Κατὰ Ματθαῖον

1Καὶ μεθ᾿ ἡμέρας ἓξ παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ᾿ ἰδίαν·

1Ἔπειτα δὲ ἀπὸ ἓξ ἡμέρας ἐπῇρε μαζῆ του ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Ἰωάννην καὶ ἀνέβηκε μὲ αὐτοὺς μόνον εἰς ὑψηλὸν ὅρος.

2καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς.

2Καὶ μετεμορφώθη ἐμπρὸς εἰς αὐτούς, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὅπως ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἐνδύματά του ἔγιναν λευκὰ ὅπως τὸ φῶς.

3καὶ ἰδοὺ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας μετ᾿ αὐτοῦ συλλαλοῦντες.

3Καὶ ἰδού, ἐφάνησαν εἰς αὐτοὺς ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, οἱ ὁποῖοι συνωμιλοῦσαν μαζῆ του.

4ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε τῷ Ἰησοῦ· Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· εἰ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς, σοὶ μίαν καὶ Μωσεῖ μίαν καὶ μίαν Ἠλίᾳ.

4(Συνεπαρμένος ὁ Πέτρος ἀπὸ τὸ μεγαλειῶδες ἐκεῖνο θέαμα ἔλαβε τὸν λόγον καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἰησοῦν)· <Κύριε καλὰ εἶναι νὰ μείνωμεν ἡμεῖς ἐδῶ· ἐὰν θέλῃς, ἂς κάμωμεν ἐδῶ τρεῖς σκηνάς, μίαν γιὰ σένα, μίαν γιὰ τὸν Μωϋσέα καὶ μίαν γιὰ τὸν Ἠλίαν>.

5ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε·

5Ἐνῶ δὲ ἀκόμη αὐτὸς ὠμιλοῦσε, ἰδοὺ ὁλόφωτος νεφέλη ἐσκίασεν αὐτοὺς καὶ ἰδοὺ ἀκούσθηκε φωνὴ ἀπὸ τὴν νεφέλη, ἡ ὁποία ἔλεγεν· <αὐτὸς εἶναι ὁ μονογενὴς υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς τὸν ὁποῖον διὰ τὴν ἀπόλυτον αὐτοῦ ἀναμαρτησίαν καὶ ἁγιότητα ἔχω εὐαρεστηθῇ. Εἰς αὐτὸν νὰ ὑπακούετε>.

6καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ ἔπεσαν ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα.

6Ὅταν οἱ μαθηταὶ ἤκουσαν αὐτὴν τὴν φωνὴν ἔπεσαν εἰς τὸ χῶμα πρηνεῖς καὶ ἐφοβήθησαν πὰρα πολύ.

7καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἥψατο αὐτῶν καὶ εἶπεν· Ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε.

7Προσῆλθεν ὅμως ὁ Ἰησοῦς, τοὺς ἤγγισε καὶ εἶπε· <σηκωθῆτε, μὴ φοβεῖσθε>.

8ἐπάραντες δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν οὐδένα εἶδον εἰ μὴ τὸν Ἰησοῦν μόνον.

8Ὕψωσαν ἐκεῖνοι τὰ μάτια των καὶ δὲ εἶδαν κανένα παρὰ μόνον τὸν Ἰησοῦν. (Καὶ τότε ἐνόησαν καλύτερα ὅτι περὶ αὐτοῦ ἔγινε ἡ φωνὴ ἐκείνη τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν νεφέλην).

9καὶ καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους ἐνετείλατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Μηδενὶ εἴπητε τὸ ὅραμα ἕως οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ.

9Καὶ ὅταν κατέβαιναν ἀπὸ τὸ ὅρος, ἔδωσεν εἰς αὐτοὺς ἐντολὴν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· <νὰ μὴ πῆτε εἰς κανένα αὐτὸ τὸ ὅραμα, ἕως ὅτου ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀναστηθῆ ἐκ νεκρῶν>.

10Καὶ ἐπηρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Τί οὖν οἱ γραμματεῖς λέγουσιν ὅτι Ἠλίαν δεῖ ἐλθεῖν πρῶτον;

10Καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταί· <διατὶ λοιπὸν οἱ γραμματεῖς λέγουν ὅτι ὁ Ἠλίας πρέπει νὰ ἔλθῃ πρῶτα καὶ ἔπειτα ὁ Μεσσίας;>

11ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Ἠλίας μὲν ἔρχεται πρῶτον καὶ ἀποκαταστήσει πάντα·

11Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· <πράγματι ὁ Ἠλίας θὰ ἔλθῃ πρὶν ἀπὸ τὸν Μεσσίαν καὶ θὰ τακτοποιήσῃ ὅλα σύμφωνα μὲ τὰς Γραφάς.

12λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι Ἠλίας ἤδη ἦλθε, καὶ οὐκ ἐπέγνωσαν αὐτὸν, ἀλλ᾿ ἐποίησαν ἐν αὐτῷ ὅσα ἠθέλησαν· οὕτω καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει πάσχειν ὑπ᾿ αὐτῶν.

12Σᾶς λέγω ὅμως ὅτι ὁ Ἠλίας ᾖλθεν πρὶν ἀπὸ ἐμὲ καὶ δὲν τὸν ἀνεγνώρισαν, ἀλλὰ τοῦ ἔκαμαν ὅσα κακὰ ἡ διεστραμμένη των καρδία ἠθέλησεν. Ἔτσι καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει νὰ πάθῃ ἀπὸ αὐτούς>.

13τότε συνῆκαν οἱ μαθηταὶ ὅτι περὶ Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ εἶπεν αὐτοῖς.

13Τότε κατάλαβαν οἱ μαθηταὶ ὅτι ἐννοοῦσε τὸν Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν, ὁ ὁποῖος εἶχε ἔλθῃ ὡς ἄλλος Ἠλίας.

14Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων·

14Καὶ ὅταν κατέβηκαν καὶ ἦλθαν πρὸς τὸ πλῆθος, ἐπλησίασεν αὐτὸν ἔνας ἄνθρωπος, ποὺ ἐγονάτισε ἐμπρὸς του μὲ εὐλάβειαν καὶ εἶπε·

15Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ.

15<Κύριε σπλαγχνίσου τὸ παιδί μου, διότι σεληνιάζεται καὶ ταλαιπωρεῖται πολὺ φοβερά· διότι πολλὲς φορὲς πίπτει εἰς τὴν φωτιὰ καὶ πολλὲς φορὲς εἰς τὸ νερό.

16καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι.

16Καὶ ἔφερα αὐτὸν πρὸς τοὺς μαθητάς σου μὲ τὴν παράκλησιν νὰ τὸν θεραπεύσουν καὶ αὐτοὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ τοῦ χαρίσουν τὴν θεραπείαν>.

17ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε.

17Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· <ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη ἀπὸ τὴν κακίαν! Ἕως πότε θὰ εἷμαι μαζῆ σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχωμαι; Φέρετέ μου αὐτὸν ἐδῶ>.

18καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.

18Καὶ ἐπέπληξεν ὁ Ἰησοῦς τὸ δαιμόνιον καὶ ἐβγῆκεν αὐτὸ ἀπὸ τὸ παιδί, τὸ ὁποῖον καὶ ἐθεραπεύθη ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνην.

19Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ κατ᾿ ἰδίαν εἶπον· Διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό;

19Τότε ἐπλησίασαν οἱ μαθηταὶ τὸν Ἰησοῦν ἰδιαιτέρως καὶ εἶπαν· <διατὶ ἡμεῖς δὲν ἠμπορέσαμεν νὰ διώξωμε αὐτὸ τὸ δαιμόνιον;> (Εἶπαν δὲ τοῦτο, διότι εἰς ἄλλας περιστάσεις εἴχαν ἐκδιώξει δαιμόνια).

20ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται· καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν.

20Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτούς· <ἕνεκα τῆς ἀπιστίας σας. Διότι σᾶς διαβεβαιώνω, ἐὰν ἔχετε πίστιν σὰν τὸ μικρὸ σπόρο τοῦ σιναπιοῦ, θὰ πῆτε εἰς τὸ βουνὸ τοῦτο· πήγαινε ἀπὸ ἐδῶ ἐκεῖ καὶ θὰ πάῃ καὶ τίποτε δὲν θὰ εἶναι γιὰ σᾶς ἀδύνατον.

21τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ.

21Μάθετε δὲ ὅτι αὐτὸ τὸ εἶδος τῶν δαιμονίων δὲν ἐκδιώκεται παρὰ μὲ προσευχὴν καὶ νηστείαν>.

22Ἀναστρεφομένων δὲ αὐτῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων

22Ἐνῶ δὲ περιήρχοντο εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἶπε εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει νὰ παραδοθῇ εἰς τὰ χέρια μοχθηρῶν ἀνθρώπων

23καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται. καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα.

23καὶ θὰ τὸν θανατώσουν, καὶ κατὰ τὴν τρίτην ἡμέρα θὰ ἀναστηθῇ>. Καὶ ἐλυπήθησαν παρὰ πολὺ οἱ μαθηταί.

24Ἐλθόντων δὲ αὐτῶν εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθον οἱ τὰ δίδραχμα λαμβάνοντες τῷ Πέτρῳ καὶ εἶπον· Ὁ διδάσκαλος ὑμῶν οὐ τελεῖ τὰ δίδραχμα;

24Ὅταν δὲ ἦλθαν εἰς τὴν Καπερναούμ, ἐπλησίασαν τὸν Πέτρον αὐτοί ποὺ εἰσπράττουν ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους τὰ δίδραχμα, ὡς φόρον διὰ τὸν ναόν, καὶ τοῦ εἶπαν· <ὁ διδάσκαλός σας δὲν πληρώνει τὰ δίδραχμα;>

25λέγει, Ναί. καὶ ὅτε εἰσῆλθον εἰς τὴν οἰκίαν, προέφθασεν αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· Τί σοι δοκεῖ, Σίμων; οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἀπὸ τίνων λαμβάνουσι τέλη ἢ κῆνσον; ἀπὸ τῶν υἱῶν αὐτῶν ἢ ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων;

25Λέγει ὁ Πέτρος· <ναί, πληρώνει>. (χωρὶς νὰ σκεφθῇ ὅτι ὁ φόρος κατεβάλλετο καὶ ὡς λύτρον διὰ τὰς ἁμαρτίας καὶ ὅτι ὁ διδάσκαλος ὡς ὁ ἀναμάρτητος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ δὲν ἔπρεπε νὰ πληρώσῃ τέτοιον φόρον). Καὶ ὅταν εἰσῆλθε ὁ Πέτρος εἰς τὸ σπίτι τὸν ἐπρόλαβεν ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· <Τί γνώμην ἔχεις, Σίμων; Οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἀπὸ ποιοὺς παίρνουν φόρους εἰσοδήματος ἢ κεφαλιάτικο; Ἀπὸ τὰ παιδιά των ἢ ἀπὸ τοὺς ξένους;>

26λέγει αὐτῷ ὁ Πέτρος· Ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων, ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἄρα γε ἐλεύθεροί εἰσιν οἱ υἱοί.

26Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· <ἀπὸ τοὺς ξένους>. Εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <ἐπομένως οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως εἶναι ἐλεύθεροι ἀπὸ κάθε εἴδους φόρον. (Ἐγὼ μὲν ὡς ὁ ἀναμάρτητος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ σεῖς οἱ ἀπόστολοί μου εἴμεθα ἀπηλλαγμένοι ἀπὸ κάθε φορολογίαν).

27ἵνα δὲ μὴ σκανδαλίσωμεν αὐτούς, πορευθεὶς εἰς τὴν θάλασσαν βάλε ἄγκιστρον καὶ τὸν ἀναβάντα πρῶτον ἰχθὺν ἆρον, καὶ ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ εὑρήσεις στατῆρα· ἐκεῖνον λαβὼν δὸς αὐτοῖς ἀντὶ ἐμοῦ καὶ σοῦ.

27Ἀλλὰ διὰ νὰ μὴ σκανδαλίσωμεν αὐτοὺς καὶ θεωρήσουν περιφρόνησιν πρὸς τὸν ναὸν τὴν ἄρνησίν μας νὰ πληρώσωμεν τὸν φόρον, πήγαινε εἰς τὴν θάλασσα καὶ ρίξε τὸ ἀγκίστρι καὶ πάρε τὸ πρῶτο ψάρι ποὺ θὰ ἀνεβάσῃς, ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ θὰ εὕρῃς ἕνα ἀσημένιο τετράδραχμο· πάρε τὸ καὶ δῶσε τὸ εἰς αὐτοὺς δι᾿ ἐμὲ καὶ διὰ σέ.