Κατὰ Μᾶρκον

1Καὶ εὐθέως ἐπὶ τὸ πρωῒ συμβούλιον ποιήσαντες οἱ ἀρχιερεῖς μετὰ τῶν πρεσβυτέρων καὶ γραμματέων καὶ ὅλον τὸ συνέδριον, δήσαντες τὸν Ἰησοῦν ἀπήνεγκαν καὶ παρέδωκαν τῷ Πιλάτῳ.

1Καὶ ἀμέσως τὸ πρωΐ ἔκαμαν τὴν ἐπίσημον νομικὴν συνεδρίασιν οἱ ἀρχιερεῖς μὲ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς γραμματεῖς καὶ ὅλους τοὺς συνέδρους καὶ ἀφοῦ κατεδίκασαν τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἔδεσαν, τὸν ἔφεραν καὶ τὸν παρέδωσαν ὡς ἐγκληματίαν ἄξιον θανάτου εἰς τὸν Πιλᾶτον.

2καὶ ἐπηρώτησεν αὐτὸν ὁ Πιλᾶτος· Σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῷ· Σὺ λέγεις.

2Καὶ τὸν ἠρώτησε ὁ Πιλᾶτος ἔπειτα ἀπό τὶς κατηγορίες ποὺ εἶχε ἀκούσει ἐναντίον του ἐκ μέρους τῶν Ἑβραίων· <σὺ εἷσαι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων;> Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπεν· <σὺ λέγεις, ὅτι εἷμαι βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων>.

3καὶ κατηγόρουν αὐτοῦ οἱ ἀρχιερεῖς πολλά, αὐτὸς δὲ οὐδὲν ἀπεκρίνατο.

3Καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐπέμειναν νὰ κατηγοροῦν αὐτὸν διὰ πολλὰ ἐγκλήματα, ἄξια θανάτου. Αὐτὸς ὅμως δὲν ἔδιδε καμμίαν ἀπόκρισιν.

4ὁ δὲ Πιλᾶτος πάλιν ἐπηρώτα αὐτὸν λέγων· Οὐκ ἀποκρίνῃ οὐδέν; ἴδε πόσα σου καταμαρτυροῦσιν.

4Ὁ δὲ Πιλᾶτος πάλιν τὸν ἠρώτησε λέγων· <δὲν ἀποκρίνεσαι τίποτε; Κύτταξε, πόσα αὐτοὶ καταθέτουν ἐναντίον σου>!

5ὁ δὲ Ἰησοῦς οὐκέτι οὐδὲν ἀπεκρίθη, ὥστε θαυμάζειν τὸν Πιλᾶτον.

5Ὁ δὲ Ἰησοῦς δὲν ἀπεκρίθη πλέον τίποτε, ὥστε ὁ Πιλᾶτος νὰ θαυμάζῃ (διότι τὸν ἔβλεπε νὰ μὴ προσφεύγῃ εἰς ἀπολογίαν καὶ διαμαρτυρίας ἐναντίον τῶν κατηγόρων του).

6Κατὰ δὲ ἑορτὴν ἀπέλυεν αὐτοῖς ἕνα δέσμιον ὅνπερ ᾐτοῦντο.

6Κάθε δὲ ἑορτὴν τοῦ πάσχα ὁ ἡγεμὼν ἐσυνήθιζε νὰ ἀπολύῃ πρὸς χάριν αὐτῶν ἕνα φυλακισμένον, ἐκεῖνον ποὺ θὰ ἐζητοῦσαν.

7ἦν δὲ ὁ λεγόμενος Βαραββᾶς μετὰ τῶν συστασιαστῶν δεδεμένος, οἵτινες ἐν τῇ στάσει φόνον πεποιήκεισαν.

7Ὑπῆρχε δὲ εἰς τὴν φυλακὴν κάποιος λεγόμενος Βαραββᾶς, δεμένος μαζῆ μὲ τοὺς στασιαστάς, οἱ ὁποῖοι εἰς τὴν γνωστὴν ἀνταρσίαν εἴχαν διαπράξει φόνον.

8καὶ ἀναβοήσας ὁ ὄχλος ἤρξατο αἰτεῖσθαι καθὼς ἀεὶ ἐποίει αὐτοῖς.

8Καὶ ἐκραύγασε δυνατὰ ὁ ὄχλος καὶ ἤρχισαν νὰ ζητοῦν ἀπὸ τὸν Πιλᾶτον νὰ ἀπολύσῃ ἕνα δέσμιον, ὅπως πάντοτε ἐσυνήθιζε νὰ κάμνῃ εἰς αὐτούς.

9ὁ δὲ Πιλᾶτος ἀπεκρίθη αὐτοῖς λέγων· Θέλετε ἀπολύσω ὑμῖν τὸν βασιλέα τῶν Ἰουδαίων;

9Ὁ δὲ Πιλᾶτος ἀπήντησε καὶ τοὺς εἶπε· <Θέλετε νὰ ἀπολύσω πρὸς χάριν σας τὸν βασιλέα τῶν Ἰουδαίων;>

10ἐγίνωσκε γὰρ ὅτι διὰ φθόνον παραδεδώκεισαν αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς.

10Καὶ ἐπρότεινε τοῦτο, διότι ἐγνώριζεν, ὅτι ἕνεκα φθόνου τὸν εἴχαν παραδώσει οἱ ἀρχιερεῖς.

11οἱ δὲ ἀρχιερεῖς ἀνέσεισαν τὸν ὄχλον ἵνα μᾶλλον τὸν Βαραββᾶν ἀπολύσῃ αὐτοῖς.

11Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς ἐξεσήκωσαν καὶ ἔπεισαν τὸν ὄχλον νὰ ζητήσῃ ὅπως ἀπολύσῃ, κατὰ προτίμησίν των, τὸν Βαραββᾶν.

12ὁ δὲ Πιλᾶτος ἀποκριθεὶς πάλιν εἶπεν αὐτοῖς· Τί οὖν θέλετε ποιήσω ὃν λέγετε τὸν βασιλέα τῶν Ἰουδαίων;

12Ὁ δὲ Πιλᾶτος (ὁ ὁποῖος ἕνεκα τῆς δειλείας του ἤθελε νὰ ἀπολύσῃ τὸν Χριστὸν κατὰ χάριν καὶ ὄχι διότι τὸν εὐρῆκε ἀθῶον) ἀπεκρίθη πάλιν καὶ τοὺς εἶπε· <τί λοιπὸν θέλετε νὰ κάμω αὐτόν, ποὺ τὸν ὀνομάζετε βασιλέα τῶν Ἰουδαίων;

13οἱ δὲ πάλιν ἔκραξαν· Σταύρωσον αὐτόν.

13Ἐκεῖνοι δὲ πάλιν ἔκραξαν· <σταύρωσέ τον>.

14ὁ δὲ Πιλᾶτος ἔλεγεν αὐτοῖς· Τί γὰρ ἐποίησε κακόν; οἱ δὲ περισσοτέρως ἔκραξαν· Σταύρωσον αὐτόν.

14Ὁ δὲ Πιλᾶτος ἔλεγε εἰς αὐτούς· <διατὶ θέλετε τὸν θάνατόν του;> Τί κακὸν ἔκαμε; Αὐτοὶ ὀμως εφώναζαν δυνατώτερα· <σταύρωσέ τον>.

15ὁ δὲ Πιλᾶτος βουλόμενος τῷ ὄχλῳ τὸ ἱκανὸν ποιῆσαι, ἀπέλυσεν αὐτοῖς τὸν Βαραββᾶν, καὶ παρέδωκε τὸν Ἰησοῦν φραγελλώσας ἵνα σταυρωθῇ.

15Ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐπειδὴ ἤθελε νὰ ἰκανοποιήσῃ τὸν ὄχλον, ἀπελευθέρωσε τὸν Βαραββᾶν καὶ τὸν Ἰησοῦν, ἀφοῦ πρῶτον διέταξε νὰ τὸν μαστιγώσουν μὲ τὸ φραγγέλιον, τὸν παρέδωσε, διὰ νὰ σταυρωθῇ, (χωρὶς νὰ ὑποπτεύεται ὅτι θὰ προσεφέρετο ἡ μεγάλη λυτρωτικὴ θυσία ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων).

16Οἱ δὲ στρατιῶται ἀπήγαγον αὐτὸν ἔσω τῆς αὐλῆς, ὅ ἐστι πραιτώριον, καὶ συγκαλοῦσιν ὅλην τὴν σπεῖραν·

16Οἱ δὲ στρατιῶται, ἔσυραν τὸν Ἰησοῦν εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς αὐλῆς τοῦ κτηρίου, ὅπου ἕμενε ὁ πραίτωρ, καὶ ἐμάζεψαν ἐκεῖ ὅλην τὴν φρουράν.

17καὶ ἐνδύουσιν αὐτὸν πορφύραν καὶ περιτιθέασιν αὐτῷ πλέξαντες ἀκάνθινον στέφανον,

17Καὶ διὰ νὰ τὸν ἐμπαίξουν ὡς ψευδῆ βασιλέα, τοῦ ἐφόρεσαν κάποιον κόκκινον μανδύαν, τάχα ὡς βασιλικὴν πορφύραν, ἔπλεξαν ἕνα στεφάνι ἀπὸ αγκάθια καὶ τὸ ἔβαλαν γύρῳ εἰς τὸ κεφάλι του, ὡς στέμμα τάχα βασιλικόν.

18καὶ ἤρξαντο ἀσπάζεσθαι αὐτόν· Χαῖρε ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων·

18Καὶ ἤρχισαν νὰ τὸν χαιρετοῦν εἰρωνικὰ καὶ νὰ τοῦ λέγουν· <χαῖρε, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων>.

19καὶ ἔτυπτον αὐτοῦ τὴν κεφαλὴν καλάμῳ καὶ ἐνέπτυον αὐτῷ, καὶ τιθέντες τὰ γόνατα προσεκύνουν αὐτῷ.

19Καὶ ἐκτυποῦσαν τὴν κεφαλὴν του μὲ καλάμι καὶ τὸν ἔφτυναν καὶ ἀφοῦ ἔπεφταν εἰς τὰ γόνατα τὸν προσκυνοῦσαν ἐμπαικτικῶς.

20καὶ ὅτε ἐνέπαιξαν αὐτῷ, ἐξέδυσαν αὐτὸν τὴν πορφύραν καὶ ἐνέδυσαν αὐτὸν τὰ ἱμάτια τὰ ἴδια, καὶ ἐξάγουσιν αὐτὸν ἵνα σταυρώσωσιν αὐτόν.

20Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐνέπαιξαν τοῦ ἔβγαλαν τὸν κόκκινον μανδύαν, τὸν ἔντυσαν μὲ τὰ ἰδικὰ του ροῦχα καὶ τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, διὰ νὰ τὸν σταυρώσουν.

21Καὶ ἀγγαρεύουσι παράγοντά τινα Σίμωνα Κυρηναῖον, ἐρχόμενον ἀπ᾿ ἀγροῦ, τὸν πατέρα Ἀλεξάνδρου καὶ Ρούφου, ἵνα ἄρῃ τὸν σταυρὸν αὐτοῦ.

21Καὶ (ἐπειδὴ ἀπὸ τὰς πολλὰς ταλαιπωρίας καὶ πρὸ παντὸς ἀπὸ τὸ φρικτὸν φραγγέλωμα εἶχε ἐξαντληθῆ καὶ δὲν ἠμποροῦσε νὰ κρατῇ τὸν σταυρόν) ἠγγάρευσαν, διὰ νὰ φέρῃ τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, κάποιον ποὺ ἔτυχε νὰ περνᾷ, Σίμωνα τὸν Κυρηναῖον, ποὺ ἤρχετο ἀπὸ τὸ χωράφι του, τὸν πατέρα τοῦ Ἀλεξάνδρου καὶ τοῦ Ρούφου.

22Καὶ φέρουσιν αὐτὸν ἐπὶ Γολγοθᾶν τόπον, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον κρανίου τόπος.

22Καὶ τὸν ἔφεραν εἰς τόπον, ποὺ λέγεται Γολγοθᾶς, ὄνομα ποὺ μεταφραζόμενον σημαίνει <τόπος κρανίου>.

23καὶ ἐδίδουν αὐτῷ πιεῖν ἐσμυρνισμένον οἶνον· ὁ δὲ οὐκ ἔλαβε.

23Καὶ (διὰ νὰ ναρκώσουν αὐτόν, ὥστε νὰ μὴ αἰσθανθῇ εἰς ὅλην τὴν ὀξύτητα τοὺς πόνους τῆς καθηλώσεως, νὰ μὴ δυσκολεύσῃ δὲ καὶ τοὺς δημίους εἰς τὸ ἔργον των) τοῦ ἔδιναν νὰ πίῃ κρασὶ ἀνακατεμένον μὲ σμύρναν. Αὐτὸς ὅμως δὲ τὸ ἐπῇρε.

24καὶ σταυρώσαντες αὐτὸν διαμερίζονται τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, βάλλοντες κλῆρον ἐπ᾿ αὐτὰ τίς τί ἄρῃ.

24Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐσταύρωσαν, ἐμοίρασαν μεταξὺ των τὰ ἐνδύματά του ρίχνοντες κλῆρον, τί θὰ πάρῃ ὁ καθένας ἀπὸ αὐτά.

25ἦν δὲ ὥρα τρίτη καὶ ἐσταύρωσαν αὐτόν.

25Ἦτο δὲ ἡ ὥρα τρεῖς ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, δηλαδὴ ἐννέα τὸ πρωΐ τότε, ποὺ τὸν ἐσταύρωσαν.

26καὶ ἦν ἡ ἐπιγραφὴ τῆς αἰτίας αὐτοῦ ἐπιγεγραμμένη· Ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

26Καὶ ἧτο γραμμένη ἡ ἐπιγραφὴ τῆς αἰτίας τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου εἰς τὸ ἐπάνω μέρος τοῦ σταυροῦ· <ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων>.

27Καὶ σὺν αὐτῷ σταυροῦσι δύο λῃστάς, ἕνα ἐκ δεξιῶν καὶ ἕνα ἐξ εὐωνύμων αὐτοῦ.

27Καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἐσταύρωσαν δύο λῃστάς, ἕνα ἀπὸ τὰ δεξιὰ του καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ ἀριστερὰ του (διὰ νὰ παραστήσουν ἔτσι καὶ αὐτὸν ὡς κακοῦργον).

28καὶ ἐπληρώθη ἡ γραφὴ ἡ λέγουσα· καὶ μετὰ ἀνόμων ἐλογίσθη.

28Καὶ ἐπραγματοποιήθηκε ἡ προφητεία τῆς Γραφῆς· <καὶ κατατάχθηκε μεταξὺ ἐκείνων ποὺ παρέβησαν τὸν νόμον καὶ ἐγκλημάτησαν>.

29Καὶ οἱ παραπορευόμενοι ἐβλασφήμουν αὐτὸν κινοῦντες τὰς κεφαλὰς αὐτῶν καὶ λέγοντες· Οὐὰ, ὁ καταλύων τὸν ναὸν καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις οἰκοδομῶν!

29Καὶ αὐτοί, ποὺ ἐπερνοῦσαν εἰς τὸν δρόμον κοντὰ ἀπὸ τὸν σταυρόν, τὸν ἐβλασφημοῦσαν καὶ ἐκινοῦσαν τὰς κεφαλὰς των λέγοντες· <οὐά, σύ ποὺ θὰ ἐκρήμνιζες τὸν ναὸν καὶ εἰς τρεῖς ἡμέρας θὰ τὸν ξανάκτιζες!

30σῶσον σεαυτὸν καὶ κατάβα ἀπὸ τοῦ σταυροῦ.

30Σῶσε λοιπὸν τὸν εὐατόν σου καὶ κατέβα ἀπὸ τὸν σταυρόν>.

31ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες πρὸς ἀλλήλους μετὰ τῶν γραμματέων ἔλεγον· Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι.

31Παρομοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες μεταξὺ τους μαζῆ μὲ τοὺς γραμματεῖς ἔλεγαν· <ἄλλους ἔσωσε, τὸν εὐατὸν του ὅμως δὲν ἠμπορεῖ νὰ σώσῃ.

32ὁ Χριστὸς ὁ βασιλεὺς Ἰσραὴλ καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ, ἵνα ἴδωμεν καὶ πιστεύσωμεν αὐτῷ. καὶ οἱ συνεσταυρωμένοι αὐτῷ ὠνείδιζον αὐτόν.

32Ὁ Χριστός, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ἂς κατεβῇ τώρα ἀπὸ τὸν σταυρόν, διὰ νὰ ἴδωμεν καὶ ἡμεῖς τὸ θαῦμα καὶ νὰ πιστεύσωμεν εἰς αὐτόν>. Καὶ οἱ δύο κακοῦργοι, ποὺ ἦσαν σταυρωμένοι μαζῆ μὲ αὐτόν, τὸν ὕβριζαν.

33Γενομένης δὲ ὥρας ἕκτης σκότος ἐγένετο ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης·

33Ὅταν δὲ ἡ ὥρα ἔγινε ἓξ ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, δηλαδὴ δώδεκα μεσημέρι, ἀπλώθηκε σκοτάδι εἰς ὅλην τὴν γῆν ἕως τὰς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα.

34καὶ τῇ ὥρᾳ τῇ ἐνάτῃ ἐβόησεν ὁ Ἰησοῦς φωνῇ μεγάλῃ λέγων· Ἐλωῒ Ἐλωῒ, λιμᾶ σαβαχθανί; ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον, ὁ Θεός μου ὁ Θεός μου, εἰς τί με ἐγκατέλιπες;

34Καὶ κατὰ τὴν τρίτην ὥραν τοῦ ἀπογεύματος ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν ὁ Κύριος· <Ἐλωΐ, Ἐλωΐ, λιμὰ σαβαχθανί>, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν ἑρμηνεύεται <Θεέ μου, Θεέ μου διατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;>

35καί τινες τῶν παρεστηκότων ἀκούσαντες ἔλεγον· Ἴδε Ἠλίαν φωνεῖ.

35Καὶ μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς ποὺ ἔστεκαν ἐκεῖ, ὅταν ἤκουσαν τὸν λόγον αὐτόν, ἔλεγαν· <κύτταξε, φωνάζει τὸν Ἠλίαν>. (Αὐτοὶ δὲν ἐγνώριζαν τὴν ἐβραϊκὴν γλῶσσαν διὰ νὰ ἐννοήσουν τὴν φράσιν. Ἀλλὰ καὶ ἂν τὴν ἐγνώριζαν θὰ τοὺς ἧτο ἐντελῶς ἀδύνατον νὰ εἰσχωρήσουν εἰς τὸ ἀνερμήνευτον μυστήριον τῆς ἐγκαταλείψεως τοῦ Κυρίου).

36δραμὼν δέ εἷς καὶ γεμίσας σπόγγον ὄξους περιθεὶς τε καλάμῳ ἐπότιζεν αὐτόν λέγων· Ἄφετε ἴδωμεν εἰ ἔρχεται Ἠλίας καθελεῖν αὐτόν.

36Ἔτρεξε δὲ ἔνας, ἐγέμισε μὲ ξύδι ἕνα σφουγγάρι καὶ ἀφοῦ τὸ ἔβαλε γύρῳ ἀπὸ ἕνα καλάμι, τὸν ἐπότιζε λέγων· <ἀφῆστε, διὰ νὰ ἴδωμεν, ἐὰν θὰ ἔλθῃ ὁ Ἠλίας νὰ τὸν κατεβάσῃ ἀπὸ τὸν σταυρόν>.

37ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀφεὶς φωνὴν μεγάλην ἐξέπνευσε.

37Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀφοῦ ἀφῆκε φωνὴν μεγάλην ἐξέπνευσε.

38Καὶ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω.

38Καὶ ἀμέσως τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ, ποὺ ἐχώριζε τὰ ἅγια ἀπὸ τὰ ἁγία τῶν ἁγίων, ἐσχίσθη εἰς τὰ δύο ἀπὸ ἐπάνω ἕως κάτω.

39Ἰδὼν δὲ ὁ κεντυρίων ὁ παρεστηκὼς ἐξ ἐναντίας αὐτοῦ ὅτι οὕτω κράξας ἐξέπνευσεν, εἶπεν· Ἀληθῶς ὁ ἄνθρωπος οὗτος υἱὸς ἦν Θεοῦ.

39Ὅταν δὲ ὁ ἑκατόνταρχος, ποὺ ἐστέκετο ἀπέναντί του, εἶδεν ὅτι ὁ Ἰησοῦς, ἀφοῦ ἔκραξε μὲ ἰσχυρὰν φωνὴν (πρᾶγμα ποὺ μαρτυροῦσε ἰσχὺν καὶ ὄχι ἐξαντλησιν) παρέδωσε τὸ πνεῦμα του, εἶπε· <ἀλήθεια· ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἧτο Υἱὸς Θεοῦ>.

40Ἦσαν δὲ καὶ γυναῖκες ἀπὸ μακρόθεν θεωροῦσαι, ἐν αἷς ἦν καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου τοῦ μικροῦ καὶ Ἰωσῆ μήτηρ καὶ Σαλώμη,

40Ἦσαν δὲ καὶ μερικαὶ γυναῖκες, ποὺ ἀπὸ μακρυὰ παρακολουθοῦσαν τὰ γεγονότα, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἧτο καὶ ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καὶ ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου τοῦ μικροῦ καὶ τοῦ Ἰωσῆ, καὶ ἡ Σαλώμη.

41αἳ καὶ ὅτε ἦν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ ἠκολούθουν αὐτῷ καὶ διηκόνουν αὐτῷ, καὶ ἄλλαι πολλαὶ αἱ συναναβᾶσαι αὐτῷ εἰς Ἱεροσόλυμα.

41Αὐταὶ καὶ ὅταν εὑρίσκετο ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Γαλιλαίαν τὸν ἀκολουθοῦσαν καὶ τὸν ὑπηρετοῦσαν. Ἦσαν ἀκόμη καὶ πολλαὶ ἄλλαι, αἱ ὁποῖαι εἴχαν ἀνεβῆ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

42Καὶ ἤδη ὀψίας γενομένης, ἐπεὶ ἦν παρασκευή, ὅ ἐστι προσάββατον,

42Καὶ ἀργὰ πλέον τὸ ἀπόγευμα, ἐπειδὴ ἧτο Παρασκευή, παραμονὴ τοῦ Σαββάτου, πρὶν δύσῃ ὁ ἥλιος καὶ ἀρχίσῃ ἡ ἀργία τοῦ Σαββάτου,

43ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἁριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ.

43ᾖλθεν ὁ Ἰωσήφ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Ἀριμαθαίαν, διακεκριμένος καὶ εὐϋπόληπτος βουλευτής, ὁ ὁποῖος εἶχε πιστεύσει εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἐπερίμενε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς ἐτόλμησε καὶ παρουσιάσθηκε μὲ θάρρος εἰς τὸν Πιλᾶτον καὶ ἐζήτησε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ.

44ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε·

44Ὁ δὲ Πιλᾶτος ἠπόρησε, ἐὰν τόσον γρήγορα πράγματι ἀπέθανε ὁ Ἰησοῦς. Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσε τὸν ἑκατόνταρχον, τὸν ἠρώτησε, ἐὰν εἶχε πολλὴν ὥραν ποὺ ἀπέθανε ὁ Ἰησοῦς.

45καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ.

45Καὶ ὅταν ἐπληροφορήθη ἀπὸ τὸν ἑκατόνταρχον τὸ γεγονός, ἐχάρισε εἰς τὸν Ἰωσὴφ τὸ σῶμα.

46καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου.

46Καὶ ἐκεῖνος, ἀφοῦ ἠγόρασε καινούριο σινδόνι καὶ τὸν ἐκατέβασε ἀπὸ τὸν σταυρόν, ἐτύλιξε τὸ σῶμα εἰς τὸ σινδόνι καὶ ἔβαλε αὐτὸν εἰς μνημεῖον, ποὺ ἧτο σκαμμένον εἰς βράχον· καὶ ἐκύλισε βαρὺν λίθον ἐπάνω εἰς τὴν θύραν τοῦ μνημείου.

47ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται.

47Ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰωσῆ παρακολουθοῦσαν μὲ προσοχήν, ποὺ ἐτέθη τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου.