Κατὰ Ματθαῖον

1Ὁμοία γάρ ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ οἰκοδεσπότῃ, ὅστις ἐξῆλθεν ἅμα πρωῒ μισθώσασθαι ἐργάτας εἰς τὸν ἀμπελῶνα αὐτοῦ·

1Διὰ νὰ ἐννοήσετε δὲ αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν, ἀκούσατε μία παραβολήν. Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν εἶναι ὁμοία μὲ ἕνα ἄνθρωπον νοικοκύρην, ὁ ὁποῖος πρωῒ-πρωῒ ἐβγῆκε νὰ μισθώσῃ ἐργάτας διὰ τὸ ἀμπέλι του.

2καὶ συμφωνήσας μετὰ τῶν ἐργατῶν ἐκ δηναρίου τὴν ἡμέραν ἀπέστειλεν αὐτοὺς εἰς τὸν ἀμπελῶνα αὐτοῦ.

2Καὶ ἀφοῦ ἐσυμφώνησε μὲ τοὺς ἐργάτας νὰ τοὺς πληρώνῃ ὡς ἡμερομίσθιον ἕνα δηνάριον, τοὺς ἔστειλε στὸ ἀμπέλι του.

3καὶ ἐξελθὼν περὶ τρίτην ὥραν εἶδεν ἄλλους ἑστῶτας ἐν τῇ ἀγορᾷ ἀργούς,

3Ἐβγῆκε πάλιν κατὰ τὰς ἐννέα τὸ πρωῒ εἰς τὴν ἀγορὰν καὶ εἶδε ἄλλους ἐργάτας νὰ στέκουν ἐκεῖ χωρὶς ἐργασίαν καὶ νὰ περιμένουν μήπως τοὺς μισθώσῃ κανείς.

4καὶ ἐκείνοις εἶπεν· ὑπάγετε καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν ἀμπελῶνα, καὶ ὃ ἐὰν ᾖ δίκαιον δώσω ὑμῖν. οἱ δὲ ἀπῆλθον.

4Καὶ εἰς ἐκείνους εἶπε: Πηγαίνετε καὶ σεῖς εἰς τὸ ἀμπέλι καὶ ὅ,τι εἶναι δίκαιον θὰ σᾶς δώσω. Καὶ ἐκεῖνοι ἐπῆγαν.

5πάλιν ἐξελθὼν περὶ ἕκτην καὶ ἐνάτην ὥραν ἐποίησεν ὡσαύτως.

5Καὶ πάλιν ἐβγῆκε κατὰ τὰς δώδεκα καὶ τὰς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα καὶ ἔκαμε τὸ ἴδιο.

6περὶ δὲ τὴν ἑνδεκάτην ἐξελθὼν εὗρεν ἄλλους ἑστῶτας ἀργούς, καὶ λέγει αὐτοῖς· τί ὧδε ἑστήκατε ὅλην τὴν ἡμέραν ἀργοί;

6Ὅταν δὲ κατὰ τὰς πέντε ἐβγῆκε, εὑρῆκε καὶ ἄλλους ἐργάτας νὰ στέκουν χωρὶς ἐργασίαν καὶ τοὺς λέγει: Διατὶ στέκεσθε ἐδῶ ὅλην τὴν ἡμέραν ἄνεργοι;

7λέγουσιν αὐτῷ· ὅτι οὐδεὶς ἡμᾶς ἐμισθώσατο. λέγει αὐτοῖς· ὑπάγετε καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν ἀμπελῶνα, καὶ ὃ ἐὰν ᾖ δίκαιον λήψεσθε.

7Λέγουν πρὸς αὐτόν: Διότι κανεὶς δὲν μᾶς ἐμίσθωσε. Λέγει εἰς αὐτούς: Πηγαίνετε καὶ σεῖς εἰς τὸ ἀμπέλι μου καὶ ὅ,τι εἶναι δίκαιον θὰ πάρετε.

8ὀψίας δὲ γενομένης λέγει ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος τῷ ἐπιτρόπῳ αὐτοῦ· κάλεσον τοὺς ἐργάτας καὶ ἀπόδος αὐτοῖς τὸν μισθὸν ἀρξάμενος ἀπὸ τῶν ἐσχάτων ἕως τῶν πρώτων.

8Ὅταν δὲ ἐβράδιασε, λέγει ὁ κύριος τοῦ ἀμπελιοῦ εἰς τὸν διαχειριστὴν του: Κάλεσε τοὺς ἐργάτας καὶ δῶσε τους τὸν μισθόν, ἀρχίζοντας ἀπὸ τοὺς τελευταίους καὶ προχωρῶντας εἰς τοὺς πρώτους.

9καὶ ἐλθόντες οἱ περὶ τὴν ἑνδεκάτην ὥραν ἔλαβον ἀνὰ δηνάριον.

9Καὶ ὅταν ἦλθαν αὐτοὶ ποὺ ἔπιασαν δουλειὰ κατὰ τὰς πέντε τὸ ἀπόγευμα, ἐπῆρε ὁ καθένας τους ἀπὸ ἕνα δηνάριον.

10ἐλθόντες δὲ οἱ πρῶτοι ἐνόμισαν ὅτι πλείονα λήψονται, καὶ ἔλαβον καὶ αὐτοὶ ἀνὰ δηνάριον.

10Ὅταν δὲ ἦλθαν οἱ πρῶτοι ἐνόμισαν ὅτι θὰ πάρουν περισσότερα, ἀλλὰ ἐπῆραν καὶ αὐτοὶ ἀπὸ ἕνα δηνάριον.

11λαβόντες δὲ ἐγόγγυζον κατὰ τοῦ οἰκοδεσπότου

11Ὅταν ὅμως τὸ ἐπῆραν, ἐμουρμούριζαν δυσαρεστημένοι ἐναντίον τοῦ οἰκοδεσπότου

12λέγοντες ὅτι οὗτοι οἱ ἔσχατοι μίαν ὥραν ἐποίησαν, καὶ ἴσους ἡμῖν αὐτοὺς ἐποίησας τοῖς βαστάσασι τὸ βάρος τῆς ἡμέρας καὶ τὸν καύσωνα.

12καὶ ἔλεγαν ὅτι αὐτοὶ οἱ τελευταῖοι μίαν μόνον ὥρα ἐδούλεψαν καὶ τοὺς ἐπλήρωσες ἴσα μὲ ἡμᾶς οἱ ὁποῖοι ἐβαστάσαμε τὸ ὁλοήμερον βάρος τῆς ἐργασίας καὶ ὅλον τὸν καύσωνα.

13ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν ἑνὶ αὐτῶν· ἑταῖρε, οὐκ ἀδικῶ σε· οὐχὶ δηναρίου συνεφώνησάς μοι;

13Ὁ οἰκοδεσπότης ἀπεκρίθη καὶ εἶπε εἰς ἕνα ἀπὸ αὐτούς: Φίλε, δὲν σὲ ἀδικῶ· δὲν συνεφώνησες μαζῆ μου ἕνα δηνάριο ὡς ἡμερομίσθιον;

14ἆρον τὸ σὸν καὶ ὕπαγε· θέλω δὲ τούτῳ τῷ ἐσχάτῳ δοῦναι ὡς καὶ σοί.

14Πάρε, λοιπόν, αὐτό ποὺ σοῦ ἀνήκει καὶ πήγαινε. Θέλω δὲ εἰς αὐτὸν τὸν τελευταῖον νὰ δώσω ὅ,τι ἔδωσα καὶ εἰς σέ·

15ἢ οὐκ ἔξεστί μοι ποιῆσαι ὃ θέλω ἐν τοῖς ἐμοῖς, εἰ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρός ἐστιν ὅτι ἐγὼ ἀγαθός εἰμι;

15ἢ μήπως δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ κάνω, ὅ,τι θέλω εἰς τὴν ἰδικήν μου περιουσίαν. ῍Η ἐὰν τὸ μάτι σου εἶναι φθονερὸ καὶ ἀχόρταστο διότι ἐγὼ εἷμαι ἀγαθός, ποῖος πταίει; Ἀσφαλῶς ἡ ἰδική σου μοχθηρία.

16Οὕτως ἔσονται οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καὶ οἱ πρῶτοι ἔσχατοι· πολλοὶ γὰρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.

16Ἔτσι θὰ εἶναι πρῶτοι αὐτοὶ ποὺ ἐκλήθησαν τελευταῖα καὶ εἰργάσθησαν μὲ ζῆλον καὶ θὰ εἶναι τελευταῖοι οἱ πρῶτοι, ἕνεκα τοῦ φθόνου καὶ τῆς χαλαρώσεώς των. Διότι πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν κληθῇ, ὀλίγοι ὅμως εἶναι οἱ ἐκλεκτοί, ποὺ θὰ ἐργασθοῦν μέχρι τέλους μὲ φλογερὰν ἐπιθυμίαν καὶ θερμὸν ζῆλον>.

17Καὶ ἀναβαίνων ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα παρέλαβε τοὺς δώδεκα μαθητὰς κατ᾿ ἰδίαν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ εἶπεν αὐτοῖς·

17Ὅταν δὲ ἀνέβαινε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἐπῇρε τοὺς δώδεκα μαθητὰς του ἰδιαιτέρως καὶ καθὼς ἐβάδιζαν εἰς τὴν ὁδὸν εἶπεν εἰς αὐτούς.

18Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ,

18<Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν τώρα εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ παραδοθῇ εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς καὶ θὰ τὸν καταδικάσουν εἰς θάνατον

19καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσιν εἰς τὸ ἐμπαῖξαι καὶ μαστιγῶσαι καὶ σταυρῶσαι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

19καὶ θὰ τὸν παραδώσουν εἰς τοὺς εἰδωλολάτρας στρατιώτας τῆς Ρώμης, διὰ νὰ τὸν ἐμπαίξουν καὶ νὰ τὸν μαστιγώσουν καὶ νὰ τὸν σταυρώσουν· ἀλλὰ κατὰ τὴν τρίτην ἡμέρα θὰ ἀναστηθῇ>.

20Τότε προσῆλθεν αὐτῷ ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου μετὰ τῶν υἱῶν αὐτῆς προσκυνοῦσα καὶ αἰτοῦσά τι παρ᾿ αὐτοῦ.

20Τότε τὸν ἐπλησίασεν ἡ μητέρα τῶν υἱῶν τοῦ Ζεβεδαίου, μαζῆ μὲ τὰ παιδιά της, τὸν ἐπροσκύνησε μὲ εὐλάβειαν καὶ ἐφαίνετο ὅτι κάτι ἤθελε νὰ ζητήσῃ ἀπὸ αὐτόν.

21ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· Τί θέλεις; λέγει αὐτῷ· Εἰπὲ ἵνα καθίσωσιν οὗτοι οἱ δύο υἱοί μου εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.

21Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτήν· <τί θέλεις;> Λέγει εἰς αὐτόν· <Δῶσε ἐντολὴν νὰ καθίσουν τὰ δύο αὐτὰ παιδιά μου ὁ ἔνας ἀπὸ τὰ δεξιά σου καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ τὰ ἀριστερά σου, ὅταν σὺ θὰ ἀναλάβῃς τὴν βασιλείαν σου>.

22ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ μέλλω πίνειν ἢ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; λέγουσιν αὐτῷ· Δυνάμεθα.

22Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· <δὲν γνωρίζετε, τί ζητεῖτε. Ἠμπορεῖτε νὰ πίετε τὸ ποτήριον τοῦ πόνου, τὸ ὁποῖον ἐγὼ μέλλω νὰ πίω, ἢ νὰ βαπτισθῆτε τὸ βάπτισμα τοῦ αἵματος καὶ τῶν παθημάτων, τὸ ὁποῖον ἐγὼ βαπτίζομαι;> Λέγουν εἰς αὐτόν· <ἠμποροῦμεν>.

23καὶ λέγει αὐτοῖς· Τὸ μὲν ποτήριόν μου πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε· τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων μου οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ᾿ οἷς ἡτοίμασται ὑπὸ τοῦ πατρός μου.

23Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· <τὸ μὲν ποτήριόν μου θὰ τὸ πίετε καὶ τὸ βάπτισμα τῶν παθημάτων, τὸ ὁποῖον ἐγὼ βαπτίζομαι, θὰ βαπτισθῆτε. Τὸ νὰ καθίσετε ὅμως εἰς τὰ δεξιά μου καὶ τὰ ἀριστερά μου δὲν εἶναι ἰδικόν μου δικαίωμα νὰ τὸ δώσω εἰς ὅποιον ἁπλῶς τὸ ζητήσει· ἀλλὰ θὰ δοθῇ ἀπὸ τὸν δίκαιον Πατέρα μου εἰς ἐκείνους διὰ τοὺς ὁποίους ἔχει ἐτοιμασθῆ> (δηλαδὴ διὰ τοὺς πιστοὺς εἰς αὐτὸν καὶ καλοὺς ἀγωνιστὰς εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς).

24Καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἠγανάκτησαν περὶ τῶν δύο ἀδελφῶν.

24Καὶ οἱ δέκα ὅταν ἤκουσαν αὐτά, ἠγανάκτησαν διὰ τὴν φιλόδοξον συμπεριφορὰν τῶν δύο ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπροσπαθοῦσαν νὰ τοὺς παραγκωνίσουν, διὰ νὰ λάβουν αὐτοὶ τὰ μεγαλύτερα ἀξιώματα.

25ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς εἶπεν· Οἴδατε ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν.

25Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς ἐκάλεσε κοντὰ του καὶ τοὺς εἶπε· <ξέρετε, ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν φέρονται δεσποτικῶς πρὸς αὐτὰ σὰν ἀπόλυτοι κυρίαρχοί των καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κατέχουν μεγάλα ἀξιώματα ἀσκοῦν ἀνεξέλεκτον τυραννικὴν κυριαρχίαν εἰς αὐτούς, σὰν νὰ τοὺς ἔχουν δούλους.

26οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος,

26Τέτοιο πρᾶγμα ὅμως μεταξὺ σας δὲν πρέπει νὰ συμβαίνῃ. Ἀλλ᾿ ὅποιος θέλει νὰ ἀναδειχθῇ μέγας μεταξύ σας, ἂς εἶναι ὑπηρέτης σας.

27καὶ ὃς ἂν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται ὑμῶν δοῦλος·

27Καὶ ὅποιος θέλει νὰ εἶναι μεταξύ σας πρῶτος, ὀφείλει νὰ γίνῃ δοῦλος καὶ νὰ προσφέρῃ εἰς ὅλους μὲ ἀγάπην καὶ ταπεινοφροσύνην τὰς ὑπηρεσίας του.

28ὥσπερ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθεν διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

28Ὅπως ἀκριβῶς ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ᾖλθε νὰ ὑπηρετηθῇ, ἀλλὰ νὰ ὑπηρετήσῃ καὶ νὰ δώσῃ τὴν ζωὴν του λύτρον, διὰ νὰ ἐξαγοράσῃ καὶ ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸν αἰώνιον θάνατον πολλούς, οἱ ὁποῖοι θὰ πιστεύσουν εἰς αὐτόν>.

29Καὶ ἐκπορευομένων αὐτῶν ἀπὸ Ἰεριχὼ ἠκολούθησεν αὐτῷ ὄχλος πολύς.

29Καὶ ἐνῶ ἔβγαιναν ἀπὸ τὴν Ἱεριχώ, τὸν ἠκολούθησεν λαὸς πολύς.

30καὶ ἰδοὺ δύο τυφλοὶ καθήμενοι παρὰ τὴν ὁδόν, ἀκούσαντες ὅτι Ἰησοῦς παράγει, ἔκραξαν λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, υἱός Δαυῒδ.

30Καὶ ἰδοὺ δύο τυφλοί, ποὺ ἐκάθηντο παραπλεύρως ἀπὸ τὸν δρόμον, καθὼς ἤκουσαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς διέρχεται, ἐφώναξαν καὶ εἶπαν· <ἐλέησέ μας, Κύριε, σύ ποὺ εἷσαι ὁ ἔνδοξος ἀπόγονος τοῦ Δαυΐδ>.

31ὁ δὲ ὄχλος ἐπετίμησεν αὐτοῖς ἵνα σιωπήσωσιν· οἱ δὲ μεῖζον ἔκραζον λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, υἱός Δαυῒδ.

31Τὸ δὲ πλῆθος τοὺς ἐπέπληξε νὰ σιωπήσουν (διὰ νὰ μὴ ἐνοχλοῦν τάχα τὸν διδάσκαλον). Ἀλλὰ ἐκεῖνοι ἀκόμη δυνατώτερα ἐκραύγαζαν λέγοντες· <ἐλέησέ μας, Κύριε, υἱὲ τοῦ Δαυΐδ>.

32καὶ στὰς ὁ Ἰησοῦς ἐφώνησεν αὐτοὺς καὶ εἶπε· Τί θέλετε ποιήσω ὑμῖν;

32Καί ὁ Ἰησοῦς, ἀφοῦ ἐστάθη, τοὺς ἐκάλεσε κοντὰ του καὶ τοὺς εἶπε· <τί θέλετε νὰ κάμω εἰς σᾶς;>

33λέγουσιν αὐτῷ· Κύριε, ἵνα ἀνοιχθῶσιν ἡμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ.

33Λέγουν εἰς αὐτόν· <Κύριε, θέλομεν νὰ ἀνοιχθοῦν τὰ μάτια μας>.

34σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν, καὶ εὐθέως ἀνέβλεψαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί, καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ.

34Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εὐσπλαγχνίσθη, ἤγγισε τὰ μάτια των καὶ ἀμέσως αὐτοὶ ἀπέκτησαν τὸ φῶς των καὶ μὲ εὐγνωμοσύνην πολλὴν τὸν ἠκολούθησαν.