Κατὰ Ματθαῖον

1Καὶ προσελθόντες οἱ Φαρισαῖοι καὶ Σαδδουκαῖοι πειράζοντες ἐπηρώτησαν αὐτὸν σημεῖον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐπιδεῖξαι αὐτοῖς.

1Τότε οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι (ποὺ ἦσαν ἄσπονδοι ἐχθροὶ μεταξὺ των, ἀλλὰ τοὺς ἤνωσε τὸ κοινὸν μῖσος τους κατὰ τοῦ Χριστοῦ) προσῆλθαν εἰς τὸν Ἰησοῦν καὶ τοῦ ἐζητοῦσαν ἐπιμόνως νὰ δείξῃ εἰς αὐτοὺς θαῦμα ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ποὺ νὰ εἶναι σημεῖον ὅτι αὐτὸς ἔχει σταλῆ ἀπὸ τὸν οὐράνιον Πατέρα. (Ἐζητοῦσαν δὲ αὐτό, ὄχι διότι θὰ ἐπίστευαν, ἀλλὰ διὰ νὰ πειράξουν τὸν Ἰησοῦν καὶ τὸν ἐκθέσουν ἐνώπιον τοῦ λαοῦ).

2ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Ὀψίας γενομένης λέγετε· εὐδία· πυρράζει γὰρ ὁ οὐρανός·

2Ἐκεῖνος δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· <ὅταν βραδιάσῃ, λέγετε: Θὰ ἔχωμεν καλοκαιρίαν, διότι εἶναι κοκκινωπὸς ὁ οὐρανός.

3καὶ πρωΐ· σήμερον χειμών· πυρράζει γὰρ στυγνάζων ὁ οὐρανός· ὑποκριταί, τὸ μὲν πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ γινώσκετε διακρίνειν, τὰ δὲ σημεῖα τῶν καιρῶν οὐ δύνασθε γνῶναι;

3Καὶ τὸ πρωῒ βλέπετε πρὸς τὴν ἀνατολὴν καὶ λέγετε: σήμερα θὰ εἶναι κακοκαιρία, διότι ὁ οὐρανὸς εἶναι κόκκινος καὶ νεφελώδης. Ὑποκριταί, ξέρετε νὰ διακρίνετε τὰ φαινόμενα τοῦ οὐρανοῦ, τὰ δὲ σημεῖα τῶν καιρῶν, δηλαδὴ τὰ θαύματα ποῦ κάνω ἐγώ, ποὺ μαρτυροῦν ὅτι ἔχουν φθάσει αἱ ἡμέραι τοῦ Μεσσίου, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ τὰ διακρίνετε;

4γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς σημεῖον ἐπιζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰ μὴ τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου. καὶ καταλιπὼν αὐτοὺς ἀπῆλθεν.

4Γενεὰ πονηρὴ καὶ ἄπιστη ζητεῖ μὲ ἐπιμονὴν θαῦμα· καὶ ἄλλο θαῦμα δὲν θὰ δοθῇ εἰς αὐτήν, παρὰ μόνον τὸ τοῦ Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου>. Τοὺς ἐγκατέλειψε δὲ μὲ ἀγανάκτησιν καὶ ἔφυγε.

5Καὶ ἐλθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὸ πέραν ἐπελάθοντο ἄρτους λαβεῖν.

5Ὅταν δὲ ἦλθαν οἱ μαθηταὶ εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, ἀντελήφθησαν ὅτι εἴχαν λησμονήσει νὰ πάρουν μαζῆ τους ἄρτους.

6ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Ὁρᾶτε καὶ προσέχετε ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων.

6Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· <κυττάξτε καλὰ καὶ προσέχετε ἀπὸ τὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων>.

7οἱ δὲ διελογίζοντο ἐν ἑαυτοῖς λέγοντες ὅτι Ἄρτους οὐκ ἐλάβομεν.

7Οἱ δὲ μαθηταὶ ἐσκέπτοντο ἀπὸ μέσα των καὶ ἔλεγαν: Ἡμεῖς δὲν ἐπήραμε καθόλου ψωμιά μαζῆ μας.

8γνοὺς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Τί διαλογίζεσθε ἐν ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι, ὅτι ἄρτους οὐκ ἐλάβετε;

8Ὁ Ἰησοῦς ὡς παντογνώστης ἐγνώρισε πολὺ καλὰ τὰς σκέψεις των καὶ εἶπε εἰς αὐτούς· <τί σκέπτεσθε ἀπὸ μέσα σας, ᾦ ὀλιγόπιστοι, καὶ ἀνησυχεῖτε, διότι δὲν ἐπήρατε μαζῆ σας ἄρτους;

9οὔπω νοεῖτε, οὐδὲ μνημονεύετε τοὺς ἄρτους τῶν πεντακισχιλίων καὶ πόσους κοφίνους ἐλάβετε;

9Ἄκομα δὲν ἐννοεῖτε τὴν σημασίαν τῶν λόγων μου, οὔτε ἐνθυμεῖσθε τοὺς πέντε ἄρτους τῶν πέντε χιλιάδων καὶ πόσα κοφίνια περίσσευμα ἐπήρατε;

10οὐδὲ τοὺς ἑπτὰ ἄρτους τῶν τετρακισχιλίων καὶ πόσας σπυρίδας ἐλάβετε;

10Οὔτε τοὺς ἑπτὰ ἄρτους τῶν τεσσάρων χιλιάδων καὶ πόσα μεγάλα καλάθια μὲ περίσσευμα ἐπήρατε;

11πῶς οὐ νοεῖτε ὅτι οὐ περὶ ἄρτων εἶπον ὑμῖν προσέχειν ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων;

11Πῶς δὲν καταλαβαίνετε ὅτι δὲν σᾶς εἶπα νὰ προσέχετε ἀπὸ τὸ ὑλικὸ προζύμι καὶ τὰ ψωμιά τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων;>

12τότε συνῆκαν ὅτι οὐκ εἶπε προσέχειν ἀπὸ τῆς ζύμης τοῦ ἄρτου, ἀλλ᾿ ἀπὸ τῆς διδαχῆς τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων.

12Τότε οἱ μαθηταὶ κατάλαβαν, ὅτι δὲν τοὺς εἶπε νὰ προσέχουν ἀπὸ τὸ προζύμι τοῦ ψωμιοῦ, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν κακὴν διδασκαλίαν τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων, ποὺ ὁμοιάζει μὲ χαλασμένο προζύμι.

13Ἐλθὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ μέρη Καισαρείας τῆς Φιλίππου ἠρώτα τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγων· Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;

13Ὅταν δὲ ᾖλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ μέρη τῆς Καισαρείας, τὴν ὁποίαν εἶχε ἐπεκτείνει καὶ ἐξωραΐσει ὁ Ἡρώδης ὁ Φίλιππος, ἐρώτησε τοὺς μαθητὰς του λέγων: <τί λένε οἱ ἄνθρωποι, ὅτι εἷμαι ἐγώ, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου;>

14οἱ δὲ εἶπον· Οἱ μὲν Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ Ἠλίαν, ἕτεροι δὲ Ἰερεμίαν ἢ ἕνα τῶν προφητῶν.

14Ἐκεῖνοι δὲ εἶπαν· <ἄλλοι μὲν λένε ὅτι εἷσαι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ἄλλοι δὲ ὁ Ἠλίας, καὶ ἄλλοι ὅτι εἷσαι ὁ Ἱερεμίας ἢ ἔνας ἀπὸ τοὺς προφήτας>.

15λέγει αὐτοῖς· Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι;

15Λέγει εἰς αὐτούς· <σεῖς ὅμως οἱ μαθηταί μου ποῖος λέτε, ὅτι εἷμαι;>

16ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων Πέτρος εἶπε· Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος.

16Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Σίμων ὁ Πέτρος καὶ εἶπε· <Σὺ εἷσαι ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ αἰωνίου, ποὺ ἔχει ζωὴν καὶ δίδει ζωήν>.

17καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ᾿ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

17Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀπήντησε καὶ τοῦ εἶπε· <μακάριος εἷσαι, Σίμων υἱὲ τοῦ Ἰωνᾶ, διότι τὴν ὁμολογίαν, ποὺ ἔκαμες, δέν σοῦ τὴν ἐφανέρωσε αἷμα καὶ σάρξ, δηλαδὴ κάποιος ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος.

18κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς.

18Καὶ ἐγὼ δέ σοῦ λέγω τοῦτο· ὅτι σὺ εἷσαι Πέτρος καὶ ἐπάνω εἰς αὐτήν τὴν πέτραν τῆς ὁμολογίας σου θὰ οἰκοδομήσω ἀσάλευτον τὴν Ἐκκλησίαν μου, καὶ πύλαι ᾍδου (δηλαδὴ ὅλαι αἱ κακαὶ δυνάμεις τοῦ πονηροῦ διαβόλου καὶ τῶν διεστραμμένων ἀνθρώπων), δὲν θὰ ὑπερισχύσουν καὶ δὲν θὰ κατορθώσουν τίποτε ἐναντίον της.

19καὶ δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

19Καὶ θά σοῦ δώσω τὰ κλειδιὰ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, θά σοῦ δώσω δηλαδὴ τὴν ἐξουσίαν, ὥστε ὅποιο ἁμάρτημα δὲν θὰ συγχωρήσῃς σὺ εἰς τὴν γῆν, θὰ εἶναι ἀσυγχώρητον καὶ εἰς τοὺς οὐρανούς· καὶ ἁμάρτημα τὸ ὁποῖον σὺ θὰ συγχωρήσῃς ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, θὰ εἶναι συγχωρημένον εἰς τοὺς οὐρανούς>.

20τότε διεστείλατο τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἵνα μηδενὶ εἴπωσιν ὅτι αὐτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ Χριστός.

20Τότε δὲ ἔδωσε αὐστηρὰν ἐντολὴν εἰς τοὺς μαθητὰς του, νὰ μὴ εἴπουν εἰς κανένα ὅτι αὐτὸς εἶναι Ἰησοῦς ὁ Χριστός.

21Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς δεικνύειν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὅτι δεῖ αὐτὸν ἀπελθεῖν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ πολλὰ παθεῖν ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων καὶ ἀρχιερέων καὶ γραμματέων καὶ ἀποκτανθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθῆναι.

21Ἀπὸ τότε ἤρχισεν ὁ Ἰησοῦς νὰ φανερώνῃ εἰς τοὺς μαθητὰς του, ὅτι πρέπει αὐτὸς νὰ μεταβῇ εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ πάθῃ πολλὰ ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους, τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς καὶ νὰ θανατωθῇ, καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν ἀπὸ τὸν θάνατόν του νὰ ἀναστηθῇ.

22καὶ προσλαβόμενος αὐτὸν ὁ Πέτρος ἤρξατο ἐπιτιμᾶν αὐτῷ λέγων· Ἵλεώς σοι, Κύριε· οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο.

22Καὶ ὁ Πέτρος, κατατρομαγμένος ἀπὸ τὰς ἀποκαλύψεις αὐτὰς τοῦ Διδασκάλου, τὸν ἐπῇρε ἰδιαιτέρως καὶ ἤρχισε μὲ ζωηρότητα νὰ συνιστᾷ καὶ νὰ τοῦ λέῃ· <ὁ Θεὸς νὰ σὲ φυλάξῃ, Κύριε, ἀπὸ ὅσα φοβερὰ μᾶς εἶπες ὅτι θά σοῦ συμβοῦν· Δὲν πρέπει νά σοῦ συμβοῦν αὐτά>.

23ὁ δὲ στραφεὶς εἶπε τῷ Πέτρῳ· Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἶ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων.

23Ὁ Ἰησοῦς ἐστράφη ἀποτόμως πρὸς τὸν Πέτρον καὶ τοῦ εἶπε· <φύγε ἀπὸ ἐμπρός μου, σατανᾶ. Μοῦ εἷσαι ἐμπόδιον εἰς τὸ ἀπολυτρωτικόν μου ἔργον. Διότι δὲν φρονεῖς καὶ δὲν δέχεσαι ὅ,τι εἶναι εὐάρεστον εἰς τὸν Θεόν, ἀλλὰ ὅ,τι ἀρέσει εἰς τοὺς ἀνθρώπους>.

24Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπεν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι.

24Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε εἰς τοὺς μαθητὰς του· <ἐὰν κανεὶς θέλῃ πράγματι νὰ εἶναι ὀπαδός μου, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἁμαρτωλὸν ἑαυτὸν του, ἂς προετοιμασθῇ νὰ ὑποστῇ πολλὰς θλίψεις καὶ αὐτὸν ἀκόμη τὸν σταυρικὸν θάνατον, καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ.

25ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ, εὑρήσει αὐτήν.

25Διότι ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωὴν του ἀρνούμενος ἐμέ, θὰ τὴν χάσῃ. Ὅποιος δὲ θυσιάσει τὴν ζωὴν του ἕνεκα τῆς πίστεώς του εἰς ἐμέ, αὐτὸς θὰ κληρονομήσῃ τὴν μακαρίαν καὶ ἀτελεύτητον ζωήν.

26τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος, ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;

26Διότι τί ἔχει νὰ ὠφεληθῇ ὁ ἄνθρωπος, ἐὰν κερδήσῃ ὅλον τὸν κόσμον, χάσῃ δὲ τὴν ἀθάνατον ψυχὴν του; ῍Η τί θὰ δώσῃ ὁ ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα, διὰ νὰ ἐξαγοράσῃ τὴν ψυχὴν του;

27μέλλει γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεσθαι ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ, καὶ τότε ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ.

27(Καθένας σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα του θὰ τακτοποήσῃ τὴν θέσιν του εἰς τὴν αἰωνιότητα). Διότι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἔλθῃ μὲ ὅλην τὴν δόξαν τοῦ Πατρὸς του, ποὺ θὰ εἶναι καὶ δική του δόξα, μαζῆ μὲ τοὺς ἀγγέλους του καὶ τότε θὰ ἀποδώσῃ εἰς τὸν καθένα κατὰ τὰ ἔργα του, σὰν ὑπέρτατος καὶ δικαιότατος κριτής, ποὺ εἶναι.

28ἀμὴν λέγω ὑμῖν, εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐν τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ.

28Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν τὸν θάνατον, ἕως ὅτου ἴδουν τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἔρχεται εἰς τὴν βασιλείαν του, δηλαδὴ νὰ ἱδρύῃ μὲ τὴν κάθοδον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὴν Ἐκκλησίαν του>.