Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

1Ἀνὴρ δέ τις ἐν Καισαρείᾳ ὀνόματι Κορνήλιος, ἑκατοντάρχης ἐκ σπείρης τῆς καλουμένης Ἰταλικῆς,

1Ὑπῆρχε δὲ εἰς τὴν Καισάρειαν κάποιος ἄνθρωπος, ὀνόματι Κορνήλιος, ἑκατόνταρχος, ἀπὸ τὴν στρατιωτικὴν μονάδα, ποὺ ἐλέγετο σπεῖρα Ἰταλική.

2εὐσεβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεὸν σὺν παντὶ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ, ποιῶν τε ἐλεημοσύνας πολλὰς τῷ λαῷ καὶ δεόμενος τοῦ Θεοῦ διὰ παντός,

2Αὐτὸς ἧτο εὐσεβὴς καὶ θεοφοβούμενος μαζῆ μὲ ὅλον του τὸν οἶκον. Ἔκανε πολλὰς ἐλεημοσύνας εἰς τὸν λαὸν καὶ παρακαλοῦσε πάντοτε τὸν Θεὸν νὰ τὸν φωτίζῃ.

3εἶδεν ἐν ὁράματι φανερῶς ὡσεὶ ὥραν ἐνάτην τῆς ἡμέρας ἄγγελον τοῦ Θεοῦ εἰσελθόντα πρὸς αὐτὸν καὶ εἰπόντα αὐτῷ· Κορνήλιε.

3Εἶδε, λοιπόν, κατὰ τὴν τρίτην ἀπογευματινὴν ὥραν, φανερὰ εἰς ἕνα ὅραμα, ἄγγελον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἰσῆλθε εἰς τὸ σπίτι του δι᾿ αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· <Κορνήλιε>.

4ὁ δὲ ἀτενίσας αὐτῷ καὶ ἔμφοβος γενόμενος εἶπε· Τί ἐστι, κύριε; εἶπε δὲ αὐτῷ· Αἱ προσευχαί σου καὶ αἱ ἐλεημοσύναι σου ἀνέβησαν εἰς μνημόσυνον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

4Αὐτὸς προσήλωσε τὰ μάτια του εἰς τὸν ἄγγελον, κατελήφθη ἀπὸ φόβον καὶ εἶπε· <τί εἶναι, κύριε;> Ὁ δὲ ἄγγελος τοῦ ἀπήντησε· <αἱ προσευχαί σου καὶ αἱ ἐλεημοσύναι σου ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανὸν πρὸς τὸν Θεόν, διὰ νὰ σὲ ἐνθυμῆται συνεχῶς.

5καὶ νῦν πέμψον εἰς Ἰόππην ἄνδρας καὶ μετάπεμψαι Σίμωνα τὸν ἐπικαλούμενον Πέτρον·

5Καὶ τώρα στεῖλε εἰς τὴν Ἰόππην ἀνθρώπους σου καὶ προσκάλεσε ἐδῶ τὸν Σίμωνα, ποὺ ἐπονομάζεται Πέτρος.

6οὗτος ξενίζεται παρά τινι Σίμωνι βυρσεῖ, ᾧ ἐστιν οἰκία παρὰ θάλασσαν.

6Αὐτὸς φιλοξενεῖται ἀπὸ κάποιον βυρσοδέψην Σίμωνα, τοῦ ὁποίου τὸ σπίτι εἶναι κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν>.

7ὡς δὲ ἀπῆλθεν ὁ ἄγγελος ὁ λαλῶν τῷ Κορνηλίῳ, φωνήσας δύο τῶν οἰκετῶν αὐτοῦ καὶ στρατιώτην εὐσεβῆ τῶν προσκαρτερούντων αὐτῷ,

7Ἀμέσως δὲ μόλις ὁ ἄγγελος ποὺ ὠμιλοῦσε πρὸς τὸν Κορνήλιον ἔφυγεν, ἐφώναξε αὐτὸς δύο ὑπηρέτας του καὶ ἕνα εὐσεβῆ στρατιώτην, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἦσαν ἀπεσπασμένοι εἰς τὴν ὑπηρεσίαν του,

8καὶ ἐξηγησάμενος αὐτοῖς ἅπαντα, ἀπέστειλεν αὐτοὺς εἰς τὴν Ἰόππην.

8καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐξήγησε ὅλα ὅσα εἶδε καὶ ἤκουσε, τοὺς ἔστειλε εἰς τὴν Ἰόππην γεμᾶτος ἐλπίδας καὶ ἐμπιστοσύνην εἰς τὰ λόγια τοῦ ἀγγέλου.

9Τῇ δὲ ἐπαύριον ὁδοιπορούντων ἐκείνων καὶ τῇ πόλει ἐγγιζόντων ἀνέβη Πέτρος ἐπὶ τὸ δῶμα προσεύξασθαι περὶ ὥραν ἕκτην.

9Τὴν ἄλλην ἡμέραν, ἐνῶ ἐκεῖνοι ἐπεζοποροῦσαν καὶ ἐπλησίαζαν εἰς τὴν πόλιν, ἀνέβηκε ὁ Πέτρος εἰς τὴν ταράτσα τῆς οἰκίας, κατὰ τὰς δώδεκα τὸ μεσημέρι, διὰ νὰ προσευχηθῇ.

10ἐγένετο δὲ πρόσπεινος καὶ ἤθελε γεύσασθαι· παρασκευαζόντων δὲ ἐκείνων ἐπέπεσεν ἐπ᾿ αὐτὸν ἔκστασις,

10Ἠσθάνθη δὲ πεῖναν μεγάλην καὶ ἤθελε νὰ φάγῃ. Ἐνῶ δὲ ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν εἰς τὸ σπίτι ἐτοίμαζαν τὰ τοῦ φαγητοῦ, κατέλαβε τὸν Πέτρον ἔκτασις, ὥστε νὰ βλέπῃ ἀποκαλύψεις Θεοῦ.

11καὶ θεωρεῖ τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγμένον καὶ καταβαῖνον ἐπ᾿ αὐτὸν σκεῦός τι ὡς ὀθόνην μεγάλην, τέσσαρσιν ἀρχαῖς δεδεμένον καὶ καθιέμενον ἐπὶ τῆς γῆς,

11Καὶ βλέπει τὸν οὐρανὸν ἀνοιγμένο καὶ νὰ κατεβαίνῃ πρὸς αὐτὸν ἕνα σκεῦος, ποὺ ὠμοίαζε μὲ μεγάλο σινδόνι, δεμένον ἀπὸ τὰ τέσσερα ἄκρα, καὶ τὸ ὁποῖον σιγά-σιγὰ κατέβαινε εἰς τὴν γῆν.

12ἐν ᾧ ὑπῆρχε πάντα τὰ τετράποδα τῆς γῆς καὶ τὰ θηρία καὶ τὰ ἑρπετὰ καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ.

12Εἰς αὐτὸ ὑπῆρχαν ὅλα τὰ τετράποδα τῆς γῆς καὶ τὰ θηρία καὶ τὰ ἐρπετὰ καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ.

13καὶ ἐγένετο φωνὴ πρὸς αὐτόν· Ἀναστάς, Πέτρε, θῦσον καὶ φάγε.

13Καὶ ἔγινε μιὰ φωνὴ πρὸς αὐτόν, ἡ ὁποία τοῦ ἔλεγε· <Πέτρε, σήκω, σφάξε καὶ φάγε>.

14ὁ δὲ Πέτρος εἶπε· Μηδαμῶς, Κύριε· ὅτι οὐδέποτε ἔφαγον πᾶν κοινὸν ἢ ἀκάθαρτον.

14Ὁ δὲ Πέτρος ἀπήντησε· <ποτὲ καὶ μὲ κανένα τρόπο, δὲν θὰ κάμω αὐτό, Κύριε· διότι ποτὲ ἕως τώρα δὲν ἔφαγα κανένα μολυσμένον ἢ ἀκάθαρτον, ποὺ τὸ ἀπαγορεύει ὁ νόμος>.

15καὶ φωνὴ πάλιν ἐκ δευτέρου πρὸς αὐτόν· Ἃ ὁ Θεὸς ἐκαθάρισε σὺ μὴ κοίνου.

15Καὶ πάλιν διὰ δευτέραν φορὰν ᾖλθε ἡ φωνὴ πρὸς τὸν Πέτρον· <αὐτά, ποὺ ὁ Θεὸς ἔχει κάμει πλέον καθαρά, σὺ μὴ τὰ θεωρεῖς μολυσμένα καὶ ἀκάθαρτα>.

16τοῦτο δὲ ἐγένετο ἐπὶ τρίς, καὶ πάλιν ἀνελήφθη τὸ σκεῦος εἰς τὸν οὐρανόν.

16Αὐτὸ ἐπανελήφθη τρεῖς φορὲς καὶ ἐνελήφθη πάλιν τὸ σκεῦος εἰς τὸν οὐρανόν.

17Ὡς δὲ ἐν ἑαυτῷ διηπόρει ὁ Πέτρος τί ἂν εἴη τὸ ὅραμα ὃ εἶδε, καὶ ἰδοὺ οἱ ἄνδρες οἱ ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τοῦ Κορνηλίου διερωτήσαντες τὴν οἰκίαν Σίμωνος ἐπέστησαν ἐπὶ τὸν πυλῶνα,

17Καθὼς δὲ ἀποροῦσε ἀπὸ μέσα του ὁ Πέτρος, τί τάχα νὰ ἐσήμαινε τὸ ὅραμα, ποὺ εἶδε, καὶ ἰδοὺ οἱ ἄνθρωποι οἱ σταλμένοι ἀπὸ τὸν Κορνήλιον, ἀφοῦ ἐν τῷ μεταξὺ εἴχαν πληροφορηθῇ, ποῦ ἧτο τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος, ἐτάθησαν εἰς τὴν ἐξωτερικὴν πόρταν.

18καὶ φωνήσαντες ἐπυνθάνοντο εἰ Σίμων ὁ ἐπικαλούμενος Πέτρος ἐνθάδε ξενίζεται.

18Ἐφώναξαν δυνατὰ καὶ ἐζητοῦσαν νὰ πληροφορηθοῦν, ἐὰν ὁ Σίμων, ποὺ λέγεται καὶ Πέτρος, φιλοξενεῖται ἐδῶ.

19τοῦ δὲ Πέτρου διενθυμουμένου περὶ τοῦ ὁράματος εἶπεν αὐτῷ τὸ Πνεῦμα· Ἰδοὺ ἄνδρες τρεῖς ζητοῦσί σε·

19Ἐνῶ δὲ ὁ Πέτρος ἐσυλλογίζετο διὰ τὸ ὅραμα, ποὺ εἶδε, εἶπε εἰς αὐτὸν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα· <ἰδού, τρεῖς ἄνδρες, σὲ ζητοῦν, Εἶναι ἐθνικοί.

20ἀλλὰ ἀναστὰς κατάβηθι καὶ πορεύου σὺν αὐτοῖς μηδὲν διακρινόμενος, διότι ἐγὼ ἀπέσταλκα αὐτούς.

20Ἀλλὰ σήκω, κατέβα ἀπὸ τὸ δῶμα καὶ πήγαινε μαζῆ τους, χωρὶς κανένα δισταγμόν, διότι ἐγὼ τοὺς ἔχω στείλει>.

21καταβὰς δὲ ὁ Πέτρος πρὸς τοὺς ἄνδρας εἶπεν· Ἰδοὺ ἐγώ εἰμι ὃν ζητεῖτε· τίς ἡ αἰτία δι᾿ ἣν πάρεστε;

21Κατέβηκε πράγματι ὁ Πέτρος πρὸς τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς καὶ εἶπε· <ἰδού, ἐγὼ εἶμαι αὐτὸς ποὺ ζητεῖτε, ποιὸς εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἤρθατε ἐδῶ;>

22οἱ δὲ εἶπον· Κορνήλιος ἑκατοντάρχης, ἀνὴρ δίκαιος καὶ φοβούμενος τὸν Θεὸν, μαρτυρούμενός τε ὑπὸ ὅλου τοῦ ἔθνους τῶν Ἰουδαίων, ἐχρηματίσθη ὑπὸ ἀγγέλου ἁγίου μεταπέμψασθαί σε εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ ἀκοῦσαι ῥήματα παρὰ σοῦ.

22Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ εἶπαν· <ὁ Κορνήλιος, ὁ ἑκατόνταρχος, ἄνθωπος δίκαιος καὶ φοβούμενος τὸν Θεόν, ποὺ μαρτυρεῖται ὡς εὐσεβὴς ἀπὸ ὅλον τὸ ἔθνος τῶν Ἰουδαίων, ἐπῇρε ἐντολὴν ἀπὸ ἅγιον ἄγγελον, νὰ σὲ καλέσῃ εἰς τὸ σπίτι του καὶ νὰ ἀκούσῃ ἀπὸ σένα λόγια Θεοῦ>.

23εἰσκαλεσάμενος οὖν αὐτοὺς ἐξένισε. Τῇ δὲ ἐπαύριον ἀναστὰς ἐξῆλθε σὺν αὐτοῖς, καί τινες τῶν ἀδελφῶν τῶν ἀπὸ τῆς Ἰόππης συνῆλθον αὐτῷ,

23Ὁ Πέτρος τοὺς ἐκάλεσε μέσα εἰς τὸ σπίτι καὶ τοὺς ἐφολοξένησε. Τὴν ἄλλην ἡμέραν ἐσηκώθηκε καὶ μαζῆ μὲ αὐτοὺς ἀνεχώρησε διὰ τὴν Καισάρειαν. Μαζῆ του δὲ ἀνεχώρησαν καὶ μερικοὶ ἀδελφοὶ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ἔμεναν εἰς τὴν Ἰόππην.

24καὶ τῇ ἐπαύριον εἰσῆλθον εἰς τὴν Καισάρειαν. ὁ δὲ Κορνήλιος ἦν προσδοκῶν αὐτούς συγκαλεσάμενος τοὺς συγγενεῖς αὐτοῦ καὶ τοὺς ἀναγκαίους φίλους.

24Καὶ τὴν ἄλλην ἡμέραν εἰσῆλθαν εἰς τὴν Καισάρειαν. Ὁ δὲ Κορνήλιος ἐν τῷ μεταξὺ τοὺς ἐπερίμενε καὶ εἶχε καλέσει τοὺς συγγενεῖς του καὶ τοὺς στενοτέρους φίλους του.

25Ὡς δὲ ἐγένετο τοῦ εἰσελθεῖν τὸν Πέτρον, συναντήσας αὐτῷ ὁ Κορνήλιος πεσὼν ἐπὶ τοὺς πόδας προσεκύνησεν.

25Ὅταν δὲ ἐπρόκειτο νὰ εἰσέλθῃ ὁ Πέτρος εἰς τὸ σπίτι, ἐβγῆκε καὶ τὸν προϋπάντησε ὁ Κορνήλιος καὶ ἀφοῦ ἔπεσε εἰς τὰ πόδια του, ἐπροσκύνησε.

26ὁ δὲ Πέτρος αὐτὸν ἤγειρε λέγων· Ἀνάστηθι· κἀγὼ αὐτὸς ἄνθρωπός εἰμι.

26Ὁ Πέτρος ὅμως τὸν ἐσήκωσε λέγων· <σήκω ἐπάνω, διότι καὶ ἐγὼ εἷμαι ἄνθρωπος>.

27καὶ συνομιλῶν αὐτῷ εἰσῆλθε, καὶ εὑρίσκει συνεληλυθότας πολλούς,

27Καὶ συνομιλῶν μαζῆ του εἰσῆλθεν εἰς τὸ σπίτι καὶ εὑρῆκε ἐκεῖ πολλοὺς συγκεντρωμένους.

28ἔφη τε πρὸς αὐτούς· Ὑμεῖς ἐπίστασθε ὡς ἀθέμιτόν ἐστιν ἀνδρὶ Ἰουδαίῳ κολλᾶσθαι ἢ προσέρχεσθαι ἀλλοφύλῳ· καὶ ἐμοὶ ὁ Θεὸς ἔδειξε μηδένα κοινὸν ἢ ἀκάθαρτον λέγειν ἄνθρωπον·

28Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Πέτρος· <σεῖς γνωρίζετε ὅτι εἶναι παράνομον καὶ ἀπαγορεύεται ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, Ἰουδαῖος ἄνθρωπος νὰ ἔρχεται εἰς στενὴν ἐπικοινωνίαν καὶ συναναστροφὴν ἢ καὶ νὰ πλησιάζῃ ἁπλῶς ἀλλοεθνῆ. Εἰς ἐμὲ ὅμως ὁ Θεὸς ἐφανέρωσε μὲ ὅραμα, νὰ μὴ θεωρῶ μολυσμένον ἢ ἀκάθαρτον κανένα ἄνθρωπον.

29διὸ καὶ ἀναντιρρήτως ἦλθον μεταπεμφθείς. πυνθάνομαι οὖν τίνι λόγῳ μετεπέμψασθέ με;

29Δι᾿ αὐτό, καὶ ὅταν μὲ ἐκαλέσατε, ἦλθα χωρὶς καμμίαν ἀντίρρησιν. Παρακαλῶ λοιπόν, πληροφορήσατέ με, διὰ ποῖον λόγον μὲ ἐκαλέσατε;>

30καὶ ὁ Κορνήλιος ἔφη· Ἀπὸ τετάρτης ἡμέρας μέχρι ταύτης τῆς ὥρας ἤμην νηστεύων, καὶ τὴν ἐνάτην ὥραν προσευχόμενος ἐν τῷ οἴκῳ μου· καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ἔστη ἐνώπιόν μου ἐν ἐσθῆτι λαμπρᾷ

30Καὶ ὁ Κορνήλιος εἶπε· <τέσσαρες ἡμέρες, ἀπὸ τὸ πρωΐ καὶ ἕως τὴν ὥρα αὐτήν, ἐνήστευα καὶ εἰς τὰς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα προσευχόμουν εἰς τὸ σπίτι μου καὶ ἰδοὺ ἔνας ἄνθρωπος, μὲ λαμπρὰν ἐνδυμασίαν, ἐστάθηκε ἐμπρός μου

31καὶ φησι· Κορνήλιε, εἰσηκούσθη σου ἡ προσευχὴ καὶ αἱ ἐλεημοσύναι σου ἐμνήσθησαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

31καὶ εἶπε: Κορνήλιε, ἡ προσευχή σου ἔγινε ἀκουστῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ αἱ ἐλεημοσύναι σου ἔχουν γίνει γνωσταὶ καὶ φανεραὶ ἐνώπιον του.

32πέμψον οὖν εἰς Ἰόππην καὶ μετακάλεσαι Σίμωνα ὃς ἐπικαλεῖται Πέτρος· οὗτος ξενίζεται ἐν οἰκίᾳ Σίμωνος βυρσέως παρὰ θάλασσαν· ὃς παραγενόμενος λαλήσει σοι.

32Στεῖλε λοιπὸν εἰς τὴν Ἰόππην καὶ προσκάλεσε ἐδῶ τὸν Σίμωνα, ποὺ ἐπονομάζεται Πέτρος. Αὐτὸς φιλοξενεῖται εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Σίμωνος τοῦ βυρσοδέψου, κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν. Ὅταν ἔλθῃ θά σοῦ ὁμιλήσῃ, τί πρέπει νὰ πράξῃς διὰ τὴν σωτηρίαν σου.

33ἐξαυτῆς οὖν ἔπεμψα πρὸς σέ, σύ τε καλῶς ἐποίησας παραγενόμενος. νῦν οὖν πάντες ἡμεῖς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πάρεσμεν ἀκοῦσαι πάντα τὰ προστεταγμένα σοι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ.

33Ἀμέσως, λοιπόν, τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἔστειλα καὶ σὲ ἐκάλεσα καὶ σὺ ἔκαμες καλά ποὺ ᾖλθες. Τώρα ὅλοι ἡμεῖς εἵμεθα ἐμπρὸς εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ ἀκούσωμεν μὲ προσοχήν, ὅλα ὅσα ἔχει διατάξει εἰς σὲ ὁ Θεός>.

34Ἀνοίξας δὲ Πέτρος τὸ στόμα αὐτοῦ εἶπεν· Ἐπ᾿ ἀληθείας καταλαμβάνομαι ὅτι οὐκ ἔστι προσωπολήπτης ὁ Θεός,

34Ἤνοιξε ὁ Πέτρος τὸ στόμα αὐτοῦ καὶ μὲ εὐλάβειαν καὶ ἐπισημότητα εἶπεν· <ἀλήθεια, καταλαβαίνω τώρα πολὺ καλά, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι προσωπολήπτης.

35ἀλλ᾿ ἐν παντὶ ἔθνει ὁ φοβούμενος αὐτὸν καὶ ἐργαζόμενος δικαιοσύνην δεκτὸς αὐτῷ ἐστι.

35Ἀλλὰ εἰς κάθε ἔθνος, κάθε ἔνας, ποὺ εὐλαβεῖται τὸν Θεὸν καὶ ἐφαρμόζει δικαιοσύνην εἰς τὴν ζωὴν του, γίνεται δεκτὸς ἀπὸ αὐτόν.

36τὸν λόγον ὃν ἀπέστειλε τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ εὐαγγελιζόμενος εἰρήνην διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ· οὗτός ἐστι πάντων Κύριος·

36Σύμφωνα, ἄλλωστε, καὶ μὲ τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον ἔστειλε ὁ Θεὸς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας, ἀναγγέλων τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς εἰρήνης διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς δὲ εἶναι καὶ Κύριος ὅλων.

37ὑμεῖς οἴδατε τὸ γενόμενον ῥῆμα καθ᾿ ὅλης τῆς Ἰουδαίας, ἀρξάμενον ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας μετὰ τὸ βάπτισμα ὃ ἐκήρυξεν Ἰωάννης,

37Σεῖς γνωρίζετε καλὰ τὸ γεγονός, ποὺ ἐκηρύχθηκε καὶ διαδόθηκε εἰς ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὸ ὁποῖον ἔχει ἀρχίσει ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν ἔπειτα ἀπὸ τὸ βάπτισμα μετανοίας, ποὺ εἶχε κηρύξει ὁ Ἰωάννης.

38Ἰησοῦν τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ, ὡς ἔχρισεν αὐτὸν ὁ Θεὸς Πνεύματι ἁγίῳ καὶ δυνάμει, ὃς διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας τοὺς καταδυναστευομένους ὑπὸ τοῦ διαβόλου, ὅτι ὁ Θεὸς ἦν μετ᾿ αὐτοῦ·

38Γνωρίζετε δηλαδὴ τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἐκ τῆς Ναζαρέτ, πὼς ἔχρισεν αὐτὸν ὁ Θεὸς μὲ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν θείαν δύναμιν καὶ ὁ ὁποῖος ἐπέρασε περιοχὰς καὶ χώρας εὐεργετῶν καὶ θεραπεύων, ὅλους ὅσοι ἐβασανίζοντο καὶ ἐτυραννοῦντο ἀπὸ τὸν διάβολον· ἔκανε δὲ τὰ ἀναρίθμητα καὶ μεγάλα αὐτὰ θαύματα, διότι ὁ Θεὸς ἧτο μαζῆ του.

39καὶ ἡμεῖς ἐσμεν μάρτυρες πάντων ὧν ἐποίησεν ἔν τε τῇ χώρᾳ τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐν Ἱερουσαλήμ· ὃν καὶ ἀνεῖλον κρεμάσαντες ἐπὶ ξύλου.

39Καὶ ἡμεῖς εἵμεθα αὐτόπται μάρτυρες δι᾿ ὅλα ὅσα ἔπραξεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν χώραν τῶν Ἰουδαίων καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἀλλὰ αὐτόν, τὸν μέγιστον εὐεργέτην των, τὸν ἐφόνευσαν οἱ Ἑβραῖοι κρεμάσαντες εἰς τὸ ξύλον τοῦ σταυροῦ.

40τοῦτον ὁ Θεὸς ἤγειρε τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ καὶ ἔδωκεν αὐτὸν ἐμφανῆ γενέσθαι,

40Ὁ Θεὸς ὅμως τὸν ἀνέστησε κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν καί, πανάγαθος, ὅπως εἶναι, γεμᾶτος στοργὴ καὶ ἐνδιαφέρον πάντοτε διὰ τὴν σταθερὰν πίστιν καὶ σωτηρίαν τῶν καλοπροαιρέτων ψυχῶν, ηὐδόκησε καὶ ἐπέστρεψε νὰ γίνῃ ὁρατὸς καὶ φανερός,

41οὐ παντὶ τῷ λαῷ, ἀλλὰ μάρτυσι τοῖς προκεχειροτονημένοις ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ἡμῖν, οἵτινες συνεφάγομεν καὶ συνεπίομεν αὐτῷ μετὰ τὸ ἀναστῆναι αὐτὸν ἐκ νεκρῶν·

41ὄχι πλέον εἰς ὅλον τὸν λαόν, ὅπως πρῶτα, ἀλλὰ εἰς τοὺς αὐτόπτας μάρτυρας, οἱ ὁποῖοι εἴχαν ἐκλεγῆ ἐκ τῶν προτέρων ἀπὸ τὸν Θεόν, εἰς ἡμᾶς δηλαδή, οἱ ὁποῖοι ἐφάγαμεν καὶ ἔπιαμεν μαζῆ του, μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασίν του.

42καὶ παρήγγειλεν ἡμῖν κηρύξαι τῷ λαῷ καὶ διαμαρτύρασθαι ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ ὡρισμένος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ κριτὴς ζώντων καὶ νεκρῶν.

42Καὶ μὰς παρήγγειλε νὰ κηρύξωμεν τὸ Εὐαγγέλιον εἰς ὅλον τὸν λαόν, νὰ μαρτυρήσωμεν ἐπισήμως καὶ νὰ διαλαλήσωμεν ὅτι αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ὡρισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν κριτὴς ζώντων καὶ νεκρῶν.

43τούτῳ πάντες οἱ προφῆται μαρτυροῦσιν, ἄφεσιν ἁμαρτιῶν λαβεῖν διὰ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ πάντα τὸν πιστεύοντα εἰς αὐτόν.

43Δι᾿ αὐτὸν ὅλοι οἱ προφῆται μαρτυροῦν καὶ διδάσκουν ὅτι καθένας ποὺ πιστεύει εἰς αὐτόν, θὰ λάβῃ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν μὲ τὴν χάριν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματός του>.

44Ἔτι λαλοῦντος τοῦ Πέτρου τὰ ῥήματα ταῦτα ἐπέπεσε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐπὶ πάντας τοὺς ἀκούοντας τὸν λόγον.

44Ἐνῶ δὲ ὁ Πέτρος συνέχιζε νὰ λέγῃ τὰ λόγια αὐτά, αἴφνης ἔπεσε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰς ὅλους αὐτούς, ποὺ ἤκουαν τὴν διδασκαλίαν.

45καὶ ἐξέστησαν οἱ ἐκ περιτομῆς πιστοὶ ὅσοι συνῆλθον τῷ Πέτρῳ, ὅτι καὶ ἐπὶ τὰ ἔθνη ἡ δωρεὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐκκέχυται·

45Οἱ ἐκ περιτομῆς Χριστιανοί, ποὺ εἴχαν ἔλθει μαζῆ μὲ τὸν Πέτρον, ὅταν εἶδαν τὸ γεγονὸς αὐτό, κατελήφθησαν ἀπὸ θαυμασμόν, διότι καὶ εἰς τοὺς ἐθνικοὺς ξεχύθηκε πλουσία ἡ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

46ἤκουον γὰρ αὐτῶν λαλούντων γλώσσαις καὶ μεγαλυνόντων τὸν Θεόν.

46Καὶ ἐβεβαιώθησαν διὰ τὸ γεγονός, διότι ἤκουαν αὐτοὺς νὰ ὁμιλοῦν ξένας γλώσσας καὶ νὰ δοξολογοῦν τὸν Θεόν.

47τότε ἀπεκρίθη Πέτρος· Μήτι τὸ ὕδωρ κωλῦσαι δύναταί τις τοῦ μὴ βαπτισθῆναι τούτους, οἵτινες τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἔλαβον καθς καὶ ἡμεῖς;

47Τότε ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Πέτρος καὶ εἶπε· <μήπως ἠμπορεῖ νὰ ἐμποδίσῃ κανεὶς τὸ νερό, διὰ νὰ μὴ βαπτισθοῦν αὐτοί, οἱ ὁποῖοι, ὅπως καὶ ἡμεῖς, ἔλαβαν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον;>

48προσέταξέ τε αὐτοὺς βαπτισθῆναι ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου. τότε ἠρώτησαν αὐτὸν ἐπιμεῖναι ἡμέρας τινάς.

48Καὶ διέταξε νὰ βαπτισθοῦν αὐτοὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Τότε τὸν παρεκάλεσαν νὰ μείνῃ μαζῆ των μερικὰς ἡμέρας.