Κατὰ Λουκᾶν

1Ἐπειδήπερ πολλοὶ ἐπεχείρησαν ἀνατάξασθαι διήγησιν περὶ τῶν πεπληροφορημένων ἐν ἡμῖν πραγμάτων,

1Ἐπειδὴ πολλοὶ ἐπεχείρησαν νὰ συντάξουν διήγησιν περὶ τῶν διδασκαλιῶν καὶ τῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα εἰς ἡμᾶς τοὺς πιστοὺς εἶναι γνωστὰ μὲ ἀκρίβειαν καὶ βεβαιότητα,

2καθὼς παρέδοσαν ἡμῖν οἱ ἀπ᾿ ἀρχῆς αὐτόπται καὶ ὑπηρέται γενόμενοι τοῦ λόγου,

2ὅπως μᾶς τὰ παρέδωσαν προφορικῶς ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τοῦ μεσσιανικοῦ ἔργου τοῦ Σωτῆρος αὐτόπται μάρτυρες αὐτοῦ καὶ ὑπηρέται τοῦ κηρύγματός του,

3ἔδοξε κἀμοὶ παρηκολουθηκότι ἄνωθεν πᾶσιν ἀκριβῶς καθεξῆς σοι γράψαι, κράτιστε Θεόφιλε,

3ἐφάνηκε καλὸν καὶ εἰς ἐμέ, ὁ ὁποῖος ἔχω παρακολουθήσει ἀπὸ τὴν ἀρχήν, μὲ προσοχὴν καὶ ἀκρίβειαν, ὅσα ἀναφέρονται εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὸ ἔργον τοῦ Σωτῆρος, νά σοῦ τὰ γράψω μὲ τὴν σειρὰν των, εὐγενέστατε Θεόφιλε.

4ἵνα ἐπιγνῷς περὶ ὧν κατηχήθης λόγων τὴν ἀσφάλειαν.

4Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ γνωρίσῃς μὲ σαφήνειαν καὶ ἀκρίβειαν τὴν ἀσφαλῆ καὶ βεβαίαν ἀλήθειαν τῆς διδασκαλίας, τὴν ὁποίαν προφορικῶς ἔχεις διδαχθῇ.

5Ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας ἱερεύς τις ὀνόματι Ζαχαρίας ἐξ ἐφημερίας Ἀβιά, καὶ γυνὴ αὐτῷ ἐκ τῶν θυγατέρων Ἀαρών, καὶ τὸ ὄνομα αὐτῆς Ἐλισάβετ.

5Ἐζοῦσε κατὰς ἡμέρας τοῦ Ἡρῴδου, τοῦ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας, ἔνας ἱερεύς, ὀνόματι Ζαχαρίας, ὁ ὁποῖος ἀνῆκε εἰς τὴν ἱερατικὴν τάξιν, ποὺ εἶχε τὸ ὄνομα τοῦ ἱερέως Ἀβιά καὶ ἡ γυναίκα του, ἡ ὁποία ἐλέγετο Ἐλισάβετ, κατήγετο ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀαρών, δηλαδὴ ἀπὸ ἱερατικὴν τάξιν.

6ἦσαν δὲ δίκαιοι ἀμφότεροι ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, πορευόμενοι ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καὶ δικαιώμασιν τοῦ Κυρίου ἄμεμπτοι.

6Ἦσαν δὲ καὶ οἱ δύο ἐνάρετοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐζοῦσαν σύμφωνα μὲ ὅλας τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ παραγγέλματα τοῦ Κυρίου, ἄμεμπτοι εἰς ὅλα καὶ ἀνεπίληπτοι.

7καὶ οὐκ ἦν αὐτοῖς τέκνον, καθότι ἡ Ἐλισάβετ ἦν στεῖρα, καὶ ἀμφότεροι προβεβηκότες ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῶν ἦσαν.

7Δὲν ὑπῆρχε ὅμως εἰς αὐτοὺς τέκνον, διότι ἡ Ἐλισάβετ ἧτο στεῖρα καὶ οἱ δύο ἦσαν ἀρκετὰ προχωρημένοι εἰς τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς των.

8Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ ἱερατεύειν αὐτὸν ἐν τῇ τάξει τῆς ἐφημερίας αὐτοῦ ἔναντι τοῦ Θεοῦ,

8Καθὼς δὲ ὁ Ζαχαρίας ὑπηρετοῦσε ὡς ἱερεὺς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν ναόν, ὅταν εἶχε ἔλθει ἡ σειρὰ τῆς ἱερατικῆς τάξεως εἰς τὴν ὁποίαν ἀνῆκε,

9κατὰ τὸ ἔθος τῆς ἱερατείας ἔλαχε τοῦ θυμιᾶσαι εἰσελθὼν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου·

9τοῦ ἔλαχε μὲ κλῆρον, σύμφωνα μὲ τὴν κρατοῦσα συνήθειαν μεταξὺ τῶν ἱερέων, νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν ναόν, δηλαδὴ εἰς τὰ ἅγια καὶ νὰ προσφέρῃ τὴν θυσίαν τοῦ θυμιάματος.

10καὶ πᾶν τὸ πλῆθος ἦν τοῦ λαοῦ προσευχόμενον ἔξω τῇ ὥρᾳ τοῦ θυμιάματος.

10Καὶ ὅλον τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ ἧτο κατὰ τὴν ὥραν τῆς προσφορᾶς τοῦ θυμιάματος ἔξω εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ προσηύχετο.

11ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου ἑστὼς ἐκ δεξιῶν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος.

11Παρουσιάσθη δὲ εἰς αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου, ὄρθιος εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θυσιαστηρίου, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ἔκαιε τὸ θυμίαμα.

12καὶ ἐταράχθη Ζαχαρίας ἰδών, καὶ φόβος ἐπέπεσεν ἐπ᾿ αὐτόν.

12Καὶ ἐταράχθη ὁ Ζαχαρίας ὅταν τὸν εἶδε καὶ φόβος ἔπεσε ἐπάνω του.

13εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος· Μὴ φοβοῦ, Ζαχαρία· διότι εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου, καὶ ἡ γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοι, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην·

13Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος· <μὴ φοβῆσαι, Ζαχαρία· διότι ἡ δέησίς σου ἔγινε ἀκουστὴ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἡ γυναίκα σου Ἐλισάβετ θά σοῦ γεννήσῃ παιδὶ καὶ θὰ καλέσῃς τὸ ὄνομά του Ἰωάννην.

14καὶ ἔσται χαρά σοι καὶ ἀγαλλίασις, καὶ πολλοὶ ἐπὶ τῇ γενέσει αὐτοῦ χαρήσονται.

14Καὶ θὰ εἶναι αὐτὸ τὸ γεγονὸς χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις διὰ σέ, καὶ πολλοί, ὅταν ἀργότερα ἀκούσουν τὸ κήρυγμα του, θὰ χαροῦν διὰ τὴν γέννησίν του.

15ἔσται γὰρ μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ οἶνον καὶ σίκερα οὐ μὴ πίῃ, καὶ Πνεύματος ἁγίου πλησθήσεται ἔτι ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ,

15Διότι αὐτὸς θὰ ἀναδειχθῇ μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ δὲν θὰ πιῇ ποτὲ οἶνον ἢ ἄλλο οἰνοπνευματῶδες ποτόν. Καὶ ἀπὸ τὸν καιρὸν ἀκόμη, ποὺ θὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρὸς του, θὰ λάβῃ πλούσια τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

16καὶ πολλοὺς τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ ἐπιστρέψει ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐτῶν.

16Καὶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραὴλ θὰ ἐπαναφέρῃ μετανοημένους εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεὸν των.

17καὶ αὐτὸς προελεύσεται ἐνώπιον αὐτοῦ ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλίου, ἐπιστρέψαι καρδίας πατέρων ἐπὶ τέκνα καὶ ἀπειθεῖς ἐν φρονήσει δικαίων, ἑτοιμάσαι Κυρίῳ λαὸν κατεσκευασμένον.

17Καὶ αὐτὸς θὰ προηγηθῇ ὀλίγον χρόνον ἐνωρίτερον ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Μεσσίαν, μὲ τὸ προφητικὸν πνεῦμα καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Ἡλιού. Διὰ νὰ ξαναγυρίσῃ τὶς σκληρυμμένες καρδιὲς τῶν πατέρων, γεμᾶτες τώρα στοργήν, πρὸς τὰ τέκνα των, καὶ τοὺς ἀπειθεῖς νὰ τοὺς ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν σύνεσιν καὶ τὰ φρονήματα τῶν δικαίων καὶ νὰ ἑτοιμάσῃ ἔτσι εἰς τὸν Κύριον λαὸν προπαρασκευασμένον διὰ νὰ ὑποδεχθῇ τὸν Σωτῆρα.

18καὶ εἶπε Ζαχαρίας πρὸς τὸν ἄγγελον· Κατὰ τί γνώσομαι τοῦτο; ἐγὼ γάρ εἰμι πρεσβύτης καὶ ἡ γυνή μου προβεβηκυῖα ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῆς.

18Καὶ εἶπεν ὁ Ζαχαρίας πρὸς τὸν ἄγγελον· <κατὰ ποῖον τρόπον θὰ γνωρίσω μὲ βεβαιότητα αὐτό, ποὺ μοῦ λέγεις; Διότι ἐγὼ εἷμαι γέρων καὶ ἡ γυναίκα μου ἔχει προχωρήσει πλέον εἰς τὴν ἡλικίαν της>.

19καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος εἶπεν αὐτῷ· Ἐγώ εἰμι Γαβριὴλ ὁ παρεστηκὼς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀπεστάλην λαλῆσαι πρός σε καὶ εὐαγγελίσασθαί σοι ταῦτα.

19Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπεν· <ἐγὼ εἷμαι ὁ Γαβριήλ ποὺ παρίσταμαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπεστάλην ἀπὸ αὐτὸν νά σοῦ ὁμιλήσω καὶ νά σοῦ ἀναγγείλω τὰς χαρμοσύνους ταύτας εἰδήσεις.

20καὶ ἰδοὺ ἔσῃ σιωπῶν καὶ μὴ δυνάμενος λαλῆσαι ἄχρι ἧς ἡμέρας γένηται ταῦτα, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἐπίστευσας τοῖς λόγοις μου, οἵτινες πληρωθήσονται εἰς τὸν καιρὸν αὐτῶν.

20Καὶ ἐφ᾿ ὅσον ζητεῖς σημεῖον, διὰ νὰ πιστεύσῃς, ἰδοὺ θὰ εἷσαι βωβὸς καὶ δὲν θὰ ἠμπορῇς νὰ ὁμιλήσῃς μέχρι τὴν ἡμέραν, ποὺ θὰ πραγματοποιηθοῦν αὐτά. Καὶ τοῦτο, διότι δὲν ἐπίστευσες εἰς τοὺς λόγους μου, οἱ ὁποῖοι ὀπωσδήποτε θὰ πραγματοποιηθοῦν εἰς τὸν καιρὸν των>.

21καὶ ἦν ὁ λαὸς προσδοκῶν τὸν Ζαχαρίαν, καὶ ἐθαύμαζον ἐν τῷ χρονίζειν αὐτόν ἐν τῷ ναῷ.

21Ὁ δὲ λαὸς ἐξακολουθοῦσε νὰ περιμένῃ τὸν Ζαχαρίαν καὶ ἀποροῦσαν ὅλοι διὰ τὴν ἀργοπορίαν μέσα εἰς τὸν ναόν.

22ἐξελθὼν δὲ οὐκ ἠδύνατο λαλῆσαι αὐτοῖς, καὶ ἐπέγνωσαν ὅτι ὀπτασίαν ἑώρακεν ἐν τῷ ναῷ· καὶ αὐτὸς ἦν διανεύων αὐτοῖς, καὶ διέμενεν κωφός.

22Ὅταν δὲ αὐτὸς ἐβγῆκε, δὲν ἠμποροῦσε νὰ ὁμιλήσῃ πρὸς αὐτοὺς καὶ ἐκατάλαβαν ὅτι εἶχεν ἰδεῖ κάποιαν ὀπτασίαν μέσα εἰς τὸν ναόν. Καὶ αὐτὸς ἔκανε συνεχῶς νοήματα πρὸς αὐτοὺς καὶ ἕμενε κωφὸς καὶ ἄλαλος.

23καὶ ἐγένετο ὡς ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τῆς λειτουργίας αὐτοῦ ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ.

23Καὶ ὅταν ἐτελείωσαν αἱ ἡμέραι τῆς ὑπηρεσίας του εἰς τὸν ναὸν ἀνεχώρησε καὶ ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι του.

24Μετὰ δὲ ταύτας τὰς ἡμέρας συνέλαβεν Ἐλισάβετ ἡ γυνὴ αὐτοῦ· καὶ περιέκρυβεν ἑαυτὴν μῆνας πέντε,

24Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὰς ἡμέρας αὐτὰς ἔμεινεν ἔγκυος ἡ γυναῖκα του ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἔκρυπτε ἐπιμελῶς τὸν ἑαυτόν της ἐπὶ πέντε μῆνας.

25λέγουσα ὅτι Οὕτω μοι πεποίηκεν ὁ Κύριος ἐν ἡμέραις αἷς ἐπεῖδεν ἀφελεῖν τό ὄνειδός μου ἐν ἀνθρώποις.

25Καὶ ὅταν τὸ γεγονὸς ἔγινε πλέον φανερόν, ἔλεγεν ἡ Ἐλισάβετ ὅτι <ἔτσι μοῦ ἔχει κάμει τὸ καλὸ αὐτὸ ὁ Κύριος εἰς τὰς ἡμέρας τῆς γεροντικῆς μου ἡλικίας, κατὰ τὰς ὁποίας ἐπέβλεψε μὲ καλωσύνην καὶ εὐδόκησε νά μοῦ ἀφαιρέσῃ τὴν ἐντροπὴν τῆς ἀτεκνίας μου μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων>.

26Ἐν δὲ τῷ μηνὶ τῷ ἕκτῳ ἀπεστάλη ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ εἰς πόλιν τῆς Γαλιλαίας, ᾗ ὄνομα Ναζαρὲτ,

26Κατὰ δὲ τὸν ἕκτον μῆνα ἀπὸ τότε ποὺ εἶχε μείνει ἔγκυος ἡ Ἐλισάβετ, ἐστάλη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ εἰς μίαν πόλιν τῆς Γαλιλαίας, ὀνόματι Ναζαρέτ,

27πρὸς παρθένον μεμνηστευμένην ἀνδρὶ, ᾧ ὄνομα Ἰωσὴφ, ἐξ οἴκου Δαυῒδ, καὶ τὸ ὄνομα τῆς παρθένου Μαριάμ.

27πρὸς μίαν παρθένον, μνηστευομένην μὲ ἄνδρα ὀνόματι Ἰωσήφ, ἡ ὁποία κατήγετο ἀπὸ τὸ γένος Δαυῒδ. Καὶ ἡ παρθένος ὠνομάζετο Μαριάμ.

28καὶ εἰσελθὼν ὁ ἄγγελος πρὸς αὐτὴν εἶπε· Χαῖρε, κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετὰ σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξίν.

28Ἀφοῦ δὲ ὁ ἄγγελος εἰσῆλθεν εἰς τὸ σπίτι, εἶπε πρὸς αὐτήν· <χαῖρε σύ, ποὺ ἔλαβες μεγάλας καὶ ἐξαιρετικὰς χάριτας ἀπὸ τὸν Θεόν· ὁ Κύριος εἶναι μαζῆ σου. Εἷσαι σὺ εὐλογημένη ὅσον καμμία ἄλλη μεταξὺ τῶν γυναικῶν>.

29ἡ δὲ ἰδοῦσα διεταράχθη ἐπὶ τῷ λόγῳ αὐτοῦ, καὶ διελογίζετο ποταπὸς εἴη ὁ ἀσπασμὸς οὗτος.

29Αὐτὴ δέ, ὅταν εἶδε τὸν ἄγγελον, ἐταράχθη πολὺ ἀπὸ τὰ λόγια του καὶ ἐσκέπτετο μέσα της τί σημαίνει καὶ ποῖον σκοπὸν ἔχει αὐτὸς ὁ χαιρετισμός.

30καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος αὐτῇ· Μὴ φοβοῦ, Μαριάμ· εὗρες γὰρ χάριν παρὰ τῷ Θεῷ.

30Καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος πρὸς αὐτήν· <μὴ φοβᾶσαι, Μαριάμ, διότι εὑρῆκες ἐξαιρετικὴν εὔνοιαν καὶ εὐλογίαν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

31καὶ ἰδοὺ συλλήψῃ ἐν γαστρὶ καὶ τέξῃ υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν.

31Καὶ ἰδοὺ θὰ συλλάβῃς καὶ θὰ γεννήσῃς υἱὸν καὶ θὰ καλέσῃς τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν.

32οὗτος ἔσται μέγας καὶ υἱὸς ὑψίστου κληθήσεται, καὶ δώσει αὐτῷ Κύριος ὁ Θεὸς τὸν θρόνον Δαυῒδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ,

32Αὐτὸς θὰ εἶναι μέγας διὰ τὴν ἁγιότητα καὶ τὸ ἔργον του. Καὶ θὰ ὀνομασθῇ ὁ κατ᾿ ἐχοχὴν Υἱὸς τοῦ ὑψίστου. Καὶ θὰ δώσῃ εἰς αὐτὸν Κύριος ὁ Θεὸς τὸν θρόνον τοῦ προπάτορός του Δαυῒδ.

33καὶ βασιλεύσει ἐπὶ τὸν οἶκον Ἰακὼβ εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος.

33Καὶ θὰ βασιλεύσῃ εἰς τοὺς αἰῶνας ὡς αἰώνιος βασιλεὺς εἰς ὅλας τὰς γενεὰς τῶν πιστῶν, ποὺ θὰ ἀποτελοῦν τὴν νέαν πνευματικὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἰακώβ. Καὶ ἡ βασιλεία του δὲν θὰ λάβῃ τέλος>.

34εἶπε δὲ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον· Πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα οὐ γινώσκω;

34Εἶπε δὲ ἡ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον· <πῶς θὰ γίνῃ τὸ πρωτάκουστον τοῦτο, νὰ γεννήσω υἱόν, ἀφοῦ δὲν γνωρίζω ἄνδρα;

35καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος εἶπεν αὐτῇ· Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σέ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι· διὸ καὶ τὸ γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται υἱὸς Θεοῦ.

35Καὶ ἀπεκρίθη ὁ ἄγγελος καὶ τῆς εἶπε· <τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ποὺ θὰ σὲ ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὸ προπατορικὸν ἁμάρτημα καὶ θὰ σὲ ἐξαγιάσῃ, θὰ ἔλθῃ εἰς σὲ καὶ ἡ δημιουργικὴ δύναμις τοῦ Ὑψίστου θὰ σὲ περικαλύψῃ καὶ θὰ σὲ διαποτίσῃ. Δι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ ἀπολύτως ἅγιον καὶ ἀναμάρτητον βρέφος, τὸ ὁποῖον κατὰ τὸν ὑπερφυσικὸν αὐτὸν τρόπον θὰ γεννηθῇ ἀπὸ σέ, θὰ κληθῇ, διότι θὰ εἶναι, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

36καὶ ἰδοὺ Ἐλισάβετ ἡ συγγενὴς σου καὶ αὐτὴ συνεληφυῖα υἱὸν ἐν γήρει αὐτῆς, καὶ οὗτος μὴν ἕκτος ἐστὶν αὐτῇ τῇ καλουμένῃ στείρᾳ·

36Ἰδοὺ δὲ ὅτι καὶ ἡ Ἐλισάβετ ἡ συγγενής σου ἔχει συλλάβει καὶ αὐτὴν υἱὸν εἰς τὴν γεροντικήν της ἡλικίαν. Καὶ ὁ μῆνας αὐτὸς εἶναι ὁ ἕκτος τῆς ἐγκυμοσύνης εἰς αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἕως τώρα ἔλεγαν στεῖραν.

37ὅτι οὐκ ἀδυνατήσει παρὰ τῷ Θεῷ πᾶν ῥῆμα.

37Διότι δὲν εἶναι ἀδύνατον εἰς τὸν Θεὸν κάθε τί θαυμαστὸν καὶ ὑπερφυσικόν>.

38εἶπεν δὲ Μαριάμ· Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου. καὶ ἀπῆλθεν ἀπ᾿ αὐτῆς ὁ ἄγγελος.

38Εἶπε δὲ ἡ Μαριάμ· <ἰδοὺ ἡ δούλη τοῦ Κυρίου πρόθυμος νὰ ὑποταχθῶ εἰς τὴν θείαν βουλήν. Ἂς γίνῃ σύμφωνα μὲ τὸν λόγον σου>. Καὶ ἀνεχώρησεν ἀπὸ αὐτὴν ὁ ἄγγελος.

39Ἀναστᾶσα δὲ Μαριὰμ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις ἐπορεύθη εἰς τὴν ὀρεινὴν μετὰ σπουδῆς εἰς πόλιν Ἰούδα,

39Ἀνεχώρησε δὲ ἡ Μαριὰμ κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ἀμέσως μετὰ τὸν εὐαγγελισμόν της, καὶ ἐπῆγε γρήγορα εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας, εἰς κάποιαν πόλιν τῆς φυλὴς Ἰούδα.

40καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ.

40Καὶ εἰσῆλθε εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ζαχαρίου καὶ ἐχαιρέτησε τὴν Ἐλισάβετ.

41καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησεν τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς· καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ

41Καὶ ἀμέσως μόλις ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν χαιρετισμὸν τῆς Μαρίας, συνέβη τοῦτο τὸ Θαυμαστόν· ἐσκίρτησε τὸ βρέφος εἰς τὴν κοιλίαν της. Καὶ ἐγέμισε ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιον ἡ Ἐλισάβετ.

42καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπεν· Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου.

42Καὶ ἀπὸ τὴν πολλὴν χαρὰν της ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ μὲ τὸν φωτισμὸν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶπε· <σὺ εἷσαι ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ ἀσυγκρίτως περισσότερον εὐλογημένη μεταξὺ ὅλων τῶν γυναικῶν καὶ εὐλογημένος εἶναι ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου.

43καὶ πόθεν μοι τοῦτο ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρὸς μέ;

43Καὶ πῶς μοῦ ἔγινε ἡ μεγάλη αὐτὴ τιμὴ νὰ ἔλθῃ εἰς ἐπίσκεψίν μου ἡ μητέρα τοῦ Κυρίου μου;

44ἰδοὺ γὰρ ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησεν τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου.

44Ἐκατάλαβα ὅτι εἷσαι μητέρα τοῦ Κυρίου μου, διότι ἰδοὺ μόλις ἔφθασεν εἰς τὰ αὐτιά μου ἡ φωνὴ τοῦ χαιρετισμοῦ σου, ἐσκίρτησε μὲ ἀγαλλίασιν τὸ βρέφος μέσα εἰς τὴν κοιλίαν μου.

45καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου.

45Καὶ μακαρία εἷσαι σύ, ἡ ὁποία ἐπίστευσες, ὅτι θὰ λάβουν πλήρη καὶ τελείαν πραγματοποίησιν ὅσα διὰ τοῦ ἀγγέλου σοῦ ἔχει εἴπει ὁ Κύριος>.

46Καὶ εἶπε Μαριάμ· Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον

46Καὶ εἶπεν ἡ Μαριάμ· <Ὑμνεῖ καὶ δοξάζει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον.

47καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σωτῆρί μου,

47Καὶ ἐγέμισε ἀπὸ ἀγαλλίασιν τὸ πνεῦμα μου διὰ τὸν Θεόν, τὸν Σωτῆρα ἐμοῦ καὶ ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

48ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί.

48Ὑμνολογεῖ ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, διότι ἔρριψε τὸ στοργικὸν του βλέμμα εἰς τὴν ταπεινὴν καὶ ἄσημον δούλην του. Καὶ ἰδοὺ ὅτι ἀπὸ τώρα θὰ μὲ μακαρίζουν ὅλαι αἱ γενεαί.

49ὅτι ἐποίησέ μοι μεγάλα ὁ δυνατὸς καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ,

49Διότι ἔκαμε μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα εἰς ἐμὲ ὁ παντοδύναμος Κύριος, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι ἅγιον.

50καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ εἰς γενεὰς γενεῶν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν.

50Τὸ δὲ ἔλεος καὶ ἡ ἀγάπη του ξεχύνονται εἰς γενεὰς γενεῶν πρὸς ὅλους ἐκείνους, ποὺ τὸν φοβοῦνται καὶ τὸν σέβονται.

51Ἐποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ, διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοίᾳ καρδίας αὐτῶν·

51Ἔκαμεν εἰς τὸ παρελθόν, καὶ ἰδίως τώρα, ἔργα κραταιὰ καὶ ἐπέβαλε τὸ θέλημά του μὲ τὴν παντοδύναμον δεξιὰν του, κατενίκησε καὶ διεσκόρπισεν αὐτούς ποὺ ὑπερηφανεύονται μὲ τὴν ἐπῃρμένην διάνοιαν καὶ καρδίαν των.

52καθεῖλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων καὶ ὕψωσε ταπεινούς,

52Ἐκρήμνισε ἄρχοντας ἰσχυροὺς ἀπὸ θρόνους καὶ ὕψωσε ταπεινοὺς καὶ ἀδυνάτους.

53πεινῶντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν καὶ πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς.

53Ἐχόρτασε μὲ πλούσια ἀγαθὰ πεινασμένους, καὶ ἀνθρώπους μὲ πολλὰ πλούτη τοὺς ἔδιωξε μὲ ἀδειανὰ τὰ χέρια των.

54ἀντελάβετο Ἰσραὴλ παιδὸς αὐτοῦ, μνησθῆναι ἐλέους,

54Ἐπροστάτευσε μὲ τὸν παντοδύναμό του χέρι τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν δοῦλον του, διότι ἐθυμήθηκε τὸ ἔλεος καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν του,

55καθὼς ἐλάλησε πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν, τῷ Ἀβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ εἰς τὸν αἰῶνα.

55ὅπως ἄλλωστε εἶχεν εἴπει πρὸς τοὺς πατέρας μας, ὅτι θὰ ἐχάριζε πλούσιον καὶ αἰώνιον τὸ ἔλεός του εἰς τὸν Ἀβραὰμ καὶ τοὺς ἀπογόνους του>.

56Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.

56Ἔμεινε δὲ ἡ Μαριὰμ μαζῆ μὲ τὴν Ἐλισάβετ τρεῖς περίπου μῆνας καὶ ἐπέστρεψε κατόπιν εἰς τὴν οἰκίαν της.

57Τῇ δὲ Ἐλισάβετ ἐπλήσθη ὁ χρόνος τοῦ τεκεῖν αὐτήν, καὶ ἐγέννησεν υἱόν.

57Εἰς δὲ τὴν Ἐλισάβετ συνεπληρώθη ὁ χρόνος νὰ γεννήσῃ καὶ ἐγέννησε υἱόν.

58καὶ ἤκουσαν οἱ περίοικοι καὶ οἱ συγγενεῖς αὐτῆς ὅτι ἐμεγάλυνε Κύριος τὸ ἔλεος αὐτοῦ μετ᾿ αὐτῆς, καὶ συνέχαιρον αὐτῇ.

58Καὶ ἤκουσαν οἱ γείτονες καὶ οἱ συγγενεῖς της ὅτι ἔδειξε μέγα καὶ θαυμαστὸν τὸ ἔλεός του ὁ Κύριος εἰς αὐτήν, μὲ τὸ νὰ τῆς χαρίσῃ εἰς τέτοιαν ἡλικίαν υἱόν, καὶ ὅλοι ἔχαιρον μαζῆ της.

59Καὶ ἐγένετο ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ὀγδόῃ ἦλθον περιτεμεῖν τὸ παιδίον, καὶ ἐκάλουν αὐτὸ ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Ζαχαρίαν.

59Καὶ κατὰ τὴν ὀγδόην ἡμέραν ἦλθαν πάλιν οἱ συγγενεῖς καὶ οἱ γείτονες, διὰ νὰ κάμουν περιτομὴν εἰς τὸ παιδίον. Καὶ ὠνόμαζαν αὐτὸ Ζαχαρίαν, μὲ τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς του.

60καὶ ἀποκριθεῖσα ἡ μήτηρ αὐτοῦ εἶπεν· Οὐχί, ἀλλὰ κληθήσεται Ἰωάννης.

60Ἡ μητέρα ὅμως τοῦ παιδιοῦ, φωτισμένη ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, εἶπεν· <ὄχι Ζαχαρίας, ἀλλὰ Ἰωάννης θὰ ὠνομασθῇ>.

61καὶ εἶπον πρὸς αὐτὴν ὅτι Οὐδείς ἐστιν ἐν τῇ συγγενείᾳ σου ὃς καλεῖται τῷ ὀνόματι τούτῳ·

61Καὶ εἶπαν ἐκεῖνοι εἰς αὐτὴν ὅτι κανεὶς μεταξὺ τῶν συγγενῶν σου δὲν ὀνομάζεται μὲ τὸ ὄνομα αὐτό.

62ἐνένευον δὲ τῷ πατρὶ αὐτοῦ τὸ τί ἂν θέλοι καλεῖσθαι αὐτόν.

62Ἐρωτοῦσαν δὲ μὲ νεύματα τὸν πατέρα του, τί ὄνομα θέλει νὰ δώσουν εἰς αὐτό.

63καὶ αἰτήσας πινακίδιον ἔγραψε λέγων· Ἰωάννης ἐστὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ· καὶ ἐθαύμασαν πάντες.

63Καὶ Ἐκεῖνος, ἀφοῦ ἐζήτησε μίαν μικρὰν πλάκαν, ἔγραψε τὰς λέξεις· <Ἰωάννης εἶναι τὸ ὄνομά του>. Καὶ ὅλοι ἐθαύμασαν.

64ἀνεῴχθη δὲ τὸ στόμα αὐτοῦ παραχρῆμα καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ, καὶ ἐλάλει εὐλογῶν τὸν Θεόν.

64Ἀμέσως δὲ ἤνοιξε τὸ στόμα τοῦ Ζαχαρίου καὶ ἐλύθη ἡ γλῶσσα του καὶ ὠμιλοῦσε ἐλεύθερα, δοξολογῶν τὸν Θεόν.

65καὶ ἐγένετο ἐπὶ πάντας φόβος τοὺς περιοικοῦντας αὐτούς, καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ὀρεινῇ τῆς Ἰουδαίας διελαλεῖτο πάντα τὰ ῥήματα ταῦτα,

65Καὶ ἔπεσεν φόβος εἰς ὅλους αὐτούς, ποὺ κατοικοῦσαν γύρῳ καὶ διεδόθησαν ὅλα αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ γεγονότα εἰς ὅλην τὴν ὀρεινὴν ἐκείνην περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας.

66καὶ ἔθεντο πάντες οἱ ἀκούσαντες ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν, λέγοντες· Τί ἄρα τὸ παιδίον τοῦτο ἔσται; καὶ χεὶρ Κυρίου ἦν μετ᾿ αὐτοῦ.

66Καὶ ὅσοι τὰ ἤκουσαν, τὰ ἔβαλαν μέσα εἰς τὴν καρδιά των καὶ ἔλεγαν· <τί ἄραγε θὰ γίνῃ τὸ παιδί αὐτό;> Ἡ δὲ προστατευτικὴ καὶ παντοδύναμον χεὶρ τοῦ Κυρίου ἧτο μαζῆ του.

67Καὶ Ζαχαρίας ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐπλήσθη Πνεύματος ἁγίου καὶ προεφήτευσε λέγων·

67Καὶ ὁ Ζαχαρίας, ὁ πατέρας αὐτοῦ, ἐγέμισε μὲ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ ἐπροφήτευσε, λέγων·

68Εὐλογητὸς Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ,

68< Ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ προστάτης τοῦ Ἰσραήλ, διότι ἐπεσκέφθη τὸν λαὸν του καὶ ἐπραγματοποίησε τὴν ἀπελευθέρωσιν αὐτοῦ ἀπὸ τοὺς διαφόρους ἐχθρούς του.

69καὶ ἤγειρε κέρας σωτηρίας ἡμῖν ἐν τῷ οἴκῳ Δαυῒδ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ,

69Καὶ πρὸς χάριν ἡμῶν ὕψωσε δύναμιν ἀκαταγώνιστον διὰ τὴν σωτηρίαν μας διότι ηὐδόκησε νὰ γεννηθῇ ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου εἰς τὴν οἰκογένειαν τοῦ Δαυῒδ τοῦ δούλου του.

70καθὼς ἐλάλησε διὰ στόματος τῶν ἁγίων, τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος προφητῶν αὐτοῦ,

70Ὅπως ἀκριβῶς εἶχε λαλήσει καὶ ὑποσχεθῆ μὲ τὸ στόμα τῶν ἁγίων, τῶν διὰ μέσου τῶν αἰώνων προφητῶν του,

71σωτηρίαν ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν καὶ ἐκ χειρὸς πάντων τῶν μισούντων ἡμᾶς,

71πραγματοποιεῖ σωτηρίαν ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς μας καὶ ἀπὸ τὸ χέρι ὅλων τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν, ποὺ μᾶς μισοῦν,

72ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν καὶ μνησθῆναι διαθήκης ἁγίας αὐτοῦ,

72διὰ νὰ ἐλεήσῃ ἔτσι τοὺς πατέρας μας ποὺ περιμένουν κάτω εἰς στὸν Ἅδην τὸν Λυτρωτὴν καὶ διὰ νὰ ἐνθυμηθῇ καὶ ἐκπληρώσῃ τὴν ἁγίαν διαθήκην του,

73καθὼς ἐλάλησε πρὸς Ἀβραὰμ τὸν πατέρα ἡμῶν, τοῦ δοῦναι ἡμῖν

73τὴν ἔνορκον δηλαδὴ διαβεβαίωσιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν εἰς τὸν πατέρα μας τὸν Ἀβραάμ· νὰ μᾶς δώσῃ καὶ μᾶς ἀξιώσῃ,

74ἀφόβως, ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέντας, λατρεύειν αὐτῷ

74χωρὶς φόβον καὶ λυτρωμένοι ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς μας, νὰ τὸν λατρεύωμεν καὶ νὰ τὸν προσκυνοῦμεν

75ἐν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν.

75ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μας μὲ ἁγιότητα καρδίας καὶ μὲ ἐνάρετον βίον.

76Καὶ σὺ, παιδίον, προφήτης ὑψίστου κληθήσῃ· προπορεύσῃ γὰρ πρὸ προσώπου Κυρίου ἑτοιμάσαι ὁδοὺς αὐτοῦ,

76Καὶ σύ, παιδίον, θὰ ἀναδειχθῇς καὶ θὰ ὀνομασθῇς προφήτης τοῦ Ὑψίστου. Διότι θὰ προηγηθῇς ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπον Λυτρωτήν, διὰ νὰ προετοιμάσῃς τοὺς δρόμους τοῦ ἕργου του, δηλαδὴ νὰ προπαρασκευάσῃς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων διὰ τὴν ὑποδοχὴν του,

77τοῦ δοῦναι γνῶσιν σωτηρίας τῷ λαῷ αὐτοῦ ἐν ἀφέσει ἁμαρτιῶν αὐτῶν

77καὶ νὰ γνωστοποιήσῃς εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ τὴν σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν θὰ τοὺς προσφέρῃ συγχωρώντας τὰς ἁμαρτίας των.

78διὰ σπλάγχνα ἐλέους Θεοῦ ἡμῶν, ἐν οἷς ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἀνατολὴ ἐξ ὕψους

78Καὶ τοῦτο ὄχι διὰ τὰ ἐνάρετα ἔργα μας, ἀλλὰ διὰ τὰ γεμᾶτα ἄπειρον ἔλεος καὶ συμπάθειαν σπλάγχνα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Καὶ ἕνεκα ἀκριβῶς αὐτῆς τῆς ἐσπλαγχνίας μᾶς ἐπεσκέφθη θεία ἀνατολὴ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, δηλαδὴ ὁ Χριστός,

79ἐπιφᾶναι τοῖς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου καθημένοις, τοῦ κατευθῦναι τοὺς πόδας ἡμῶν εἰς ὁδὸν εἰρήνης.

79διὰ νὰ φωτίσῃ ἐκείνους, ποὺ ἀπηλπισμένοι δοῦλοι εἶναι βυθισμένοι εἰς τὸ σκότος τῆς πλάνης καὶ τὴν σκιὰν τοῦ πνευματικοῦ θανάτου, νὰ κατευθύνῃ καὶ νὰ ἐνισχύῃ τοὺς πόδας ἡμῶν, διὰ νὰ βαδίσωμεν τὸν δρόμον, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν εἰρήνην τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν αἰωνίαν σωτηρίαν>.

80Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι, καὶ ἦν ἐν ταῖς ἐρήμοις ἕως ἡμέρας ἀναδείξεως αὐτοῦ πρὸς τὸν Ἰσραήλ.

80Τὸ δὲ παιδίον ἐμεγάλωνε σωματικῶς καὶ ἐδυνάμωνε ἠθικῶς καὶ διανοητικῶς μὲ τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἔμενεν εἰς τὰς ἐρήμους μέχρι τῆς ἡμέρας ποὺ, σύμφωνα μὲ τὸ θεῖον σχέδιον, θὰ ἀνεδεικνύετο προφήτης καὶ ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.