδωκεν ἡμῖν Μωϋσῆς.

14Διότι ἡμεῖς μὲ τὰ ἴδια μας τὰ αὐτιὰ τὸν ἔχομε ἀκούσει νὰ λέγῃ ὅτι ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος θὰ καταστρέψῃ αὐτὸν τὸν ἱερὸν τόπον καὶ θὰ ἀλλάξῃ τὰ ἱερὰ ἔθιμα, ποὺ μᾶς ἔχει παραδώσει ὁ Μωϋσῆς μὲ τὸν νόμον του>.

15καὶ ἀτενίσαντες εἰς αὐτὸν ἅπαντες οἱ καθεζόμενοι ἐν τῷ συνεδρίῳ εἶδον τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡσεὶ πρόσωπον ἀγγέλου.

15Καὶ ὅταν ὅλοι οἱ δικασταί, ποὺ ἐκάθηντο εἰς τὸ συνέδριον, ἐγύρισαν τὰ βλέμματα πρὸς τὸν Στέφανον, εἶδαν τὸ πρόσωπόν του ν᾿ ἀκτινοβολῇ ὡσὰν νὰ ἧτο πρόσωπον ἀγγέλου.