Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

1Καί τινες κατελθόντες ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας ἐδίδασκον τοὺς ἀδελφοὺς ὅτι Ἐὰν μὴ περιτέμνησθε τῷ ἔθει τῷ Μωϋσέως, οὐ δύνασθε σωθῆναι.

1Τότε κατέβηκαν μερικοὶ ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν καὶ ἐδίδασκαν τοὺς ἐθνικοὺς Χριστιανούς, ὅτι <ἐὰν δὲν περιτέμνεσθε, σύμφωνα μὲ τὸ ἔθιμον, τὸ ὁποῖον καὶ ὁ Μωϋσῆς ἐνομοθέτησε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σωθῆτε>.

2γενομένης οὖν στάσεως καὶ ζητήσεως οὐκ ὀλίγης τῷ Παύλῳ καὶ τῷ Βαρνάβᾳ πρὸς αὐτοὺς, ἔταξαν ἀναβαίνειν Παῦλον καὶ Βαρνάβαν καί τινας ἄλλους ἐξ αὐτῶν πρὸς τοὺς ἀποστόλους καὶ πρεσβυτέρους εἰς Ἰερουσαλὴμ περὶ τοῦ ζητήματος τούτου.

2Ἐπειδὴ λοιπὸν ἔγινε φιλονεικία καὶ μεγάλη συζήτησις τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Βαρνάβα πρὸς αὐτούς, ὥρισαν οἱ ἀδελφοὶ τῆς Ἀντιοχείας νὰ ἀνεβοῦν ὁ Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας καὶ μερικοὶ ἄλλοι ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πρὸς τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς πρεσβυτέρους, διὰ νὰ θέσουν καὶ λύσουν ὁριστικῶς τὸ ζήτημα αὐτό.

3Οἱ μὲν οὖν προπεμφθέντες ὑπὸ τῆς ἐκκλησίας διήρχοντο τὴν Φοινίκην καὶ Σαμάρειαν ἐκδιηγούμενοι τὴν ἐπιστροφὴν τῶν ἐθνῶν, καὶ ἐποίουν χαρὰν μεγάλην πᾶσι τοῖς ἀδελφοῖς.

3Αὐτοὶ λοιπὸν καταυοδωθέντες ἀπὸ τὰ μέλῃ τῆς Ἐκκλησίας, ἐπερνοῦσαν τὴν περιοχὴν τῆς Φοινίκης καὶ τῆς Σαμαρείας, διηγούμενοι τὴν ἐπιστροφὴν τῶν ἐθνικῶν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἐπροκαλοῦσαν ἔτσι χαρὰν μεγάλην εἰς ὅλους τοὺς ἀδελφούς.

4παραγενόμενοι δὲ εἰς Ἱερουσαλὴμ ἀπεδέχθησαν ὑπὸ τῆς ἐκκλησίας καὶ τῶν ἀποστόλων καὶ τῶν πρεσβυτέρων, ἀνήγγειλάν τε ὅσα ὁ Θεὸς ἐποίησε μετ᾿ αὐτῶν, καὶ ὅτι ἤνοιξε τοῖς ἔθνεσι θύραν πίστεως.

4Ὅταν δὲ ἔφθασαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τοὺς ὑπεδέχθησαν τὰ μέλῃ τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι. Καὶ αὐτοὶ ἐγνωστοποίησαν ὅσα ὁ Θεὸς ἔκαμε μαζῆ των καὶ ὅτι ἤνοιξε εἰς τοὺς ἐθνικοὺς τὴν θύραν τῆς πίστεως καὶ τῆς σωτηρίας.

5Ἐξανέστησαν δέ τινες τῶν ἀπὸ τῆς αἱρέσεως τῶν Φαρισαίων πεπιστευκότες, λέγοντες ὅτι δεῖ περιτέμνειν αὐτοὺς παραγγέλλειν τε τηρεῖν τὸν νόμον Μωϋσέως.

5Ἐσηκώθηκαν ὅμως μερικοί, οἱ ὁποῖοι προήρχοντο ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν Φαρισαίων ἀλλὰ εἴχαν πιστεύσει εἰς τὸν Χριστόν, καὶ ἔλεγαν, ὅτι πρέπει νὰ περιτέμνουν τοὺς ἐθνικούς, ποὺ δέχονται τὴν νέαν πίστιν, καὶ νὰ τοὺς παραγγέλουν νὰ τηροῦν ὅλας τὰς διατάξεις τοῦ μωσαϊκοὺ νόμου.

6Συνήχθησαν δὲ οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἰδεῖν περὶ τοῦ λόγου τούτου.

6Συνεκεντρώθησαν λοιπὸν οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι, διὰ νὰ ἰδοῦν καὶ συσκεφθοῦν ἐπάνω εἰς αὐτὸ τὸ ζήτημα.

7Πολλῆς δὲ συζητήσεως γενομένης ἀναστὰς Πέτρος εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἄνδρες ἀδελφοί, ὑμεῖς ἐπίστασθε ὅτι ἀφ᾿ ἡμερῶν ἀρχαίων ὁ Θεὸς ἐν ὑμῖν ἐξελέξατο διὰ τοῦ στόματός μου ἀκοῦσαι τὰ ἔθνη τὸν λόγον τοῦ εὐαγγελίου καὶ πιστεῦσαι.

7Ἀφοῦ δὲ ἔγινε πολλὴ συζήτησις, ἐσηκώθηκε ὁ Πέτρος καὶ εἶπε εἰς αὐτούς· <ἄνδρες ἀδελφοί, σεῖς γνωρίζετε ὅτι ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια ὁ Θεὸς ἐδιάλεξε μεταξὺ τῶν Ἀποστόλων ἐμέ, διὰ νὰ ἀκούσουν οἱ ἐθνικοὶ ἀπὸ τὸ στόμα μου τὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου καὶ νὰ πιστεύσουν (Ἐννοῶ τὸν Κορνήλιον καὶ τὴν ὁμάδα του).

8καὶ ὁ καρδιογνώστης Θεὸς ἐμαρτύρησεν αὐτοῖς δοὺς αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον καθὼς καὶ ἡμῖν,

8Καὶ ὁ Θεός, ποὺ γνωρίζει τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων, ἔδωκε μαρτυρίαν ὑπὲρ αὐτῶν, ὅτι ἠμποροῦν νὰ πιστεύσουν καὶ νὰ σωθοῦν, διότι μετέδωσε εἰς αὐτοὺς τότε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ὅπως καὶ εἰς ἡμᾶς.

9καὶ οὐδὲν διέκρινε μεταξὺ ἡμῶν τε καὶ αὐτῶν τῇ πίστει καθαρίσας τὰς καρδίας αὐτῶν.

9Καὶ δὲν ἔκαμε καμμίαν ἀπολύτως διάκρισιν μεταξὺ ἡμῶν, ποὺ εἵμεθα περιτμημένοι καὶ ἐκείνων, ποὺ ἦσαν ἀπερίτμητοι, καθαρίσας καὶ ἁγιάσας τὰς καρδίας αὐτῶν μὲ μόνην τὴν πίστιν εἰς τὸν Χριστόν.

10νῦν οὖν τί πειράζετε τὸν Θεόν, ἐπιθεῖναι ζυγὸν ἐπὶ τὸν τράχηλον τῶν μαθητῶν, ὃν οὔτε οἱ πατέρες ἡμῶν οὔτε ἡμεῖς ἰσχύσαμεν βαστάσαι;

10Τώρα λοιπόν, ὕστερα ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὁλοφάνερο γεγονός, διατὶ προκαλεῖτε τὸν Θεὸν νὰ κάμῃ κάτι διαφορετικὸν ἀπὸ ὅ,τι προηγουμένως εἶχε πράξει, νὰ ἐπιβάλῃ δηλαδὴ ζυγὸν εἰς τὸν τράχηλον τῶν ἐθνικῶν Χριστιανῶν, τὸν ὁποῖον ζυγὸν οὔτε οἱ πατέρες μας οὔτε ἡμεῖς ἠμπορέσαμεν νὰ βαστάσωμεν;

11ἀλλὰ διὰ τῆς χάριτος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ πιστεύομεν σωθῆναι καθ᾿ ὃν τρόπον κἀκεῖνοι.

11

12Ἐσίγησε δὲ πᾶν τὸ πλῆθος καὶ ἤκουον Βαρνάβα καὶ Παύλου ἐξηγουμένων ὅσα ἐποίησεν ὁ Θεὸς σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τοῖς ἔθνεσι δι᾿ αὐτῶν.

12Ἀλλὰ πιστεύομεν ὅτι καὶ ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι θὰ σωθῶμεν ὄχι μὲ τὰς τυπικὰς διατάξεις τοῦ Νόμου, ἀλλὰ μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ ἐκεῖνοι>.

13Μετὰ δὲ τὸ σιγῆσαι αὐτοὺς ἀπεκρίθη Ἰάκωβος λέγων· Ἄνδρες ἀδελφοί, ἀκούσατέ μου.

13Ἔμεινε δὲ ἄφωνον ὅλο ἐκεῖνο τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν καὶ ἤκουον μὲ προσοχὴν τὸν Βαρνάβαν καὶ τὸν Παῦλον, οἱ ὁποῖοι διηγοῦντο ὅσα καταπληκτικὰ θαύματα καὶ σημεῖα, εἰς ἐπικύρωσιν τοῦ κηρύγματος, ἔκαμε ὁ Θεὸς διὰ μέσου αὐτῶν εἰς τοὺς ἐθνικούς. Ἀφοῦ δὲ καὶ αὐτοὶ ἔπαυσαν νὰ ὁμιλοῦν, ἀπήντησεν ὁ Ἰάκωβος πρὸς τοὺς ἀντιλέγοντας Ἰουδαίους καὶ εἶπε· <ἄνδρες ἀδελφοί, ἀκούστε με μὲ προσοχήν.

14Συμεὼν ἐξηγήσατο καθὼς πρῶτον ὁ Θεὸς ἐπεσκέψατο λαβεῖν ἐξ ἐθνῶν λαὸν ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

14Ὁ Συμεών, δηλαδὴ ὁ Πέτρος, σᾶς διηγήθηκε καὶ σᾶς ἔδωκε ἐξηγήσεις, πῶς πρώτην φορὰν ὁ Θεὸς ἐπεσκέφθη μὲ τὴν χάριν του τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, ὥστε νὰ ἀποκτήσῃ ἀπὸ αὐτὰ πιστὸν λαὸν ἐν τῷ ὀνόματί του.

15καὶ τούτῳ συμφωνοῦσιν οἱ λόγοι τῶν προφητῶν, καθὼς γέγραπται·

15Καὶ μὲ τὸ γεγονὸς αὐτὸ συμφωνοῦν καὶ οἱ λόγοι τῶν προφητῶν, ὅπως ἔχει γραφῆ καὶ ἀπὸ τὸν προφήτην Ἀμώς:

16μετὰ ταῦτα ἀναστρέψω καὶ ἀνοικοδομήσω τὴν σκηνὴν Δαυῒδ τὴν πεπτωκυῖαν, καὶ τὰ κατεσκαμμένα αὐτῆς ἀνοικοδομήσω καὶ ἀνορθώσω αὐτήν,

16Ἔπειτα ἀπὸ αὐτά, λέγει ὁ Θεός, ὕστερα δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἔλευσιν τοῦ Μεσσίου, θὰ ἐπιστρέψω καὶ θὰ ἀνοικοδομήσω τὸν κρημνισμένον οἶκον καὶ τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ Δαυῒδ καὶ τὰ ἐρείπια αὐτῶν θὰ τὰ ξανακτίσω καὶ θὰ ἀνορθώσω τὴν βασιλείαν του μὲ τὴν πνευματικὴν βασιλεία τοῦ Χριστοῦ.

17ὅπως ἂν ἐκζητήσωσιν οἱ κατάλοιποι τῶν ἀνθρώπων τὸν Κύριον, καὶ πάντα τὰ ἔθνη ἐφ᾿ οὓς ἐπικέκληται τὸ ὄνομά μου ἐπ᾿ αὐτούς, λέγει Κύριος ὁ ποιῶν ταῦτα πάντα.

17Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ ζητήσουν τὸν Κύριον, ὄχι μόνον οἱ Ἰουδαῖοι, ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἐκ τῶν ἀνθρώπων καὶ ὅλοι οἱ ἐθνικοί, εἰς τοὺς ὁποίους θὰ ἔχῃ δοθῇ ὡς ὄνομα τὸ ὄνομά μου, διὰ νὰ εἶναι ἰδικοί μου, λέγει ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος κάμνει ὅλα αὐτά.

18γνωστὰ ἀπ᾿ αἰῶνός ἐστι τῷ Θεῷ πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ.

18Εἶναι δὲ εἰς τὸν Θεὸν προαιωνίως γνωστὰ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔργα του.

19διὸ ἐγὼ κρίνω μὴ παρενοχλεῖν τοῖς ἀπὸ τῶν ἐθνῶν ἐπιστρέφουσιν ἐπὶ τὸν Θεόν,

19Διὰ τοῦτο ἐγὼ κρίνῳ νὰ μὴν ἐνοχλοῦμεν καὶ νὰ μὴ φορτώνωμεν μὲ τὰς διατάξεις τοῦ μωσαϊκοὺ νόμου τοὺς ἐθνικούς, οἱ ὁποῖοι ἐπιστρέφουν μὲ πίστιν εἰς τὸν Θεόν.

20ἀλλὰ ἐπιστεῖλαι αὐτοῖς τοῦ ἀπέχεσθαι ἀπὸ τῶν ἀλισγημάτων τῶν εἰδώλων καὶ τῆς πορνείας καὶ τοῦ πνικτοῦ καὶ τοῦ αἵματος.

20Ἀλλὰ κρίνῳ μόνον νὰ στείλωμε εἰς αὐτοὺς γραπτὸν μήμυμα νὰ ἀπέχουν ἀπὸ τοὺς μολυσμοὺς τῶν εἰδώλων, ἀπὸ τὴν πορνείαν καὶ νὰ μὴ τρώγουν πνιγμένον ζῷον καὶ νὰ μὴ πίνουν αἷμα.

21Μωϋσῆς γὰρ ἐκ γενεῶν ἀρχαίων κατὰ πόλιν τοὺς κηρύσσοντας αὐτὸν ἔχει ἐν ταῖς συναγωγαῖς κατὰ πᾶν σάββατον ἀναγινωσκόμενος.

21Πρέπει δὲ νὰ ἀπαγορεύσωμεν ἐκτὸς τῆς πορνείας καὶ τὰ εἰδωλόθυτα καὶ τὸ κρέας τοῦ πνικτοῦ ζῴου καὶ τὸ αἷμα, διότι ὁ Μωϋσῆς ἀπὸ ἀρχαίας γενεᾶς ἔχει εἰς κάθε πόλιν ραββίνους, ποὺ τὸν κηρύττουν εἰς τὰς συναγωγάς, ἀφοῦ κάθε Σάββατον διαβάζονται περικοπαὶ ἀπὸ τὸν Νόμον του>.

22Τότε ἔδοξε τοῖς ἀποστόλοις καὶ τοῖς πρεσβυτέροις σὺν ὅλῃ τῇ ἐκκλησίᾳ ἐκλεξαμένους ἄνδρας ἐξ αὐτῶν πέμψαι εἰς Ἀντιόχειαν σὺν τῷ Παύλῳ καὶ Βαρνάβᾳ, Ἰούδαν τὸν ἐπικαλούμενον Βαρσαββᾶν καὶ Σίλαν, ἄνδρας ἡγουμένους ἐν τοῖς ἀδελφοῖς,

22Τότε ἐφάνηκε ὀρθὸν εἰς τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς πρεσβυτέρους μαζῆ μὲ ὅλην τὴν Ἐκκλησίαν, ἀφοῦ ἐκλέξουν ἄνδρας ἐκ τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἱερουσαλήμ, νὰ τοὺς στείλουν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν μαζῆ μὲ τὸν Παῦλον καὶ τὸν Βαρνάβαν· ἐξέλεξαν δὲ τὸν Ἰούδαν, ποὺ ἐλέγετο καὶ Βαρσαββᾶς, καὶ τὸν Σίλαν ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι κατεῖχαν ἠγετικὰς θέσεις μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν.

23γράψαντες διὰ χειρὸς αὐτῶν τάδε· Οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ ἀδελφοὶ τοῖς κατὰ τὴν Ἀντιόχειαν καὶ Συρίαν καὶ Κιλικίαν ἀδελφοῖς τοῖς ἐξ ἐθνῶν χαίρειν.

23Ἔγραψαν δὲ ἐπιστολὴν μὲ τὸ ἐξῆς περιεχόμενον, τὴν ὁποίαν ἔστειλαν μὲ τοὺς δύο αὐτοὺς ἀντιπροσώπους: <Οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ Χριστιανοὶ τῶν Ἱεροσολύμων χαιρετίζουν τοὺς ἀδελφούς, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὰ ἔθνη καὶ κατοικοῦν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, τὴν Συρίαν καὶ τὴν Κιλικίαν.

24Ἐπειδὴ ἠκούσαμεν ὅτι τινὲς ἐξ ἡμῶν ἐξελθόντες ἐτάραξαν ὑμᾶς λόγοις ἀνασκευάζοντες τὰς ψυχὰς ὑμῶν, λέγοντες περιτέμνεσθαι καὶ τηρεῖν τὸν νόμον, οἷς οὐ διεστειλάμεθα,

24Ἐπειδὴ ἠκούσαμεν ὅτι μερικοί, οἱ ὁποῖοι προέρχονται ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἐξ Ἰουδαίων Χριστιανοὺς καὶ εἰς τοὺς ὁποίους ἡμεῖς δὲν ἐδώσαμεν καμμίαν σχετικὴν ἐντολήν, σᾶς ἐτάραξαν καὶ μὲ ἀστηρίκτους λόγους κλονίζουν τὰς ψυχὰς σας, διδάσκοντες νὰ περιτέμνεσθε καὶ νὰ τηρῆτε τὸν Νόμον τοῦ Μωϋσέως,

25ἔδοξεν ἡμῖν γενομένοις ὁμοθυμαδόν, ἐκλεξαμένους ἄνδρας πέμψαι πρὸς ὑμᾶς σὺν τοῖς ἀγαπητοῖς ἡμῶν Βαρνάβᾳ καὶ Παύλῳ,

25μᾶς ἐφάνη καλὸν καὶ ὀρθὸν καὶ ἐλάβομεν ὁμόφωνον ἀπόφασιν, ἀφοῦ ἐκλέξωμεν σοβαροὺς καὶ πιστοὺς ἄνδρας ὡς ἀντιπροσώπους μας, νὰ τοὺς στείλωμεν πρὸς σᾶς μαζῆ μὲ τοὺς ἀγαπητοὺς μας Βαρνάβαν καὶ Παῦλον,

26ἀνθρώποις παραδεδωκόσι τὰς ψυχὰς αὐτῶν ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

26ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἔχουν παραδώσει καὶ ἐκθέσει τὴν ζωὴν των εἰς κίνδυνον διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

27ἀπεστάλκαμεν οὖν Ἰούδαν καὶ Σίλαν καὶ αὐτοὺς διὰ λόγου ἀπαγγέλλοντας τὰ αὐτά.

27Λοιπὸν μαζῆ μὲ αὐτοὺς ἐστείλαμεν τὸν Ἰούδαν καὶ τὸν Σίλαν, οἱ ὁποῖοι θὰ σᾶς ποῦν καὶ προφορικῶς τὰ ἴδια, ποὺ εἶναι γραμμένα καὶ εἰς τὴν ἐπιστολὴν μας.

28ἔδοξεν γὰρ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν μηδὲν πλέον ἐπιτίθεσθαι ὑμῖν βάρος πλὴν τῶν ἐπάναγκες τούτων,

28Ἐκρίθη καὶ ἀπεφασίσθη ὡς ὀρθὸν καὶ ἀληθὲς ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἡμᾶς, νὰ μὴ σᾶς ἐπιβάλωμεν κανένα ἄλλο βάρος πλὴν ἀπὸ αὐτά, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητα καὶ ἀναγκαῖα.

29ἀπέχεσθαι εἰδωλοθύτων καὶ αἵματος καὶ πνικτοῦ καὶ πορνείας· ἐξ ὧν διατηροῦντες ἑαυτοὺς εὖ πράξετε. ἔρρωσθε.

29Δηλαδή, νὰ ἀπέχετε ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα καὶ ἀπὸ τὸ αἷμα καὶ ἀπὸ τὸ πνικτὸν καὶ ἀπὸ τὴν πορνείαν. Ἀπὸ αὐτὰ ἐὰν φυλάττετε τοὺς ἑαυτοὺς σας καθαρούς, θὰ προοδεύσετε εἰς τὴν εἰρηνικήν κατὰ Χριστὸν ζωήν. Χαίρετε>.

30Οἱ μὲν οὖν ἀπολυθέντες ἦλθον εἰς Ἀντιόχειαν, καὶ συναγαγόντες τὸ πλῆθος ἐπέδωκαν τὴν ἐπιστολήν.

30Αὐτοὶ λοιπὸν κατευοδωθέντες μὲ τὰς εὐχὰς τῆς Ἐκκλησίας ἦλθαν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, ἐμάζεψαν τὸ πλῆθος τῶν Χριστιανῶν καὶ παρέδωκαν τὴν ἐπιστολήν.

31ἀναγνόντες δὲ ἐχάρησαν ἐπὶ τῇ παρακλήσει.

31Ὅταν δὲ οἱ Χριστιανοὶ τὴν ἀνέγνωσαν, ἐχάρησαν διὰ τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ἐνίσχυσιν, ποὺ τοὺς ἔδωκε.

32Ἰούδας τε καὶ Σίλας, καὶ αὐτοὶ προφῆται ὄντες, διὰ λόγου πολλοῦ παρεκάλεσαν τοὺς ἀδελφοὺς καὶ ἐπεστήριξαν.

32Καὶ ὁ Ἰούδας καὶ ὁ Σίλας, οἱ ὁποῖοι ἦσαν προφῆται καὶ αὐτοί, μὲ πολλοὺς λόγους παρηγόρησαν, καθησύχασαν καὶ ἐστήριξαν εἰς τὴν ὀρθὴν πίστιν τοὺς ἀδελφούς.

33ποιήσαντες δὲ χρόνον ἀπελύθησαν μετ᾿ εἰρήνης ἀπὸ τῶν ἀδελφῶν πρὸς τοὺς ἀποστόλους.

33Ἀφοῦ δὲ ἔμειναν ἀρκετὸν χρόνον ἐκεῖ, κατευωδώθησαν μὲ εὐχὰς εἰρηνικὰς ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς τῆς Ἀντιοχείας διὰ τὰ Ἱεροσόλυμα.

34ἔδοξε δὲ τῷ Σίλᾳ ἐπιμεῖναι αὐτοῦ.

34Εἰς τὸν Σίλαν ὅμως ἐφάνη προτιμότερον νὰ παραμείνῃ ἐκεῖ.

35Παῦλος δὲ καὶ Βαρνάβας διέτριβον ἐν Ἀντιοχείᾳ διδάσκοντες καὶ εὐαγγελιζόμενοι μετὰ καὶ ἑτέρων πολλῶν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου.

35Ὁ δὲ Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας παρέμειναν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν διδάσκοντες καὶ κηρύττοντες τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Κυρίου μαζῆ καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους κήρυκας.

36Μετὰ δέ τινας ἡμέρας εἶπε Παῦλος πρὸς Βαρνάβαν· Ἐπιστρέψαντες δὴ ἐπισκεψώμεθα τοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν κατὰ πᾶσαν πόλιν ἐν αἷς κατηγγείλαμεν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, πῶς ἔχουσι.

36Ἔπειτα δὲ ἀπὸ μερικὰς ἡμέρας εἶπε ὁ Παῦλος πρὸς τὸν Βαρνάβαν· <λοιπὸν τώρα, ἂς ἐπανέλθωμεν καὶ ἂς ἐπισκεφθῶμεν τοὺς ἀδελφοὺς μας εἰς ὅλας ἐκείνας τὰς πόλεις, εἰς τὰς ὁποίας κατὰ τὴν προηγουμένην περιοδείαν μας ἐκηρύξαμεν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, καὶ ἂς ἴδωμεν εἰς ποίαν κατάστασιν εὑρίσκονται ὡς πρὸς τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀρετήν.

37Βαρνάβας δὲ ἐβουλεύσατο συμπαραλαβεῖν τὸν Ἰωάννην τὸν καλούμενον Μᾶρκον·

37Ὁ Βαρνάβας δὲ ἐσκέφθηκε καὶ ἠθέλησε νὰ πάρῃ μαζῆ του τὸν Ἰωάννην, ποὺ ἐλέγετο Μᾶρκος.

38Παῦλος δὲ ἠξίου, τὸν ἀποστάντα ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπὸ Παμφυλίας καὶ μὴ συνελθόντα αὐτοῖς εἰς τὸ ἔργον, μὴ συμπαραλαβεῖν τοῦτον.

38Ὁ Παῦλος ὅμως ἔκρινε ὀρθόν, νὰ μὴ πάρουν μαζῆ των ἐκεῖνον, ποὺ τοὺς εἶχε ἐγκαταλείψει ἀπὸ τὴν Παμφυλίαν καὶ δὲν ἐπῆγε μαζῆ των εἰς τὸ ἔργον τῆς ἱεραποστολῆς.

39ἐγένετο οὖν παροξυσμὸς, ὥστε ἀποχωρισθῆναι αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων, τόν τε Βαρνάβαν παραλαβόντα τὸν Μᾶρκον ἐκπλεῦσαι εἰς Κύπρον.

39Ἔγινε δὲ τότε ζωηρὰ διαφωνία καὶ φιλονεικία, ὥστε οἱ δύο Ἀπόστολοι νὰ χωρίσουν ὁ ἔνας ἀπὸ τὸν ἄλλον καὶ ὁ Βαρνάβας μαζῆ μὲ τὸν Μᾶρκον νὰ πλεύσουν εἰς τὴν Κύπρον.

40Παῦλος δὲ ἐπιλεξάμενος Σίλαν ἐξῆλθε, παραδοθεὶς τῇ χάριτι τοῦ Θεοῦ ὑπὸ τῶν ἀδελφῶν,

40Ὁ Παῦλος ὅμως, ἀφοῦ ἐξέλεξε ὡς συνοδὸν του τὸν Σίλαν, ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχειαν μὲ τὰς εὐχὰς τῶν ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι τὸν παρέδωσαν καὶ τὸν ἐνεπιστεύθησαν εἰς τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ.

41διήρχετο δὲ τὴν Συρίαν καὶ Κιλικίαν ἐπιστηρίζων τὰς ἐκκλησίας.

41Περιώδευε δὲ τὴν Συρίαν καὶ τὴν Κιλικίαν στηρίζων εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν πίστιν καὶ ζωὴν τοὺς Χριστιανοὺς τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν.