Πρὸς Ἑβραίους

1Πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως πάλαι ὁ Θεὸς λαλήσας τοῖς πατράσιν ἐν τοῖς προφήταις, ἐπ᾿ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν τούτων ἐλάλησεν ἡμῖν ἐν υἱῷ,

1Κατὰ τοὺς παλαιοτέρους χρόνους, κατὰ τὴν πρὸ τοῦ Χριστοῦ δηλαδὴ περίοδον, εἰς πολλὰς περιστάσεις καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους ὡμίλησε καὶ ἐφανέρωσεν ὁ Θεὸς τὸ θέλημά του εἰς τοὺς προγόνους μας διὰ μέσου τῶν προφητῶν. Κατὰ δὲ τὰς τελευταίας αὐτὰς ἡμέρας ἐλάλησε πρὸς ἡμᾶς διὰ μέσου τοῦ μονογενοῦς αὐτοῦ Υἱοῦ,

2ὃν ἔθηκε κληρονόμον πάντων, δι᾿ οὗ καὶ τοὺς αἰῶνας ἐποίησεν·

2τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς Πατὴρ κατέστησε κληρονόμον, κύριον καὶ βασιλέα ὅλης τῆς κτίσεως, οὐρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ διὰ τοῦ ὁποίου ἐδημιούργησε ὅλα ὅσα ἔγιναν ἐν χρόνῳ.

3ὃς ὢν ἀπαύγασμα τῆς δόξης καὶ χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ, φέρων τε τὰ πάντα τῷ ῥήματι τῆς δυνάμεως αὐτοῦ, δι᾿ ἑαυτοῦ καθαρισμὸν ποιησάμενος τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τῆς μεγαλωσύνης ἐν ὑψηλοῖς.

3Αὐτὸς εἶναι προαιωνίως ὁλόλαμπρος ἀκτινοβολία τῆς ἀπείρους δόξῃς τοῦ Πατρός, ἀκριβέστατον καὶ ἀπαράλλακτον καὶ ἐνυπόστατον ἀποτύπωμα τοῦ Πατρός, τῆς αὐτῆς οὐσίας καὶ ἀπείρου τελειότητος, ὅσος μὲ Ἐκεῖνον, κρατῶν καὶ κυβερνῶν τὰ πάντα μὲ τὸν παντοδύναμον λόγον του. Αὐτὸς ἐνανθρωπήσας ἐκαθάρισεν ἡμᾶς ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας μας, διὰ τῆς θυσίας τοῦ ἑαυτοῦ του ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν, καὶ ἐκάθισε καὶ ὡς ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου διὰ τῆς ἀναλήψεώς του ἐκ δεξιῶν τῆς μεγαλειότητος τοῦ Πατρὸς εἰς τὸν ἴδιον μὲ Ἐκεῖνον θρόνον ὑψηλὰ εἰς τοὺς οὐρανούς.

4Τοσούτῳ κρείττων γενόμενος τῶν ἀγγέλων, ὅσῳ διαφορώτερον παρ᾿ αὐτοὺς κεκληρονόμηκεν ὄνομα.

4Ἀνεδείχθη δὲ τόσον πολὺ ὑπεροχώτερος καὶ ἀνώτερος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, ὅσον διαφορετικώτερον καὶ ἐνδοξότερον ἀπὸ αὐτοὺς ἔχει κληρονομήσει ὄνομα (ἐκ παραλλήλου πρὸς τὸν Υἱὸν μονογενὴς ὀνομασθεὶς καὶ Κύριος τῶν ἐπουρανίων, τῶν ἐπιγείων καὶ τῶν καταχθονίων).

5τίνι γὰρ εἶπέ ποτε τῶν ἀγγέλων· υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε; καὶ πάλιν· ἐγὼ ἔσομαι αὐτῷ εἰς πατέρα, καὶ αὐτὸς ἔσται μοι εἰς υἱόν;

5Διότι εἰς ποῖον ποτὲ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους εἶπεν ὁ Θεός· <σὺ εἷσαι Υἱός μου, ἐγὼ σήμερα σοῦ ἔδωκα τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου;> Καὶ πάλιν εἰς ἄλλο χωρίον τῆς Γραφῆς εἶπε: <Ἐγὼ θὰ εἷμαι πατὴρ εἰς τὸν ἐνανθρωπήσαντα Ἰησοῦν καὶ αὐτὸς θὰ εἶναι εἰς ἐμὲ Υἱός, ὑπὸ ἐντελῶς εἰδικὴν σημασίαν;>

6ὅταν δὲ πάλιν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην, λέγει· καὶ προσκυνησάτωσαν αὐτῷ πάντες ἄγγελοι Θεοῦ.

6Ὅταν δὲ πάλιν θὰ ἐπαναφέρῃ καὶ θὰ εἰσαγάγῃ εἰς τὴν οἰκουμένην ὡς κριτὴς ἔνδοξον τὸν Υἱόν, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη ἀνάρχως πρὸ πάσης κτίσεως ἀπὸ τὸν Πατέρα θὰ εἴπῃ· <καὶ ἂς προσκυνήσουν αὐτὸν ὅλοι οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ>.

7καὶ πρὸς μὲν τοὺς ἀγγέλους λέγει· ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα, καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦ πυρὸς φλόγα·

7Καὶ κάμνουν διάκρισιν μεταξὺ τῶν ἀγγέλων καὶ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ λέγει χαρακτηριστικῶς διὰ μὲν τοὺς ἀγγέλους· <ὁ Θεὸς εἶναι αὐτός που κάμνει τοὺς ἀγγέλους του νοερὰς καὶ ἀΰλους ὑπάρξεις, ταχεῖς καὶ λεπτοὺς σὰν τοὺς ἀνέμους, καὶ αὐτούς ποὺ τὸν ὑπηρετοῦν ἀΰλους μὲ δραστικὴν ἐνέργειαν καὶ φωτεινὴν λαμπρότητα σὰν τὴν φλόγαν τοῦ πυρός>.

8πρὸς δὲ τὸν υἱόν· ὁ θρόνος σου, ὁ Θεός, εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· ῥάβδος εὐθύτητος ἡ ῥάβδος τῆς βασιλείας σου.

8Πρὸς δὲ τὸν Υἱὸν λέγει· <ὦ Θεέ, ὁ βασιλικὸς καὶ ἔνδοξος θρόνος σου μένει ἀσάλευτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· τὸ βασιλικόν σου σκῆπτρον εἶναι σκῆπτρον καὶ ἐξουσία εὐθήτητος καὶ δικαιοσύνης.

9ἠγάπησας δικαιοσύνην καὶ ἐμίσησας ἀνομίαν· διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε, ὁ Θεός, ὁ Θεός σου ἔλαιον ἀγαλλιάσεως παρὰ τοὺς μετόχους σου·

9Ἔχεις ἀγαπήσει τὴν δικαιοσύνην καὶ ἐμίσησες πάντοτε τὴν ἀνομίαν. Διὰ τοῦτο, ὦ Θεέ, ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ σου σὲ ἔχρισε μὲ τὸ χρῖσμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ φέρει ἀγαλλίασιν καὶ χαράν, ἀσύγκριτα παραπάνω ἀπὸ ὅσον ἔχρισεν ἐκείνους, ποὺ μετέχουν εἰς τὸ ἴδιο χρῖσμα μὲ ἐσέ, (δηλαδὴ τοὺς προφήτας, τοὺς ἱερεῖς καὶ βασιλεῖς τῆς Π. Διαθήκης. Ἐκεῖνοι ἔλαβον ἐν μέρει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, σὺ τὸ ἔλαβες ὁλόκληρον).

10καί· σὺ κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί·

10Καί, πάλιν ἡ Γραφὴ ἄλλου λέγει· <σύ, Κύριε, εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς δημιουργίας ἐστερέωσας τὴν γῆν ἐπάνω εἰς ἀσφαλὲς θεμέλιον καὶ ἔργα τῶν ἰδικῶν σου χειρῶν, εἶναι οἱ οὐρανοί·

11αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται,

11αὐτοὶ θὰ χαθοῦν ἀπὸ τὴν σημερινὴν των μορφὴν καὶ θὰ ἀλλάξουν, σὺ ὅμως παραμένεις πάντοτε αἰώνιος καὶ ἀναλλοίωτος· τὰ πάντα σὰν ἔνδυμα θὰ παληώσουν

12καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι.

12καὶ σὰν ἐξωτερικὸν ἔνδυμα θὰ τοὺς περιτυλίξῃς καὶ θὰ ἀλλάξουν μορφήν, σὺ ὅμως εἷσαι ὁ ἴδιος πάντοτε καὶ τὰ ἔτη σου δὲν θὰ λάβουν ποτὲ τέλος>.

13πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου;

13Πρὸς ποῖον δὲ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους εἶπεν ποτὲ ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ· <κάθισε εἰς τὰ δεξιά μου ἕως ὅτου βάλω τοὺς ἐχθρούς σου κάτω ἀπὸ τὰ πόδιά σου, σὰν ὑποπόδιον, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον θὰ πατᾶς;>

14οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν;

14Ὅλοι οἱ ἄγγελοι εἶναι πνεύματα ὑπηρετικά, τὰ ὁποῖα ἀποστέλλονται ἀπὸ τὸν Θεόν, διὰ νὰ ἐξυπηρετοῦν αὐτούς, ποὺ μέλλουν νὰ κληρονομήσουν τὴν σωτηρίαν.