Κατὰ Ματθαῖον

Ο Ιησούς παραδίνεται στον Πιλάτο¹Πρωΐας δὲ γενομένης συμβούλιον ἔλαβον πάντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ κατὰ τοῦ Ἰησοῦ ὥστε θανατῶσαι αὐτόν· ¹Ὅταν δὲ ἔγινε πρωΐ ἔκαμαν συμβούλιον ὅλοι οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νὰ εὔρουν αἰτίαν, ὥστε νὰ τὸν θανατώσουν. ²καὶ δήσαντες αὐτὸν ἀπήγαγον καὶ παρέδωκαν αὐτὸν Ποντίῳ Πιλάτῳ τῷ ἡγεμόνι. ²Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔδεσαν, τὸν ἔσυραν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ τὸν παρέδωσαν εἰς τὸν Πόντιον Πιλᾶτον, τὸν Ρωμαῖον ἡγεμόνα. Η αυτοκτονία του Ιούδα³Τότε ἰδὼν Ἰούδας ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν ὅτι κατεκρίθη, μεταμεληθεὶς ἀπέστρεψε τὰ τριάκοντα ἀργύρια τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ πρεσβυτέροις ³Τότε ὁ Ἰούδας, ὁ ὁποῖος τὸν εἶχε παραδώσει, ὅταν εἶδε ὅτι ὁ Ἰησοῦς κατεδικάσθη ἀπὸ τὸ συνέδριον, κατελήφθη ἀπὸ μεταμέλειαν (ὄχι ὅμως ἀπὸ πραγματικὴν μετάνοιαν, ποὺ θὰ τὸν ὁδηγοῦσε πλησίον τοῦ Χριστοῦ) καὶ σὰν νὰ ᾑσθάνετο ἀβάστακτον βάρος διὰ τὰ τριάκοντα ἀργύρια, τὰ ἔδωσε πίσῳ εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ πρεσβυτέρους ⁴λέγων· Ἥμαρτον παραδοὺς αἷμα ἀθῷον. οἱ δὲ εἶπον· Τί πρὸς ἡμᾶς; σὺ ὄψει. ⁴λέγων· <ἡμάρτησα, διότι παρέδωσα αἷμα ἀθῶον>. Ἐκεῖνοι δὲ εἶπον· <καὶ τί μᾶς μέλει ἐμᾶς; Σὺ θὰ δώσῃς λόγον δι᾿ αὐτό>. ⁵καὶ ῥίψας τὰ ἀργύρια ἐν τῷ ναῷ ἀνεχώρησε, καὶ ἀπελθὼν ἀπήγξατο. ⁵Καὶ ἀφοῦ ἔριψεν μὲ ἀγανάκτησιν τὰ ἀργύρια εἰς τὸν ναόν, ἔφυγε ἀπελπισμένος καὶ ἐπῆγε καὶ ἐκρεμάσθη. ⁶οἱ δὲ ἀρχιερεῖς λαβόντες τὰ ἀργύρια εἶπον· Οὐκ ἔξεστι βαλεῖν αὐτὰ εἰς τὸν κορβανᾶν, ἐπεὶ τιμὴ αἵματός ἐστι. ⁶Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς ἐπῆραν τὰ ἀργύρια καὶ εἶπαν· <δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὰ βάλωμε εἰς τὸ ταμεῖον τοῦ ναοῦ, διότι εἶναι τιμὴ αἵματος, τὸ ὁποῖον μετ᾿ ὀλίγον θὰ χυθῇ>. ⁷συμβούλιον δὲ λαβόντες ἠγόρασαν ἐξ αὐτῶν τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμέως εἰς ταφὴν τοῖς ξένοις· ⁷Ἀφοῦ δὲ ἔκαμαν συμβούλιον ἠγόρασαν μὲ αὐτὰ τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμιδᾶ, ὡς τόπον ταφῇς τῶν ξένων (οἱ ὁποῖοι συνέβαινε νὰ ἀποθνήσκουν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ). ⁸διὸ ἐκλήθη ὁ ἀγρὸς ἐκεῖνος ἀγρὸς αἵματος ἕως τῆς σήμερον. ⁸Δι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ ἀγρὸς ἐκεῖνος ἔχει ὀνομασθῆ μέχρι σήμερα <ἀγρὸς αἵματος>. ⁹τότε ἐπληρώθη τὸ ῥηθὲν διὰ Ἰερεμίου τοῦ προφήτου λέγοντος· καὶ ἔλαβον τὰ τριάκοντα ἀργύρια, τὴν τιμὴν τοῦ τετιμημένου ὃν ἐτιμήσαντο ἀπὸ υἱῶν Ἰσραήλ, ⁹Τότε ἐξεπληρώθη αὐτό που εἶχε λεχθῆ διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμίου, ὁ ὅποιος ἔλεγε· <καὶ ἔλαβον τὰ τριάκοντα ἀργύρια, τὴν τιμὴν τοῦ ἀνεκτιμήτου, τὸν ὁποῖον μερικοὶ ἀπὸ τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ τόσον εἴχαν ἐκτιμήσει, ¹⁰καὶ ἔδωκαν αὐτὰ εἰς τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμέως, καθὰ συνέταξέ μοι Κύριος. ¹⁰καὶ ἔδωκαν αὐτὰ διὰ τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμιδᾶ, ὅπως μὲ καθωδήγησε ὁ Κύριος>. Η καταδίκη του Ιησού¹¹Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔστη ἔμπροσθεν τοῦ ἡγεμόνος· καὶ ἐπηρώτησεν αὐτὸν ὁ ἡγεμὼν λέγων· Σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; ὁ δὲ ἔφη αὐτῷ· Σὺ λέγεις. ¹¹Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐστάθη ὄρθιος ἐμπρὸς εἰς τὸν ἡγεμόνα καὶ τὸν ἠρώτησε ὁ ἡγεμὼν λέγων· <σὺ εἴσαι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων;> Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ ἀπήντησε· <σὺ λέγεις ὅτι εἷμαι ὁ βασιλεύς>. ¹²καὶ ἐν τῷ κατηγορεῖσθαι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν πρεσβυτέρων οὐδὲν ἀπεκρίνατο. ¹²Καὶ ἐνῶ κατηγορεῖτο ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ πρεσβυτέρους, αὐτὸς δὲν ἔδωσε καμμίαν ἀπάντησιν. ¹³τότε λέγει αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· Οὐκ ἀκούεις πόσα σου καταμαρτυροῦσι; ¹³Τότε λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πιλᾶτος· <δὲν ἀκούεις πόσα καταθέτουν αὐτοὶ εἰς βάρος σου;> ¹⁴καὶ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῷ πρὸς οὐδὲ ἓν ῥῆμα, ὥστε θαυμάζειν τὸν ἡγεμόνα λίαν. ¹⁴Καὶ δὲν ἀπήντησεν εἰς αὐτὸν οὔτε ἕνα λόγον, ὥστε ὁ ἡγεμὼν νὰ θαυμάζῃ παρὰ πολὺ τὴν γαλήνην καὶ τὸ ἠθικὸν μεγαλεῖον τοῦ δεσμώτου. ¹⁵Κατὰ δὲ τὴν ἑορτὴν εἰώθει ὁ ἡγεμὼν ἀπολύειν ἕνα τῷ ὄχλῳ δέσμιον ὃν ἤθελον. ¹⁵Κατὰ τὴν ἑορτὴν δὲ τοῦ πάσχα εἶχε τὴν συνήθειαν ὁ ἡγεμὼν νὰ ἀπολύῃ ἕνα κατάδικον χάριν τοῦ λαοῦ, ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον ἤθελαν. (Ἐπειδὴ δὲν εἶχε τὸ θάρρος νὰ ἀπολύσῃ τὸν Ἰησοῦν ὡς ἀθῶον, ὅπως ἐξ ἀρχῆς τὸν εἶχε ἀναγνωρίσει, ἐκέφθη νὰ τὸν ἀπολύσῃ κατὰ χάριν). ¹⁶εἶχον δὲ τότε δέσμιον ἐπίσημον λεγόμενον Βαραββᾶν. ¹⁶Εἴχαν δὲ τότε ἕνα κατάδικον διαβόητον διὰ τὰ πολλὰ του ἐγκλήματα, ὁ ὅποιος ἐλέγετο Βαραββᾶς. ¹⁷συνηγμένων οὖν αὐτῶν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Τίνα θέλετε ἀπολύσω ὑμῖν, Βαραββᾶν ἢ Ἰησοῦν τὸν λεγόμενον Χριστόν; ¹⁷Ἐνῶ δὲ ἐκεῖνοι ἦσαν συγκετρωμένοι ἐμπρὸς εἰς τὸ πραιτώριον, τοὺς ἠρώτησεν ὁ Πιλᾶτος· <ποῖον θέλετε νὰ ἀπολύσω πρὸς χάριν σας; Τὸν Βαραββᾶν ἢ τὸν Ἰησοῦν, τὸν λεγόμενον Χριστόν;> ¹⁸ᾔδει γὰρ ὅτι διὰ φθόνον παρέδωκαν αὐτόν. ¹⁸Διότι εἶχε ἐννοήσει πολὺ καλά, ὅτι ἕνεκα φθόνου τὸν παρέδωσαν. ¹⁹Καθημένου δὲ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ βήματος ἀπέστειλε πρὸς αὐτὸν ἡ γυνὴ αὐτοῦ λέγουσα· Μηδὲν σοὶ καὶ τῷ δικαίῳ ἐκείνῳ· πολλὰ γὰρ ἔπαθον σήμερον κατ᾿ ὄναρ δι᾿ αὐτόν. ¹⁹Ἐνῶ δὲ αὐτὸς ἐκάθητο εἰς τὴν δικαστικὴν ἔδραν, ἔστειλε πρὸς αὐτὸν ἡ γυναῖκα του καὶ τοῦ εἶπε· <πρόσεχε νὰ μὴν ἀναμιχθῇς εἰς τὴν ὑπόθεσιν τοῦ δικαίου ἐκείνου, διότι πολλὰ ἔπαθα σήμερα ἕνεκα αὐτοῦ εἰς τὸ ὄνειρόν μου>. ²⁰Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἔπεισαν τοὺς ὄχλους ἵνα αἰτήσωνται τὸν Βαραββᾶν, τὸν δὲ Ἰησοῦν ἀπολέσωσιν. ²⁰Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἔπεισαν ἐν τῷ μεταξὺ τοὺς ὄχλους νὰ ζητήσουν τὸν Βαραββᾶν, νὰ θανατώσουν δὲ τὸν Ἰησοῦν. ²¹ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἡγεμὼν εἶπεν αὐτοῖς· Τίνα θέλετε ἀπὸ τῶν δύο ἀπολύσω ὑμῖν; οἱ δὲ εἶπον· Βαραββᾶν. ²¹Ἔλαβε δὲ τὸν λόγον ὁ ἡγεμὼν καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· <ποῖον θέλετε ἀπὸ τοὺς δυὸ νὰ σᾶς ἀπολύσω;> Ἐκεῖνοι δὲ ἐφώναξαν· <τὸν Βαραββᾶν>. ²²λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Τί οὖν ποιήσω Ἰησοῦν τὸν λεγόμενον Χριστόν; λέγουσιν αὐτῷ πάντες· Σταυρωθήτω. ²²Τοὺς λέγει ὁ Πιλᾶτος: <Τί λοιπὸν νὰ κάμω τὸν Ἰησοῦν, τὸν λεγόμενον Χριστόν;> Λέγουν εἰς αὐτὸν ὅλοι, <νὰ σταυρωθῇ>. ²³ὁ δὲ ἡγεμὼν ἔφη· Τί γὰρ κακὸν ἐποίησεν; οἱ δὲ περισσῶς ἔκραζον λέγοντες· Σταυρωθήτω. ²³Ὁ δὲ ἡγεμὼν εἶπε· <διατὶ νὰ σταυρωθῇ; Ποῖον κακὸν ἔκαμε;> Ἐκεῖνοι δὲ ἀκόμη περισσότερον ἐκραύγαζαν λέγοντες· <νὰ σταυρωθῇ>. ²⁴ἰδὼν δὲ ὁ Πιλᾶτος ὅτι οὐδὲν ὠφελεῖ, ἀλλὰ μᾶλλον θόρυβος γίνεται, λαβὼν ὕδωρ ἀπενίψατο τὰς χεῖρας ἀπέναντι τοῦ ὄχλου, λέγων· Ἀθῷός εἰμι ἀπὸ τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου τούτου· ὑμεῖς ὄψεσθε. ²⁴Ὅταν εἶδε ὁ Πιλᾶτος ὅτι καμμίαν ὠφέλειαν δὲν ἔφερε ἡ παρέμβασις του ὑπὲρ τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ μᾶλλον προκαλοῦσε θόρυβον καὶ ἀναταραχήν, ἀφοῦ ἐπῇρε νερὸ ἐξέπλυνε καλὰ τὰ χέρια του ἐμπρὸς εἰς τὸν ὄχλον λέγων· <εἷμαι ἀθῶος ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ δικαίου τούτου· εἰς σᾶς θὰ πέση ἡ εὐθύνῃ καὶ τὸ κρῖμα>. ²⁵καὶ ἀποκριθεὶς πᾶς ὁ λαὸς εἶπε· Τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ἡμῶν. ²⁵Καὶ ἀπεκρίθη ὅλος ὁ λαὸς καὶ εἶπε· <τὸ αἷμα αὐτοῦ ἂς πέση ἐπάνω εἰς ἡμᾶς καὶ ἐπάνω εἰς τὰ τέκνα μας>. (Καὶ ὁ Πιλᾶτος ἧτο ἔνοχος, διότι δὲν ἐτόλμησε, καθ᾿ ὅ καθῆκον ὡς δικαστὴς εἶχε, νὰ ἀπολύσῃ τὸν ἀθῶον, καὶ οἱ Ἑβραῖοι ἀκόμη περισσότερον διότι ἐπέμειναν καὶ ἐσταύρωσαν τὸν Σωτῆρα καὶ εὐεργέτην των). ²⁶τότε ἀπέλυσεν αὐτοῖς τὸν Βαραββᾶν, τὸν δὲ Ἰησοῦν φραγελλώσας παρέδωκεν ἵνα σταυρωθῇ. ²⁶Τότε τοὺς ἀφῆκεν ἐλεύθερον τὸν Βαραββᾶν, τὸν δὲ Ἰησοῦν, ἀφοῦ διέταξε καὶ τὸν ἐμαστίγωσαν μὲ τὸ φραγγέλιον, τὸν παρέδωσε διὰ νὰ σταυρωθῇ. Ο εμπαιγμός του Ιησού από τους στρατιώτες²⁷Τότε οἱ στρατιῶται τοῦ ἡγεμόνος παραλαβόντες τὸν Ἰησοῦν εἰς τὸ πραιτώριον συνήγαγον ἐπ᾿ αὐτὸν ὅλην τὴν σπεῖραν· ²⁷Τότε οἱ στρατιῶται τοῦ ἡγεμόνος, ἀφοῦ παρέλαβαν τὸν Ἰησοῦν εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ πραιτωρίου, ἐμάζεψαν γύρῳ ἀπὸ αὐτὸν ὅλην τὴν φρουράν. ²⁸καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν περιέθηκαν αὐτῷ χλαμύδα κοκκίνην, ²⁸Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐγύμνωσαν ἀπὸ τὰ ἐνδύματά του, τὸν ἐνέδυσαν μὲ κόκκινον μανδύαν, διὰ νὰ τὸν ἐμπαίξουν ὡς βασιλέα. ²⁹καὶ πλέξαντες στέφανον ἐξ ἀκανθῶν ἐπέθηκαν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ κάλαμον ἐπὶ τὴν δεξιὰν αὐτοῦ, καὶ γονυπετήσαντες ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἐνέπαιζον αὐτῷ λέγοντες· Χαῖρε, ὁ βασιλεῦς τῶν Ἰουδαίων· ²⁹Ἔπλεξαν δὲ ἀκάνθινον στέφανον καὶ ἔβαλαν αὐτὸν εἰς τὸ κεφάλι του ἀντὶ γιὰ στέμμα· τοῦ ἔδωκαν καλάμι εἰς τὸ δέξι του χέρι ἀντὶ γιὰ σκῆπτρο καὶ ἀφοῦ ἐγονάτισαν ἐμπρὸς του τὸν ἐνέπαιζαν λέγοντες· <χαῖρε, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων>. ³⁰καὶ ἐμπτύσαντες εἰς αὐτὸν ἔλαβον τὸν κάλαμον καὶ ἔτυπτον εἰς τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ. ³⁰Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔπτυσαν, ἐπῆραν τὸ καλάμι καὶ ἐκτυποῦσαν τὴν κεφαλὴν του. ³¹καὶ ὅτε ἐνέπαιξαν αὐτῷ, ἐξέδυσαν αὐτὸν τὴν χλαμύδα καὶ ἐνέδυσαν αὐτὸν τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, καὶ ἀπήγαγον αὐτὸν εἰς τὸ σταυρῶσαι. ³¹Καὶ ὅταν τὸν ἐνέπαιξαν ὅσον ἤθελαν, ἔβγαλαν ἀπὸ αὐτὸν τὴν χλαμύδα, τοῦ ἐφόρεσαν τὰ ἐνδύματά του καὶ τὸν ὡδήγησαν, διὰ νὰ τὸν σταυρὼσουν. Η σταύρωση του Ιησού³²Ἐξερχόμενοι δὲ εὗρον ἄνθρωπον Κυρηναῖον ὀνόματι Σίμωνα· τοῦτον ἠγγάρευσαν ἵνα ἄρῃ τὸν σταυρὸν αὐτοῦ. ³²Καθὼς δὲ ἔβγαιναν ἀπὸ τὴν πόλιν, εὐρῆκαν ἕνα ἄνθρωπον, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Κυρήνην καὶ ὠνομάζετο Σίμων, αὐτὸν ἠγγάρευσαν νὰ σηκώσῃ μέχρι τοῦ Γολγοθᾶ τὸν σταυρὸν τοῦ Ἰησοῦ. ³³Καὶ ἐλθόντες εἰς τόπον λεγόμενον Γολγοθᾶ, ὅ ἐστι λεγόμενος κρανίου τόπος, ³³Καὶ ἀφοῦ ἦλθαν εἰς τόπον λεγόμενον Γολγοθᾶ, ὄνομα ποὺ σημαίνει <τόπος κρανίου>, ³⁴ἔδωκαν αὐτῷ πιεῖν ὄξος μετὰ χολῆς μεμιγμένον· καὶ γευσάμενος οὐκ ἤθελε πιεῖν. ³⁴τοῦ ἔδωσαν νὰ πιῇ ξύδι ἀνακατεμένον μὲ χολήν, διὰ νὰ τοῦ φέρῃ κάποιαν προσωρινὴν ναρκῶσιν. Ἐκεῖνος ὅμως ἀφοῦ τὸ ἐδοκίμασε, δὲν ἤθελε νὰ τὸ πιῇ. ³⁵σταυρώσαντες δὲ αὐτὸν διεμερίσαντο τὰ ἱμάτια αὐτοῦ βάλοντες κλῆρον, ³⁵Ἀφοῦ δὲ τὸν ἐσταύρωσαν, ἐμοίρασαν μεταξὺ των μὲ κλῆρον τὰ ἐνδύματά του οἱ στρατιῶται. ³⁶καὶ καθήμενοι ἐτήρουν αὐτὸν ἐκεῖ. ³⁶Καὶ καθήμενοι ἐκεῖ τὸν ἐφρουροῦσαν. ³⁷καὶ ἐπέθηκαν ἐπάνω τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τὴν αἰτίαν αὐτοῦ γεγραμμένην· Οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ βασιλεῦς τῶν Ἰουδαίων. ³⁷Καὶ ἐτοποθέτησαν εἰς τὸν σταυρόν, ἐπάνω ἀπὸ τὴν κεφαλὴν του, γραμμένην τὴν κατηγορίαν του· <αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων>. ³⁸Τότε σταυροῦνται σὺν αὐτῷ δύο λῃσταί, εἷς ἐκ δεξιῶν καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων. ³⁸Τότε σταυρώνονται μαζῆ μὲ αὐτὸν δύο λῃσταί, ἔνας ἐκ δεξιῶν καὶ ἄλλος έξ ἀριστερῶν. (Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ ἐξευτελισθῇ ἀκόμη περισσότερον ὁ Χριστὸς καὶ νὰ προβληθῇ εἰς τὰ μάτια ὅλων ὡς ἔνας ἀπὸ τοὺς καταδικασμένους εἰς θάνατον κακούργους). ³⁹Οἱ δὲ παραπορευόμενοι ἐβλασφήμουν αὐτὸν κινοῦντες τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ³⁹Ἐκεῖνοι δέ ποὺ ἐπερνοῦσαν ἀπὸ τὸν δρόμον κοντὰ εἰς τὸν σταυρόν, τὸν ἐβλασφημοῦσαν καὶ ἐκινοῦσαν τὰ κεφάλια των ⁴⁰καὶ λέγοντες· Ὁ καταλύων τὸν ναὸν καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις οἰκοδομῶν! σῶσον σεαυτόν· εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, κατάβηθι ἀπὸ τοῦ σταυροῦ. ⁴⁰λέγοντες· <σὺ λοιπόν, εἶσαι ποὺ θὰ ἐκρήμνιζες τὸν ναὸν καὶ εἰς τρεῖς ἡμέρας θὰ τὸν ξανάκτιζες! Σῶσε τώρα τὸν εὐατόν σου. Ἐὰν πράγματι εἷσαι υἱὸς τοῦ Θεοῦ, κατέβα ἀπὸ τὸν σταυρόν>. ⁴¹ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες μετὰ τῶν γραμματέων καὶ πρεσβυτέρων καὶ Φαρισαίων ἔλεγον· ⁴¹Παρομοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς τὸν ἐνέπαιζαν μαζῆ μὲ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς Φαρισαίους καὶ ἔλεγαν εἰρωνικῶς· ⁴²Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι· εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν ἐπ᾿ αὐτῷ· ⁴²<ἄλλους ἔσωσε, τὸν εὐατὸν του ὅμως δὲν ἠμπορεῖ νὰ σώσῃ. Ἐὰν εἶναι πράγματι ὁ σταλμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ἂς κατεβῇ ἀπὸ τὸν σταυρὸν καὶ θὰ πιστεύσωμεν εἰς αὐτόν. ⁴³πέποιθεν ἐπὶ τὸν Θεόν, ῥυσάσθω νῦν αὐτόν, εἰ θέλει αὐτόν· εἶπε γὰρ ὅτι Θεοῦ εἰμι υἱός. ⁴³Ἔχει στηρίξει τὴν πεποίθησίν του εἰς τὸν Θεόν. ῍Ας τὸν σώσῃ τώρα ἀπὸ τὸν σταυρόν, ἂν πράγματι τὸν θέλῃ. Διότι ὁ ἴδιος εἶπε, ὅτι εἷμαι υἱὸς Θεοῦ>. ⁴⁴τὸ δ᾿ αὐτὸ καὶ οἱ λῃσταὶ οἱ συσταυρωθέντες αὐτῷ ὠνείδιζον αὐτόν. ⁴⁴Κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ οἱ λῃσταί, ποὺ εἴχαν σταυρωθῆ μαζῆ του, τὸν ὕβριζαν. Ο θάνατος του Ιησού⁴⁵Ἀπὸ δὲ ἕκτης ὥρας σκότος ἐγένετο ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης. ⁴⁵Ἀπὸ δὲ τὴν δωδεκάτην ὥραν ἕως τὰς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα ἔγινε σκοτάδι εἰς ὅλην τὴν γῆν. ⁴⁶περὶ δὲ τὴν ἐνάτην ὥραν ἀνεβόησεν ὁ Ἰησοῦς φωνῇ μεγάλῃ λέγων· Ἠλὶ ἠλὶ, λιμᾶ σαβαχθανί; τοῦτ᾿ ἔστι Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες; ⁴⁶Περὶ τὴν τρίτην ἀπογευματινὴν ὥραν ἐβόησε μὲ φωνὴν μεγάλην ὁ Ἰησοῦς, λέγων· <Ἠλί, Ἠλί, λιμᾶ σαβαχθανί;> Δηλαδή, Θεέ μου, Θεέ μου, διατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;> ⁴⁷τινὲς δὲ τῶν ἐκεῖ ἑστηκότων ἀκούσαντες ἔλεγον ὅτι Ἠλίαν φωνεῖ οὗτος. ⁴⁷Μερικοὶ δὲ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἐστέκοντο ἐκεῖ, ὅταν ἤκουσαν τὰ λόγια τοῦ Ἰησοῦ (ἐπειδὴ δὲν ἐγνώριζαν τὴν Ἀραμαϊκὴν γλῶσσαν) ἔλεγαν, ὅτι αὐτὸς ἐπικαλεῖτε τὸν Ἠλίαν. ⁴⁸καὶ εὐθέως δραμὼν εἷς ἐξ αὐτῶν καὶ λαβὼν σπόγγον πλήσας τε ὄξους καὶ περιθεὶς καλάμῳ ἐπότιζεν αὐτόν. ⁴⁸Καὶ ἀμέσως ἔνας ἀπὸ αὐτοὺς ἔτρεξε, ἐπῇρε σφουγγάρι τὸ ἐγέμισε μὲ ξύδι, τὸ προσήρμοσε εἰς ἕνα καλάμι καὶ τὸν ἐπότιζε. ⁴⁹οἱ δὲ λοιποὶ ἔλεγον· Ἄφες ἴδωμεν εἰ ἔρχεται Ἠλίας σώσων αὐτόν. ⁴⁹Οἱ ἄλλοι ὅμως ἔλεγαν· <ἄφησε νὰ ἰδοῦμε, ἐὰν θὰ ἔλθῃ ὁ Ἠλίας, διὰ νὰ τὸν σώσῃ>. ⁵⁰ὁ δὲ Ἰησοῦς πάλιν κράξας φωνῇ μεγάλῃ ἀφῆκε τὸ πνεῦμα. ⁵⁰Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀφοῦ πάλιν ἔκραξε μὲ φωνὴν μεγάλην, ἀφῆκε ὁ ἴδιος τὸ πνεῦμα του νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸ σῶμα. ⁵¹Καὶ ἰδοὺ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω, καὶ ἡ γῆ ἐσείσθη καὶ αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν, ⁵¹Καὶ ἰδοὺ τὸ παραπέτασμα τοῦ ναοῦ, ποὺ ἐχώριζε τὰ ἅγια τῶν ἁγίων ἀπὸ τὰ ἅγια, ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἐπάνω ἕως κάτω καὶ ἡ γῆ συνεκλονίσθη ἀπὸ τὸν σεισμὸν καὶ οἱ πέτρες ἐσχίσθησαν ⁵²καὶ τὰ μνημεῖα ἀνεῴχθησαν καὶ πολλὰ σώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων ἠγέρθη, ⁵²καὶ τὰ μνημεῖα εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀνοίχθησαν μόνα των καὶ πολλὰ σώματα τῶν πεθαμένων ἁγίων ἀνεστήθησαν· ⁵³καὶ ἐξελθόντες ἐκ τῶν μνημείων, μετὰ τὴν ἔγερσιν αὐτοῦ εἰσῆλθον εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ ἐνεφανίσθησαν πολλοῖς. ⁵³καὶ ἀφοῦ ἐξήλθαν ἀπὸ τὰ μνημεῖα μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, εἰσήλθαν εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν, τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ παρουσιάσθησαν εἰς πολλούς. ⁵⁴Ὁ δὲ ἑκατόνταρχος καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ τηροῦντες τὸν Ἰησοῦν, ἰδόντες τὸν σεισμὸν καὶ τὰ γενόμενα ἐφοβήθησαν σφόδρα λέγοντες· Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς ἦν οὗτος. ⁵⁴Ὁ δὲ ἑκατόνταρχος καὶ οἱ στρατιῶται, ποὺ ἦσαν μαζῆ του διὰ νὰ φρουροῦν τὸν Ἰησοῦν, ἐφοβήθησαν παρὰ πολὺ καὶ ἔλεγαν· <ἀληθῶς! αὐτὸς ἧτο υἱὸς Θεοῦ>! ⁵⁵Ἦσαν δὲ ἐκεῖ καὶ γυναῖκες πολλαὶ ἀπὸ μακρόθεν θεωροῦσαι, αἵτινες ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας διακονοῦσαι αὐτῷ· ⁵⁵Ἦσαν δὲ ἐκεῖ καὶ πολλαὶ γυναῖκες, αἱ ὁποῖαι ἀπὸ μακρυὰ παρακολουθοῦσαν τὰ γεγονότα. Αὐταὶ ἠκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν καὶ τὸν ὑπηρετοῦσαν. ⁵⁶ἐν αἷς ἦν Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ, καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Ἰωσῆ μήτηρ, καὶ ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου. ⁵⁶Μεταξὺ αὐτῶν ἦσαν ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ, καὶ ἡ μητέρα τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου. Η ταφή του Ιησού⁵⁷Ὀψίας δὲ γενομένης ἦλθεν ἄνθρωπος πλούσιος ἀπὸ Ἁριμαθαίας, τοὔνομα Ἰωσήφ, ὃς καὶ αὐτὸς ἐμαθήτευσε τῷ Ἰησοῦ· ⁵⁷Ἀργὰ δὲ τὸ ἀπόγευμα ᾖλθε ἔνας πλούσιος ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαίαν, ὀνόματι Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος καὶ αὐτὸς εἶχε μαθητεύσει κοντὰ εἰς τὸν Ἰησοῦν. ⁵⁸οὗτος προσελθὼν τῷ Πιλάτῳ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. τότε ὁ Πιλᾶτος ἐκέλευσεν ἀποδοθῆναι τὸ σῶμα. ⁵⁸Αὐτὸς προσῆλθε εἰς τὸν Πιλᾶτον καὶ ἐζήτησε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Τότε ὁ Πιλᾶτος διέταξε νὰ τοῦ δοθῇ. ⁵⁹καὶ λαβὼν τὸ σῶμα ὁ Ἰωσὴφ ἐνετύλιξεν αὐτὸ σινδόνι καθαρᾷ, ⁵⁹Καὶ λαβὼν ὁ Ἰωσὴφ τὸ σῶμα τὸ ἐτύλιξε εἰς σινδόνι καινούριο καὶ καθαρὸ ⁶⁰καὶ ἔθηκεν αὐτὸ ἐν τῷ καινῷ αὐτοῦ μνημείῳ ὃ ἐλατόμησεν ἐν τῇ πέτρᾳ, καὶ προσκυλίσας λίθον μέγαν τῇ θύρᾳ τοῦ μνημείου ἀπῆλθεν. ⁶⁰καὶ τὸ ἔθεσε εἰς τὸ καινούριο μνημεῖον του, τὸ ὁποῖον εἶχε σκαλίσει εἰς τὸν βράχον. Καὶ ἀφοῦ ἐκύλισε ἐμπρὸς εἰς τὴν θύραν τοῦ μνημείου μεγάλον λίθον, ἀνεχώρησε. ⁶¹ἦν δὲ ἐκεῖ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία καθήμεναι ἀπέναντι τοῦ τάφου. ⁶¹Ἦτο δὲ ἐκεῖ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία, αἱ ὁποῖαι ἐκάθηντο ἀπέναντι ἀπὸ τὸν τάφον. Η φρούρηση του τάφου⁶²Τῇ δὲ ἐπαύριον, ἥτις ἐστὶ μετὰ τὴν παρασκευήν, συνήχθησαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι πρὸς Πιλᾶτον ⁶²Κατὰ δὲ τὴν ἑπομένην ἡμέραν, ἡ ὁποία εἶναι ἔπειτα ἀπὸ τὴν Παρασκευήν, δηλαδὴ τὸ Σάββατον, συνεκεντρώθησαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἦλθαν πρὸς τὸν Πιλᾶτον ⁶³λέγοντες· Κύριε, ἐμνήσθημεν ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπεν ἔτι ζῶν, μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἐγείρομαι. ⁶³λέγοντες· <κύριε, ἐθυμηθήκαμε ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπε, ἐνῶ ἀκόμη ἐζοῦσε: Ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες θὰ ἀναστηθῶ. ⁶⁴κέλευσον οὖν ἀσφαλισθῆναι τὸν τάφον ἕως τῆς τρίτης ἡμέρας, μήποτε ἐλθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ κλέψωσιν αὐτὸν καὶ εἴπωσι τῷ λαῷ, ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν· καὶ ἔσται ἡ ἐσχάτη πλάνη χείρων τῆς πρώτης. ⁶⁴Δῶσε, λοιπόν, διαταγὴν νὰ φρουρηθῇ ὁ τάφος μέχρι τὴν τρίτην ἡμέραν, μήπως ἔλθουν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ νύκτα, τὸν κλέψουν καὶ ποῦν εἰς τὸν λαόν: Ἀνεστήθη ἐκ τῶν νεκρῶν. Καὶ τότε ἡ τελευταία πλάνη θὰ εἶναι χειροτέρα ἀπὸ τὴν πρώτην, ποὺ μερικοὶ τὸν εἴχαν πιστέψει ὡς Μεσσίαν>. ⁶⁵ἔφη αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Ἔχετε κουστωδίαν· ὑπάγετε ἀσφαλίσασθε ὡς οἴδατε. ⁶⁵Εἶπε εἰς αὐτοὺς ὁ Πιλᾶτος· <ἔχετε εἰς τὴν διάθεσίν σας φρουρά· πηγαίνετε καὶ ἀσφαλίσατε τὸν τάφον, ὅπως γνωρίζετε>. ⁶⁶οἱ δὲ πορευθέντες ἠσφαλίσαντο τὸν τάφον σφραγίσαντες τὸν λίθον μετὰ τῆς κουστωδίας. ⁶⁶Ἐκεῖνοι δὲ ἐπῆγαν καὶ ἀσφάλισαν τὸν τάφον, ἔβαλαν δηλαδὴ σφραγῖδες εἰς τὸν λίθον ποὺ ἔκλειε τὸ μνημεῖον καὶ ἐτοποθέτησαν φρουράν.