Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

1Μετὰ δὲ τὸ παύσασθαι τὸν θόρυβον προσκαλεσάμενος ὁ Παῦλος τοὺς μαθητὰς καὶ ἀσπασάμενος ἐξῆλθε πορευθῆναι εἰς Μακεδονίαν.

1Ὅταν πλέον ἔπαυσεν ὁ θόρυβος, ἐκάλεσε ὁ Παῦλος τοὺς μαθητάς, τοὺς ἀποχαιρέτησε καὶ ἀνεχώρησε, διὰ νὰ μεταβῇ εἰς Μακεδονίαν.

2διελθὼν δὲ τὰ μέρη ἐκεῖνα καὶ παρακαλέσας αὐτοὺς λόγῳ πολλῷ ἦλθεν εἰς τὴν Ἑλλάδα·

2Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασε τὰ γνωστὰ του μέρη τῆς Μακεδονίας καὶ μὲ τὴν διδασκαλίαν του καὶ πολλοὺς ἄλλους λόγους τοῦ Εὐαγγελίου ἐνίσχυσε τοὺς ἐκεῖ μαθητάς, ἦλθε εἰς τὴν Ἑλλάδα.

3ποιήσας τε μῆνας τρεῖς, γενομένης αὐτῷ ἐπιβουλῆς ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων μέλλοντι ἀνάγεσθαι εἰς τὴν Συρίαν, ἐγένετο γνώμη τοῦ ὑποστρέφειν διὰ Μακεδονίας.

3Εἰς αὐτὴν ἔμεινε ἐπὶ τρεῖς μῆνας. Ἐπειδὴ δὲ μερικοὶ Ἰουδαῖοι τὸν ἐπιβουλεύθησαν καὶ ἐσχεδίαζαν νὰ τὸν φονεύσουν, ὅταν ἐπρόκειτο νὰ ταξιδεύσῃ μὲ πλοῖον διὰ τὴν Συρίαν, ἀπεφασίσθη νὰ ἐπιστρέψῃ διὰ μέσου τῆς Μακεδονίας.

4συνείπετο δὲ αὐτῷ ἄχρι τῆς Ἀσίας Σώπατρος Βεροιαῖος, Θεσσαλονικέων δὲ Ἀρίσταρχος καὶ Σεκοῦνδος, καὶ Γάϊος Δερβαῖος καὶ Τιμόθεος, Ἀσιανοὶ δὲ Τυχικὸς καὶ Τρόφιμος.

4Συνώδευαν δὲ αὐτὸν μέχρι τῆς Ἀσίας ὁ Σώπατρος ἀπὸ τὴν Βέροιαν, ὁ Ἀρίσταρχος καὶ ὁ Σεκοῦνδος ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκην, ὅπως ἐπίσης ὁ Γάϊος, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Δέρβην, καὶ ὁ Τιμόθεος, ἀπὸ δὲ τὴν Ἀσίαν ὁ Τυχικὸς καὶ Τρόφιμος.

5οὗτοι προελθόντες ἔμενον ἡμᾶς ἐν Τρῳάδι·

5Αὐτοὶ δὲ ἦλθαν ἐνωρίτερον εἰς τὴν Τρῳάδα καὶ μᾶς ἐπερίμεναν.

6ἡμεῖς δὲ ἐξεπλεύσαμεν μετὰ τὰς ἡμέρας τῶν ἀζύμων ἀπὸ Φιλίππων καὶ ἤλθομεν πρὸς αὐτοὺς εἰς τὴν Τρῳάδα ἄχρι ἡμερῶν πέντε, οὗ διετρίψαμεν ἡμέρας ἑπτά.

6Ἡμεῖς δὲ ἐξεκινήσαμεν μὲ πλοῖον ἀπὸ τὴν Νεάπολιν, ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἑορτὴν τῶν ἀζύμων, ἔπειτα δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ἐβραϊκὸν πάσχα, καὶ μετὰ πέντε ἡμέρας ἤλθαμε πρὸς αὐτοὺς εἰς τὴν Τρῳάδα, ὅπου καὶ ἐμείναμεν ἑπτὰ ἡμέρας.

7Ἐν δὲ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων συνηγμένων τῶν μαθητῶν κλάσαι ἄρτον, ὁ Παῦλος διελέγετο αὐτοῖς, μέλλων ἐξιέναι τῇ ἐπαύριον, παρέτεινέ τε τὸν λόγον μέχρι μεσονυκτίου.

7Κατὰ δὲ τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς ἐβδομάδος, δηλαδὴ τὴν Κυριακήν, ὅταν οἱ μαθηταὶ εἴχαν συγκεντρωθῆ, διὰ νὰ κόψουν καὶ κοινωνήσουν τὸν ἄρτον τῆς θείας Εὐχαριστίας, ὁ Παῦλος ὠμιλοῦσε καὶ συνωμιλοῦσε πρὸς αὐτούς, ἐπειδὴ τὴν ἑπομένη ἔμελλε ν᾿ ἀναχωρήσῃ. Παρέτεινε δὲ τὴν διδασκαλίαν μέχρι τοῦ μεσονυκτίου.

8ἦσαν δὲ λαμπάδες ἱκαναὶ ἐν τῷ ὑπερῴῳ οὗ ἦμεν συνηγμένοι.

8Ἐκεῖ δὲ εἰς τὸ ὑπερῷον, ὅπου εἵμεθα συγκεντρωμένοι. ἦσαν ἀρκεταὶ λαμπάδες ἀνεμμέναι.

9καθήμενος δέ τις νεανίας ὀνόματι Εὔτυχος ἐπὶ τῆς θυρίδος, καταφερόμενος ὕπνῳ βαθεῖ διαλεγομένου τοῦ Παύλου ἐπὶ πλεῖον, κατενεχθεὶς ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἔπεσεν ἀπὸ τοῦ τριστέγου κάτω καὶ ἤρθη νεκρός.

9Ἔνας νέος, ὀνόματι Εὔτυχος ἐκάθητο εἰς τὸ παράθυρον καὶ εἶχε καταληφθῆ ἀπὸ βαθὺν ὕπνον. Ἐπειδὴ δὲ ὁ Παῦλος παρέτεινε πολλὴν ὥραν τὴν διδασκαλίαν, ἐκυριεύθη ἐξ ὁλοκλήρου ὁ Εὔτυχος ἀπὸ τὸν ὕπνον καὶ ἔπεσε ἀπὸ τὸ τρίτο πάτωμα κάτω, ἀπ᾿ ὅπου καὶ τὸν ἐσήκωσαν νεκρόν.

10καταβὰς δὲ ὁ Παῦλος ἐπέπεσεν αὐτῷ καὶ συμπεριλαβὼν εἶπε· Μὴ θορυβεῖσθε· ἡ γὰρ ψυχὴ αὐτοῦ ἐν αὐτῷ ἐστιν.

10Ἀλλὰ ὁ Παῦλος κατέβηκε κάτω, ἔπεσε ἐπάνω εἰς αὐτόν, τὸν ἐπῇρε εἰς τὴν ἀγκάλην του καὶ εἶπε· <μὴ ταράσσεσθε καὶ μὴ λυπεῖσθε, διότι ἡ ψυχὴ του ἐπανῆλθε καὶ ὑπάρχει μέσα του>.

11ἀναβὰς δὲ καὶ κλάσας ἄρτον καὶ γευσάμενος ἐφ’ ἱκανόν τε ὁμιλήσας ἄχρις αὐγῆς, οὕτως ἐξῆλθεν.

11Ἀνέβηκε δὲ καὶ πάλιν ἐπάνω, ἔκοψε τὸν ἄρτον τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ ἔφαγε καὶ ἀφοῦ ἐπὶ ἀρκετὰς ἀκόμη ὥρας, μέχρι τὴν αὐγήν, τοὺς ὡμίλησε, ἔτσι κουρασμένος ἀπὸ τὴν ἀϋπνίαν καὶ τὸ κήρυγμα ἀνεχώρησε.

12ἤγαγον δὲ τὸν παῖδα ζῶντα, καὶ παρεκλήθησαν οὐ μετρίως.

12Ἔφεραν δὲ εἰς τὸ ὑπερῶον τὸν νέον ζωντανὸν καὶ παρηγορήθηκαν ὅλοι παρὰ πολύ.

13Ἡμεῖς δὲ προελθόντες ἐπὶ τὸ πλοῖον ἀνήχθημεν εἰς τὴν Ἆσσον, ἐκεῖθεν μέλλοντες ἀναλαμβάνειν τὸν Παῦλον· οὕτω γὰρ ἦν διατεταγμένος, μέλλων αὐτὸς πεζεύειν.

13Ἡμεῖς δὲ ἤλθαμε ὀλίγον ἐνωρίτερα εἰς τὸ πλοίον καὶ ἐπλεύσαμεν εἰς τὴν Ἄσσον, ἀπ᾿ ὅπου ἐπρόκειτο νὰ πάρωμεν μαζῆ μας τὸν Παῦλον. Διότι ἔτσι εἶχε κανονίσει ὁ Παῦλος, ἐπειδὴ αὐτὸς ἐπρόκειτο νὰ ταξιδεύσῃ ἕως ἐκεῖ διὰ ξηρᾶς.

14ὡς δὲ συνέβαλεν ἡμῖν εἰς τὴν Ἆσσον, ἀναλαβόντες αὐτὸν ἤλθομεν εἰς Μιτυλήνην·

14Ὅταν δὲ μᾶς συνήντησε εἰς τὴν Ἄσσον, τὸν ἐπήραμεν εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἤλθαμε εἰς τὴν Μιτυλήνην.

15κἀκεῖθεν ἀποπλεύσαντες τῇ ἐπιούσῃ κατηντήσαμεν ἀντικρὺ Χίου, τῇ δὲ ἑτέρᾳ παρεβάλομεν εἰς Σάμον, καὶ μείναντες ἐν Τρωγυλίῳ τῇ ἐχομένῃ ἤλθομεν εἰς Μίλητον.

15Ἀπὸ ἐκεῖ τὴν ἑπομένην ἡμέραν ἀπεπλεύσαμεν καὶ ἐφθάσαμεν ἀντικρὺ εἰς τὴν Χίον. Κατὰ δὲ τὴν ἄλλην ἡμέραν προσεγγίσαμεν εἰς τὴν Σάμον, καὶ ἀφοῦ ἐμείναμεν τὴν νύκτα εἰς τὸν Τρωγύλιον, ἤλθομεν κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν εἰς τὴν Μίλητον.

16ἔκρινε γὰρ ὁ Παῦλος παραπλεῦσαι τὴν Ἔφεσον, ὅπως μὴ γένηται αὐτῷ χρονοτριβῆσαι ἐν τῇ Ἀσίᾳ· ἔσπευδε γὰρ, εἰ δυνατὸν ἦν αὐτῷ, τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς γενέσθαι εἰς Ἱεροσόλυμα.

16Ἤλθομεν δὲ ἐκεῖ, διότι ὁ Παῦλος ἀπεφάσισε νὰ προσπεράσῃ μὲ τὸ πλοῖον τὴν Ἔφεσον καὶ νὰ μὴ ἀποβιβασθῇ εἰς αὐτήν, διὰ νὰ μὴ χρονοτριβήσῃ εἰς τὴν Ἀσίαν. Καὶ τοῦτο, διότι ἐβιάζετο, ἐὰν θὰ τοῦ ἧτο δυνατόν, κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς νὰ φθάσῃ εἰς Ἱεροσόλυμα.

17Ἀπὸ δὲ τῆς Μιλήτου πέμψας εἰς Ἔφεσον μετεκαλέσατο τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας.

17Ἀπὸ τὴν Μίλητον δὲ ἔστειλε ἀνθρώπους εἰς τὴν Ἔφεσον καὶ ἐκάλεσε τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας.

18ὡς δὲ παρεγένοντο πρὸς αὐτὸν, εἶπεν αὐτοῖς· Ὑμεῖς ἐπίστασθε, ἀπὸ πρώτης ἡμέρας ἀφ’ ἧς ἐπέβην εἰς τὴν Ἀσίαν, πῶς μεθ᾿ ὑμῶν τὸν πάντα χρόνον ἐγενόμην,

18Ὅταν δὲ ἦλθαν πρὸς αὐτόν, τοὺς εἶπε· <σεῖς γνωρίζετε πολὺ καλά, πῶς συμπεριεφέρθην μαζῆ σας ἀπὸ τὴν πρώτην ἡμέραν ποὺ ἦλθα εἰς τὴν Ἀσίαν καὶ καθ᾿ ὅλον τὸν χρόνον τῆς παραμονῆς μου.

19δουλεύων τῷ Κυρίῳ μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πολλῶν δακρύων καὶ πειρασμῶν τῶν συμβάντων μοι ἐν ταῖς ἐπιβουλαῖς τῶν Ἰουδαίων,

19Ὑπηρετοῦσα, ὡς πιστὸς δοῦλος τὸν Κύριον, μὲ κάθε ταπεινοφροσύνην καὶ μὲ πολλὰ δάκρυα, ποὺ ἔχυνα διὰ τοὺς ἀπιστοῦντας καὶ πολεμοῦντας τὸ Εὐαγγέλιον, καὶ μὲ πολλὴν ὑπομονὴν ἐν μέσῳ τῶν δυσκολιῶν καὶ τῶν κατατρεγμῶν, ποὺ μοῦ συνέβησαν ἀπὸ τὰς ἐπιβουλὰς τῶν Ἰουδαίων.

20ὡς οὐδὲν ὑπεστειλάμην τῶν συμφερόντων τοῦ μὴ ἀναγγεῖλαι ὑμῖν καὶ διδάξαι ὑμᾶς δημοσίᾳ καὶ κατ’ οἴκους,

20Γνωρίζετε ἀκόμη, ὅτι καμμία δυσκολία καὶ κανένας κίνδυνος δὲν μὲ ἠμπόδισε ἀπὸ τοῦ νὰ κηρύξω εἰς σᾶς, καὶ εἰς δημόσια κέντρα καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὰ σπίτια σας, κάθε τι ποὺ ἐξυπηρετοῦσε τὸ πνευματικὸν σας συμφέρον.

21διαμαρτυρόμενος Ἰουδαίοις τε καὶ Ἕλλησι τὴν εἰς τὸν Θεὸν μετάνοιαν καὶ πίστιν τὴν εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

21Ἐτόνιζα δὲ εἰς τοὺς Ἰουδαίους καὶ εἰς τοὺς Ἕλληνας τὴν ἀνάγκην τῆς μετανοίας ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀνάγκην τῆς πίστεως εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

22καὶ νῦν ἰδοὺ ἐγὼ δεδεμένος τῷ πνεύματι πορεύομαι εἰς Ἱερουσαλήμ, τὰ ἐν αὐτῇ συναντήσοντά μοι μὴ εἰδώς,

22Καὶ ἰδοὺ τώρα ἐγώ, σὰν νὰ εἷμαι δεμένος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, πηγαίνω ὑποχρεωτικὰ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, χωρὶς νὰ ξέρω ἐκεῖνα, ποὺ θά μοῦ συμβοῦν εἰς αὐτήν.

23πλὴν ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον κατὰ πόλιν διαμαρτύρεται λέγον ὅτι δεσμά με καὶ θλίψεις μένουσιν.

23Πλὴν τοῦτο μόνον γνωρίζω ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν μαρτυρεῖ καθαρὰ μέσα μου καί μου λέγει, ὅτι μὲ περιμένουν δεσμὰ καὶ θλίψεις.

24ἀλλ᾿ οὐδενὸς λόγον ποιοῦμαι οὐδὲ ἔχω τὴν ψυχήν μου τιμίαν ἐμαυτῷ, ὡς τελειώσαι τὸν δρόμον μου μετὰ χαρᾶς καὶ τὴν διακονίαν ἣν ἔλαβον παρὰ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, διαμαρτύρασθαι τὸ εὐαγγέλιον τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.

24Ἀλλὰ τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν θεωρῶ ἄξιον λόγου, νὰ μὲ ἐμποδίσῃ ἀπὸ τὴν πορείαν μου, οὔτε καὶ θεωρῶ τὴν ζωήν μου πολύτιμον δι᾿ ἐμέ, ὅσον θεωρῶ σπουδαῖον νὰ φθάσω εἰς τὸ τέλος τοῦ δρόμου μου μὲ χαρὰν καὶ εἰρήνην συνειδήσεως καὶ νὰ φέρω εἰς πέρας τὴν ἀποστολήν, ποὺ ἔχω λάβει ἀπὸ τὸν Κύριον Ἰησοῦν, καὶ ἡ ὁποία εἶναι νὰ κηρύξω καὶ νὰ δώσω ἀφόβως τὴν καλὴν μαρτυρίαν διὰ τὸ Εὐαγγέλιον τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.

25καὶ νῦν ἰδοὺ ἐγὼ οἶδα ὅτι οὐκέτι ὄψεσθε τὸ πρόσωπόν μου ὑμεῖς πάντες, ἐν οἷς διῆλθον κηρύσσων τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

25Καὶ ἰδοὺ τώρα ἐγὼ προβλέπω, κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, ὅτι δὲν θὰ ξαναϊδῆτε πλέον τὸ πρόσωπόν μου ὅλοι σεῖς, ἀνάμεσα εἰς τοὺς ὁποίους ἐπέρασα, κηρύσσων τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

26διό μαρτύρομαι ὑμῖν ἐν τῇ σήμερον ἡμέρᾳ ὅτι καθαρός ἐγὼ ἀπὸ τοῦ αἵματος πάντων·

26Δι᾿ αὐτὸ καὶ κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν, τὴν τελευταίαν ποὺ μὲ βλέπετε, βεβαιώνω, μὲ καθαρὰν τὴν συνείδησιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅτι εἷμαι ἀνεύθυνος δι᾿ ὅλους σας, ἐὰν συμβῇ καὶ παραστρατήσῃ κανεὶς ἀπὸ σᾶς.

27οὐ γὰρ ὑπεστειλάμην τοῦ μὴ ἀναγγεῖλαι ὑμῖν πᾶσαν τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ.

27Δὲν ἔχω εὐθύνην, διότι δὲν παρέλειψα ποτὲ νὰ μὴ καταστήσω γνωστὴν εἰς σᾶς κάθε βουλὴν τοῦ Θεοῦ, ποὺ σχετίζεται μὲ τὴν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου.

28προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος.

28Προσέχετε λοιπὸν εἰς τὸν ἑαυτὸν σας, πῶς θὰ ζῆτε. Προσέχετε δέ πῶς θὰ φέρεσθε καὶ τί θὰ διδάσκετε εἰς ὅλον τὸ πνευματικὸν σας ποίμνιον, εἰς τὸ ὁποῖον τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον σᾶς ἔβαλε ἐπισκόπους, νὰ ποιμαίνετε τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν αὐτὸς ὁ Κύριος ἀπέκτησε μὲ τὸ αἷμα του.

29ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου·

29Διότι ἐγὼ γνωρίζω τοῦτο· ὅτι μετὰ τὴν ἔλευσίν μου αὐτὴν καὶ τὴν ἀναχώρησιν θὰ εἰσέλθουν μεταξὺ σας ψευδοδιδάσκαλοι καὶ αἱρετικοί, σὰν ἄγριοι λύκοι, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ λογαριάζουν καθόλου τὰ λογικὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ θὰ προσπαθοῦν νὰ τὰ παρασύρουν εἰς τὰς πλάνας των καὶ νὰ τὰ κατασπαράξουν ψυχικῶς.

30καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν.

30Καὶ ἀπὸ σᾶς τοὺς ἴδιους θὰ ἐγερθοῦν ἐγωπαθεῖς ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι θὰ διδάσκουν διεστραμμένας καὶ ψευδεῖς διδασκαλίας, διὰ νὰ ἀποσποῦν τοὺς μαθητὰς ἀπὸ τὸν ὀρθὸν δρόμον τῆς σωτηρίας καὶ νὰ τοὺς παρασύρουν μὲ τὸ μέρος των ὡς ἰδικοὺς των ὀπαδούς.

31διὸ γρηγορεῖτε, μνημονεύοντες ὅτι τριετίαν νύκτα καὶ ἡμέραν οὐκ ἐπαυσάμην μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον.

31Δι᾿ αὐτὸ πρέπει νὰ εἷσθε ἄγρυπνοι καὶ προσεκτικοί, ἐνθυμούμενοι τὸ παράδειγμά μου, ὅτι ἐπὶ τρία κατὰ συνέχειαν ἔτη δὲν ἔπαυσα νύκτα καὶ ἡμέραν μὲ δάκρυα νὰ συμβουλεύω καὶ καθοδηγῶ τὸν καθένα σας.

32καὶ τὰ νῦν παρατίθεμαι ὑμᾶς, ἀδελφοί, τῷ Θεῷ καὶ τῷ λόγῳ τῆς χάριτος αὐτοῦ τῷ δυναμένῳ ἐποικοδομῆσαι καὶ δοῦναι ὑμῖν κληρονομίαν ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πᾶσιν.

32Καὶ τώρα, ἀδελφοί, σᾶς ἐμπιστεύομαι εἰς τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὴν διδασκαλίαν τῆς χάριτος αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος Θεὸς μόνος ἠμπορεῖ νὰ σᾶς οἰκοδομήσῃ εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν ζωὴν καὶ νὰ σᾶς δώσῃ κληρονομίαν μεταξὺ ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν προχωρήσει εἰς τὸν ἁγιασμὸν διὰ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ.

33ἀργυρίου ἢ χρυσίου ἢ ἱματισμοῦ οὐδενὸς ἐπεθύμησα·

33Ἀργύριον ἢ χρυσίον ἢ ἐνδύματα, τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἐπεθύμησα.

34αὐτοὶ γινώσκετε ὅτι ταῖς χρείαις μου καὶ τοῖς οὖσι μετ᾿ ἐμοῦ ὑπηρέτησαν αἱ χεῖρες αὗται.

34Σεῖς δὲ οἱ ἴδιοι γνωρίζετε ὅτι εἰς τὰς ἀνάγκας μου καὶ εἰς τὰς ἀνάγκας ἐκείνων, ποὺ ἦσαν μαζῆ μου, ὑπηρέτησαν αὐτὰ τὰ χέρια.

35πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν ὅτι οὕτω κοπιῶντας δεῖ ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενούντων, μνημονεύειν τε τῶν λόγων τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶπε· μακάριόν ἐστι μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν.

35Ὅλα, ἔργῳ καὶ λόγῳ, σᾶς τὰ ἔχω ὑποδείξει, ὅτι δηλαδὴ ἔτσι ἐργαζόμενοι πνευματικῶς καὶ ὑλικῶς θὰ βοηθῆτε καὶ θὰ στηρίζετε τοὺς ἀσθενεῖς εἰς τὴν πίστιν ἀδελφούς. Νὰ ἐνθυμῆσθε τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, τοὺς ὁποίους αὐτὸς εἶπε: Εἶναι περισσότερον μακάριον νὰ δίδῃ κανείς, παρὰ νὰ λαμβάνῃ>.

36καὶ ταῦτα εἰπὼν, θεὶς τὰ γόνατα αὐτοῦ σὺν πᾶσιν αὐτοῖς προσηύξατο.

36Καὶ ἀφοῦ εἶπε αὐτά, ἐγονάτισε καὶ μαζῆ μὲ ὅλους προσευχήθηκε.

37ἱκανὸς δὲ ἐγένετο κλαυθμὸς πάντων, καὶ ἐπιπεσόντες ἐπὶ τὸν τράχηλον τοῦ Παύλου κατεφίλουν αὐτόν,

37Ἔγινε δὲ πολὺς κλαυθμὸς ἀπὸ ὅλους καὶ ἀφοῦ ἔπεσαν εἰς τὸν τράχηλον τοῦ Παύλου, τὸν ἐφιλοῦσαν καὶ τὸν ξαναφιλοῦσαν μὲ πολλὴν στοργήν,

38ὀδυνώμενοι μάλιστα ἐπὶ τῷ λόγῳ ᾧ εἰρήκει, ὅτι οὐκέτι μέλλουσι τὸ πρόσωπον αὐτοῦ θεωρεῖν. προέπεμπον δὲ αὐτὸν εἰς τὸ πλοῖον.

38πονοῦντες μάλιστα καὶ λυπούμενοι διὰ τὸν λόγον, ποὺ τοὺς εἶπε, ὅτι δὲν πρόκειτε πλέον νὰ ξαναϊδοῦν τὸ πρόσωπόν του. Ἔτσι δὲ συγκινημένοι τὸν συνώδευσαν ἕως τὸ πλοῖον καὶ τὸν κατευώδωσαν.