Κατὰ Ματθαῖον

1Ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ λέγοντες· Τίς ἄρα μείζων ἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν;

1Ἐκείνην τὴν ὥρα προσῆλθαν οἱ μαθηταὶ εἰς τὸ Ἰησοῦν καὶ εἶπαν· <ποιὸς ἄρα γε εἶναι μεγαλύτερος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν;>

2καὶ προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς παιδίον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ εἶπεν·

2Ἐπροσκάλεσε τότε ὁ Ἰησοῦς ἕνα παιδί, τὸ ἔβαλεν ὄρθιον εἰς τὸ μέσον αὐτῶν καὶ εἶπε·

3Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

3<Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἐὰν δὲν ἀλάξετε φρονήματα καὶ πορείαν εἰς τὴν ζωὴν σας καὶ δὲν γίνετε ἁπλοῖ καὶ ἄδολοι σὰν τὰ παιδιά, δὲν θὰ εἰσέλθετε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

4ὅστις οὖν ταπεινώσει ἑαυτὸν ὡς τὸ παιδίον τοῦτο, οὗτός ἐστιν ὁ μείζων ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.

4Ὅποιος λοιπὸν ταπεινώσει τὸν εὐατὸν του σὰν αὐτὸ τὸ παιδάκι, αὐτὸς εἶναι μεγαλύτερος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

5καὶ ὃς ἐὰν δέξηται παιδίον τοιοῦτον ἓν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται·

5Καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ ὑποδεχθῇ πρὸς χάριν μου ἕνα τέτοιο παιδὶ ἢ ἕνα, σὰν τὸ παιδί, ἁπλοῦν ἄνθρωπον, δέχετε ἐμέ.

6Ὃς δ᾿ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης.

6Ὅποιος ὅμως σκανδαλίσει καὶ παρασύρει εἰς τὴν ἁμαρτίαν ἕνα ἀπὸ τοὺς μικροὺς καὶ ἁπλοϊκοὺς αὐτούς, ποὺ πιστεύουν εἰς ἐμέ, εἶναι προτιμότερον δι᾿ αὐτὸν νὰ κρεμασθῇ εἰς τὸν τράχηλόν του μυλόπετρα ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ γυρίζει ὁ ὄνος εἰς τὸν μύλον, καὶ νὰ καταποντισθῇ εἰς τὴν ἀνοικτὴ θάλασσα.

7Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκανδάλων· ἀνάγκη γὰρ ἐστιν ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα· πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται.

7Ἀλλοίμονον εἰς τὸν κόσμον ἀπὸ τὰ σκάνδαλα· διότι ἕνεκα τῆς διαφθορᾶς τῶν ἀνθρώπων, κατ᾿ ἀνάγκην θὰ ἔλθουν σκάνδαλα καὶ πειρασμοί. Ἀλλοίμονον ὅμως εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, διὰ τοῦ ὁποίου ἔρχεται τὸ σκάνδαλον.

8Εἰ δὲ ἡ χείρ σου ἢ ὁ πούς σου σκανδαλίζει σε, ἔκκοψον αὐτὰ καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλόν σοί ἐστιν εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν χωλόν ἢ κυλλὸν, ἢ δύο χεῖρας ἢ δύο πόδας ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον.

8Ἐὰν δὲ τὸ χέρι σου ἢ τὸ πόδι σου (δηλαδὴ ἕνα πρόσωπον ποὺ σοῦ εἶναι πολύτιμον καὶ χρήσιμον) γίνεται ἀφορμὴ νὰ παρασυρθῇς εἰς τὴν ἁμαρτίαν, κόψε το καὶ ρίξε το μακρυά· εἶναι καλὸν γιὰ σένα νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν ζωὴν χωλὸς ἢ κουλλὸς παρὰ μὲ δύο χεῖρας ἢ δύο πόδας νὰ ριφθῇς εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον.

9καὶ εἰ ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, ἔξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλόν σοί ἐστιν μονόφθαλμον εἰς τὴν ζωὴν εἰσελθεῖν, ἢ δύο ὀφθαλμοὺς ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.

9Καὶ ἐὰν τὸ μάτι σου σὲ σκανδαλίζῃ καὶ σὲ παραπλανᾷ εἰς τὴν ἁμαρτίαν, βγάλε το καὶ πέταξέ το· εἶναι καλὸ γιὰ σένα νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν ζωὴν μονόφθαλμος παρὰ ἔχων δύο μάτια νὰ ριφθῇς εἰς τὴν γέννεαν τοῦ πυρός. (Κόψε δηλαδὴ τὸν δεσμὸν καὶ τὴν ἐπικοινωνίαν μὲ πρόσωπα, ποὺ σοῦ εἶναι μὲν πολύτιμα καὶ χρήσιμα σὰν τὸ μάτι, ἀλλὰ σὲ παρασύρουν εἰς τὴν ἁμαρτίαν, διὰ νὰ ἀποφύγῃς ἔτσι τὴν γέενναν τοῦ πυρὸς καὶ εἰσέλθῃς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν).

10Ὁρᾶτε μὴ καταφρονήσητε ἑνὸς τῶν μικρῶν τούτων· λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οἱ ἄγγελοι αὐτῶν ἐν οὐρανοῖς διὰ παντὸς βλέπουσι τὸ πρόσωπον τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.

10Προσέχετε νὰ μὴ καταφρονήσετε ἕνα ἀπὸ τοὺς μικροὺς τούτους τοὺς ὀπαδούς μου, διότι σᾶς λέγω ὅτι αὐτοὶ ἔχουν μεγάλην ἀξίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ἄγγελοί των εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἔχουν μεγάλην παρρησίαν διὰ λογαριασμὸν των ἐνώπιον τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ βλέπουν ἀκατάπαυστα τὸ πρόσωπον αὐτοῦ.

11ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου σῶσαι τὸ ἀπολωλός.

11Διότι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ᾖλθε νὰ σώσῃ τὸ ἀπολωλὸς (τὸν ἄνθρωπον, δηλαδή, ὁ ὅποιος ἕνεκα ἀγνοίας καὶ ἀδυναμίας βαδίζει τὸν δρόμον, ποὺ ὁδηγοῖ εἰς τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν.

12Τί ὑμῖν δοκεῖ; ἐὰν γένηταί τινι ἀνθρώπῳ ἑκατὸν πρόβατα καὶ πλανηθῇ ἓν ἐξ αὐτῶν, οὐχὶ ἀφεὶς τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐπὶ τὰ ὄρη πορευθεὶς ζητεῖ τὸ πλανώμενον;

12Τί νομίζετε σεῖς; Ἐὰν ἔνας ἄνθρωπος ἔχῃ ἑκατὸ πρόβατα καὶ παραπλανηθῇ ἕνα προβάτον μακρυὰ ἀπὸ τὸ κοπάδι, δὲν θὰ ἀφήσῃ αὐτὸς τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐπάνω εἰς τὰ βουνά, καὶ δὲν θὰ τρέξῃ νὰ ἀναζητήσῃ τὸ χαμένο;

13καὶ ἐὰν γένηται εὑρεῖν αὐτό, ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι χαίρει ἐπ᾿ αὐτῷ μᾶλλον ἢ ἐπὶ τοῖς ἐνενήκοντα ἐννέα τοῖς μὴ πεπλανημένοις.

13Καὶ ἂν συμβῇ νὰ τὸ βρῇ, σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι χαίρει δι᾿ αὐτὸ πολὺ περισσότερο παρὰ διὰ τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα, ποὺ δὲν εἴχαν παραπλανηθῆ.

14οὕτως οὐκ ἔστι θέλημα ἔμπροσθεν τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς ἵνα ἀπόληται εἷς τῶν μικρῶν τούτων.

14Ὅπως ὁ καλὸς ποιμὴν δὲν θέλει νὰ χάσῃ οὔτε ἕνα πρόβατο, ἔτσι δὲν εἶναι θέλημα τοῦ Πατρὸς σας τοῦ ἐν οὐρανοῖς νὰ χαθῇ ἔνας ἀπὸ τοὺς μικροὺς τούτους. Λοιπὸν προσέχετε μήπως τυχὸν καταφρονήσετε κανένα ἀπὸ τοὺς ἀσήμους καὶ ἁπλοϊκοὺς πιστούς.

15Ἐὰν δὲ ἁμαρτήσῃ εἰς σὲ ὁ ἀδελφός σου, ὕπαγε ἔλεγξον αὐτὸν μεταξὺ σοῦ καὶ αὐτοῦ μόνου· ἐάν σου ἀκούσῃ, ἐκέρδησας τὸν ἀδελφόν σου·

15Ἐὰν φταίξῃ σὲ σένα ὁ ἀδελφός σου, πήγαινε καὶ ὑπέδειξέ του τὸ σφάλμα του ἰδιαιτέρως· ἐὰν ἀκούσῃ τὴν ὑπόδειξίν σου καὶ μετανοήσῃ διὰ τὸ σφάλμα του, ἐκέρδησες τὸν ἀδελφόν σου διὰ τὸν Θεὸν καὶ διὰ σὲ τὸν ἴδιον.

16ἐὰν δὲ μὴ ἀκούσῃ, παράλαβε μετὰ σοῦ ἔτι ἕνα ἢ δύο, ἵνα ἐπὶ στόματος δύο μαρτύρων ἢ τριῶν σταθῇ πᾶν ῥῆμα.

16Ἐὰν ὅμως δὲν σὲ ἀκούσῃ, τότε πάρε μαζῆ σου ἕνα ἀκόμη ἢ δύο καὶ κάμε του παρατήρησιν, ὥστε νὰ στηριχθῇ καὶ κατοχυρωθῇ ἔτσι ἡ ἀλήθεια ἐπάνω εἰς τὴν βεβαίωσιν δύο ἢ τριῶν μαρτύρων.

17ἐὰν δὲ παρακούσῃ αὐτῶν, εἰπὲ τῇ ἐκκλησίᾳ· ἐὰν δὲ καὶ τῆς ἐκκλησίας παρακούσῃ, ἔστω σοι ὥσπερ ὁ ἐθνικὸς καὶ ὁ τελώνης.

17Ἐὰν δὲ παρακούσῃ καὶ εἰς τὰς συμβουλὰς αὐτῶν, εἰπὲ τὸ γεγονὸς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Ἐὰν δὲ δὲν σεβασθῇ καὶ παρακούσῃ τὴν Ἐκκλησίαν, ἂς εἶναι γιὰ σένα ὅπως ὁ εἰδωλολάτρης καὶ ὁ ἀμετανόητος τελώνης, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀνήκουν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν.

18Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅσα ἐὰν δήσητε ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένα ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ὅσα ἐὰν λύσητε ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένα ἐν τῷ οὐρανῷ.

18Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ὅσα ἁμαρτήματα ἀφήσετε δεμένα καὶ ἀσυγχώρητα εἰς τὴν γῆν, θὰ μείνουν δεμένα καὶ ἀσυγχώρητα εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ ὅσα συγχωρήσετε εἰς τὴν γῆν, θὰ εἶναι συγχωρημένα καὶ λυμένα εἰς τὸν οὐρανόν.

19Πάλιν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν δύο ὑμῶν συμφωνήσωσιν ἐπὶ τῆς γῆς περὶ παντὸς πράγματος οὗ ἐὰν αἰτήσωνται, γενήσεται αὐτοῖς παρὰ τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.

19Πάλιν σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι, ἐὰν δύο ἀπὸ σᾶς συμφωνήσουν εἰς τὴν γῆν γιὰ κάθε καλὸν πρᾶγμα, ποὺ ἤθελαν ζητήσει διὰ τῆς προσευχῆς των, θὰ τὸ λάβουν ἀπὸ τὸν Πατέρα μου τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

20οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν.

20Διότι ὅπου δύο ἢ τρεῖς εἶναι συγκεντρωμένοι εἰς τὸ ὄνομά μου καὶ διὰ σκοπὸν σύμφωνον μὲ τὸ θέλημά μου, ἐκεῖ εἷμαι καὶ ἐγὼ ἐν μέσῳ αὐτῶν, διὰ νὰ τοὺς φωτίζω, νὰ τοὺς εὐλογῶ καὶ νὰ τοὺς ἐνισχύω>.

21Τότε προσελθὼν αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, ποσάκις ἁμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου καὶ ἀφήσω αὐτῷ; ἕως ἑπτάκις;

21Τότε ἐπλησίασε πρὸς αὐτὸν ὁ Πέτρος καὶ εἶπε· <Κύριε, πόσες φορὲς θὰ φταίξῃ εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου καὶ θὰ τὸν συγχωρήσω; Ἕως ἑπτὰ φορές;>

22λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις ἀλλ᾿ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά.

22Εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <Δέν σοῦ λέγω ἕως ἑπτὰ φορές, ἀλλὰ ἕως ἐβδομήκοντα ἑπτὰ φορές, πάντοτε δηλαδὴ θὰ συγχωρῇς>.

23Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ ὃς ἠθέλησεν συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ.

23Τὸ καθῆκον νὰ συγχωροῦμεν αὐτούς ποὺ μᾶς ἔφταιξαν εἶναι ἀπεριόριστον. Δι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἔχει παρομοιωθῇ μὲ ἕνα βασιλέα, ποὺ ἠθέλησε νὰ λογαριασθῇ μὲ τοὺς δούλους του, εἰς τοὺς ὁποίους εἶχεν ἐμπιστευθῆ τὴν διαχείρισιν τῶν οἰκονομικῶν του.

24ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων.

24Ἐκεῖ δέ ποὺ ἤρχισε νὰ ἐξετάζῃ τοὺς λογαριασμούς, τοῦ ἔφεραν βιαίως ἔναν, ποὺ τοῦ χρεωστοῦσε τὸ τεράστιον πόσον τῶν δέκα χιλιάδων ταλάντων.

25μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι.

25Ἐπειδὴ δὲ δὲν εἶχε νὰ ἐπιστρέψῃ ὅσα χρεωστοῦσε, διέταξε ὁ κύριός του νὰ πωληθῇ ὡς δοῦλος αὐτὸς καὶ ἡ γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιά του καὶ ὅλα ὅσα εἶχε, διὰ νὰ ἐξοφληθῇ ἔτσι ἔστω καὶ μέρος ἀπὸ τὸ χρέος.

26πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοί, καὶ πάντα σοι ἀποδώσω.

26Ἔπεσε τότε κατὰ γῆς ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, τὸν ἐπροσκυνοῦσε καὶ ἔλεγε: <Κύριε, δεῖξε ἐπιείκειαν καὶ μακροθυμίαν εἰς ἐμὲ καὶ ὅλα ὅσα σοῦ χρεωστῶ, θά σοῦ τὰ πληρώσω>.

27σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτόν, καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ.

27Ἐφάνη δὲ σπλαγχνικὸς ὁ Κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου, τὸν ἀφῆκεν ἐλεύθερον καὶ τοῦ ἐχάρισεν ὅλον τὸ χρέος.

28ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγεν λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις.

28Ἀλλ᾿ ἐκεῖνος ὁ δοῦλος ὅταν ἐβγῆκεν ἔξω, εὑρῆκε ἕνα ἀπὸ τοὺς συνδούλους του, ὁ ὅποιος τοῦ χρεωστοῦσε τὸ μηδαμινὸν ποσὸν τῶν ἐκατὸ δηναρίων. Ἀμέσως τὸν ἐπιασε καὶ τὸν ἐπίεζε κατὰ τὸν πλέον σκληρὸν τρόπον λέγων: Πλήρωσέ μου ὅ,τι μοῦ χρεωστᾷς.

29πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοί, καὶ ἀποδώσω σοι·

29Ἔπεσε τότε ὁ σύνδουλος ἐκεῖνος εἰς τὰ πόδια αὐτοῦ καὶ τὸν παρακαλοῦσε λέγων: Δεῖξε σὲ μένα ἐπιείκειαν καὶ μακριθυμίαν καὶ θά σοῦ ἐπιστρέψω τὰ ὀφειλόμενα.

30ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον.

30Αὐτὸς δὲ δὲν ἤθελε νὰ ἀκούσῃ τίποτε, ἀλλὰ ἐπῆγε καὶ τὸν κατήγγειλε εἰς τὰς ἀρχὰς καὶ τὸν ἔβαλε εἰς τὴν φυλακήν, ἕως ὅτου πληρώσῃ τὸ χρέος του.

31ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα.

31Οἱ ἄλλοι σύνδουλοί του, ὅταν εἶδαν αὐτά που ἔγιναν, ἐλυπήθηκαν πάρα πολὺ καὶ ἐλθόντες εἰς τὸν κύριόν των τοῦ διηγήθηκαν μὲ ἀκρίβειαν ὅλα τὰ γεγονότα.

32τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με·

32Τότε ἐκάλεσε αὐτὸν ὁ κύριός του καὶ τοῦ εἶπε: Δοῦλε πονηρέ, ὅλο τὸ τεράστιον ἐκεῖνο χρέος σοῦ τὸ ἐχάρισα, διότι μὲ παρεκάλεσες.

33οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγὼ σὲ ἠλέησα;

33Δὲν ἔπρεπε καὶ σὺ νὰ λυπηθῇς καὶ νὰ ἐλεήσῃς τὸν σύνδουλό σου, ὅπως ἐγὼ ὁ Κύριός σου σὲ ἐλυπήθηκα καὶ σὲ ἐλέησα;

34καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ.

34Καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριός του τὸν ἔβαλε εἰς τὴν φυλακὴν καὶ τὸν παρέδωκε εἰς τοὺς βασανιστάς, διὰ νὰ τὸν βασανίζουν, μέχρις ὅτου ἐξοφλήσῃ ὅλον τὸ χρέος του.

35Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

35Ἔτσι καὶ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος θὰ κάμῃ εἰς σᾶς ἐὰν δὲν συγχωρῆτε ὁ καθένας εἰς τὸν ἀδελφὸν του, μὲ ὅλην σᾶς τὴν καρδιά, τὰ πταίσματα, ποὺ ἔχει κάμει ἀπέναντί σας>.