Πρὸς Τίτον

1Παῦλος, δοῦλος Θεοῦ, ἀπόστολος δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ πίστιν ἐκλεκτῶν Θεοῦ καὶ ἐπίγνωσιν ἀληθείας τῆς κατ᾿ εὐσέβειαν

1Ἐγὼ ὁ Παῦλος, δοῦλος τοῦ Θεοῦ, ἀπόστολος δὲ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθὴν πίστιν, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς ἀπεκάλυψεν εἰς τοὺς ἐκλεκτούς του, καὶ τὴν πλήρη γνῶσιν τῆς ἀληθείας, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν εὐσέβειαν,

2ἐπ᾿ ἐλπίδι ζωῆς αἰωνίου, ἣν ἐπηγγείλατο ὁ ἀψευδὴς Θεὸς πρὸ χρόνων αἰωνίων,

2καὶ μᾶς θεμελιώνει ἐπάνω εἰς τὴν ἐλπίδα τῆς αἰωνίου ζωῆς τὴν ὁποίαν ὁ ἀψευδὴς καὶ ἀπολύτως ἀληθὴς Θεὸς ἔχει ὑποσχεθῆ πρὸ πολλῶν αἰώνων,

3ἐφανέρωσε δὲ καιροῖς ἰδίοις τὸν λόγον αὐτοῦ ἐν κηρύγματι ὃ ἐπιστεύθην ἐγὼ κατ᾿ ἐπιταγὴν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ,

3τὴν ἐφανέρωσε δὲ εἰς καιρούς ποὺ ὁ ἴδιος εἶχεν ὁρίσει μὲ τὸν λόγον του, δηλαδὴ μὲ τὸ εὐαγγέλιον, μὲ τὸ εὐαγγελικὸν κήρυγμα, τὸ ὁποῖον κατὰ διαταγὴν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ εἶναι ἐμπιστευμένον ὡς πολύτιμος θησαυρὸς εἰς ἐμέ,

4Τίτῳ γνησίῳ τέκνῳ κατὰ κοινὴν πίστιν· χάρις, ἔλεος, εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν.

4εἰς τὸν Τίτον, γνήσιον κατὰ τὴν κοινὴν μας πίστιν πνευματικόν μου τέκνον, εἶθεν νὰ εἶναι ἡ χάρις, τὸ ἔλεος, ἡ εἰρήνη ἀπὸ τὸν Θεὸν Πατέρα καὶ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Σωτῆρα μας.

5Τούτου χάριν κατέλιπόν σε ἐν Κρήτῃ, ἵνα τὰ λείποντα ἐπιδιορθώσῃ, καὶ καταστήσῃς κατὰ πόλιν πρεσβυτέρους, ὡς ἐγώ σοι διεταξάμην,

5Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς σὲ ἀφῆκα, διερχόμενος ἀπὸ τὴν Κρήτην, διὰ νὰ ὀργανώσῃς καλύτερον καὶ συμπληρώσῃς ὅσα ἐγὼ βιαζόμενος νὰ φύγω παρέλειψα, καὶ νὰ ἐγκαταστήσῃς εἰς κάθε πόλιν πρεσβυτέρους, ὅπως ἐγὼ σὲ διέταξα.

6εἴ τίς ἐστιν ἀνέγκλητος, μιᾶς γυναικὸς ἀνήρ, τέκνα ἔχων πιστά, μὴ ἐν κατηγορίᾳ ἀσωτίας ἢ ἀνυπότακτα.

6Καὶ προκειμένου νὰ ἐκλέξῃς πρεσβύτερον, θὰ ἐξετάζῃς πρῶτον, ἐὰν κανεὶς εἶναι ἀνεπίληπτος καὶ ἀκατηγόρητος, σύζυγος μιᾶς γυναικὸς εἰς ἑνὸς γάμου κοινωνίαν, ἐὰν ἔχῃ παιδιά πιστὰ εἰς τὸν Χριστόν, τὰ ὁποῖα δὲν κατηγοροῦνται ὡς ἄσωτα ἢ ἀνυπότακτα.

7δεῖ γὰρ τὸν ἐπίσκοπον ἀνέγκλητον εἶναι ὡς Θεοῦ οἰκονόμον, μὴ αὐθάδη, μὴ ὀργίλον, μὴ πάροινον, μὴ πλήκτην, μὴ αἰσχροκερδῆ,

7Διότι πρέπει ὁ ἐπίσκοπος, ὑπὸ τὴν ἰδιότητά του ὡς ἐπιστάτου ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, νὰ εἶναι ἔμεμπτος καὶ ἀκατηγόρητος, ὄχι αὐθάδης οὔτε εὐερέθιστος καὶ ὀργίλος, νὰ μὴ εἶναι φίλος τοῦ κρασιοῦ, νὰ μὴ χειροδικῇ, νὰ μὴ ἐπιδιώκῃ παράνομα καὶ αἰσχρὰ κέρδη.

8ἀλλὰ φιλόξενον, φιλάγαθον, σώφρονα, δίκαιον, ὅσιον, ἐγκρατῆ,

8Ἀλλὰ νὰ εἶναι φιλόξενος, φιλάγαθος, συνετὸς καὶ φρόνιμος, δίκαιος, εὐλαβὴς καὶ σεμνός, ἐγκρατής,

9ἀντεχόμενον τοῦ κατὰ τὴν διδαχὴν πιστοῦ λόγου, ἵνα δυνατὸς ᾖ καὶ παρακαλεῖν ἐν τῇ διδασκαλίᾳ τῇ ὑγιαινούσῃ καὶ τοὺς ἀντιλέγοντας ἐλέγχειν.

9νὰ κρατῇ καλὰ καὶ νὰ μένῃ προσηλωμένος εἰς τὸν ἀξιόπιστον λόγον, τὸν σύμφωνον μὲ τὴν διδαχὴν τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων, διὰ νὰ εἶναι ἔτσι ἱκανὸς καὶ δυνατὸς νὰ νουθετῇ, νὰ προτρέπῃ σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθὴν καὶ ἁγίαν διδασκαλίαν, ἀκόμη δὲ καὶ νὰ ἀποστομώνῃ τοὺς ἀντιλέγοντας, ἀποδεικνύων ἀνυπόστατα τὰ λόγια των.

10Εἰσὶ γὰρ πολλοὶ καὶ ἀνυπότακτοι, ματαιολόγοι καὶ φρεναπάται, μάλιστα οἱ ἐκ περιτομῆς,

10Διότι ὑπάρχουν καὶ πολλοὶ ἀνυπότακτοι εἰς τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου, ἄλλοι δέ ποὺ διδάσκουν κούφια καὶ ἐπιβλαβῆ λόγια καὶ παραπλανοῦν καὶ σκοτίζουν τὸν νοῦν μερικῶν. Τέτοιοι δὲ προπαντὸς εἶναι αὐτοί ποὺ προέρχονται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους.

11οὓς δεῖ ἐπιστομίζειν, οἵτινες ὅλους οἴκους ἀνατρέπουσι διδάσκοντες ἃ μὴ δεῖ αἰσχροῦ κέρδους χάριν.

11Αὐτοὺς πρέπει ὁ ἐπίσκοπος νὰ τοὺς ἀποστομώνῃ. Αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἀναστατώνουν ὁλοκλήρους οἰκογενείας, διδάσκοντες ἐκεῖνα, ποὺ δὲν πρέπει, χάριν αἰσχροῦ κέρδους, ὡς ἱεροκάπηλοι.

12εἶπέ τις ἐξ αὐτῶν ἴδιος αὐτῶν προφήτης· Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται, κακὰ θηρία, γαστέρες ἀργαί.

12Εἶπε δὲ κάποιος ἰδικὸς των ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς Κρητικούς, ποὺ τὸν θεωροῦν ὡς προφήτην· <οἱ Κρῆτες εἶναι πάντοτε ψεῦστες, κακὰ καὶ ἁνήμερα θηρία, ἀχόρταστες κοιλιές>.

13ἡ μαρτυρία αὕτη ἐστὶν ἀληθής. δι᾿ ἣν αἰτίαν ἔλεγχε αὐτοὺς ἀποτόμως, ἵνα ὑγιαίνωσιν ἐν τῇ πίστει,

13Ἡ μαρτυρία αὐτῇ εἶναι ἀληθινή. Διὰ τοῦτο ἔλεγχέ τους ἔντονα καὶ ἀνοικτά, διὰ νὰ κατορθώσουν ἔτσι νὰ κρατήσουν ἀνόθευτον καὶ ὑγιᾶ τὴν πίστιν,

14μὴ προσέχοντες ἰουδαϊκοῖς μύθοις καὶ ἐντολαῖς ἀνθρώπων ἀποστρεφομένων τὴν ἀλήθειαν.

14χωρὶς νὰ δίδουν καμμίαν προσοχὴν εἰς ἰουδαϊκοὺς μύθους καὶ εἰς ἐντολὰς ἀνθρώπων, ποὺ ἀποστρέφονται τὴν ἀλήθειαν.

15πάντα μὲν καθαρὰ τοῖς καθαροῖς· τοῖς δὲ μεμιαμμένοις καὶ ἀπίστοις οὐδὲν καθαρόν, ἀλλὰ μεμίανται αὐτῶν καὶ ὁ νοῦς καὶ ἡ συνείδησις.

15Νὰ μὴ λαμβάνουν ὑπ᾿ ὄψιν των ὅσα περὶ καθαρῶν καὶ ἀκαθάρτων φαγητῶν διδάσκουν οἱ ψευδάδελφοι Ἰουδαῖοι. Διότι εἰς μὲν τοὺς καθαροὺς κατὰ τὴν καρδίαν εἶναι ὅλα καθαρά· εἰς δὲ τοὺς μολυσμένους ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ ἀπίστους τίποτε δὲν εἶναι καθαρόν, ἀλλὰ ἔχει μολυνθῇ ὁ νοῦς των καὶ ἡ συνείδησίς των.

16Θεὸν ὁμολογοῦσιν εἰδέναι, τοῖς δὲ ἔργοις ἀρνοῦνται, βδελυκτοὶ ὄντες καὶ ἀπειθεῖς καὶ πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἀδόκιμοι.

16Ὁμολογοῦν μὲ τὰ λόγια, ὅτι γνωρίζουν τὸν Θεόν, μὲ τὰ ἔργα των ὅμως τὸν ἀρνοῦνται. Εἶναι δὲ ἔτσι βδελυροὶ καὶ ἀποτρόπαιοι καὶ ἀπειθεῖς καὶ διὰ κάθε καλὸν ἔργον ἀνίκανοι καὶ ἀνάξιοι.