Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

1Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν Ἀπολλὼ εἶναι ἐν Κορίνθῳ Παῦλον διελθόντα τὰ ἀνωτερικὰ μέρη ἐλθεῖν εἰς Ἔφεσον· καὶ εὑρὼν μαθητάς τινας

1Ὅταν δὲ ὁ Ἀπολλὼς εὑρίσκετο εἰς τὴν Κόρινθον, ὁ Παῦλος, ἀφοῦ ἐπέρασε τὰ βαρειότερα μέρη τῆς Μ. Ἀσίας, ᾖλθε εἰς τὴν Ἔφεσον, ὅπου καὶ εὑρῆκε μερικοὺς μαθητάς.

2εἶπε πρὸς αὐτούς· Εἰ πνεῦμα ἅγιον ἐλάβετε πιστεύσαντες; οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν· Ἀλλ᾿ οὐδὲ εἰ Πνεῦμα ἅγιόν ἐστιν ἠκούσαμεν.

2Εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς ἐάν, ὅταν ἐπίστευσαν, ἔλαβαν Πνεῦμα Ἅγιον. Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ ἀπήντησαν· <ἡμεῖς δὲν ἔχομεν ἀκούσει οὔτε καὶ ἂν ὑπάρχῃ Πνεῦμα Ἅγιον>.

3εἶπέ τε πρὸς αὐτούς· Εἰς τί οὖν ἐβαπτίσθητε; οἱ δὲ εἶπον· Εἰς τὸ Ἰωάννου βάπτισμα.

3Καὶ εἶπε τότε πρὸς αὐτούς· <εἰς τίνος τὸ ὄνομα καὶ ποίου εἴδους βάπτισμα ἐβαπτίσθητε;> Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ εἶπαν· <ἐβαπτίσθημεν εἰς τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου>.

4εἶπε δὲ Παῦλος· Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισε βάπτισμα μετανοίας, τῷ λαῷ λέγων εἰς τὸν ἐρχόμενον μετ᾿ αὐτὸν ἵνα πιστεύσωσι, τοῦτ᾿ ἔστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

4Εἶπε δὲ ὁ Παῦλος· <ὁ Ἰωάννης μὲν σᾶς ἐβάπτισε εἰς βάπτισμα μετανοίας καὶ προπαρασκευῆς, λέγων συγχρόνως εἰς τὸν λαὸν νὰ πιστεύσουν εἰς ἐκεῖνον, ποὺ θὰ ἤρχετο κατόπιν ἀπὸ αὐτόν, δηλαδὴ εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος καὶ μόνος θὰ ἔδιδε ἄφεσιν καὶ σωτηρίαν>.

5ἀκούσαντες δὲ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

5Ὅταν δὲ ἐκεῖνοι ἤκουσαν αὐτά, ἐπίστευσαν καὶ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

6καὶ ἐπιθέντος αὐτοῖς τοῦ Παύλου τὰς χεῖρας ἦλθε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐπ᾿ αὐτούς, ἐλάλουν τε γλώσσαις καὶ προεφήτευον.

6Καὶ ὅταν ὁ Παῦλος ἔθεσε τὰς χεῖρας του ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλὴν των, κατῆλθεν εἰς αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἐπῆραν καὶ εἰδικὰ χαρίσματα, ὠμιλοῦσαν διαφόρους γλώσσας ἀγνώστους προηγουμένως εἰς αὐτοὺς καὶ ἐπροφήτευσαν.

7ἦσαν δὲ οἱ πάντες ἄνδρες ὡσεὶ δεκαδύο.

7Ὅλοι δὲ αὐτοὶ ἦσαν περίπου δώδεκα ἄνδρες.

8Εἰσελθὼν δὲ εἰς τὴν συναγωγὴν ἐπαρρησιάζετο ἐπὶ μῆνας τρεῖς διαλεγόμενος καὶ πείθων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

8Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὁ Παῦλος εἰσῆλθε εἰς τὴν συναγωγὴν τῶν Ἑβραίων, ἐκήρυττε μὲ θάρρος ἐπὶ τρεῖς μῆνας, συνδιελέγετο μὲ τοὺς Ἰουδαίους καὶ μὲ τὰ χωρία τῆς Γραφῆς καὶ τὰ ἄλλα ἐπιχειρήματα τοὺς ἔπειθε νὰ πιστεύσουν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

9ὡς δέ τινες ἐσκληρύνοντο καὶ ἠπείθουν κακολογοῦντες τὴν ὁδὸν ἐνώπιον τοῦ πλήθους, ἀποστὰς ἀπ᾿ αὐτῶν ἀφώρισε τοὺς μαθητάς, καθ᾿ ἡμέραν διαλεγόμενος ἐν τῇ σχολῇ Τυράννου τινός.

9Ἐπειδὴ ὅμως μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἐσκληρύνοντο καὶ δὲν ἐπίστευαν, διέβαλλαν δὲ καὶ ἐβλασφημοῦσαν τὴν ὁδὸν τῆς πίστεως καὶ τῆς σωτηρίας ἐμπρὸς εἰς τὸ πλῆθος, ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ αὐτοὺς ὁ Παῦλος, ἐξεχώρισε τοὺς μαθητὰς ἀπὸ ὅσους δὲν εἴχαν πιστεύσει καὶ ἀπὸ τότε ἐκήρυττε καὶ συνδιελέγετο καθημερινῶς εἰς τὴν σχολὴν κάποιου, ποὺ ἐλέγετο Τύραννος.

10τοῦτο δὲ ἐγένετο ἐπὶ ἔτη δύο, ὥστε πάντας τοὺς κατοικοῦντας τὴν Ἀσίαν ἀκοῦσαι τὸν λόγον τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, Ἰουδαίους τε καὶ Ἕλληνας.

10Τὸ ἔργον δὲ αὐτὸ τοῦ Παύλου συνεχίσθηκε ἐπὶ δύο ἔτη, ὥστε ὅλοι ὅσοι κατοικοῦσαν τὴν Ἀσίαν, καὶ Ἰουδαῖοι καὶ Ἕλληνες, ἤκουσαν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

11Δυνάμεις τε οὐ τὰς τυχούσας ἐποίει ὁ Θεὸς διὰ τῶν χειρῶν Παύλου,

11Καὶ ὁ Θεός, διὰ μέσου τῶν χειρῶν τοῦ Παύλου, ἔκανε θαύματα ὄχι μικρὰ καὶ τυχαῖα,

12ὥστε καὶ ἐπὶ τοὺς ἀσθενοῦντας ἐπιφέρεσθαι ἀπὸ τοῦ χρωτὸς αὐτοῦ σουδάρια ἢ σιμικίνθια καὶ ἀπαλλάσσεσθαι ἀπ᾿ αὐτῶν τὰς νόσους, τά τε πνεύματα τὰ πονηρὰ ἐξέρχεσθαι ἀπ᾿ αὐτῶν.

12ὥστε ἔπαιρναν οἱ ἄνθρωποι πετσέτες, μέ τις ὁποῖες εἶχε καλύψει τὸ πρόσωπόν του ὁ Παῦλος ἢ μανδήλιά ποὺ ἐσφόγγιζε τὸν ἱδρῶτα, τὰ ἔφερναν ἐπάνω εἰς τοὺς ἀρρώστους καὶ ἔφευγαν ἀπὸ αὐτοὺς αἱ ἀσθένειαι, ὅπως ἐπίσης ἔβγαιναν ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τὰ πονηρὰ πνεύματα.

13Ἐπεχείρησαν δέ τινες ἀπὸ τῶν περιερχομένων Ἰουδαίων ἐξορκιστῶν ὀνομάζειν ἐπὶ τοὺς ἔχοντας τὰ πνεύματα τὰ πονηρὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ λέγοντες· Ὁρκίζομεν ὑμᾶς τὸν Ἰησοῦν ὃν ὁ Παῦλος κηρύσσει.

13Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ περιήρχοντο τὰ διάφορα μέρη καὶ μὲ ἐξορκισμοὺς ἔδιωχναν δαιμόνια, ἐπεχείρησαν νὰ ἐπικαλεσθοῦν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, διὰ νὰ θεραπεύσουν ἐκείνους, ποὺ εἴχαν πονηρὰ πνεύματα, λέγοντες· <σᾶς ἐξορκίζομεν εἰς τὸν Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον ὁ Παῦλος κηρύττει, νὰ φύγετε ἀπὸ αὐτούς, ποὺ βασανίζετε>.

14ἦσαν δέ τινες υἱοὶ Σκευᾶ Ἰουδαίου ἀρχιερέως ἑπτὰ οἱ τοῦτο ποιοῦντες.

14Αὐτοὶ δέ ποὺ ἔκαναν τοῦτο ἦσαν ἑπτὰ παιδιά τοῦ Ἰουδαίου ἀρχιερέως Σκευᾶ.

15ἀποκριθὲν δὲ τὸ πνεῦμα τὸ πονηρὸν εἶπε· Τὸν Ἰησοῦν γινώσκω καὶ τὸν Παῦλον ἐπίσταμαι· ὑμεῖς δὲ τίνες ἐστέ;

15Ἀπήντησε δὲ τὸ πονηρὸν πνεῦμα καὶ εἶπε· <γνωρίζω τὸν Ἰησοῦν, καὶ τὸν Παῦλον ἐπίσης τὸν ξεύρω καλά· σεῖς ὅμως ποῖοι εἷσθε;>

16καὶ ἐφαλλόμενος ἐπ᾿ αὐτοὺς ὁ ἄνθρωπος, ἐν ᾧ ἦν τὸ πνεῦμα τὸ πονηρὸν, κατακυριεύσας αὐτῶν ἴσχυσε κατ᾿ αὐτῶν, ὥστε γυμνοὺς καὶ τετραυματισμένους ἐκφυγεῖν ἐκ τοῦ οἴκου ἐκείνου.

16Καὶ ὁ ἄνθρωπος μέσα εἰς τὸν ὁποῖον ὑπῆρχε τὸ πονηρὸν πνεῦμα, ἐπήδησε μὲ ὁρμὴν ἐπάνω εἰς αὐτοὺς τοὺς ἥρπασε μὲ μεγάλην δύναμιν (κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ διὰ νὰ τοὺς τιμωρήσῃ) τοὺς ἔβαλε κάτω καὶ ἤρχισε νὰ τοὺς κτυπᾶ, ὥστε αὐτοὶ μισόγυμνοι καὶ τραυματισμένοι κατώρθωσαν νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ δαιμονιζομένου ἐκείνου.

17τοῦτο δὲ ἐγένετο γνωστὸν πᾶσιν Ἰουδαίοις τε καὶ Ἕλλησι τοῖς κατοικοῦσι τὴν Ἔφεσον, καὶ ἐπέπεσε φόβος ἐπὶ πάντας αὐτούς, καὶ ἐμεγαλύνετο τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ·

17Τὸ γεγονὸς δὲ αὐτὸ ἔγινε γνωστὸν εἰς ὅλους τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς Ἕλληνας, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἔφεσον καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν εἴχαν πιστεύσει εἰς τὸν Χριστόν, καὶ ἐκυριεύθησαν ὅλοι ἀπὸ μεγάλον φόβον καὶ ἐδοξάζετο τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

18πολλοί τε τῶν πεπιστευκότων ἤρχοντο ἐξομολογούμενοι καὶ ἀναγγέλλοντες τὰς πράξεις αὐτῶν.

18Πολλοὶ δὲ ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ εἴχαν πιστεύσει, ἤρχοντο, ἐξωμολογοῦντο καὶ ἀνεκοίνωναν δημοσίᾳ τὰς κακὰς των πράξεις.

19ἱκανοὶ δὲ τῶν τὰ περίεργα πραξάντων συνενέγκαντες τὰς βίβλους κατέκαιον ἐνώπιον πάντων· καὶ συνεψήφισαν τὰς τιμὰς αὐτῶν καὶ εὗρον ἀργυρίου μυριάδας πέντε.

19Ἀρκετοὶ δὲ πάλιν ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ εἴχαν κάμει διαφόρους μαγικὰς πράξεις, ἔφεραν μαζῆ των τὰ μαγικὰ βιβλία καὶ τὰ ἔκαιαν ἐμπρὸς εἰς ὅλους. Καὶ ὑπελόγισαν τὴν τιμὴν τῆς πωλήσεως τῶν βιβλίων αὐτῶν καὶ εὐρῆκαν ὅτι ἄξιζαν πενῆντα χιλιάδες ἀργυρὰ νομίσματα.

20Οὕτω κατὰ κράτος ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ηὔξανε καὶ ἴσχυεν.

20Ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου διεδίδετο μὲ δύναμιν πολλὴν καὶ ἐπεβάλλετο ὁλονὲν καὶ περισσότερον.

21Ὡς δὲ ἐπληρώθη ταῦτα, ἔθετο ὁ Παῦλος ἐν τῷ πνεύματι διελθὼν τὴν Μακεδονίαν καὶ Ἀχαΐαν πορεύεσθαι εἰς Ἱεροσαλήμ, εἰπὼν ὅτι Μετὰ τὸ γενέσθαι με ἐκεῖ δεῖ με καὶ Ρώμην ἰδεῖν.

21Ὅταν δὲ ἔγιναν ὅλα αὐτά, ἐσκέφθηκε καὶ ἐπῇρε τὴν ἀπόφασιν ὁ Παῦλος νὰ περιοδεύσῃ τὴν Μακεδονίαν καὶ Ἀχαΐαν καὶ κατόπιν νὰ πορευθῇ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, προσθέσας ὅτι <μετὰ τὴν ἄφιξίν μου εἰς Ἱεροσόλυμα πρέπει νὰ ὑπάγω νὰ ἴδω καὶ τὴν Ρώμην>.

22ἀποστείλας δὲ εἰς τὴν Μακεδονίαν δύο τῶν διακονούντων αὐτῷ, Τιμόθεον καὶ Ἔραστον, αὐτὸς ἐπέσχε χρόνον εἰς τὴν Ἀσίαν.

22Ἀφοῦ δὲ ἔστειλε εἰς τὴν Μακεδονίαν δύο ἀπὸ τοὺς μαθητὰς του, ποὺ τὸν ὑπηρετοῦσαν εἰς τὸ ἔργον του, τὸν Τιμόθεον καὶ τὸν Ἔραστον, αὐτὸς ἔμεινε ὀλίγον ἀκόμη χρόνον εἰς τὴν Ἀσίαν.

23Ἐγένετο δὲ κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον τάραχος οὐκ ὀλίγος περὶ τῆς ὁδοῦ.

23Ἔγινε δὲ κατὰ τὸν χρόνον αὐτὸν μεγάλη ἀναταραχὴ διὰ τὴν ὁδὸν τῆς σωτηρίας ποὺ εἶχε ἀποκαλύψει ὁ Κύριος.

24Δημήτριος γάρ τις ὀνόματι, ἀργυροκόπος, ποιῶν ναοὺς ἀργυροῦς Ἀρτέμιδος παρείχετο τοῖς τεχνίταις ἐργασίαν οὐκ ὀλίγην·

24Διότι κάποιος, ὀνόματι Δημήτριος, ποὺ κατειργάζετο τὸν ἄργυρον καὶ ἔκανε μικροὺς ἀργυροῦς ναούς, μικρογραφίες τοῦ ναοῦ τῆς Ἀρτέμιδος, καὶ ἔδιδε ἐπικερδῆ ἐργασίαν εἰς τοὺς τεχνίτας,

25οὓς συναθροίσας καὶ τοὺς περὶ τὰ τοιαῦτα ἐργάτας εἶπεν· Ἄνδρες, ἐπίστασθε ὅτι ἐκ ταύτης τῆς ἐργασίας ἡ εὐπορία ἡμῶν ἐστι,

25αὐτὸς ἐμάζευσε ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἠσχολοῦντο μὲ τὰ ἔργα αὐτά, καὶ τοὺς εἶπε· <ἄνδρες, γνωρίζετε πολὺ καλά, ὅτι ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐπάγγελμα μας προέρχεται τὸ πλούσιον εἰσόδημά μας.

26καὶ θεωρεῖτε καὶ ἀκούετε ὅτι οὐ μόνον Ἐφέσου, ἀλλὰ σχεδὸν πάσης τῆς Ἀσίας ὁ Παῦλος οὗτος πείσας μετέστησεν ἱκανὸν ὄχλον, λέγων ὅτι οὐκ εἰσὶ θεοὶ οἱ διὰ χειρῶν γινόμενοι.

26Βλέπετε δὲ οἱ ἴδιοι καὶ ἀκούετε ὅτι πολὺ πλῆθος, ὄχι μόνον τῆς Ἐφέσου ἀλλὰ σχεδὸν ὅλης τῆς Ἀσίας, αὐτὸς ὁ Παῦλος τὸ ἔπεισε καὶ τὸ ἀπεμάκρυνε ἀπὸ τὴν θρησκείαν μας, λέγων ὅτι οἱ θεοί ποὺ κατασκευάζονται μὲ τὰ χέρια τῶν ἀνθρώπων δὲν εἶναι ἀληθινοὶ θεοί.

27οὐ μόνον δὲ τοῦτο κινδυνεύει ἡμῖν τὸ μέρος εἰς ἀπελεγμὸν ἐλθεῖν, ἀλλὰ καὶ τὸ τῆς μεγάλης θεᾶς Ἀρτέμιδος ἱερὸν εἰς οὐθὲν λογισθῆναι, μέλλειν τε καὶ καθαιρεῖσθαι τὴν μεγαλειότητα αὐτῆς, ἣν ὅλη ἡ Ἀσία καὶ ἡ οἰκουμένη σέβεται.

27Καὶ δὲν εἶναι μόνον ὅτι κινδυνεύει ἡ ἐργασία μας νὰ πέση εἰς παρακμήν, ἀλλὰ δὲν θὰ λογαριάζεται πλέον εἰς τίποτε καὶ ὁ ναὸς τῆς μεγάλης θεᾶς Ἀρτέμιδος καὶ μέλλει νὰ καθαιρεθῇ καὶ νὰ σβήσῃ ἡ μεγαλειότης αὐτῆς, τὴν ὁποίαν ὅλη ἡ Ἀσία καὶ ἡ οἰκουμένη σέβεται>.

28Ἀκούσαντες δὲ καὶ γενόμενοι πλήρεις θυμοῦ ἔκραζον λέγοντες· Μεγάλη ἡ Ἄρτεμις Ἐφεσίων.

28Ὅταν δὲ ἄκουσαν ἐκεῖνοι αὐτά, ἐκυριεύθησαν ἀπὸ θυμὸν καὶ ἔκραζαν λέγοντες· <εἶναι μεγάλη ἡ θεὰ Ἄρτεμις τῶν Ἐφεσίων>.

29καὶ ἐπλήσθη ἡ πόλις τῆς συγχύσεως, ὥρμησάν τε ὁμοθυμαδὸν εἰς τὸ θέατρον συναρπάσαντες Γάϊον καὶ Ἀρίσταρχον Μακεδόνα, συνεκδήμους Παύλου.

29Καὶ ἐγέμισεν ἡ πόλις ἀπὸ ἀναστάτωσιν καὶ ταραχήν, ὥρμησαν ὅλοι μαζῆ εἰς τὸ θέατρον καὶ ἥρπασαν τοὺς δύο Μακεδόνας Γάϊον καὶ Ἀρίσταρχον, οἱ ὁποῖοι ἦσαν συνεργάται καὶ συνοδοιπόροι τοῦ Παύλου.

30τοῦ δὲ Παύλου βουλομένου εἰσελθεῖν εἰς τὸν δῆμον οὐκ εἴων αὐτὸν οἱ μαθηταί.

30Ὅταν δὲ ὁ Παῦλος ἠθέλησε νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν συγκέντρωσιν αὐτὴν τοῦ λαοῦ, δὲν τὸν ἄφιναν οἱ μαθηταί.

31τινὲς δὲ καὶ τῶν Ἀσιαρχῶν, ὄντες αὐτῷ φίλοι, πέμψαντες πρὸς αὐτὸν παρεκάλουν μὴ δοῦναι ἑαυτὸν εἰς τὸ θέατρον.

31Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Ἀσιάρχας, ποὺ ἦσαν φίλοι του, ἔστειλαν πρὸς αὐτὸν ἀνθρώπους καὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μὴ μεταβῇ εἰς τὸ θέατρον καὶ ἐκθέση τὸν εὐατὸν του εἰς κίνδυνον.

32ἄλλοι μὲν οὖν ἄλλο τι ἔκραζον· ἦν γὰρ ἡ ἐκκλησία συγκεχυμένη, καὶ οἱ πλείους οὐκ ᾔδεισαν τίνος ἕνεκεν συνεληλύθεισαν.

32Ἐν τῷ μεταξὺ ἄλλοι ἄλλα ἐκραύγαζον, διότι ἡ συνέλευσις τοῦ λαοῦ εὑρίσκετο εἰς ἀναστάτωσιν καὶ σύγχυσιν καὶ οἱ περισσότεροι δὲν ἐγνώριζαν, διὰ ποῖον λόγον εἶχον συγκεντρωθῆ ἐκεῖ.

33ἐκ δὲ τοῦ ὄχλου προεβίβασαν Ἀλέξανδρον, προβαλόντων αὐτὸν τῶν Ἰουδαίων· ὁ δὲ Ἀλέξανδρος κατασείσας τὴν χεῖρα ἤθελεν ἀπολογεῖσθαι τῷ δήμῳ.

33Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τὸν λαὸν ὠδήγησαν πρὸς τὰ ἐμπρὸς κάποιον Ἀλέξανδρον, τὸν ὁποῖον οἱ Ἰουδαῖοι προσπαθοῦσαν νὰ προβάλουν καὶ παρυσιάσουν εἰς τὸ πλῆθος. Ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ἐκίνησε τὸ χέρι, διὰ νὰ δηλώσῃ, ὅτι ἤθελε νὰ ὁμιλήσῃ εἰς τὸν λαὸν καὶ νὰ ἀπολογηθῇ ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων.

34ἐπιγνόντες δὲ ὅτι Ἰουδαῖός ἐστι, φωνὴ ἐγένετο μία ἐκ πάντων, ὡς ἐπὶ ὥρας δύο κραζόντων· Μεγάλη ἡ Ἄρτεμις Ἐφεσίων.

34Ὅταν ὅμως τὰ πλήθη ἐκατάλαβαν ὅτι εἶναι Ἰουδαῖος, τότε ἔγινε μία μεγάλη φωνὴ ἀπὸ ὅλους καὶ ἐπὶ δύο περίπου ὥρας ἔκραζον· <μεγάλη ἡ θεὰ Ἄρτεμις τῶν Ἐφεσίων>!

35καταστείλας δὲ ὁ γραμματεὺς τὸν ὄχλον φησίν· Ἄνδρες Ἐφέσιοι, τίς γάρ ἐστιν ἄνθρωπος ὃς οὐ γινώσκει τὴν Ἐφεσίων πόλιν νεωκόρον οὖσαν τῆς μεγάλης θεᾶς Ἀρτέμιδος καὶ τοῦ Διοπετοῦς;

35Τότε ὁ γραμματεὺς τῆς Ἐφέσου, ἀφοῦ καθησύχασε τὰ πλήθη, εἶπε· <ἄνδρες Ἐφέσιοι, ἠρεμήσατε· διότι ποιὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ποὺ δὲν γνωρίζει ὅτι ἡ πόλις τῶν Ἐφεσίων ἔχει κτίσει καὶ τιμᾷ τὸν ναὸν τῆς μεγάλης θεᾶς Ἀρτέμιδος καὶ ἰδιαιτέρως λατρεύει αὐτὴν καὶ τὸ ἄγαλμα της, ποὺ μᾶς ἔχει ρίξει ὁ Ζεύς;

36ἀναντιρρήτων οὖν ὄντων τούτων δέον ἐστὶν ὑμᾶς κατεσταλμένους ὑπάρχειν καὶ μηδὲν προπετὲς πράσσειν.

36Ἀφοῦ λοιπὸν ἡ τιμή, ποὺ ἀποδίδεται εἰς τὴν θεὰν καὶ ἡ προέλευσις τοῦ ἀγάλματος ἀπὸ τὸν Δία εἶναι ἀναντίρρητος καὶ δὲν ἐπιδέχονται καμμίαν ἀμφιβολία, πρέπει σεῖς νὰ μένετε ἥσυχοι καὶ νὰ μὴ κάνετε τίποτε τὸ ἀπερίσκεπτον καὶ παράφορον.

37ἠγάγετε γὰρ τοὺς ἄνδρας τούτους οὔτε ἱεροσύλους οὔτε βλασφημοῦντας τὴν θεὰν ὑμῶν.

37Διότι ἐφέρατε αὐτοὺς τοὺς ἄνδρας, τὸν Γάϊον καὶ Ἀρίσταρχον, οἱ ὁποῖοι οὔτε ἔκλεψαν τίποτε ἀπὸ τὸν ναὸν οὔτε βλασφημοῦν τὴν θεὰν σας.

38εἰ μὲν οὖν Δημήτριος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ τεχνῖται ἔχουσι πρός τινα λόγον, ἀγοραῖοι ἄγονται καὶ ἀνθύπατοί εἰσιν· ἐγκαλείτωσαν ἀλλήλοις.

38Ἐὰν λοιπὸν ὁ Δημήτριος καὶ οἱ μαζῆ μὲ αὐτὸν τεχνῖται ἔχουν νὰ διατυπώσουν κατηγορίαν ἐναντίον κάποιου ἀνθρώπου, γίνονται δημόσιαι συγκεντρώσεις εἰς ἀπονομὴν δικαιοσύνης, ἔχομεν δὲ καὶ τοὺς ἀνθυπάτους, διὰ νὰ ἀποδώσουν τὸ δίκαιον καὶ ἂς καταγγείλουν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον εἰς τὰ δικαστήρια.

39εἰ δέ τι περὶ ἑτέρων ἐπιζητεῖτε, ἐν τῇ ἐννόμῳ ἐκκλησίᾳ ἐπιλυθήσεται.

39Ἐὰν ὅμως ζητῆτε καὶ κάτι ἄλλο περὶ ἄλλων ὑποθέσεων, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ τακτοποιηθοῦν ἀπὸ τοὺς ἀνθυπάτους, τότε αὐτὸ θὰ λυθῇ ἀπὸ τὴν συνέλευσιν τοῦ λαοῦ, ἡ ὁποία σύμφωνα μὲ τὸν νόμον, συγκαλεῖται ὡρισμένας ἡμέρας.

40καὶ γὰρ κινδυνεύομεν ἐγκαλεῖσθαι στάσεως περὶ τῆς σήμερον, μηδενὸς αἰτίου ὑπάρχοντος περὶ οὗ δυνησόμεθα ἀποδοῦναι λόγον τῆς συστροφῆς ταύτης.

40Ἀναγκάζομαι νὰ σᾶς εἴπω αὐτά, διότι κινδυνεύομεν νὰ κατηγορηθῶμεν ἐπὶ στάσει διὰ τὴν σημερινὴν αὐτὴν συγκέντρωσιν, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει καμμία δικαιολογία μὲ τὴν ὁποίαν θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ ἀπολογηθῶμεν διὰ τὴν συρροὴν αὐτὴν καὶ ἀναταραχὴν τοῦ λαοῦ>.

41καὶ ταῦτα εἰπὼν ἀπέλυσε τὴν ἐκκλησίαν.

41Καὶ ἀφοῦ εἶπε αὐτά, διέλυσε τὴν συγκέντρωσιν τοῦ λαοῦ.