Κατὰ Ματθαῖον

1Πρωΐας δὲ γενομένης συμβούλιον ἔλαβον πάντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ κατὰ τοῦ Ἰησοῦ ὥστε θανατῶσαι αὐτόν·

1Ὅταν δὲ ἔγινε πρωΐ ἔκαμαν συμβούλιον ὅλοι οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νὰ εὔρουν αἰτίαν, ὥστε νὰ τὸν θανατώσουν.

2καὶ δήσαντες αὐτὸν ἀπήγαγον καὶ παρέδωκαν αὐτὸν Ποντίῳ Πιλάτῳ τῷ ἡγεμόνι.

2Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔδεσαν, τὸν ἔσυραν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ τὸν παρέδωσαν εἰς τὸν Πόντιον Πιλᾶτον, τὸν Ρωμαῖον ἡγεμόνα.

3Τότε ἰδὼν Ἰούδας ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν ὅτι κατεκρίθη, μεταμεληθεὶς ἀπέστρεψε τὰ τριάκοντα ἀργύρια τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ πρεσβυτέροις

3Τότε ὁ Ἰούδας, ὁ ὁποῖος τὸν εἶχε παραδώσει, ὅταν εἶδε ὅτι ὁ Ἰησοῦς κατεδικάσθη ἀπὸ τὸ συνέδριον, κατελήφθη ἀπὸ μεταμέλειαν (ὄχι ὅμως ἀπὸ πραγματικὴν μετάνοιαν, ποὺ θὰ τὸν ὁδηγοῦσε πλησίον τοῦ Χριστοῦ) καὶ σὰν νὰ ᾑσθάνετο ἀβάστακτον βάρος διὰ τὰ τριάκοντα ἀργύρια, τὰ ἔδωσε πίσῳ εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ πρεσβυτέρους

4λέγων· Ἥμαρτον παραδοὺς αἷμα ἀθῷον. οἱ δὲ εἶπον· Τί πρὸς ἡμᾶς; σὺ ὄψει.

4λέγων· <ἡμάρτησα, διότι παρέδωσα αἷμα ἀθῶον>. Ἐκεῖνοι δὲ εἶπον· <καὶ τί μᾶς μέλει ἐμᾶς; Σὺ θὰ δώσῃς λόγον δι᾿ αὐτό>.

5καὶ ῥίψας τὰ ἀργύρια ἐν τῷ ναῷ ἀνεχώρησε, καὶ ἀπελθὼν ἀπήγξατο.

5Καὶ ἀφοῦ ἔριψεν μὲ ἀγανάκτησιν τὰ ἀργύρια εἰς τὸν ναόν, ἔφυγε ἀπελπισμένος καὶ ἐπῆγε καὶ ἐκρεμάσθη.

6οἱ δὲ ἀρχιερεῖς λαβόντες τὰ ἀργύρια εἶπον· Οὐκ ἔξεστι βαλεῖν αὐτὰ εἰς τὸν κορβανᾶν, ἐπεὶ τιμὴ αἵματός ἐστι.

6Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς ἐπῆραν τὰ ἀργύρια καὶ εἶπαν· <δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὰ βάλωμε εἰς τὸ ταμεῖον τοῦ ναοῦ, διότι εἶναι τιμὴ αἵματος, τὸ ὁποῖον μετ᾿ ὀλίγον θὰ χυθῇ>.

7συμβούλιον δὲ λαβόντες ἠγόρασαν ἐξ αὐτῶν τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμέως εἰς ταφὴν τοῖς ξένοις·

7Ἀφοῦ δὲ ἔκαμαν συμβούλιον ἠγόρασαν μὲ αὐτὰ τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμιδᾶ, ὡς τόπον ταφῇς τῶν ξένων (οἱ ὁποῖοι συνέβαινε νὰ ἀποθνήσκουν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ).

8διὸ ἐκλήθη ὁ ἀγρὸς ἐκεῖνος ἀγρὸς αἵματος ἕως τῆς σήμερον.

8Δι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ ἀγρὸς ἐκεῖνος ἔχει ὀνομασθῆ μέχρι σήμερα <ἀγρὸς αἵματος>.

9τότε ἐπληρώθη τὸ ῥηθὲν διὰ Ἰερεμίου τοῦ προφήτου λέγοντος· καὶ ἔλαβον τὰ τριάκοντα ἀργύρια, τὴν τιμὴν τοῦ τετιμημένου ὃν ἐτιμήσαντο ἀπὸ υἱῶν Ἰσραήλ,

9Τότε ἐξεπληρώθη αὐτό που εἶχε λεχθῆ διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμίου, ὁ ὅποιος ἔλεγε· <καὶ ἔλαβον τὰ τριάκοντα ἀργύρια, τὴν τιμὴν τοῦ ἀνεκτιμήτου, τὸν ὁποῖον μερικοὶ ἀπὸ τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ τόσον εἴχαν ἐκτιμήσει,

10καὶ ἔδωκαν αὐτὰ εἰς τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμέως, καθὰ συνέταξέ μοι Κύριος.

10καὶ ἔδωκαν αὐτὰ διὰ τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμιδᾶ, ὅπως μὲ καθωδήγησε ὁ Κύριος>.

11Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔστη ἔμπροσθεν τοῦ ἡγεμόνος· καὶ ἐπηρώτησεν αὐτὸν ὁ ἡγεμὼν λέγων· Σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; ὁ δὲ ἔφη αὐτῷ· Σὺ λέγεις.

11Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐστάθη ὄρθιος ἐμπρὸς εἰς τὸν ἡγεμόνα καὶ τὸν ἠρώτησε ὁ ἡγεμὼν λέγων· <σὺ εἴσαι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων;> Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ ἀπήντησε· <σὺ λέγεις ὅτι εἷμαι ὁ βασιλεύς>.

12καὶ ἐν τῷ κατηγορεῖσθαι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν πρεσβυτέρων οὐδὲν ἀπεκρίνατο.

12Καὶ ἐνῶ κατηγορεῖτο ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ πρεσβυτέρους, αὐτὸς δὲν ἔδωσε καμμίαν ἀπάντησιν.

13τότε λέγει αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· Οὐκ ἀκούεις πόσα σου καταμαρτυροῦσι;

13Τότε λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πιλᾶτος· <δὲν ἀκούεις πόσα καταθέτουν αὐτοὶ εἰς βάρος σου;>

14καὶ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῷ πρὸς οὐδὲ ἓν ῥῆμα, ὥστε θαυμάζειν τὸν ἡγεμόνα λίαν.

14Καὶ δὲν ἀπήντησεν εἰς αὐτὸν οὔτε ἕνα λόγον, ὥστε ὁ ἡγεμὼν νὰ θαυμάζῃ παρὰ πολὺ τὴν γαλήνην καὶ τὸ ἠθικὸν μεγαλεῖον τοῦ δεσμώτου.

15Κατὰ δὲ τὴν ἑορτὴν εἰώθει ὁ ἡγεμὼν ἀπολύειν ἕνα τῷ ὄχλῳ δέσμιον ὃν ἤθελον.

15Κατὰ τὴν ἑορτὴν δὲ τοῦ πάσχα εἶχε τὴν συνήθειαν ὁ ἡγεμὼν νὰ ἀπολύῃ ἕνα κατάδικον χάριν τοῦ λαοῦ, ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον ἤθελαν. (Ἐπειδὴ δὲν εἶχε τὸ θάρρος νὰ ἀπολύσῃ τὸν Ἰησοῦν ὡς ἀθῶον, ὅπως ἐξ ἀρχῆς τὸν εἶχε ἀναγνωρίσει, ἐκέφθη νὰ τὸν ἀπολύσῃ κατὰ χάριν).

16εἶχον δὲ τότε δέσμιον ἐπίσημον λεγόμενον Βαραββᾶν.

16Εἴχαν δὲ τότε ἕνα κατάδικον διαβόητον διὰ τὰ πολλὰ του ἐγκλήματα, ὁ ὅποιος ἐλέγετο Βαραββᾶς.

17συνηγμένων οὖν αὐτῶν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Τίνα θέλετε ἀπολύσω ὑμῖν, Βαραββᾶν ἢ Ἰησοῦν τὸν λεγόμενον Χριστόν;

17Ἐνῶ δὲ ἐκεῖνοι ἦσαν συγκετρωμένοι ἐμπρὸς εἰς τὸ πραιτώριον, τοὺς ἠρώτησεν ὁ Πιλᾶτος· <ποῖον θέλετε νὰ ἀπολύσω πρὸς χάριν σας; Τὸν Βαραββᾶν ἢ τὸν Ἰησοῦν, τὸν λεγόμενον Χριστόν;>

18ᾔδει γὰρ ὅτι διὰ φθόνον παρέδωκαν αὐτόν.

18Διότι εἶχε ἐννοήσει πολὺ καλά, ὅτι ἕνεκα φθόνου τὸν παρέδωσαν.

19Καθημένου δὲ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ βήματος ἀπέστειλε πρὸς αὐτὸν ἡ γυνὴ αὐτοῦ λέγουσα· Μηδὲν σοὶ καὶ τῷ δικαίῳ ἐκείνῳ· πολλὰ γὰρ ἔπαθον σήμερον κατ᾿ ὄναρ δι᾿ αὐτόν.

19Ἐνῶ δὲ αὐτὸς ἐκάθητο εἰς τὴν δικαστικὴν ἔδραν, ἔστειλε πρὸς αὐτὸν ἡ γυναῖκα του καὶ τοῦ εἶπε· <πρόσεχε νὰ μὴν ἀναμιχθῇς εἰς τὴν ὑπόθεσιν τοῦ δικαίου ἐκείνου, διότι πολλὰ ἔπαθα σήμερα ἕνεκα αὐτοῦ εἰς τὸ ὄνειρόν μου>.

20Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἔπεισαν τοὺς ὄχλους ἵνα αἰτήσωνται τὸν Βαραββᾶν, τὸν δὲ Ἰησοῦν ἀπολέσωσιν.

20Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἔπεισαν ἐν τῷ μεταξὺ τοὺς ὄχλους νὰ ζητήσουν τὸν Βαραββᾶν, νὰ θανατώσουν δὲ τὸν Ἰησοῦν.

21ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἡγεμὼν εἶπεν αὐτοῖς· Τίνα θέλετε ἀπὸ τῶν δύο ἀπολύσω ὑμῖν; οἱ δὲ εἶπον· Βαραββᾶν.

21Ἔλαβε δὲ τὸν λόγον ὁ ἡγεμὼν καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· <ποῖον θέλετε ἀπὸ τοὺς δυὸ νὰ σᾶς ἀπολύσω;> Ἐκεῖνοι δὲ ἐφώναξαν· <τὸν Βαραββᾶν>.

22λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Τί οὖν ποιήσω Ἰησοῦν τὸν λεγόμενον Χριστόν; λέγουσιν αὐτῷ πάντες· Σταυρωθήτω.

22Τοὺς λέγει ὁ Πιλᾶτος: <Τί λοιπὸν νὰ κάμω τὸν Ἰησοῦν, τὸν λεγόμενον Χριστόν;> Λέγουν εἰς αὐτὸν ὅλοι, <νὰ σταυρωθῇ>.

23ὁ δὲ ἡγεμὼν ἔφη· Τί γὰρ κακὸν ἐποίησεν; οἱ δὲ περισσῶς ἔκραζον λέγοντες· Σταυρωθήτω.

23Ὁ δὲ ἡγεμὼν εἶπε· <διατὶ νὰ σταυρωθῇ; Ποῖον κακὸν ἔκαμε;> Ἐκεῖνοι δὲ ἀκόμη περισσότερον ἐκραύγαζαν λέγοντες· <νὰ σταυρωθῇ>.

24ἰδὼν δὲ ὁ Πιλᾶτος ὅτι οὐδὲν ὠφελεῖ, ἀλλὰ μᾶλλον θόρυβος γίνεται, λαβὼν ὕδωρ ἀπενίψατο τὰς χεῖρας ἀπέναντι τοῦ ὄχλου, λέγων· Ἀθῷός εἰμι ἀπὸ τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου τούτου· ὑμεῖς ὄψεσθε.

24Ὅταν εἶδε ὁ Πιλᾶτος ὅτι καμμίαν ὠφέλειαν δὲν ἔφερε ἡ παρέμβασις του ὑπὲρ τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ μᾶλλον προκαλοῦσε θόρυβον καὶ ἀναταραχήν, ἀφοῦ ἐπῇρε νερὸ ἐξέπλυνε καλὰ τὰ χέρια του ἐμπρὸς εἰς τὸν ὄχλον λέγων· <εἷμαι ἀθῶος ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ δικαίου τούτου· εἰς σᾶς θὰ πέση ἡ εὐθύνῃ καὶ τὸ κρῖμα>.

25καὶ ἀποκριθεὶς πᾶς ὁ λαὸς εἶπε· Τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ἡμῶν.

25Καὶ ἀπεκρίθη ὅλος ὁ λαὸς καὶ εἶπε· <τὸ αἷμα αὐτοῦ ἂς πέση ἐπάνω εἰς ἡμᾶς καὶ ἐπάνω εἰς τὰ τέκνα μας>. (Καὶ ὁ Πιλᾶτος ἧτο ἔνοχος, διότι δὲν ἐτόλμησε, καθ᾿ ὅ καθῆκον ὡς δικαστὴς εἶχε, νὰ ἀπολύσῃ τὸν ἀθῶον, καὶ οἱ Ἑβραῖοι ἀκόμη περισσότερον διότι ἐπέμειναν καὶ ἐσταύρωσαν τὸν Σωτῆρα καὶ εὐεργέτην των).

26τότε ἀπέλυσεν αὐτοῖς τὸν Βαραββᾶν, τὸν δὲ Ἰησοῦν φραγελλώσας παρέδωκεν ἵνα σταυρωθῇ.

26Τότε τοὺς ἀφῆκεν ἐλεύθερον τὸν Βαραββᾶν, τὸν δὲ Ἰησοῦν, ἀφοῦ διέταξε καὶ τὸν ἐμαστίγωσαν μὲ τὸ φραγγέλιον, τὸν παρέδωσε διὰ νὰ σταυρωθῇ.

27Τότε οἱ στρατιῶται τοῦ ἡγεμόνος παραλαβόντες τὸν Ἰησοῦν εἰς τὸ πραιτώριον συνήγαγον ἐπ᾿ αὐτὸν ὅλην τὴν σπεῖραν·

27Τότε οἱ στρατιῶται τοῦ ἡγεμόνος, ἀφοῦ παρέλαβαν τὸν Ἰησοῦν εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ πραιτωρίου, ἐμάζεψαν γύρῳ ἀπὸ αὐτὸν ὅλην τὴν φρουράν.

28καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν περιέθηκαν αὐτῷ χλαμύδα κοκκίνην,

28Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐγύμνωσαν ἀπὸ τὰ ἐνδύματά του, τὸν ἐνέδυσαν μὲ κόκκινον μανδύαν, διὰ νὰ τὸν ἐμπαίξουν ὡς βασιλέα.

29καὶ πλέξαντες στέφανον ἐξ ἀκανθῶν ἐπέθηκαν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ κάλαμον ἐπὶ τὴν δεξιὰν αὐτοῦ, καὶ γονυπετήσαντες ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἐνέπαιζον αὐτῷ λέγοντες· Χαῖρε, ὁ βασιλεῦς τῶν Ἰουδαίων·

29Ἔπλεξαν δὲ ἀκάνθινον στέφανον καὶ ἔβαλαν αὐτὸν εἰς τὸ κεφάλι του ἀντὶ γιὰ στέμμα· τοῦ ἔδωκαν καλάμι εἰς τὸ δέξι του χέρι ἀντὶ γιὰ σκῆπτρο καὶ ἀφοῦ ἐγονάτισαν ἐμπρὸς του τὸν ἐνέπαιζαν λέγοντες· <χαῖρε, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων>.

30καὶ ἐμπτύσαντες εἰς αὐτὸν ἔλαβον τὸν κάλαμον καὶ ἔτυπτον εἰς τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ.

30Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔπτυσαν, ἐπῆραν τὸ καλάμι καὶ ἐκτυποῦσαν τὴν κεφαλὴν του.

31καὶ ὅτε ἐνέπαιξαν αὐτῷ, ἐξέδυσαν αὐτὸν τὴν χλαμύδα καὶ ἐνέδυσαν αὐτὸν τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, καὶ ἀπήγαγον αὐτὸν εἰς τὸ σταυρῶσαι.

31Καὶ ὅταν τὸν ἐνέπαιξαν ὅσον ἤθελαν, ἔβγαλαν ἀπὸ αὐτὸν τὴν χλαμύδα, τοῦ ἐφόρεσαν τὰ ἐνδύματά του καὶ τὸν ὡδήγησαν, διὰ νὰ τὸν σταυρὼσουν.

32Ἐξερχόμενοι δὲ εὗρον ἄνθρωπον Κυρηναῖον ὀνόματι Σίμωνα· τοῦτον ἠγγάρευσαν ἵνα ἄρῃ τὸν σταυρὸν αὐτοῦ.

32Καθὼς δὲ ἔβγαιναν ἀπὸ τὴν πόλιν, εὐρῆκαν ἕνα ἄνθρωπον, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Κυρήνην καὶ ὠνομάζετο Σίμων, αὐτὸν ἠγγάρευσαν νὰ σηκώσῃ μέχρι τοῦ Γολγοθᾶ τὸν σταυρὸν τοῦ Ἰησοῦ.

33Καὶ ἐλθόντες εἰς τόπον λεγόμενον Γολγοθᾶ, ὅ ἐστι λεγόμενος κρανίου τόπος,

33Καὶ ἀφοῦ ἦλθαν εἰς τόπον λεγόμενον Γολγοθᾶ, ὄνομα ποὺ σημαίνει <τόπος κρανίου>,

34ἔδωκαν αὐτῷ πιεῖν ὄξος μετὰ χολῆς μεμιγμένον· καὶ γευσάμενος οὐκ ἤθελε πιεῖν.

34τοῦ ἔδωσαν νὰ πιῇ ξύδι ἀνακατεμένον μὲ χολήν, διὰ νὰ τοῦ φέρῃ κάποιαν προσωρινὴν ναρκῶσιν. Ἐκεῖνος ὅμως ἀφοῦ τὸ ἐδοκίμασε, δὲν ἤθελε νὰ τὸ πιῇ.

35σταυρώσαντες δὲ αὐτὸν διεμερίσαντο τὰ ἱμάτια αὐτοῦ βάλοντες κλῆρον,

35Ἀφοῦ δὲ τὸν ἐσταύρωσαν, ἐμοίρασαν μεταξὺ των μὲ κλῆρον τὰ ἐνδύματά του οἱ στρατιῶται.

36καὶ καθήμενοι ἐτήρουν αὐτὸν ἐκεῖ.

36Καὶ καθήμενοι ἐκεῖ τὸν ἐφρουροῦσαν.

37καὶ ἐπέθηκαν ἐπάνω τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τὴν αἰτίαν αὐτοῦ γεγραμμένην· Οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ βασιλεῦς τῶν Ἰουδαίων.

37Καὶ ἐτοποθέτησαν εἰς τὸν σταυρόν, ἐπάνω ἀπὸ τὴν κεφαλὴν του, γραμμένην τὴν κατηγορίαν του· <αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων>.

38Τότε σταυροῦνται σὺν αὐτῷ δύο λῃσταί, εἷς ἐκ δεξιῶν καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων.

38Τότε σταυρώνονται μαζῆ μὲ αὐτὸν δύο λῃσταί, ἔνας ἐκ δεξιῶν καὶ ἄλλος έξ ἀριστερῶν. (Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ ἐξευτελισθῇ ἀκόμη περισσότερον ὁ Χριστὸς καὶ νὰ προβληθῇ εἰς τὰ μάτια ὅλων ὡς ἔνας ἀπὸ τοὺς καταδικασμένους εἰς θάνατον κακούργους).

39Οἱ δὲ παραπορευόμενοι ἐβλασφήμουν αὐτὸν κινοῦντες τὰς κεφαλὰς αὐτῶν

39Ἐκεῖνοι δέ ποὺ ἐπερνοῦσαν ἀπὸ τὸν δρόμον κοντὰ εἰς τὸν σταυρόν, τὸν ἐβλασφημοῦσαν καὶ ἐκινοῦσαν τὰ κεφάλια των

40καὶ λέγοντες· Ὁ καταλύων τὸν ναὸν καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις οἰκοδομῶν! σῶσον σεαυτόν· εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, κατάβηθι ἀπὸ τοῦ σταυροῦ.

40λέγοντες· <σὺ λοιπόν, εἶσαι ποὺ θὰ ἐκρήμνιζες τὸν ναὸν καὶ εἰς τρεῖς ἡμέρας θὰ τὸν ξανάκτιζες! Σῶσε τώρα τὸν εὐατόν σου. Ἐὰν πράγματι εἷσαι υἱὸς τοῦ Θεοῦ, κατέβα ἀπὸ τὸν σταυρόν>.

41ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες μετὰ τῶν γραμματέων καὶ πρεσβυτέρων καὶ Φαρισαίων ἔλεγον·

41Παρομοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς τὸν ἐνέπαιζαν μαζῆ μὲ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς Φαρισαίους καὶ ἔλεγαν εἰρωνικῶς·

42Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι· εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν ἐπ᾿ αὐτῷ·

42<ἄλλους ἔσωσε, τὸν εὐατὸν του ὅμως δὲν ἠμπορεῖ νὰ σώσῃ. Ἐὰν εἶναι πράγματι ὁ σταλμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ἂς κατεβῇ ἀπὸ τὸν σταυρὸν καὶ θὰ πιστεύσωμεν εἰς αὐτόν.

43πέποιθεν ἐπὶ τὸν Θεόν, ῥυσάσθω νῦν αὐτόν, εἰ θέλει αὐτόν· εἶπε γὰρ ὅτι Θεοῦ εἰμι υἱός.

43Ἔχει στηρίξει τὴν πεποίθησίν του εἰς τὸν Θεόν. ῍Ας τὸν σώσῃ τώρα ἀπὸ τὸν σταυρόν, ἂν πράγματι τὸν θέλῃ. Διότι ὁ ἴδιος εἶπε, ὅτι εἷμαι υἱὸς Θεοῦ>.

44τὸ δ᾿ αὐτὸ καὶ οἱ λῃσταὶ οἱ συσταυρωθέντες αὐτῷ ὠνείδιζον αὐτόν.

44Κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ οἱ λῃσταί, ποὺ εἴχαν σταυρωθῆ μαζῆ του, τὸν ὕβριζαν.

45Ἀπὸ δὲ ἕκτης ὥρας σκότος ἐγένετο ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης.

45Ἀπὸ δὲ τὴν δωδεκάτην ὥραν ἕως τὰς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα ἔγινε σκοτάδι εἰς ὅλην τὴν γῆν.

46περὶ δὲ τὴν ἐνάτην ὥραν ἀνεβόησεν ὁ Ἰησοῦς φωνῇ μεγάλῃ λέγων· Ἠλὶ ἠλὶ, λιμᾶ σαβαχθανί; τοῦτ᾿ ἔστι Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;

46Περὶ τὴν τρίτην ἀπογευματινὴν ὥραν ἐβόησε μὲ φωνὴν μεγάλην ὁ Ἰησοῦς, λέγων· <Ἠλί, Ἠλί, λιμᾶ σαβαχθανί;> Δηλαδή, Θεέ μου, Θεέ μου, διατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;>

47τινὲς δὲ τῶν ἐκεῖ ἑστηκότων ἀκούσαντες ἔλεγον ὅτι Ἠλίαν φωνεῖ οὗτος.

47Μερικοὶ δὲ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἐστέκοντο ἐκεῖ, ὅταν ἤκουσαν τὰ λόγια τοῦ Ἰησοῦ (ἐπειδὴ δὲν ἐγνώριζαν τὴν Ἀραμαϊκὴν γλῶσσαν) ἔλεγαν, ὅτι αὐτὸς ἐπικαλεῖτε τὸν Ἠλίαν.

48καὶ εὐθέως δραμὼν εἷς ἐξ αὐτῶν καὶ λαβὼν σπόγγον πλήσας τε ὄξους καὶ περιθεὶς καλάμῳ ἐπότιζεν αὐτόν.

48Καὶ ἀμέσως ἔνας ἀπὸ αὐτοὺς ἔτρεξε, ἐπῇρε σφουγγάρι τὸ ἐγέμισε μὲ ξύδι, τὸ προσήρμοσε εἰς ἕνα καλάμι καὶ τὸν ἐπότιζε.

49οἱ δὲ λοιποὶ ἔλεγον· Ἄφες ἴδωμεν εἰ ἔρχεται Ἠλίας σώσων αὐτόν.

49Οἱ ἄλλοι ὅμως ἔλεγαν· <ἄφησε νὰ ἰδοῦμε, ἐὰν θὰ ἔλθῃ ὁ Ἠλίας, διὰ νὰ τὸν σώσῃ>.

50ὁ δὲ Ἰησοῦς πάλιν κράξας φωνῇ μεγάλῃ ἀφῆκε τὸ πνεῦμα.

50Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀφοῦ πάλιν ἔκραξε μὲ φωνὴν μεγάλην, ἀφῆκε ὁ ἴδιος τὸ πνεῦμα του νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸ σῶμα.

51Καὶ ἰδοὺ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω, καὶ ἡ γῆ ἐσείσθη καὶ αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν,

51Καὶ ἰδοὺ τὸ παραπέτασμα τοῦ ναοῦ, ποὺ ἐχώριζε τὰ ἅγια τῶν ἁγίων ἀπὸ τὰ ἅγια, ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἐπάνω ἕως κάτω καὶ ἡ γῆ συνεκλονίσθη ἀπὸ τὸν σεισμὸν καὶ οἱ πέτρες ἐσχίσθησαν

52καὶ τὰ μνημεῖα ἀνεῴχθησαν καὶ πολλὰ σώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων ἠγέρθη,

52καὶ τὰ μνημεῖα εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀνοίχθησαν μόνα των καὶ πολλὰ σώματα τῶν πεθαμένων ἁγίων ἀνεστήθησαν·

53καὶ ἐξελθόντες ἐκ τῶν μνημείων, μετὰ τὴν ἔγερσιν αὐτοῦ εἰσῆλθον εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ ἐνεφανίσθησαν πολλοῖς.

53καὶ ἀφοῦ ἐξήλθαν ἀπὸ τὰ μνημεῖα μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, εἰσήλθαν εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν, τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ παρουσιάσθησαν εἰς πολλούς.

54Ὁ δὲ ἑκατόνταρχος καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ τηροῦντες τὸν Ἰησοῦν, ἰδόντες τὸν σεισμὸν καὶ τὰ γενόμενα ἐφοβήθησαν σφόδρα λέγοντες· Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς ἦν οὗτος.

54Ὁ δὲ ἑκατόνταρχος καὶ οἱ στρατιῶται, ποὺ ἦσαν μαζῆ του διὰ νὰ φρουροῦν τὸν Ἰησοῦν, ἐφοβήθησαν παρὰ πολὺ καὶ ἔλεγαν· <ἀληθῶς! αὐτὸς ἧτο υἱὸς Θεοῦ>!

55Ἦσαν δὲ ἐκεῖ καὶ γυναῖκες πολλαὶ ἀπὸ μακρόθεν θεωροῦσαι, αἵτινες ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας διακονοῦσαι αὐτῷ·

55Ἦσαν δὲ ἐκεῖ καὶ πολλαὶ γυναῖκες, αἱ ὁποῖαι ἀπὸ μακρυὰ παρακολουθοῦσαν τὰ γεγονότα. Αὐταὶ ἠκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν καὶ τὸν ὑπηρετοῦσαν.

56ἐν αἷς ἦν Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ, καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Ἰωσῆ μήτηρ, καὶ ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου.

56Μεταξὺ αὐτῶν ἦσαν ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ, καὶ ἡ μητέρα τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου.

57Ὀψίας δὲ γενομένης ἦλθεν ἄνθρωπος πλούσιος ἀπὸ Ἁριμαθαίας, τοὔνομα Ἰωσήφ, ὃς καὶ αὐτὸς ἐμαθήτευσε τῷ Ἰησοῦ·

57Ἀργὰ δὲ τὸ ἀπόγευμα ᾖλθε ἔνας πλούσιος ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαίαν, ὀνόματι Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος καὶ αὐτὸς εἶχε μαθητεύσει κοντὰ εἰς τὸν Ἰησοῦν.

58οὗτος προσελθὼν τῷ Πιλάτῳ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. τότε ὁ Πιλᾶτος ἐκέλευσεν ἀποδοθῆναι τὸ σῶμα.

58Αὐτὸς προσῆλθε εἰς τὸν Πιλᾶτον καὶ ἐζήτησε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Τότε ὁ Πιλᾶτος διέταξε νὰ τοῦ δοθῇ.

59καὶ λαβὼν τὸ σῶμα ὁ Ἰωσὴφ ἐνετύλιξεν αὐτὸ σινδόνι καθαρᾷ,

59Καὶ λαβὼν ὁ Ἰωσὴφ τὸ σῶμα τὸ ἐτύλιξε εἰς σινδόνι καινούριο καὶ καθαρὸ

60καὶ ἔθηκεν αὐτὸ ἐν τῷ καινῷ αὐτοῦ μνημείῳ ὃ ἐλατόμησεν ἐν τῇ πέτρᾳ, καὶ προσκυλίσας λίθον μέγαν τῇ θύρᾳ τοῦ μνημείου ἀπῆλθεν.

60καὶ τὸ ἔθεσε εἰς τὸ καινούριο μνημεῖον του, τὸ ὁποῖον εἶχε σκαλίσει εἰς τὸν βράχον. Καὶ ἀφοῦ ἐκύλισε ἐμπρὸς εἰς τὴν θύραν τοῦ μνημείου μεγάλον λίθον, ἀνεχώρησε.

61ἦν δὲ ἐκεῖ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία καθήμεναι ἀπέναντι τοῦ τάφου.

61Ἦτο δὲ ἐκεῖ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία, αἱ ὁποῖαι ἐκάθηντο ἀπέναντι ἀπὸ τὸν τάφον.

62Τῇ δὲ ἐπαύριον, ἥτις ἐστὶ μετὰ τὴν παρασκευήν, συνήχθησαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι πρὸς Πιλᾶτον

62Κατὰ δὲ τὴν ἑπομένην ἡμέραν, ἡ ὁποία εἶναι ἔπειτα ἀπὸ τὴν Παρασκευήν, δηλαδὴ τὸ Σάββατον, συνεκεντρώθησαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἦλθαν πρὸς τὸν Πιλᾶτον

63λέγοντες· Κύριε, ἐμνήσθημεν ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπεν ἔτι ζῶν, μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἐγείρομαι.

63λέγοντες· <κύριε, ἐθυμηθήκαμε ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπε, ἐνῶ ἀκόμη ἐζοῦσε: Ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες θὰ ἀναστηθῶ.

64κέλευσον οὖν ἀσφαλισθῆναι τὸν τάφον ἕως τῆς τρίτης ἡμέρας, μήποτε ἐλθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ κλέψωσιν αὐτὸν καὶ εἴπωσι τῷ λαῷ, ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν· καὶ ἔσται ἡ ἐσχάτη πλάνη χείρων τῆς πρώτης.

64Δῶσε, λοιπόν, διαταγὴν νὰ φρουρηθῇ ὁ τάφος μέχρι τὴν τρίτην ἡμέραν, μήπως ἔλθουν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ νύκτα, τὸν κλέψουν καὶ ποῦν εἰς τὸν λαόν: Ἀνεστήθη ἐκ τῶν νεκρῶν. Καὶ τότε ἡ τελευταία πλάνη θὰ εἶναι χειροτέρα ἀπὸ τὴν πρώτην, ποὺ μερικοὶ τὸν εἴχαν πιστέψει ὡς Μεσσίαν>.

65ἔφη αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Ἔχετε κουστωδίαν· ὑπάγετε ἀσφαλίσασθε ὡς οἴδατε.

65Εἶπε εἰς αὐτοὺς ὁ Πιλᾶτος· <ἔχετε εἰς τὴν διάθεσίν σας φρουρά· πηγαίνετε καὶ ἀσφαλίσατε τὸν τάφον, ὅπως γνωρίζετε>.

66οἱ δὲ πορευθέντες ἠσφαλίσαντο τὸν τάφον σφραγίσαντες τὸν λίθον μετὰ τῆς κουστωδίας.

66Ἐκεῖνοι δὲ ἐπῆγαν καὶ ἀσφάλισαν τὸν τάφον, ἔβαλαν δηλαδὴ σφραγῖδες εἰς τὸν λίθον ποὺ ἔκλειε τὸ μνημεῖον καὶ ἐτοποθέτησαν φρουράν.