Κατὰ Ματθαῖον

1Ἐν δὲ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς τῆς οἰκίας ἐκάθητο παρὰ τὴν θάλασσαν·

1Κατὰ δὲ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐβγῆκε ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ ἐκάθησε κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν.

2καὶ συνήχθησαν πρὸς αὐτὸν ὄχλοι πολλοί, ὥστε αὐτὸν εἰς πλοῖον ἐμβάντα καθῆσθαι, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν εἱστήκει.

2Καὶ συγκεντρώθησαν πλησίον πολλὰ πλήθη λαοῦ, ὥστε νὰ ἀνεβῇ αὐτὸς εἰς ἕνα ἐκεῖ πλοιάριον καὶ νὰ καθήσῃ, ἐνῶ ὅλος ὁ ἄλλος λαὸς ἐστέκετο εἰς τὴν παραλίαν.

3καὶ ἐλάλησεν αὐτοῖς πολλὰ ἐν παραβολαῖς λέγων·

3Καὶ ἐκήρυξεν εἰς αὐτοὺς πολλὰς ἀληθείας μὲ παραβολὰς καὶ εἶπε·

4Ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπείραι. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ἃ μὲν ἔπεσεν παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ ἐλθόντα τὰ πετεινὰ κατέφαγεν αὐτά·

4<Ἰδοὺ ἐβγῆκε εἰς τὸ χωράφι ὁ γεωργός, διὰ νὰ σπείρῃ, καὶ ἐνῶ αὐτὸς ἔσπερνε, ἄλλοι μὲν σπόροι ἔπεσαν κοντὰ εἰς τὸν δρόμον καὶ ἦλθαν τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοὺς κετέφαγαν.

5ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὰ πετρώδη ὅπου οὐκ εἶχε γῆν πολλήν, καὶ εὐθέως ἐξανέτειλε διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς.

5Ἄλλοι δὲ ἔπεσαν εἰς τὴν πετρώδη περιοχήν, ὅπου δὲν ὑπῆρχε πολὺ χῶμα καὶ ἀμέσως ἐβλάστησαν πρὶν ρίξουν βαθειὲς ρίζες, διότι δὲν ὑπῆρχε βάθος γῆς.

6ἡλίου δὲ ἀνατείλαντος ἐκαυματίσθη, καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ῥίζαν ἐξηράνθη·

6Ὅταν δὲ ἀνέτειλε ὁ ἥλιος, δὲν ἄνθεξαν εἰς τὸν καύσωνα καὶ ἐπειδὴ δὲν εἴχαν ρίζαν ἐξηράνθησαν.

7ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι καὶ ἀπέπνιξαν αὐτά·

7Ἄλλοι δὲ σπόροι ἔπεσαν εἰς περιοχήν, ὅπου ὑπήρχαν ρίζαι καὶ σπόροι ἀπὸ ἀγκάθια. Καὶ ἀνεπτύχθησαν τὰ ἀγκάθια καὶ τοὺς ἔπνιξαν τελείως.

8ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν καὶ ἐδίδου καρπὸν ὃ μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἑξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα.

8Ἄλλοι δὲ ἔπεσαν εἰς τὴν ἔφορον γῆν καὶ ἀπέδωσαν καρπόν, ἄλλος μὲν σπόρος ἑκατόν, ἄλλος δὲ ἐξήκοντα καὶ ἄλλος τριάκοντα.

9ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

9Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀνοικτὰ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς του καὶ καλὴν διάθεσιν, διὰ νὰ δέχεται τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἂς ἀκούῃ αὐτά που λέγω>.

10Καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ εἶπον αὐτῷ· Διὰ τί ἐν παραβολαῖς λαλεῖς αὐτοῖς;

10Καὶ οἱ μαθηταί, ἀφοῦ τὸν ἐπλησίασαν, τοῦ εἶπαν· <διατὶ τοὺς ὁμιλεῖς μὲ παραβολάς;>

11ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Ὅτι ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐκείνοις δὲ οὐ δέδοται.

11Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· <διότι εἰς σᾶς μέν, διὰ τὴν ἀγαθὴν διάθεσίν σας, ἔχει δοθῇ τὸ χάρισμα νὰ ἐννοῆτε τὰς μυστηριώδεις ἀληθείας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, εἰς ἐκείνους ὅμως δὲν ἔχει δοθῇ.

12ὅστις γὰρ ἔχει, δοθήσεται αὐτῷ καὶ περισσευθήσεται· ὅστις δὲ οὐκ ἔχει, καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ.

12Ἐπειδὴ εἰς ὅποιον ἔχει καλὴν διάθεσιν καὶ ζωντανὴν πίστιν θὰ δοθῇ μὲ τὸ παραπάνω ἡ πλουσία γνῶσις τῶν θείων ἀληθειῶν. Ἀπὸ ἐκεῖνον δέ ποὺ δὲν ἔχει πίστιν, θὰ ἀφαιρεθῇ καὶ ἡ ὀλίγη ἀκόμη γνῶσις.

13διὰ τοῦτο ἐν παραβολαῖς αὐτοῖς λαλῶ, ὅτι βλέποντες οὐ βλέπουσι καὶ ἀκούοντες οὐκ ἀκούουσι οὐδὲ συνιοῦσι,

13Δι᾿ αυτὸ καὶ τοὺς ὁμιλῶ μὲ παραβολάς, διότι αὐτοί, ἐνῶ βλέπουν τὰ θαύματά μου, δὲν βλέπουν, καὶ ἐνῶ ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν μου, δὲν τὴν ἀκούουν διὰ νὰ ὠφεληθοῦν οὔτε τὴν ἐνοοῦν,

14μήποτε ἐπιστρέψωσι· καὶ τότε πληρωθήσεται αὐτοῖς ἡ προφητεία Ἡσαΐου ἡ λέγουσα· ἀκοῇ ἀκούσετε καὶ οὐ μὴ συνῆτε, καὶ βλέποντες βλέψετε καὶ οὐ μὴ ἴδητε·

14μήπως τυχὸν καὶ μετανοήσουν κάποτε. Καὶ ἐκπληρώνεται ἔτσι εἰς αὐτοὺς ἡ προφητεὶα τοῦ Ἠσαΐου, ἡ ὁποία λέγει: Θὰ ἀκούσετε μὲ τὰ αὐτιὰ σας καὶ ὅμως δὲν θὰ ἐννοήσετε καὶ θὰ ἰδῆτε πολὺ καλὰ μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος, ἀλλὰ δὲν θὰ ἰδῆτε μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς.

15ἐπαχύνθη γὰρ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τοῖς ὠσὶ βαρέως ἤκουσαν, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἐκάμμυσαν, μήποτε ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ τοῖς ὠσὶν ἀκούσωσι καὶ τῇ καρδίᾳ συνῶσι καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰάσομαι αὐτούς.

15Διότι ἔγινε χονδρὴ καὶ ἐπωρώθη ἡ καρδία καὶ ὁ νοῦς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ ἐβαρυάκουσαν μὲ τὰ αὐτιὰ τους καὶ ἔκλεισαν τὰ μάτια τους, διὰ νὰ μὴν ἴδουν καμμιὰ φορὰ τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ μὴ ἀκούσουν μὲ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς των καὶ νὰ μὴ ἐννοήσουν μὲ τὴν καρδιά του τὸ κήρυγμα τῆς μετανοίας καὶ ἐπιστρέψουν μετανοημένοι καὶ λάβουν ἔτσι τὴν θεραπείαν.

16ὑμῶν δὲ μακάριοι οἱ ὀφθαλμοὶ ὅτι βλέπουσι, καὶ τὰ ὦτα ὑμῶν ὅτι ἀκούουσιν.

16Ἀλλὰ σεῖς, οἱ πιστοὶ μαθηταί μου, εἷσθε μακάριοι, ποὺ οἱ ὀφθαλμοὶ σας βλέπουν καὶ τὰ αὐτιὰ σας ἀκούουν μὲ προσοχὴν καὶ ἐννοεῖτε τὴν διδασκαλίαν καὶ τὰ ἔργα μου.

17ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν ὅτι πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν ἰδεῖν ἃ βλέπετε, καὶ οὐκ εἶδον, καὶ ἀκοῦσαι ἃ ἀκούετε, καὶ οὐκ ἤκουσαν.

17Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν νὰ ἴδουν αὐτά ποὺ βλέπετε καὶ δὲν τὰ εἶδαν καὶ νὰ ἀκούσουν αὐτά ποὺ ἀκούετε καὶ δὲν τὰ ἤκουσαν.

18Ὑμεῖς οὖν ἀκούσατε τὴν παραβολὴν τοῦ σπείραντος.

18Σεῖς λοιπόν (ποὺ ἐπήρατε ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν δύναμιν νὰ ἐνοεῖτε τὴν διδασκαλίαν μου) ἀκοῦστε τώρα καὶ τὸ νόημα τῆς παραβολῆς τοῦ σπορέως.

19παντὸς ἀκούοντος τὸν λόγον τῆς βασιλείας καὶ μὴ συνιέντος, ἔρχεται ὁ πονηρὸς καὶ αἴρει τὸ ἐσπαρμένον ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ· οὗτός ἐστιν ὁ παρὰ τὴν ὁδὸν σπαρείς.

19Ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον, ποὺ ἀκούει τὸ κήρυγμα τῆς βασιλείας καὶ δὲν ἐνδιαφέρεται νὰ τὸ ἐννοήσῃ, ἔρχεται ὁ πονηρὸς καὶ παίρνει ὅ,τι ἔχει σπαρῆ εἰς τὴν καρδίαν του· αὐτὸν συμβολίζει ὁ σπαρμένος τόπος, ποὺ εἶναι κοντὰ εἰς τὸν δρόμον.

20ὁ δὲ ἐπὶ τὰ πετρώδη σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ εὐθέως μετὰ χαρᾶς λαμβάνων αὐτόν·

20Ἡ περιοχὴ δὲ ἡ πετρώδης, εἰς τὴν ὁποίαν ἔπεσε ἄλλος σπόρος, συμβολίζει τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἀκούει τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀμέσως τὸν παίρνει καὶ τὸν δέχεται μὲ χαράν.

21οὐκ ἔχει δὲ ῥίζαν ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ πρόσκαιρός ἐστι, γενομένης δὲ θλίψεως ἢ διωγμοῦ διὰ τὸν λόγον εὐθὺς σκανδαλίζεται.

21Ὁ λόγος ὅμως δὲν ρίπτει βαθεῖαν ρίζαν εἰς αὐτόν, διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ἀσταθὴς καὶ ἐπιπόλαιος καὶ ὅταν συμβῇ θλῖψις ἢ διωγμὸς ἀμέσως κλονίζεται καὶ χάνει τὸν ζῆλον του καὶ τὴν πίστιν του.

22ὁ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων, καὶ ἡ μέριμνα τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου συμπνίγει τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος γίνεται.

22Ἐκεῖνος δέ ποὺ ἐσπάρθηκε εἰς τὰ ἀγκάθια, εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀκούει τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἡ βασανιστικὴ μέριμνα διὰ τὴν ζωὴν αὐτὴν καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου καὶ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν πνίγουν καὶ κάνουν ἀτροφικὸν καὶ ἄκαρπον τὸν λόγον.

23ὁ δὲ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ συνιῶν, ὃς δὴ καρποφορεῖ καὶ ποιεῖ ὃ μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἑξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα.

23Ὁ δὲ σπόρος ποὺ ἔπεσε εἰς τὴν καλὴν γῆν, εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀκούει τὸν λόγον μὲ προσοχὴν καὶ τὸν ἐννοεῖ καὶ τὸν δέχεται· αὐτὸς λοιπὸν καρποφορεῖ καὶ παράγει ἄλλος μὲν ἑκατόν, ἄλλος δὲ ἐξῆντα, ἄλλος δὲ τριάντα>. (Φέρει δηλαδὴ ὡς καρποὺς τῆς γνώσεως τοῦ θείου θελήματος ἔργα ἀγαθά, πρωχωρεῖ εἰς τὸν ἁγιασμὸν καὶ γίνεται τέκνον τοῦ Θεοῦ).

24Ἄλλην παραβολὴν παρέθηκεν αὐτοῖς λέγων· Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ σπείραντι καλὸν σπέρμα ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ·

24Ἄλλην παραβολὴν προσέφερεν εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπεν· <ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία) εἶναι ὁμοία μὲ ἄνθρωπον ποὺ ἔσπειρε καλὸν σπόρον εἰς τὸν ἀγρὸν του.

25ἐν δὲ τῷ καθεύδειν τοὺς ἀνθρώπους ἦλθεν αὐτοῦ ὁ ἐχθρὸς καὶ ἔσπειρε ζιζάνια ἀνὰ μέσον τοῦ σίτου καὶ ἀπῆλθεν.

25Τὴν ὥραν ὅμως ποὺ ἐκοιμῶντο οἱ ἄνθρωποί του, ᾖλθεν ὁ ἐχθρὸς του, ὁ διάβολος, (ποὺ ἔχει ὡς ἔργον του νὰ ἀντιδρᾷ εἰς τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ σπείρῃ ἀμφιβολίας καὶ συγχύσεις καὶ παρεξηγήσεις εἰς τοὺς ἀνθρώπους), ἔσπειρε ζιζάνια ἀνάμεσα εἰς τὸ σιτάρι καὶ ἔφυγε.

26ὅτε δὲ ἐβλάστησεν ὁ χόρτος καὶ καρπὸν ἐποίησε, τότε ἐφάνη καὶ τὰ ζιζάνια.

26Ὅταν δὲ μετ᾿ ὀλίγον ἐβλάστησαν τὰ στάχυα καὶ ἔκαμαν καρπόν, τότε ἐφάνησαν καὶ τὰ ζιζάνια ἀνάμεσα εἰς αὐτά.

27προσελθόντες δὲ οἱ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότου εἶπον αὐτῷ· κύριε, οὐχὶ καλὸν σπέρμα ἔσπειρας ἐν τῷ σῷ ἀγρῷ; πόθεν οὖν ἔχει ζιζάνια;

27Οἱ δὲ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότου προσελθόντες τοῦ εἶπαν μὲ ἀπορίαν καὶ λύπην: Κύριε, ἐσὺ δὲν ἔσπειρες ἐκλεκτὸν σπόρον εἰς τὸ χωράφι σου; Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν ἔχει τὰ ζιζάνια;

28ὁ δὲ ἔφη αὐτοῖς· ἐχθρὸς ἄνθρωπος τοῦτο ἐποίησεν. οἱ δὲ δοῦλοι εἶπον αὐτῷ· θέλεις οὖν ἀπελθόντες συλλέξωμεν αὐτά;

28Εἶπε δὲ ἐκεῖνος εἰς αὐτούς· ἔνας ἐχθρὸς ἄνθρωπος ἔκαμε τοῦτο. Οἱ δοῦλοι τοῦ εἶπαν· θέλεις λοιπὸν νὰ πᾶμε νὰ μαζέψωμε τὰ ζιζάνια;

29ὁ δέ ἔφη· οὔ, μήποτε συλλέγοντες τὰ ζιζάνια ἐκριζώσητε ἅμα αὐτοῖς τὸν σῖτον·

29Ἐκεῖνος ὅμως εἶπε, ὄχι, μήπως τυχὸν καθὼς θὰ μεζεύετε τὰ ζιζάνια, ξερριζώσετε μαζῆ μὲ αὐτὰ καὶ τὸ σιτάρι.

30ἄφετε συναυξάνεσθαι ἀμφότερα μέχρι τοῦ θερισμοῦ, καὶ ἐν καιρῷ τοῦ θερισμοῦ ἐρῶ τοῖς θερισταῖς· συλλέξατε πρῶτον τὰ ζιζάνια καὶ δήσατε αὐτὰ εἰς δέσμας πρὸς τὸ κατακαῦσαι αὐτά, τὸν δὲ σῖτον συναγάγετε εἰς τὴν ἀποθήκην μου.

30Ἀφῆστε τα νὰ μεγαλώνουν καὶ τὰ δύο μαζῆ ἕως τὸν θερισμόν. Καὶ κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ θερισμοῦ θὰ πῶ εἰς τοὺς θεριστάς: μαζεύσατε πρῶτα τὰ ζιζάνια καὶ δέσατέ τα σὲ δεμάτια, διὰ νὰ τὰ κατακαύσετε. (Δηλαδὴ κατὰ τὴν δευτέρα παρουσίαν μου θὰ πῶ εἰς τοὺς ἀγγέλους μου νὰ ξεχωρίσουν τοὺς πονηροὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὸ πῦρ τῆς κολάσεως). Τὸ δὲ σιτάρι μαζεύσατέ το εἰς τὴν ἀποθήκην μου (δηλαδὴ τοὺς δικαίους συνοδεύσατέ τους εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν)>.

31Ἄλλην παραβολὴν παρέθηκεν αὐτοῖς λέγων· Ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν κόκκῳ σινάπεως, ὃν λαβὼν ἄνθρωπος ἔσπειρεν ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ·

31Ἄλλην παραβολὴν τοὺς ἐδίδαξε καὶ εἶπεν· <ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (ἐπειδὴ εἰς τὴν ἀρχὴν θὰ φανῇ μικρὰ καὶ ἀσήμαντος, θὰ ἔχῃ ὅμως ἕντος αὐτῆς δύναμιν καὶ ζωήν) ὁμοιάζει μὲ κόκκον σιναπιοῦ, τὸν ὁποῖον ἐπῇρε ἔνας ἄνθρωπος καὶ τὸν ἔσπειρε εἰς τὸ χωράφι του.

32ὃ μικρότερον μέν ἐστι πάντων τῶν σπερμάτων, ὅταν δὲ αὐξηθῇ μεῖζον τῶν λαχάνων ἐστὶ καὶ γίνεται δένδρον, ὥστε ἐλθεῖν τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατασκηνοῦν ἐν τοῖς κλάδοις αὐτοῦ.

32Αὐτὸς ὁ κόκκος εἶναι μικρότερος ἀπὸ ὅλους τοὺς σπόρους. Ὅταν ὅμως σπαρῇ καὶ μεγαλώσῃ, εἶναι ἀπὸ ὅλα τὰ λάχανα μεγαλύτερον καὶ γίνεται δένδρον, ὥστε νὰ ἔρχωνται τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ νὰ φωλιάζουν εἰς τοὺς κλάδους του>.

33Ἄλλην παραβολὴν ἐλάλησεν αὐτοῖς· Ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ζύμῃ, ἣν λαβοῦσα γυνὴ ἐνέκρυψεν εἰς ἀλεύρου σάτα τρία, ἕως οὗ ἐζυμώθη ὅλον.

33Ἄλλη παραβολὴν ἐδίδαξεν εἰς αὐτούς· <ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὁμοιάζει μὲ τὸ προζύμι, ποὺ τὸ ἐπῆρε μιὰ γυναῖκα καὶ τὸ ἀνακάτεψε μὲ πολὺ ἀλεύρι, ἕως ὅτου αὐτὸ ἐζυμώθη ὅλο καὶ ἔγινε κατάλληλο γιὰ ψωμί>. (Ἔτσι καὶ τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν θὰ εἰσχωρήσῃ εἰς τὰς κοινωνίας τῶν ἀνθρώπων καὶ θὰ ζυμώσῃ τὰς καλοπροαιρέτους ψυχάς).

34Ταῦτα πάντα ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐν παραβολαῖς τοῖς ὄχλοις, καὶ χωρὶς παραβολῆς οὐδὲν ἐλάλει αὐτοῖς·

34Ὅλα αὐτὰ ἐδίδαξεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ πλήθη μὲ παραβολὰς καὶ χωρὶς παραβολὴν κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον τίποτε δὲν ἐδίδασκεν εἰς αὐτούς.

35ὅπως πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἀνοίξω ἐν παραβολαῖς τὸ στόμα μου, ἐρεύξομαι κεκρυμμένα ἀπὸ καταβολῆς κόσμου.

35Καὶ ἔτσι ἐπραγματοποιήθη αὐτό που εἶχε λεχθῆ ἀπὸ τὸν προφήτην· <θὰ ἀνοίξω τὸ στόμα μου μὲ παραβολάς, θὰ βροντοφωνήσω καὶ θὰ φανερώσω πράγματα, ποὺ ἦσαν κρυμμένα ἀπὸ τότε ποὺ ἐτέθησαν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ τὰ θεμέλια τοῦ κόσμου>.

36Τότε ἀφεὶς τοὺς ὄχλους ἦλθεν εἰς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ. Καὶ προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Φράσον ἡμῖν τὴν παραβολὴν τῶν ζιζανίων τοῦ ἀγροῦ.

36Τότε ἀφῆκε ὁ Χριστὸς τὰ πλήθη καὶ ᾖλθεν εἰς τὴν οἰκίαν, ὅπου κυρίως ἕμενε κατὰ τὸν καιρὸν τῆς δημοσίας δράσεώς του. Καὶ ἦλθαν πρὸς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ του καὶ τοῦ εἶπαν· <ἐξήγησέ μας τὴν παραβολὴν τῶν ζιζανίων τοῦ ἀγροῦ>.

37ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Ὁ σπείρων τὸ καλὸν σπέρμα ἐστὶν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου·

37Ὁ δὲ Κύριος ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· <Ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει τὸν καλὸν σπόρον εἶναι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδὴ ἐγώ.

38ὁ δὲ ἀγρός ἐστιν ὁ κόσμος· τὸ δὲ καλὸν σπέρμα, οὗτοί εἰσιν οἱ υἱοὶ τῆς βασιλείας· τὰ δὲ ζιζάνιά εἰσιν οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ·

38Ἀγρὸς δὲ εἶναι ὁ κόσμος. Ὁ καλὸς σπόρος εἶναι τὰ τέκνα τῆς οὐρανίου βασιλείας· τὰ δὲ ζιζάνια εἶναι τὰ τέκνα τοῦ πονηροῦ, τοῦ διαβόλου.

39ὁ δὲ ἐχθρὸς ὁ σπείρας αὐτά ἐστιν ὁ διάβολος· ὁ δὲ θερισμὸς συντέλεια τοῦ αἰῶνός ἐστιν· οἱ δὲ θερισταὶ ἄγγελοί εἰσιν.

39Ὁ δὲ ἐχθρός, ποὺ ἔσπειρε τὰ ζιζάνια αὐτά, εἶναι ὁ διάβολος· ὁ θερισμὸς ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου καὶ θερισταὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ.

40ὥσπερ οὖν συλλέγεται τὰ ζιζάνια καὶ πυρὶ καίεται, οὕτως ἔσται ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος·

40Ὅπως λοιπὸν εἰς τὰ χωράφια μαζεύονται τὰ ζιζάνια καὶ κατακαίονται εἰς τὴν φωτιά, ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ εἰς τὴν συντέλειαν τοῦ κόσμου.

41ἀποστελεῖ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ, καὶ συλλέξουσιν ἐκ τῆς βασιλείας αὐτοῦ πάντα τὰ σκάνδαλα καὶ τοὺς ποιοῦντας τὴν ἀνομίαν,

41Θὰ στείλῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Θεάνθρωπος καὶ κριτὴς τῆς οἰκουμένης, τοὺς ἀγγέλους του καὶ θὰ μαζεύσουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν του ποὺ θὰ ἔχῃ ἁπλωθῆ εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην, ὅλους ἐκείνους ποὺ βάζουν σκάνδαλα, διὰ νὰ πέσουν εἰς τὴν ἁμαρτίαν οἱ ἄλλοι καὶ ἐκείνους ποὺ διαπράττουν τὰς ἀνομίας.

42καὶ βαλοῦσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.

42Καὶ θὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὸ φοβερὸ καμίνι τοῦ ἀσβέστου πυρός, δηλαδὴ εἰς τὴν αἰωνίαν κόλασιν. Ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν ὀδόντων.

43Τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν. ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

43Τότε οἱ δίκαιοι θὰ λάμψουν ἔνδοξοι σὰν τὸν ἥλιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ οὐρανίου Πατρὸς των. Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ (καὶ ἂς κανονίσῃ ὑπεύθυνα τὴν θέσιν του ἀπέναντι αὐτῶν, ποὺ ἀκούει. Θὰ δώσῃ λόγον διὰ τὸν λόγον ποὺ ἔχει ἀκούσει).

44Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν θησαυρῷ κεκρυμμένῳ ἐν τῷ ἀγρῷ, ὃν εὑρὼν ἄνθρωπος ἔκρυψε, καὶ ἀπὸ τῆς χαρᾶς αὐτοῦ ὑπάγει καὶ πάντα ὅσα ἔχει πωλεῖ καὶ ἀγοράζει τὸν ἀγρὸν ἐκεῖνον.

44Πάλιν ὁμοιάζει ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ ἀνεκτίμητον θησαυρόν, κρυμμένον εἰς ἕνα χωράφι, τὸν ὁποῖον εὑρῆκε κάποιος ἄνθρωπος καὶ τὸν ἀπέκρυψε εἰς αὐτὸ τὸ χωράφι, καὶ ἀπὸ τὴν μεγάλην χαρὰν του πηγαίνει καὶ πωλεῖ ὅλα ὅσα ἔχει καὶ ἀγοράζει ἐκεῖνον τὸν ἀγρόν. (Ἀξίζει νὰ ἀπαρνηθῇ κανεὶς ὅλα τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ διὰ νὰ κερδήσῃ τοὺς θησαυροὺς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν).

45Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ ἐμπόρῳ ζητοῦντι καλοὺς μαργαρίτας·

45Εἶναι πάλιν ὁμοία ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ ἔμπορον, ὁ ὅποιος ζητεῖ νὰ ἀγοράσῃ πολύτιμα μαργαριτάρια.

46ὃς εὑρὼν ἕνα πολύτιμον μαργαρίτην ἀπελθὼν πέπρακε πάντα ὅσα εἶχε καὶ ἠγόρασεν αὐτόν.

46Αὐτός, ὅταν εὕρηκε ἕνα μαργαριτάρι μεγάλης ἀξίας, ἐπῆγε ἀμέσως καὶ ἐπώλησε ὅλα ὅσα εἶχε καὶ τὸ ἀγόρασε. (Ἔτσι καὶ ὁ πιστός, σὰν καλὸς ἔμπορος ποὺ ξέρει τὸ συμφέρον του, θυσιάζει μὲ προθυμίαν τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ τῆς παρούσης ζωῆς, διὰ νὰ κερδήσῃ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ).

47Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν σαγήνῃ βληθείσῃ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐκ παντὸς γένους συναγαγούσῃ·

47Πάλιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁμοία μὲ δίκτυον, ποὺ ἐρίφθηκε εἰς τὴν θάλασσαν καὶ περιέκλεισε ψάρια ἀπὸ κάθε εἶδος.

48ἣν, ὅτε ἐπληρώθη, ἀναβιβάσαντες αὐτὴν ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν καὶ καθίσαντες συνέλεξαν τὰ καλὰ εἰς ἀγγεῖα, τὰ δὲ σαπρὰ ἔξω ἔβαλον.

48Ὅταν δὲ ἐγέμισε, τὸ ἀνέβασαν οἱ ψαράδες ἀπὸ τὸ βάθος εἰς τὴν παραλίαν καὶ ἀφοῦ ἐκάθισαν, ἐμάζευσαν τὰ καλὰ ψάρια εἰς ἀγγεῖα, τὰ δὲ ἀκατάλληλα καὶ ἐπιβλαβῆ διὰ φάγητον τὰ ἐπέταξαν ἔξω.

49οὕτως ἔσται ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος. ἐξελεύσονται οἱ ἄγγελοι καὶ ἀφοριοῦσι τοὺς πονηροὺς ἐκ μέσου τῶν δικαίων

49Ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ εἰς τὴν συντέλειαν τοῦ αἰῶνος· θὰ ἐξέλθουν οἱ ἄγγελοι ἀπὸ τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ συγκεντρώσουν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ θὰ ξεχωρίσουν τοὺς πονηρούς, οἱ ὁποῖοι τώρα εἶναι ἀνακατεμένοι μὲ τοὺς δικαίους.

50καὶ βαλοῦσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.

50Καὶ θὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὴν κάμινον τοῦ ἀσβέστου πυρός, δηλαδὴ εἰς τὴν αἰωνίαν κόλασιν· ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν ὀδόντων>.

51Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Συνήκατε ταῦτα πάντα; λέγουσιν αὐτῷ, Ναί Κύριε.

51Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <τὰ ἐνοήσατε ὅλα αὐτά;> Ἐκεῖνοι τοῦ λέγουν· <ναί, Κύριε>.

52ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Διὰ τοῦτο πᾶς γραμματεὺς μαθητευθεὶς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ὅμοιός ἐστιν ἀνθρώπῳ οἰκοδεσπότῃ ὅστις ἐκβάλλει ἐκ τοῦ θησαυροῦ αὐτοῦ καινὰ καὶ παλαιά.

52Ὁ δὲ Κύριος τοὺς εἶπε· <διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ σᾶς λέγω: Καθένας ποὺ ἐδιδάχθη καὶ ἔμαθε τὰς ἀληθείας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, εἶναι ὅμοιος μὲ πλούσιον νοικοκύρην, ὁ ὅποιος βγάζει ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς αὐτοῦ καινούργια καὶ παλαιά. (Ἔτσι καὶ αὐτὸς θὰ χρησιμοποιῇ, διὰ τὸν εὐατὸν του καὶ τοὺς ἄλλους, πολυτίμους γνώσεις ἀπὸ τὴν Παλαιὰν Διαθήκην καὶ ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς τῆς νέας αὐτῆς διδασκαλίας μου)>.

53Καὶ ἐγένετο ὅτε ἐτέλεσεν ὁ Ἰησοῦς τὰς παραβολὰς ταύτας, μετῆρεν ἐκεῖθεν.

53Καὶ ὅταν ἐτελείωσεν ὁ Ἰησοῦς τὴν διδασκαλίαν αὐτῶν τῶν παραβολῶν, ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ.

54καὶ ἐλθὼν εἰς τὴν πατρίδα αὐτοῦ ἐδίδασκεν αὐτοὺς ἐν τῇ συναγωγῇ αὐτῶν, ὥστε ἐκπλήττεσθαι αὐτοὺς καὶ λέγειν· Πόθεν τούτῳ ἡ σοφία αὕτη καὶ αἱ δυνάμεις;

54Καὶ ἀφοῦ ᾖλθεν εἰς τὴν πατρίδα του, ἐδίδασκε τοὺς Ναζαρηνοὺς εἰς τὴν συναγωγὴν των μὲ τόσην σοφίαν, ὥστε νὰ ἐκπλήσσωνται αὐτοὶ καὶ νὰ λέγουν· <ἀπό ποὺ ὑπάρχει εἰς αὐτὸν αὐτὴ ἡ σοφία καὶ αὐτὰ τὰ θαύματα;

55οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ τοῦ τέκτονος υἱός; οὐχὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ λέγεται Μαριὰμ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ Ἰάκωβος καὶ Ἰωσὴφ καὶ Σίμων καὶ Ἰούδας;

55Δὲν εἶναι αὐτὸς τὸ παδὶ τοῦ μαραγκού; Καὶ δὲν ὀνομάζεται ἡ μητέρα τοῦ Μαριὰμ καὶ οἱ ἀδελφοὶ του Ἰάκωβος καὶ Ἰωσῆς καὶ Σίμων καὶ Ἰούδας;

56καὶ αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ οὐχὶ πᾶσαι πρὸς ἡμᾶς εἰσι; πόθεν οὖν τούτῳ ταῦτα πάντα;

56Καὶ αἱ ἀδελφαὶ του ὅλαι δὲν εὑρίσκονται μαζῆ μας; Ἀφοῦ, λοιπόν, κατάγεται ἀπὸ τόσον πτωχὴν καὶ ταπεινὴν οἰκογένειαν καὶ δὲν ἐσπούδασε πουθενά, ἀπό ποῦ ἐπῇρε καὶ κατέχει ὅλα αὐτά;

57καὶ ἐσκανδαλίζοντο ἐν αὐτῷ. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ ἔστι προφήτης ἄτιμος εἰ μὴ ἐν τῇ πατρίδι καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ.

57Καὶ ἀντὶ νὰ πιστεύσουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἧτο ὁ Μεσσίας, ποὺ ἐπερίμεναν, ἐσκόνταπταν ἐπάνω εἰς τὴν ταπεινὴν του ἐμφάνισιν καὶ ἀπιστοῦσαν πρὸς αὐτόν. Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπεν· <πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν περιφρονεῖται περισσότερον ἔνας προφήτης ὅσον εἰς τὴν πατρίδα του καὶ μέσα εἰς τὸ σπίτι του>.

58καὶ οὐκ ἐποίησεν ἐκεῖ δυνάμεις πολλὰς διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν.

58Καὶ δὲν ἔκανε ἐκεῖ πολλὰ θαύματα, ἕνεκα τῆς ἀπιστίας αὐτῶν.