Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

1Λαλούντων δὲ αὐτῶν πρὸς τὸν λαὸν ἐπέστησαν αὐτοῖς οἱ ἱερεῖς καὶ ὁ στρατηγὸς τοῦ ἱεροῦ καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι,

1Καθ᾿ ὃν δὲ χρόνον ὠμιλοῦσαν οἱ δύο Ἀπόστολοι εἰς τὸν λαόν, ὥρμησαν ξαφνικὰ εἰς αὐτοὺς οἱ ἱερεῖς καὶ ὁ ἀξιωματικὸς ἱερεύς, ὁ στρατηγός, ποὺ ἧτο ἐπὶ κεφαλῆς τῆς φρουρὰς τοῦ ναοῦ καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι,

2διαπονούμενοι διὰ τὸ διδάσκειν αὐτοὺς τὸν λαὸν καὶ καταγγέλλειν ἐν τῷ Ἰησοῦ τὴν ἀνάστασιν τὴν ἐκ νεκρῶν·

2στενοχωρούμενοι καὶ ἀγανακτοῦντες ἐπειδὴ οἱ Ἀπόστολοι ἐδίδασκαν τὸν λαὸν καὶ ἐκύρυτταν τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

3καὶ ἐπέβαλον αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ ἔθεντο εἰς τήρησιν εἰς τὴν αὔριον· ἦν γὰρ ἑσπέρα ἤδη.

3Καὶ ἄπλωσαν ἐπάνω εἰς αὐτοὺς τὰ χέρια των, τοὺς ἐπιασαν καὶ τοὺς ἔβαλαν ὑπὸ ἐπιτήρησιν εἰς τὴν φυλακήν, διὰ νὰ τοὺς δικάσουν τὴν ἑπομένην ἡμέραν. Διότι ἧτο πλέον ἑσπέρα καὶ δὲν ἐπετρέπετο νὰ γίνῃ δίκη κατὰ τὴν νύκτα.

4πολλοὶ δὲ τῶν ἀκουσάντων τὸν λόγον ἐπίστευσαν, καὶ ἐγενήθη ἀριθμὸς τῶν ἀνδρῶν ὡσεὶ χιλιάδες πέντε.

4Ὅμως πολλοὶ ἀπὸ ὅσους ἤκουσαν τὸ κήρυγμα τοῦ Πέτρου ἐπίστευσαν καὶ ἔτσι ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν ἔγινε περίπου πέντε χιλιάδες, ἐκτὸς ἀπὸ τὰς γυναίκας καὶ τὰ παιδιά.

5Ἐγένετο δὲ ἐπὶ τὴν αὔριον συναχθῆναι αὐτῶν τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ γραμματεῖς εἰς Ἱερουσαλήμ,

5Κατὰ τὴν ἑπομένην ἡμέραν συνεκεντρώθησαν οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ,

6καὶ Ἅνναν τὸν ἀρχιερέα καὶ Καϊάφαν καὶ Ἰωάννην καὶ Ἀλέξανδρον καὶ ὅσοι ἦσαν ἐκ γένους ἀρχιερατικοῦ,

6ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ Ἄννας ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὁ Καϊάφας καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ὅσοι κατήγοντο ἀπὸ οἰκογένειαν ἀρχιερατικήν.

7καὶ στήσαντες αὐτοὺς ἐν τῷ μέσῳ ἐπυνθάνοντο· Ἐν ποίᾳ δυνάμει ἢ ἐν ποίῳ ὀνόματι ἐποιήσατε τοῦτο ὑμεῖς;

7Ἀφοῦ, λοιπόν, ἔβαλαν τοὺς Ἀποστόλους νὰ σταθοῦν ὄρθιοι εἰς τὸ μέσον, τοὺς ἀνέκριναν καὶ τοὺς ἐρωτούσαν· <μὲ ποίαν δύναμιν ἢ διὰ μέσου ποίου ὀνόματος ἐκάματε σεῖς τοῦτο, δηλαδὴ τὴν θεραπείαν τοῦ χωλοῦ;>

8τότε Πέτρος πλησθεὶς Πνεύματος ἁγίου εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἄρχοντες τοῦ λαοῦ καὶ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραὴλ,

8Τότε ὁ Πέτρος, ἀφοῦ ἐγέμισε καὶ ἐφωτίσθη ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τοὺς εἶπε· <ἄρχοντες τοῦ λαοῦ καὶ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραηλιτικοὺ ἔθνους,

9εἰ ἡμεῖς σήμερον ἀνακρινόμεθα ἐπὶ εὐεργεσίᾳ ἀνθρώπου ἀσθενοῦς, ἐν τίνι οὗτος σέσῳσται,

9ἐὰν ἡμεῖς σήμερα ἀνακρινώμεθα διὰ τὴν εὐεργεσίαν, ποὺ ἐκάμαμεν εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, καὶ εἰδικώτερον διὰ μέσου τίνος ἔχει αὐτὸς σωθῇ καὶ θεραπευθῇ ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν του,

10γνωστὸν ἔστω πᾶσιν ὑμῖν καὶ παντὶ τῷ λαῷ Ἰσραὴλ ὅτι ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, ὃν ὑμεῖς ἐσταυρώσατε, ὃν ὁ Θεὸς ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, ἐν τούτῳ οὗτος παρέστηκεν ἐνώπιον ὑμῶν ὑγιής.

10ἂς γίνῃ γνωστὸν εἰς ὅλους σας καὶ εἰς ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὅτι ὁ τέως χωλὸς ἐθεραπεύθη καὶ στέκεται τώρα ἐνώπιόν σας ὑγιὴς μὲ τὴν ἐπίκλησιν τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, τὸν ὁποῖον σεῖς μὲν ἐσταυρώσατε, ὁ δὲ Θεὸς ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν.

11οὗτός ἐστιν ὁ λίθος ὁ ἐξουθενηθεὶς ὑφ᾿ ὑμῶν τῶν οἰκοδομούντων, ὁ γενόμενος εἰς κεφαλὴν γωνίας.

11Αὐτὸς εἶναι ὁ λίθος, τὸν ὁποῖον σεῖς, οἱ πρωτοστατοῦντες εἰς τὴν πνευματικὴν οἰκοδομὴν τοῦ Ἰσραήλ, τὸν ἐπεριφρονήσατε ὡς ἄχρηστον καὶ ὁ ὁποῖος ἐν τούτοις ἔγινε θεμελιακὸ ἀγκωνάρι εἰς νέαν πνευματικὴν οἰκοδομὴν Ἰσραηλιτῶν καὶ εἰδωλολατρῶν.

12καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς.

12Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ κανένα ἄλλο πρόσωπον καὶ τρόπον νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν σωτηρίαν, διότι δὲν ὑπάρχει κανένα ἄλλο ὄνομα κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ εἰς ὅλην τὴν γῆν, ποὺ νὰ ἔχῃ δοθῇ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, διὰ τοῦ ὁποίου, σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ, ἔχει ὁρισθῇ νὰ σωθῶμεν ὅλοι μας>.

13Θεωροῦντες δὲ τὴν τοῦ Πέτρου παρρησίαν καὶ Ἰωάννου, καὶ καταλαβόμενοι ὅτι ἄνθρωποι ἀγράμματοί εἰσι καὶ ἰδιῶται, ἐθαύμαζον, ἐπεγίνωσκόν τε αὐτοὺς ὅτι σὺν τῷ Ἰησοῦ ἦσαν,

13Ἐκεῖνοι βλέποντες τὸ θάρρος τοῦ Πέτρου καὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ ἔχοντες ὑπ᾿ ὄψιν των, ὅτι ἦσαν ἀγράμματοι ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, κατελαμβάνοντο ἀπὸ θαυμασμὸν διὰ τὴν σοφίαν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ λόγου των καὶ συγχρόνως ἀνεγνώριζαν καὶ παρεδέχοντο ὅτι αὐτοὶ ἦσαν μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν.

14τόν δὲ ἄνθρωπον βλέποντες σὺν αὐτοῖς ἑστῶτα τὸν τεθεραπευμένον, οὐδὲν εἶχον ἀντειπεῖν.

14Βλέποντες δὲ θεραπευμένον τὸν τέως χωλὸν νὰ στέκεται μαζῆ μὲ αὐτούς, δὲν εἴχαν καὶ δὲν εὔρισκαν νὰ ἀντείπουν τίποτε.

15κελεύσαντες δὲ αὐτοὺς ἔξω τοῦ συνεδρίου ἀπελθεῖν, συνέβαλλον πρὸς ἀλλήλους

15Ἀφοῦ δὲ τοὺς διέταξαν νὰ βγοῦν ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσαν τοῦ συνεδρίου, ἤρχισαν νὰ συζητοῦν μεταξὺ των καὶ νὰ ἀνταλλάσσουν τὰς σκέψεις των.

16λέγοντες· Τί ποιήσωμεν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις; ὅτι μὲν γὰρ γνωστὸν σημεῖον γέγονε δι᾿ αὐτῶν, πᾶσι τοῖς κατοικοῦσιν Ἱερουσαλὴμ φανερόν καὶ οὐ δυνάμεθα ἀρνήσασθαι·

16Λέγοντες· <τί νὰ κάμωμεν μὲ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους; Διότι, ὅτι μὲν βέβαια ἔγινε ἀπὸ αὐτοὺς θαῦμα γνωστὸν καὶ ἀναντίρρητον, εἶναι πλέον φανερὸν εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ δὲν ἠμποροῦμεν νὰ τὸ ἀρνηθοῦμεν.

17ἀλλ᾿ ἵνα μὴ ἐπὶ πλεῖον διανεμηθῇ εἰς τὸν λαόν, ἀπειλῇ ἀπειλησώμεθα αὐτοῖς μηκέτι λαλεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τούτῳ μηδενὶ ἀνθρώπων.

17Διὰ νὰ μὴ διαδοθῇ ὅμως περισσότερον μεταξὺ τοῦ λαοῦ τὸ θαῦμα, ἂς τοὺς ἀπειλήσωμεν μὲ μεγάλας τιμωρίας, ὥστε νὰ μὴ ὁμιλοῦν εἰς κανένα πλέον τῶν ἀνθρώπων διὰ τὸ ὄνομά του, δηλαδὴ διὰ τὸν Χριστόν>.

18καὶ καλέσαντες αὐτοὺς παρήγγειλαν αὐτοῖς τὸ καθόλου μὴ φθέγγεσθαι μηδὲ διδάσκειν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ.

18Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐκάλεσαν πάλιν εἰς τὴν αἴθουσαν, τοὺς ἔδωσαν τὴν ἐντολὴν νὰ μὴ κηρύττουν πλέον καὶ νὰ μὴ διδάσκουν πίστιν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

19ὁ δὲ Πέτρος καὶ Ἰωάννης ἀποκριθέντες πρὸς αὐτοὺς εἶπον· Εἰ δίκαιόν ἐστιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὑμῶν ἀκούειν μᾶλλον ἢ τοῦ Θεοῦ, κρίνατε.

19Ἀλλὰ ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἀπεκρίθησαν πρὸς αὐτοὺς καὶ εἶπαν· <ἐὰν εἶναι ὀρθὸν καὶ δίκαιον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, νὰ ὑπακούωμεν περισσότερον εἰς σᾶς παρὰ εἰς τὸν Θεόν, σκεφθῆτε καὶ κρίνετε μόνοι σας.

20οὐ δυνάμεθα γὰρ ἡμεῖς ἃ εἴδομεν καὶ ἠκούσαμεν μὴ λαλεῖν.

20Διότι ἡμεῖς δὲν ἠμποροῦμεν νὰ μὴ κηρύττωμεν αὐτά ποὺ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε>.

21οἱ δὲ προσαπειλησάμενοι ἀπέλυσαν αὐτούς, μηδὲν εὑρίσκοντες τὸ πῶς κολάσονται αὐτούς, διὰ τὸν λαόν, ὅτι πάντες ἐδόξαζον τὸν Θεὸν ἐπὶ τῷ γεγονότι·

21Ἐκεῖνοι ὅμως, ἀφοῦ διετύπωσαν καὶ νέας ἀπειλάς, τοὺς ἀπέλυσαν, ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν διότι δὲν εὔρισκαν τίποτε τὸ ἔνοχον, διὰ νὰ τοὺς τιμωρήσουν, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ ἐξ αἰτίας τοῦ λαοῦ, διότι ὅλοι ἐδόξαζαν τὸν Θεόν, διὰ τὸ θαυμαστὸν αὐτὸ γεγονὸς τῆς θεραπείας τοῦ χωλοῦ.

22ἐτῶν γὰρ ἦν πλειόνων τεσσαράκοντα ὁ ἄνθρωπος ἐφ᾿ ὃν ἐγεγόνει τὸ σημεῖον τοῦτο τῆς ἰάσεως.

22Ἐδικαιολογεῖτο δὲ ὁ θαυμασμὸς τοῦ λαοῦ, διότι ὁ ἐκ γενετῆς χωλός, εἰς τὸν ὁποῖον ἔγινε τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας, ἧτο σαράντα ἐτῶν καὶ πλέον.

23Ἀπολυθέντες δὲ ἦλθον πρὸς τοὺς ἰδίους καὶ ἀπήγγειλαν ὅσα πρὸς αὐτοὺς οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι εἶπον.

23Ὅταν δὲ οἱ Ἀπόστολοι ἀπελύθησαν, ἦλθαν εἰς τοὺς ἄλλους πιστούς, μὲ τοὺς ὁποίους στενότατα, ὡς ἀδελφοὶ τῆς αὐτῆς πνευματικῆς οἰκογενείας, συνεδέοντο καὶ τοὺς ἀνήγγειλαν ὅσα οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι εἴχαν εἴπει εἰς αὐτούς.

24οἱ δὲ ἀκούσαντες ὁμοθυμαδὸν ἦραν φωνὴν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπον· Δέσποτα, σὺ ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς,

24Ἐκεῖνοι δέ, ὅταν ἤκουσαν, μὲ μιὰ ψυχὴ καὶ μὲ μιὰ καρδιὰ ὕψωσαν φωνὴν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπαν· <Δέσποτα, σύ, ὁ ὁποῖος ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτά,

25ὁ διὰ στόματος Δαυῒδ παιδός σου εἰπών· ἵνα τί ἐφρύαξαν ἔθνη καὶ λαοὶ ἐμελέτησαν κενά;

25σύ, ποὺ μὲ τὸ στόμα τοῦ δούλου σου Δαυῒδ εἶπες: Διατὶ ἐφρύαξαν τὰ ἔθνη οἱ δὲ λαοὶ κατέστρωσαν καλομελετημένα, μάταια ὅμως καὶ ἀνωφελῃ, πονηρὰ σχέδια;

26παρέστησαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ οἱ ἄρχοντες συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ κατὰ τοῦ Κυρίου καὶ κατὰ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ.

26Παρετάχθησαν εἰς πολεμικὴν παράταξιν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ ἐμαζεύθηκαν εἰς τὸν ἴδιον τόπον ὅλοι οἱ ἄρχοντες ἐναντίον Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ ἐναντίον τοῦ Μεσσίου, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔχρισε βασιλέα, προφήτην καὶ ἀρχιερέα.

27συνήχθησαν γὰρ ἐπ᾿ ἀληθείας ἐπὶ τὸν ἅγιον παῖδά σου Ἰησοῦν, ὃν ἔχρισας, Ἡρῴδης τε καὶ Πόντιος Πιλᾶτος σὺν ἔθνεσι καὶ λαοῖς Ἰσραήλ,

27Διότι, πράγματι, Κύριε, ἐμαζεύθηκαν ὅλοι αὐτοὶ ἐναντίον τοῦ ἁγίου παιδός σου Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖον σὺ ἔστειλες καὶ ἔχρισες Σωτῆρα, ὁ Ἡρῴδης καὶ ὁ Πόντιος Πιλᾶτος μαζῆ μὲ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη καὶ μὲ τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ,

28ποιῆσαι ὅσα ἡ χείρ σου καὶ ἡ βουλή σου προώρισε γενέσθαι.

28διὰ νὰ πράξουν ὄχι ὅλα ὅσα αὐτοὶ ἐν τῇ πονηρίᾳ των ἤθελαν, ἀλλὰ ὅσα ἡ παντοδύναμος δεξιά σου καὶ ἡ πάνσοφος ἰδική σου θέλησις εἶχε προορίσει νὰ γίνουν.

29καὶ τὰ νῦν, Κύριε, ἔπιδε ἐπὶ τὰς ἀπειλὰς αὐτῶν, καὶ δὸς τοῖς δούλοις σου μετὰ παρρησίας πάσης λαλεῖν τὸν λόγον σου

29Καὶ τώρα, Κύριε, ρίξε τὸ βλέμμα σου εἰς τὰς ἀπειλὰς των, μὲ τὰς ὁποίας μᾶς φοβερίζουν καὶ δῶσε εἰς τοὺς δούλους σου δύναμιν καὶ φωτισμὸν νὰ λαλοῦν μὲ κάθε παρρησίαν καὶ νὰ κηρύττουν τὸ θέλημά σου,

30ἐν τῷ τὴν χεῖρά σου ἐκτείνειν σε εἰς ἴασιν καὶ σημεῖα καὶ τέρατα γίνεσθαι διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ ἁγίου παιδός σου Ἰησοῦ.

30καθ᾿ ὅν χρόνον σὺ θὰ ἀπλώνῃς τὸ χέρι σου εἰς θαυματουργικὴν θεραπείαν καὶ θὰ γίνωνται μὲ τὴν ἐπίκλησιν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἁγίου παιδός σου Ἰησοῦ καταπληκτικὰ καὶ ἀποδεικτικὰ σημεῖα καὶ θαύματα>.

31καὶ δεηθέντων αὐτῶν ἐσαλεύθη ὁ τόπος ἐν ᾧ ἦσαν συνηγμένοι, καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος ἁγίου, καὶ ἐλάλουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μετὰ παρρησίας.

31Καὶ ὅταν αὐτοὶ ἔτσι παρεκάλεσαν τὸν Θεόν, ἐσείσθη ὁ τόπος, εἰς τὸν ὁποῖον ἦσαν συγκεντρωμένοι, καὶ ἔλαβαν πλουσίως ὅλοι Ἅγιον Πνεῦμα, διεποτίσθησαν ἀπὸ αὐτὸ καὶ ἐκήρυτταν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μὲ θάρρος.

32Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία, καὶ οὐδὲ εἷς τι τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ ἔλεγεν ἴδιον εἶναι, ἀλλ᾿ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά.

32Ὅλο δὲ ἐκεῖνο τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν εἶχε μιὰ καρδιὰ καὶ μιὰ ψυχή, ὥστε νὰ ἀποτελοῦν μίαν ἁρμονικὴν καὶ πνευματικὴν κοινωνίαν· καὶ κανεὶς δὲν ἔλεγεν ὅτι καὶ τὸ ἐλάχιστον ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντα του εἶναι ἰδικὸν του, ἀλλὰ ἦσαν τὰ πάντα εἰς αὐτοὺς κοινὰ καὶ διετίθεντο διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν ὅλων.

33καὶ μεγάλῃ δυνάμει ἀπεδίδουν τὸ μαρτύριον οἱ ἀπόστολοι τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ χάρις τε μεγάλη ἦν ἐπὶ πάντας αὐτούς.

33Καὶ μὲ μεγάλην δύναμιν καὶ ὡς καθῆκον ἱερὸν καὶ μέγα προσέφεραν οἱ Ἀπόστολοι τὴν μαρτυρίαν των διὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Μεγάλη δὲ χάρις Θεοῦ ἧτο εἰς ὅλους τοὺς πιστούς.

34οὐδὲ γὰρ ἐνδεής τις ὑπῆρχεν ἐν αὐτοῖς· ὅσοι γὰρ κτήτορες χωρίων ἢ οἰκιῶν ὑπῆρχον, πωλοῦντες ἔφερον τὰς τιμὰς τῶν πιπρασκομένων καὶ ἐτίθουν παρὰ τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων·

34Ἀπόδειξις δὲ τούτου ἧτο ὅτι δὲν ὑπῆρχε μεταξὺ αὐτῶν, κανένας ποὺ νὰ στερῆται, διότι ὅσοι ἦσαν ἰδιοκτῆται χωραφιῶν ἢ σπιτιῶν τὰ ἐπωλοῦσαν καὶ ἔφερναν τὸ ἀντίτιμον τῶν πωλουμένων καὶ τὸ ἔθεταν μὲ εὐλάβειαν πολλὴν κατὰ γῆς, κοντὰ εἰς τὰ πόδια τῶν Αποστόλων.

35διεδίδοτο δὲ ἑκάστῳ καθότι ἄν τις χρείαν εἶχεν.

35Ἐμοιράζετο δὲ κατόπιν αὐτὸ τὸ χρῆμα εἰς τὸν καθένα ἀνάλογα μὲ τὴν ἀνάγκην ποὺ εἶχε.

36Ἰωσὴς δὲ ὁ ἐπικληθεὶς Βαρνάβας ὑπὸ τῶν ἀποστόλων, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον υἱὸς παρακλήσεως, Λευῒτης, Κύπριος τῷ γένει,

36Ὁ Ἰωσῆς δέ, ὁ ὁποῖος ὠνομάσθηκε ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους Βαρνάβας, ποὺ σημαίνει εἰς τὴν ἑλληνικὴν υἱὸς παρηγορίας καὶ ἐνισχύσεως καὶ ὁ ὁποῖος ἧτο Λευΐτης γεννηθεὶς εἰς τὴν Κύπρον,

37ὑπάρχοντος αὐτῷ ἀγροῦ, πωλήσας ἤνεγκε τὸ χρῆμα καὶ ἔθηκε παρὰ τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων.

37εἶχε ἕνα ἀγρόν. Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπώλησε, ἔφερε τὰ χρήματα καὶ τὰ ἔθεσεν ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια τῶν Ἀποστόλων.