Κατὰ Ματθαῖον

1Ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἐπορεύθη ὁ Ἰησοῦς τοῖς σάββασιν διὰ τῶν σπορίμων· οἱ δὲ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπείνασαν, καὶ ἤρξαντο τίλλειν στάχυας καὶ ἐσθίειν.

1Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ὁ Ἰησοῦς εἰς ἡμέραν Σαββάτου ἐπέρασε μέσα ἀπὸ σπαρμένους ἀγρούς· οἱ μαθηταὶ του ἐπείνασαν καὶ ἤρχισαν νὰ κόβουν στάχυα, νὰ τὰ τρίβουν καὶ νὰ τρώγουν τὸν καρπόν.

2οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἰδόντες εἶπον αὐτῷ· Ἰδοὺ οἱ μαθηταί σου ποιοῦσιν ὃ οὐκ ἔξεστι ποιεῖν ἐν σαββάτῳ.

2Ἀλλὰ οἱ Φαρισαῖοι, ὅταν εἶδαν τὸ γεγονός, εἶπαν εἰς αὐτόν· <ἰδού, οἱ μαθηταὶ σου κάνουν κάτι, ποὺ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γίνεται κατὰ τὴν ἡμέραν Σαββάτου>.

3ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ ἀνέγνωτε τί ἐποίησε Δαυῒδ ὅτε ἐπείνασεν αὐτὸς καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ;

3Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτούς· <δὲν ἐδιαβάσατε εἰς τὰς Γραφὰς τί ἔκαμεν ὁ Δαυΐδ, ὅταν ἐπείνασε αὐτὸς καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἦσαν μαζῆ του;

4πῶς εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως ἔφαγεν, οὕς οὐκ ἐξὸν ἦν αὐτῷ φαγεῖν οὐδὲ τοῖς μετ᾿ αὐτοῦ, εἰ μὴ μόνοις τοῖς ἱερεῦσιν;

4Δηλαδή πῶς ἐμπῆκε εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἔφαγε τοὺς ἄρτους, ποὺ ἦσαν τοποθετημένοι εἰς τὴν τράπεζαν τῆς προθέσεως, ὡς θυσία εἰς τὸν Θεὸν καὶ τοὺς ὁποίους δὲν ἐπετρέπετο οὔτε εἰς αὐτὸν οὔτε εἰς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶχε μαζῆ του νὰ φάγουν, παρὰ μόνον εἰς τοὺς ἱερεῖς. Καὶ ὅμως, ὁ Θεὸς δὲν ὀργίσθη δι᾿ αὐτό.

5ἢ οὐκ ἀνέγνωτε ἐν τῷ νόμῳ ὅτι τοῖς σάββασιν οἱ ἱερεῖς ἐν τῷ ἱερῷ τὸ σάββατον βεβηλοῦσι καὶ ἀναίτιοί εἰσι;

5῍Η δὲν ἐδιαβάσατε εἰς τὸν Νόμον, ὅτι κατὰ τὰ Σάββατα καταλύουν οἱ ἱερεῖς τὸ Σάββατον μὲ τὰς ἐργασίας ποὺ κάνουν μέσα εἰς τὸν ναὸν (ὅταν ἀνάβουν φωτιὰ διὰ τὸ θυσιαστήριον, σφάζουν τὰ ζῷα πού θὰ προσφερθοῦν ὡς θυσία κ.λ.π); Καὶ ὅμως κανεὶς δὲν τοὺς κατηγορεῖ δι᾿ αὐτό.

6λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι τοῦ ἱεροῦ μεῖζόν ἐστιν ὧδε.

6Σᾶς λέγω δὲ τοῦτο· ὅτι ἔδω εἶναι κάτι πολὺ ἀνώτερον ἀπὸ τὸν ναὸν (διότι ἐγὼ εἷμαι ὁ Κύριος τοῦ ναοῦ, ὁ αἰώνιος Ἀρχιερεύς, οἱ δὲ μαθηταί μου θὰ γίνουν οἱ ἱερεῖς τῆς χάριτος καὶ οἱ ἀπόστολοί μου).

7εἰ δὲ ἐγνώκειτε τί ἐστιν, ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν, οὐκ ἂν κατεδικάσατε τοὺς ἀναιτίους.

7Καὶ ἐὰν εἴχατε γνωρίσει καλὰ τί σημαίνει αὐτό ποὺ εἶπε ὁ Θεός, ἀγάπην καὶ εὐσπλαγχνίαν θέλω καὶ ὄχι τυπικὴν θυσίαν, δὲν θὰ κατεδικάζατε τοὺς ἀθώους καὶ ἀνευθύνους μαθητάς μου.

8κύριος γάρ ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ σαββάτου.

8Ἔπειτα δὲ μάθετε καὶ τοῦτο· ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου-δηλαδὴ ἐγώ-εἶναι κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου (καὶ ἠμπορεῖ, ἂν τὸ κρίνῃ, νὰ τροποποιήσῃ καὶ τὸν θεσμὸν αὐτόν. Ὅ,τι ἔκαμαν οἱ μαθηταὶ τὸ ἔκαμαν μὲ τὴν ἰδικήν μου σιωπηράν συγκατάθεσιν καὶ ἄρα δὲν εἶναι ἔνοχοι)>.

9Καὶ μεταβὰς ἐκεῖθεν ἦλθεν εἰς τὴν συναγωγὴν αὐτῶν·

9Καὶ ἀναχωρήσας ἀπὸ ἐκεῖ ᾖλθεν εἰς τὴν συναγωγὴν των.

10καὶ ἰδοὺ ἄνθρωπος ἦν ἐκεῖ τὴν χεῖρα ἔχων ξηράν· καὶ ἐπηρώτησαν αὐτὸν λέγοντες· Εἰ ἔξεστι τοῖς σάββασι θεραπεύειν; ἵνα κατηγορήσωσιν αὐτοῦ.

10Καὶ ἰδοὺ ἧτο ἐκεῖ ἔνας ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε ξηρὸν καὶ ἀκίνητον τὸ ἕνα του χέρι. Καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν λέγοντες, ἐὰν ἐπιτρέπεται νὰ θεραπεύῃ κανεὶς κατὰ τὰ Σάββατα; Τὸ ἔκαμαν δὲ αὐτὸ διὰ νὰ εὔρουν ἀφορμὴν νὰ τὸν κατηγορήσουν.

11ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Τίς ἔσται ἐξ ὑμῶν ἄνθρωπος ὃς ἕξει πρόβατον ἕν, καὶ ἐὰν ἐμπέσῃ τοῦτο τοῖς σάββασιν εἰς βόθυνον, οὐχὶ κρατήσει αὐτὸ καὶ ἐγερεῖ;

11Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπεν· <ποιὸς ἄνθρωπος ἀπὸ σᾶς, ποὺ θὰ ἔχῃ ἕνα πρόβατον ἐὰν πέσῃ τὸ πρόβατον κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου εἰς λάκκον, δὲν θὰ τὸ πιάσῃ καὶ δὲν θὰ τὸ βγάλῃ ἀπὸ ἐκεῖ;

12πόσῳ οὖν διαφέρει ἄνθρωπος προβάτου; ὥστε ἔξεστι τοῖς σάββασι καλῶς ποιεῖν.

12Πόσον, λοιπόν, διαφέρει ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ πρόβατον; Ἀσυγκρίτως περισσότερον. Ὥστε ἐὰν ἐπιτρέπεται νὰ κάνωμεν καλὸν εἰς τὰ ζῷα κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, πόσο μᾶλλον εἰς τὸν ἄνθρωπον;>

13τότε λέγει τῷ ἀνθρώπῳ· Ἔκτεινόν σου τὴν χεῖρα· καὶ ἐξέτεινε, καὶ ἀποκατεστάθη ὑγιὴς ὡς ἡ ἄλλη.

13Τότε λέγει εἰς τὸν ἄνθρωπον· <ἄπλωσε τὸ χέρι σου>· καὶ ἐκεῖνος τὸ ἄπλωσε καὶ ἀποκατεστάθη ἀμέσως τὸ χέρι καὶ ἔγινε γερό, ὅπως καὶ τὸ ἄλλο.

14ἐξελθόντες δὲ οἱ Φαρισαῖοι συμβούλιον ἔλαβον κατ᾿ αὐτοῦ, ὅπως αὐτὸν ἀπολέσωσιν.

14Ὅταν δὲ οἱ Φαρισαῖοι ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν συναγωγήν, ἔκαμαν ἕνα συμβούλιον μεταξὺ των ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νὰ εὔρουν τρόπον νὰ τὸν θανατώσουν.

15Ὁ δὲ Ἰησοῦς γνοὺς ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν· καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ ὄχλοι πολλοί, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτοὺς πάντας,

15Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἔμαθε τὰς πονηρὰς των ἀποφάσεις καὶ ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ· τὸν ἠκολούθησαν δὲ ὄχλοι πολλοί· καὶ αὐτὸς ἐθεράπευσεν ὅλους τοὺς ἀσθενεῖς.

16καὶ ἐπετίμησεν αὐτοῖς ἵνα μὴ φανερὸν ποιήσωσιν αὐτὸν,

16Καὶ συνέστησεν εἰς αὐτοὺς μὲ αὐστηρότητα, νὰ μὴ τὸν φανερώσουν καὶ νὰ μὴ διαδώσουν τὰ θαύματά του.

17ὃπως πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος·

17Διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἔτσι ἐκεῖνο ποὺ εἶχε πῇ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου Ἠσαΐου, περὶ τῆς ταπεινώσεως καὶ πραότητος τοῦ Μεσσίου:

18Ἰδοὺ ὁ παῖς μου, ὃν ᾑρέτισα, ὁ ἀγαπητός μου, εἰς ὃν εὐδόκησεν ἡ ψυχή μου· θήσω τὸ Πνεῦμά μου ἐπ᾿ αὐτόν, καὶ κρίσιν τοῖς ἔθνεσιν ἀπαγγελεῖ·

18<Ἰδοὺ ὁ παῖς μου, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἐξέλεξα, ὁ ἀγαπητός μου, εἰς τὸν ὁποῖον ἔχει εὐαρεστηθῆ ἡ ψυχή μου, διότι τηρεῖ κατὰ πάντα τὸ θέλημά μου· θὰ θέσω τὸ Πνεῦμα μου ἐπάνω εἰς αὐτὸν καὶ θὰ κηρύξῃ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν θείαν δικαιοσύνην, τὸν τέλειον νόμον.

19οὐκ ἐρίσει οὐδὲ κραυγάσει οὐδὲ ἀκούσει τις ἐν ταῖς πλατείαις τὴν φωνὴν αὐτοῦ.

19Δὲν θὰ φιλονεικήσῃ οὔτε θὰ κραυγάσῃ οὔτε θὰ ἀκούσῃ κανεὶς εἰς τὰς πλατείας τὴν φωνὴν του.

20κάλαμον συντετριμμένον οὐ κατεάξει καὶ λίνον τυφόμενον οὐ σβέσει, ἕως ἂν ἐκβάλῃ εἰς νῖκος τὴν κρίσιν·

20Καλάμι τσακισμένο δὲν θὰ τὸ συντρίψῃ καὶ φιτίλι μισοσβησμένο, ποὺ καπνίζει, δὲν θὰ τὸ σβήσῃ, ἕως ὅτου ὁδηγήση εἰς νίκην καὶ καταστήσῃ σεβαστὴν εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ. (Δηλαδὴ ἀνθρώπους τσακισμένους ἀπὸ τὰς πικρίας τῆς ζωῆς καὶ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας, ποὺ κινδυνεύουν νὰ χάσουν κάθε ἐλπίδα σωτηρίας των, ὄχι μόνον δὲν θὰ τοὺς ἀπογοητεύσῃ, ἀλλὰ θὰ τοὺς ἐνθαρρύνῃ νὰ δεχθοῦν τὸν νόμον καὶ τὴν σωτηρίαν ποὺ τοὺς δίδει ὁ Θεὸς καὶ νὰ ἐξέλθουν ἔτσι νικηταί).

21καὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλπιοῦσι.

21Καὶ εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς θὰ στηρίξουν τὰς ἐλπίδας των>.

22Τότε προσηνέχθη αὐτῷ δαιμονιζόμενος τυφλὸς καὶ κωφός, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτόν, ὥστε τὸν τυφλὸν καὶ κωφὸν καὶ λαλεῖν καὶ βλέπειν.

22Τότε τοῦ ἔφεραν ἕνα δαιμονιζόμενον, τυφλὸν καὶ κωφάλαλον καὶ ἐθεράπευσεν αὐτόν, ὥστε ὁ τυφλὸς καὶ κωφάλαλος νὰ ὁμιλῇ καὶ νὰ βλέπῃ.

23καὶ ἐξίσταντο πάντες οἱ ὄχλοι καὶ ἔλεγον· Μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς Δαυῒδ;

23Καὶ ὅλα τὰ πλήθη ἔμεναν κατάπληκτα καὶ ἔλεγαν· <μήπως αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Μεσσίας, ὁ ἀπόγονος τοῦ Δαυΐδ>;

24οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἀκούσαντες εἶπον· Οὗτος οὐκ ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια εἰ μὴ ἐν τῷ Βεελζεβοὺλ, ἄρχοντι τῶν δαιμονίων.

24Οἱ δὲ Φαρισαῖοι, ὅταν ἤκουσαν αὐτά, ἐκ φθόνου κινούμενοι εἶπαν· <αὐτὸς δὲν διώχνει τὰ δαιμόνια παρὰ μόνον μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Βεελζεβούλ, τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων>.

25εἰδὼς δὲ ὁ Ἰησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν αὐτοῖς· Πᾶσα βασιλεία μερισθεῖσα καθ᾿ ἑαυτὴν ἐρημοῦται, καὶ πᾶσα πόλις ἢ οἰκία μερισθεῖσα καθ᾿ ἑαυτὴν οὐ σταθήσεται.

25Γνωρίζων δὲ ὁλοκάθαρα ὁ Ἰησοῦς τὰς πονηρὰς αὐτῶν σκέψεις τοὺς εἶπε· <κάθε βασίλειον, ποὺ ἔχει διαιρεθῇ εἰς ἀντιμαχομένας παρατάξεις καὶ περιπλέκεται εἰς ἐμφύλιον πόλεμον, ὁδηγεῖται εἰς τὴν ἐρήμωσιν. Καὶ κάθε πόλις ἢ οἰκογένεια ποὺ ἔχει κομματιασθῆ εἰς φατρίας, αἱ ὁποῖαι ἀλληλοπολεμοῦνται, δὲν θὰ σταθῇ, ἀλλὰ θὰ πέσῃ καὶ θὰ συντριβῆ.

26καὶ εἰ ὁ σατανᾶς τὸν σατανᾶν ἐκβάλλει, ἐφ᾿ ἑαυτὸν ἐμερίσθη· πῶς οὖν σταθήσεται ἡ βασιλεία αὐτοῦ;

26Καὶ ἐὰν ὁ σατανᾶς διώχνῃ τὸν σατανᾶν, αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ βασίλειόν του ἔχει διαιρεθῇ εἰς ἀντιμαχόμενα κόμματα. Πῶς, λοιπόν, εἶναι δυνατὸν νὰ σταθῇ ἡ βασιλεία καὶ ἡ ἐξουσία του;

27καὶ εἰ ἐγὼ ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, οἱ υἱοὶ ὑμῶν ἐν τίνι ἐκβάλλουσι; διὰ τοῦτο αὐτοὶ κριταὶ ἔσονται ὑμῶν.

27Καὶ ἐὰν ἐγὼ βγάζω τὰ δαιμόνια, ὅπως σεῖς λέγετε, μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Βεελζεβούλ, τὰ πνευματικὰ σας τέκνα μὲ τὴν δύναμιν τίνος τὰ βγάζουν; Διατὶ δὲν τοὺς κατηγορεῖτε; Διὰ τοῦτο αὐτοὶ θὰ σᾶς καταδικάσουν διὰ τὴν μοχθηρίαν σας καὶ τὴν ὑποκρισίαν.

28εἰ δὲ ἐγὼ ἐν Πνεύματι Θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα ἔφθασεν ἐφ᾿ ὑμᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

28Ἐὰν ὅμως ἐγὼ διώχνω τὰ δαιμόνια μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅτι ἔφθασε εἰς σᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

29ἢ πῶς δύναταί τις εἰσελθεῖν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἰσχυροῦ καὶ τὰ σκεύη αὐτοῦ ἁρπάσαι, ἐὰν μὴ πρῶτον δήσῃ τὸν ἰσχυρόν; καὶ τότε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ διαρπάσει.

29Ἤ πῶς ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἰσχυροῦ καὶ νὰ ἁρπάσῃ τὰ ὑπάρχοντά του, ἐὰν πρῶτον δὲν δέσῃ τὸν ἰσχυρόν; Καὶ τότε θὰ διαρπάσῃ τὸ σπίτι του. (Ἐγὼ ἔχω κατανικήσει τὸν ἕως τώρα ἀνίκητον διάβολον καὶ δ᾿ αὐτὸ ἐρημώνω τὴν βασιλείαν του καὶ ἁρπάζω αὐτούς, ποὺ κρατεῖ αἰχμαλώτους).

30ὁ μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ᾿ ἐμοῦ σκορπίζει.

30Καθορίσατε τὴν θέσιν σας, διότι ἐκεῖνος ποὺ δὲν εἶναι μαζῆ μου εἶναι ἐναντίον μου καὶ ἐκεῖνος ποὺ μαζῆ μὲ ἐμὲ δὲν συγκεντρώνει καὶ δὲν φρουρεῖ τὰ πρόβατα τῆς μάνδρας μου, τὰ σκορπίζει καὶ τὰ ἀπομακρύνει.

31Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, πᾶσα ἁμαρτία καὶ βλασφημία ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις, ἡ δὲ τοῦ Πνεύματος βλασφημία οὐκ ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις·

31Διὰ τοῦτο σᾶς λέγω ὅτι κάθε ἁμαρτία καὶ βλασφημία θὰ συγχωρηθῇ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ἐφ᾿ ὅσον θὰ μετανοήσουν· ἡ δὲ βλασφημία ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, (τὸ νὰ διαβάλλῃ δηλαδὴ κανεὶς ἀπὸ ἐσωτερικὴν πώρωσιν καὶ ἐν ἐπιγνώσει νὰ ἀποδίδῃ τὰ ἔργα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸν διάβολον) αὐτὴ ἡ βλασφημία δὲν θὰ συγχωρηθῇ ποτὲ εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς.

32καὶ ὃς ἐὰν εἴπῃ λόγον κατὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἀφεθήσεται αὐτῷ· ὃς δ᾿ ἂν εἴπῃ κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου, οὐκ ἀφεθήσεται αὐτῷ οὔτε ἐν τῷ νῦν αἰῶνι οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι.

32Καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ πῇ ὑβριστικὸν λόγον ἐνάντιον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου (σκανδαλιζόμενος ἀπὸ τὸ φαινόμενον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς του) θὰ συγχωρηθῇ, διότι πιθανὸν νὰ μετανοήσῃ. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ θὰ ἐκστομίσῃ βλάσφημον λόγον κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (καὶ ἀπὸ διεστραμμένην θέλησιν θὰ ἀποδίδῃ τὰς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸν διάβολον) δὲν θὰ λάβῃ ἄφεσιν τῆς ἁμαρτίας του οὔτε εἰς τὴν παροῦσαν οὔτε εἰς τὴν μέλλουσαν ζωήν, διότι θὰ ἔχῃ σκληρυνθῆ πλέον ἡ καρδία του καὶ θὰ εἶναι ἀνεπίδεκτος μετανοίας.

33Ἢ ποιήσατε τὸ δένδρον καλὸν, καὶ τὸν καρπὸν αὐτοῦ καλόν, ἢ ποιήσατε τὸ δένδρον σαπρὸν καὶ τὸν καρπὸν αὐτοῦ σαπρόν· ἐκ γὰρ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται.

33Ὅπως τὸ δένδρον, ἀνάλογα μὲ τοὺς καρπούς ποὺ παράγει, τὸ χαρακτηρίζετε καλὸν ἢ κακόν, ἔτσι κάμετε καὶ μὲ ἐμέ. ῍Η παραδεχθῆτε καὶ διακηρύξατε ὅτι τὸ δένδρον εἶναι καλὸν καὶ ὁ καρπὸς του εἶναι καλὸς ἢ παραδεχθῆτε ὅτι τὸ δένδρον εἶναι σάπιο καὶ βλαμμένο καὶ ὁ καρπὸς ἐπίσης αὐτοῦ χαλασμένος καὶ ἐπιβλαβής. Διότι ἀπὸ τὸν καρπὸν κατανοεῖται ἡ ποιότης τοῦ δένδρου. Καὶ οἱ ἰδικοί μου καρποί, τὰ ἔργα μου, μαρτυροῦν τί εἷμαι ἐγώ.

34γεννήματα ἐχιδνῶν, πῶς δύνασθε ἀγαθὰ λαλεῖν πονηροὶ ὄντες; ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ.

34Ἀπόγονοι ἀπὸ φαρμακερὲς ὀχιές, πῶς μπορεῖτε σεῖς ποτὲ νὰ λέτε λόγους ἀγαθούς, ἐφ᾿ ὅσον εἷσθε πονηροὶ καὶ διεστραμμένοι; Διότι τὸ στόμα ἀντλεῖ καὶ ὁμιλεῖ πάντοτε ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ὑπερεκχειλίζουν τὴν καρδίαν.

35ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ ἐκβάλλει ἀγαθά, καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ πονηροῦ θησαυροῦ ἐκβάλλει πονηρά.

35Ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος βγάζει πάντοτε ἀγαθοὺς λόγους ἀπὸ τὸν ἀγαθὸν θησαυρὸν τῆς καρδίας του. Καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος βγάζει πονηρὰ καὶ βλάσφημα λόγια ἀπὸ τὸν φαῦλον θησαυρόν.

36λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πᾶν ῥῆμα ἀργὸν ὃ ἐὰν λαλήσωσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀποδώσουσι περὶ αὐτοῦ λόγον ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως·

36Σᾶς λέγω δὲ καὶ τοῦτο· ὅτι διὰ κάθε περιττὸν καὶ μάταιον λόγον, τὸν ὁποῖον θὰ ποῦν οἱ ἄνθρωποι, θὰ λογοδοτήσουν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως. (Καὶ πολὺ περισσότερον διὰ τὰ συκοφαντικὰ καὶ φαρμακερὰ λόγια των).

37ἐκ γὰρ τῶν λόγων σου δικαιωθήσῃ, καὶ ἐκ τῶν λόγων σου καταδικασθήσῃ.

37Διότι ἀπὸ τὰ λόγια σου θὰ δικαιωθῇς καὶ ἀπὸ τὰ λόγια σου θὰ καταδικασθῇς>.

38Τότε ἀπεκρίθησάν τινες τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων λέγοντες· Διδάσκαλε, θέλομεν ἀπὸ σοῦ σημεῖον ἰδεῖν.

38Τότε μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους τὸν διέκοψαν, ἔλαβον τὸν λόγον καὶ εἶπαν· <διδάσκαλε, θέλομεν να ἴδωμεν κάποιον σημεῖον, ἕνα θαῦμα, ἀπὸ σέ>.

39ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς σημεῖον ἐπιζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰμὴ τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου.

39Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· <γενεὰ πονηρά, ποὺ ἐπρόδωσε καὶ κατεπάτησε τὴν πίστιν της πρὸς τὸν Θεόν, ζητεῖ τώρα μὲ ἀξίωσιν θαῦμα, ποὺ νὰ μαρτυρῇ τὴν ἀποστολήν μου. Τέτοιο ὅμως θαῦμα δὲν θὰ τῆς δοθῇ, παρὰ μόνον ἕνα θαῦμα, ποὺ προεικονίζετο ἀπὸ τὸ σημεῖον τοῦ Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου.

40ὥσπερ γὰρ ἐγένετο Ἰωνᾶς ὁ προφήτης ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας, οὕτως ἔσται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ καρδίᾳ τῆς γῆς τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας.

40Διότι, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Ἰωνᾶς ὁ προφήτης ἔμεινε εἰς τὴν κοιλίαν τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας, ἔτσι καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ εἶναι μέσα εἰς τὸν τάφον καὶ τὸν Ἅδην τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας.

41ἄνδρες Νινευῖται ἀναστήσονται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινοῦσιν αὐτήν· ὅτι μετενόησαν εἰς τὸ κήρυγμα Ἰωνᾶ, καὶ ἰδοὺ πλεῖον Ἰωνᾶ ὧδε.

41Εἰς τὴν μέλλουσαν κρίσιν θὰ ἀναστηθοῦν μαζῆ μὲ τὴν γενεὰν αὐτὴν ἄνδρες Νινευῖται καὶ θὰ τὴν καταδικάσουν, διότι ἐκεῖνοι μετενόησαν μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωνᾶ. Ἡ σημερινὴ ὅμως γενεὰ μένει σκληρὴ καὶ ἀμετανόητος, μολονότι ἔδω γίνονται καὶ λέγονται πολὺ περισσότερα καὶ ἀνώτερα ἀπὸ ὅσα εἶπε καὶ ἔκαμε τότε ὁ Ἰωνᾶς.

42βασίλισσα νότου ἐγερθήσεται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινεῖ αὐτήν· ὅτι ἦλθεν ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς ἀκοῦσαι τὴν σοφίαν Σολομῶντος, καὶ ἰδοὺ πλεῖον Σολομῶντος ὧδε.

42Ἡ βασίλισσα τῆς χώρας Σαβά, θὰ ἀναστηθῇ κατὰ τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέραν τῆς κρίσεως μαζῆ μὲ τὴν γενεὰν αὐτὴν καὶ θὰ τὴν καταδικάσῃ, διότι ᾖλθε ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς γῆς νὰ ἀκούσῃ τὴν σοφίαν τοῦ Σολομῶντος. Καὶ ἰδοὺ ὅτι ἐδῶ εἶναι κάτι τὸ ἀσυγκρίτως ἀνώτερον ἀπὸ τὸν Σολομῶντα. (Εἷμαι ἐγώ, ἡ ἐνσάρκωσις αὐτῆς ταύτης τῆς θείας σοφίας).

43Ὅταν δὲ τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα ἐξέλθῃ ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου, διέρχεται δι᾿ ἀνύδρων τόπων ζητοῦν ἀνάπαυσιν, καὶ οὐχ εὑρίσκει.

43(Ἀλλοίμονο δὲ εἰς τὸν ἄνθρωπον ποὺ ἤκουσε τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ καὶ μετενόησε, ἔπειτα δὲ ἀπὸ ὀλίγον τὰ ἀπέρριψε καὶ ἔπεσε βαθύτερον εἰς τὴν ἁμαρτίαν. Τὸ κατάντημά του θὰ εἶναι φοβερόν). Διότι, ὅταν τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα βγῇ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον, περνᾷ ἀπὸ ξηροὺς καὶ ἀνύδρους τόπους καὶ ζητεῖ ἀνάπαυσιν, χωρὶς νὰ τὴν εὑρίσκῃ.

44τότε λέγει· εἰς τὸν οἶκόν μου ἐπιστρέψω ὅθεν ἐξῆλθον· καὶ ἐλθὸν εὑρίσκει σχολάζοντα καὶ σεσαρωμένον καὶ κεκοσμημένον.

44Τότε λέγει· θὰ ξαναγυρίσω εἰς τὸ σπίτι, δηλαδὴ εἰς τὴν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ ὅπου ἔφυγα· καὶ ἔρχεται καὶ εὑρίσκει τὸ σπίτι ἀδειανό, σαρωμένο καὶ κοσμημένο. (Εὑρίσκει δηλαδὴ τὸν ἄνθρωπον ράθυμον καὶ πρόθυμον νὰ γυρίση εἰς τὴν πρώτην ἁμαρτωλὴν του κατάστασιν).

45τότε πορεύεται καὶ παραλαμβάνει μεθ᾿ ἑαυτοῦ ἑπτὰ ἕτερα πνεύματα πονηρότερα ἑαυτοῦ, καὶ εἰσελθόντα κατοικεῖ ἐκεῖ· καὶ γίνεται τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χείρονα τῶν πρώτων. οὕτως ἔσται καὶ τῇ γενεᾷ τῇ πονηρᾷ ταύτῃ.

45Τότε τὸ πονηρὸν πνεῦμα πηγαίνει καὶ παίρνει μαζῆ του καὶ ἄλλα ἑπτὰ πνεύματα, πονηρότερα ἀπὸ τὸν εὐατὸν του, καὶ εἰσέρχονται ὅλα μαζῆ καὶ κατοικοῦν εἰς τὴν καρδίαν ἐκείνην καὶ ἔτσι ἡ τελικὴ κατάστασις τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου γίνεται πολὺ χειρότερη ἀπὸ τὴν πρώτην. Ἔτσι θὰ συμβῇ καὶ εἰς τὴν πονηρὰν αὐτὴν γενεάν, ἡ ὁποία συνεκινήθη πρὸς στιγμὴν ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, ἀλλ᾿ ὅταν ᾖλθε ὁ Μεσσίας νὰ τῆς προσφέρῃ τὴν σωτηρίαν, ἠρνήθη νὰ τὸν δεχθῇ, ἔμεινεν ἀδιόρθωτος καὶ διεστράφη περισσότερον>.

46Ἔτι δὲ αὐτοῦ λαλοῦντος τοῖς ὄχλοις ἰδοὺ ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ εἱστήκεισαν ἔξω, ζητοῦντες λαλῆσαι αὐτῷ.

46Ἐνῶ δὲ αὐτὸς ἀκόμη ὠμιλοῦσε πρὸς τοὺς ὄχλους, ἰδοὺ ἡ μητέρα του καὶ οἱ θεωρούμενοι ἀδελφοὶ του εἴχαν σταθῇ ἔξω καὶ ἐζητοῦσαν νὰ τοῦ ὁμιλήσουν.

47εἶπεν δέ τις αὐτῷ· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἑστήκασιν ἔξω ζητοῦντές σε ἰδεῖν.

47Τοῦ εἶπε δὲ κάποιος· <ἰδοὺ ἡ μητέρα σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου στέκουν ἔξω καὶ θέλουν νὰ σὲ ἰδοῦν>.

48ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ λέγοντι αὐτῷ· Τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου, καὶ τίνες εἰσὶν οἱ ἀδελφοί μου;

48Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπε· <ποιὰ εἶναι ἡ μητέρα μου καὶ ποιοί εἶναι οἱ ἀδελφοί μου;>

49καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔφη· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου·

49Καὶ ἀφοῦ ἄπλωσε τὸ χέρι του ἐπάνω εἰς τοὺς μαθητὰς του εἶπε· <αὐτοὶ εἶναι ἡ μητέρα μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου.

50ὅστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς αὐτός μου ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστίν.

50Διότι ὅποιος θὰ γνωρίσῃ καὶ θὰ ἐφαρμόσῃ τὸ θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατρός μου, αὐτὸς εἶναι ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ ἡ μητέρα μου>.