Κατὰ Ματθαῖον

1Καὶ ἐγένετο ὅτε ἐτέλεσεν ὁ Ἰησοῦς διατάσσων τοῖς δώδεκα μαθηταῖς αὐτοῦ, μετέβη ἐκεῖθεν τοῦ διδάσκειν καὶ κηρύσσειν ἐν ταῖς πόλεσιν αὐτῶν.

1Ὅταν δὲ ἐτελείωσε ὁ Ἰησοῦς νὰ δίδῃ τὰς παραγγελίας αὐτὰς εἰς τοὺς δώδεκα μαθητὰς του καὶ ἐκεῖνοι ἤρχισαν τὴν περιοδείαν των, ἀνεχώρησεν ἀπὸ ἐκεῖ διὰ νὰ διδάξῃ καὶ κηρύξῃ εἰς τὰς πόλεις τῶν Ἰουδαίων.

2Ὁ δὲ Ἰωάννης ἀκούσας ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ τὰ ἔργα τοῦ Χριστοῦ, πέμψας δύο τῶν μαθητῶν αὐτοῦ

2Ὁ Ἰωάννης δὲ ὁ Βαπτιστής, ὅταν ἤκουσε μέσα εἰς τὴν φυλακὴν του τὰ καταπληκτικὰ ἔργα τοῦ Χριστοῦ, ἔστειλε δύο ἀπὸ τοὺς μαθητὰς του

3εἶπεν αὐτῷ· Σὺ εἶ ὁ ἐρχόμενος ἢ ἕτερον προσδοκῶμεν;

3καὶ τὸν ἠρώτησεν· <Σὺ εἷσαι ὁ ἐρχόμενος Μεσσίας ἢ μήπως πρέπει νὰ περιμένωμεν ἄλλον> (Τοῦτο δὲ ἔκαμεν, ὄχι διότι ὁ ἴδιος ἀμφέβαλλε, ἀλλὰ διὰ νὰ στηρίξῃ τοὺς κλονισμένους μαθητὰς του εἰς τὴν πρὸς τὸν Χριστὸν πίστιν).

4καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Πορευθέντες ἀπαγγείλατε Ἰωάννῃ ἃ ἀκούετε καὶ βλέπετε·

4Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε εἰς αὐτούς· <πηγαίνετε καὶ εἴπατε εἰς τὸν Ἰωάννην αὐτά ποὺ ἀκούετε καὶ βλέπετε·

5τυφλοὶ ἀναβλέπουσι καὶ χωλοὶ περιπατοῦσι, λεπροὶ καθαρίζονται καὶ κωφοὶ ἀκούουσι, νεκροὶ ἐγείρονται καὶ πτωχοὶ εὐαγγελίζονται·

5Ὅτι δηλαδὴ τυφλοὶ ἀποκτοῦν τὸ φῶς των, χωλοὶ θεραπεύονται καὶ περιπατοῦν, λεπροὶ καθαρίζονται ἀπὸ τὴν λὲπραν καὶ κωφοὶ ἀποκτοῦν τὴν ἀκοὴν των, νεκροὶ ἀνασταίνονται, περιφρονημένοι δὲ πτωχοὶ καὶ ἄσημοι δέχονται ὁλοπρόθυμα τὴν χαροποιὸν ἀγγελίαν τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

6καὶ μακάριός ἐστιν ὃς ἐὰν μὴ σκανδαλισθῇ ἐν ἐμοί.

6Καὶ μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ δὲν θὰ σκανδαλισθῇ καὶ δὲν θὰ κλονισθῇ εἰς τὴν πίστιν του πρὸς ἐμέ>.

7Τούτων δὲ πορευομένων ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς λέγειν τοῖς ὄχλοις περὶ Ἰωάννου· Τί ἐξήλθετε εἰς τὴν ἔρημον θεάσασθαι; κάλαμον ὑπὸ ἀνέμου σαλευόμενον;

7Ἐνῶ δὲ αὐτοὶ ἐπήγαιναν διὰ νὰ ἀναγγείλουν εἰς τὸν Ἰωάννην ὅσα ἤκουσαν, ἤρχισε ὁ Ἰησοῦς νὰ λέγῃ εἰς τὰ πλήθη περὶ τοῦ Ἰωάννου· <τὶ εἴχατε βγῆ εἰς τὴν ἔρημον νὰ ἰδῆτε; Ἄνθρωπον ὁ ὁποῖος θὰ ὠμοίαζε μὲ καλάμι ποὺ τὸ λυγίζει πρὸς ὄλες τὶς διευθύνσεις ὁ ἄνεμος; Ὀχι βέβαια.

8ἀλλὰ τί ἐξήλθετε ἰδεῖν; ἄνθρωπον ἐν μαλακοῖς ἠμφιεσμένον; ἰδοὺ οἱ τὰ μαλακὰ φοροῦντες ἐν τοῖς οἴκοις τῶν βασιλέων εἰσίν.

8Ἀλλά τί εἴχατε βγῆ νὰ ἰδῆτε; Μαλθακὸν ἄνθρωπον, ντυμένον μὲ μαλακὰ καὶ πολύτιμα ἐνδύματα; Οὔτε. Διότι, ὅπως εἶναι εἰς ὅλους γνωστόν, αὐτοί ποῦ φοροῦν τὰ μαλακὰ ἐνδύματα μένουν μέσα εἰς τὰ ἀνάκτορα τῶν βασιλέων.

9ἀλλὰ τί ἐξήλθετε ἰδεῖν; προφήτην; ναί λέγω ὑμῖν, καὶ περισσότερον προφήτου.

9Ἀλλά τί ἐβγήκατε νὰ ἰδῆτε; Προφήτην; Ναί, σᾶς λέγω καὶ σᾶς τονίζω, καὶ περισσότερον ἀκόμη ἀπὸ προφήτην.

10οὗτος γὰρ ἐστι περὶ οὗ γέγραπται· ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου.

10Διότι αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος, περὶ τοῦ ὁποίου ἔχει γραφῆ (ἀπὸ ἄλλον προφήτην, τὸν Μαλαχίαν): Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἀγγελιοφόρον μου ὀλίγον ἐνωρίτερα ἀπὸ σέ, ὁ ὁποῖος θὰ προετοιμάσῃ ἔμπροσθέν σου τὸν δρόμον σου καὶ θὰ προπαρασκευάσῃ τοὺς ἀνθρώπους νὰ σὲ δεχθοῦν.

11ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐκ ἐγήγερται ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ· ὁ δὲ μικρότερος ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν μείζων αὐτοῦ ἐστιν.

11Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστὴν δὲν ἔχει παρουσιασθῆ μεταξὺ ὅλων, ποὺ ἔχουν γεννηθῆ ἕως τώρα ἀπὸ γυναῖκας. (Τόσον μέγας εἶναι ὁ Ἰωάννης). Ἀλλ᾿ ὁ πλέον ταπεινὸς καὶ ἄσημος πολίτης τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν-τῆς Ἐκκλησίας δηλαδή-ποὺ θεμελιώνεται τώρα, εἶναι, ἀπὸ ἀπόψεως χαρισμάτων καὶ γνώσεων καὶ σωτηρίας, ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστὴν (ὁ ὁποῖος δὲν ἀπήλαυσε ἀκόμη τὴν δωρεὰν καὶ τὴν χάριν τῆς λυτρωτικής μου θυσίας).

12ἀπὸ δὲ τῶν ἡμερῶν Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ ἕως ἄρτι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν.

12Ἄλλη ἐποχὴ ἀρχίζει τώρα, πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ φθάνει μέχρι Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Ἀπὸ τὴν στιγμήν ποὺ ἔκαμε τὴν ἐμφάνισίν του ὁ Ἰωάννης ἕως τώρα, ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἐγκαθιδρύεται εἰς τὴν γῆν, ἀποκτᾶται μὲ ἀγῶνα καὶ ὅσοι ἀγωνίζονται ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ὑπάρχει μέσα των καὶ μέσα εἰς τὸν κόσμον, τὴν ἁρπάζουν καὶ τὴν κρατοῦν σφικτά.

13πάντες γὰρ οἱ προφῆται καὶ ὁ νόμος ἕως Ἰωάννου ἐπροφήτευσαν·

13Ἔχει ἀρχίσει νέα πλέον ἐποχή, διότι ὅλοι οἱ προφῆται καὶ ὁ νόμος τοῦ Μωϋσέως μέχρι τοῦ Ἰωάννου ἐπροφήτευσαν.

14καὶ εἰ θέλετε δέξασθαι, αὐτός ἐστιν Ἠλίας ὁ μέλλων ἔρχεσθαι.

14Καὶ ἐὰν θέλετε, παραδεχθῆτε το· αὐτὸς εἶναι ὁ Ἠλίας ὁ ὁποῖος (ὅπως ἐπροφήτευσε ὁ Μαλαχίας) ἐπρόκειτο νὰ ἔλθῃ πρὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσίου.

15ὁ ἔχων ὦτα ἀκουέτω.

15Ἐγὼ τὰ κηρύττω αὐτὰ καὶ ὅποιος ἔχει αὐτιά, καλὴν δηλαδὴ διάθεσιν, νὰ ἀκούῃ ἂς τὰ ἀκούῃ.

16Τίνι δὲ ὁμοιώσω τὴν γενεὰν ταύτην; ὁμοία ἐστὶ παιδίοις καθημένοις ἐν ἀγοραῖς ἃ προσφωνοῦντα τοῖς ἑτέροις αὐτῶν λέγουσιν·

16Μέ τί νὰ παρομοιάσω τὴν γενεὰν αὐτήν; Ὁμοιάζει μὲ ἀνόητα παιδιά, ποὺ κάθονται είς τὰς ἀγορὰς καὶ φωνάζουν εἰς τοὺς φίλους των καὶ λέγουν:

17ηὐλήσαμεν ὑμῖν, καὶ οὐκ ὠρχήσασθε, ἐθρηνήσαμεν ὑμῖν, καὶ οὐκ ἐκόψασθε.

17Ἐπαίξαμεν χορευτικὰ τραγούδια μὲ τὴν φλογέρα καὶ δὲν ἐχορέψατε, ἐθρηνήσαμε καὶ σᾶς εἴπαμε μοιρολόγια καὶ δὲν ἐκτυπήσατε κλαίοντες τὸ κεφάλι καὶ τὸ στῆθος.

18ἦλθεν γὰρ Ἰωάννης μήτε ἐσθίων μήτε πίνων, καὶ λέγουσι· δαιμόνιον ἔχει·

18Διότι ᾖλθε ὁ Ἰωάννης, ποὺ ἐζοῦσε ἀσκητικὴν ζωήν, χωρὶς νὰ τρώγῃ καὶ χωρὶς νὰ πίνῃ ὅπως οἱ ἄλλοι, καὶ εἶπαν οἱ ἄνθρωποι τῆς γενεᾶς αὐτῆς ὅτι ἔχει δαιμόνιον.

19ἦλθεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐσθίων καὶ πίνων, καὶ λέγουσιν· ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης, τελωνῶν φίλος καὶ ἁμαρτωλῶν. καὶ ἐδικαιώθη ἡ σοφία ἀπὸ τῶν τέκνων αὐτῆς!

19Ἦλθε ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος καὶ τρώγει καὶ πίνει, ὅπως κάθε φυσιολογικός, ἐγκρατὴς καὶ κοινωνικὸς ἄνθρωπος, καὶ λέγουν· νὰ, ἄνθρωπος φαγᾶς καὶ οἰνοπότης, φίλος τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν. Καὶ ἔτσι ἡ θεία σοφία ἐθαυμάσθη καὶ ἐδικαιώθη ἀπὸ τὰ συνετὰ τέκνα της, διότι χρησιμοποιεῖ πάντοτε σοφοὺς καὶ δικαίους τρόπους εἰς σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου>.

20Τότε ἤρξατο ὀνειδίζειν τὰς πόλεις ἐν αἷς ἐγένοντο αἱ πλεῖσται δυνάμεις αὐτοῦ, ὅτι οὐ μετενόησαν·

20Τότε ἤρχισεν ὁ Ἰησοῦς νὰ ἐλέγχῃ καὶ νὰ ἐπιτιμᾷ μὲ δριμύτητα τὰς πόλεις εἰς τὰς ὁποίας εἴχαν γίνει τὰ πλεῖστα ἀπὸ τὰ θαύματά του καὶ αἱ ὁποῖαι, παρ᾿ ὅλα αὐτά, δὲν μετενόησαν.

21Οὐαί σοι, Χοραζίν, οὐαί σοι, Βηθσαϊδά· ὅτι εἰ ἐν Τύρῳ καὶ Σιδῶνι ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν ὑμῖν, πάλαι ἂν ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ καθήμεναι μετενόησαν.

21<Ἀλλοίμονο εἰς σέ, Χοραζίν, ἀλλοίμονον εἰς σέ, Βησθαϊδά· διότι ἐὰν εἰς τὰς διαβοήτους διὰ τὴν κακίαν των πόλεις Τύρον καὶ Σιδῶνα εἴχαν γίνει τὰ μεγάλα θαύματα, ποὺ ἔγιναν εἰς σᾶς, πρὸ πολλοῦ θὰ εἴχαν μετανοήσει καὶ εἰς ἐκδήλωσιν τῆς μετανοίας καὶ τῆς συντριβῆς των θὰ ἐφορούσαν ἀντὶ ἐνδύματος εὐτελῆ σάκκον καὶ θὰ ἔρριπταν εἰς τὸ κεφάλι των ἀντὶ μύρου στάκτην.

22πλὴν λέγω ὑμῖν, Τύρῳ καὶ Σιδῶνι ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ ὑμῖν.

22Ἀλλὰ σᾶς λέγω καὶ τοῦτο, ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως ἡ θέσις τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος θὰ εἶναι περισσότερον ὑποφερτὴ παρὰ ἡ ἰδικὴ σας.

23καὶ σύ Καπερναούμ, ἡ ἕως τοῦ οὐρανοῦ ὑψωθεῖσα ἕως ᾅδου καταβιβασθήσῃ· ὅτι εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν σοί, ἔμειναν ἂν μέχρι τῆς σήμερον.

23Καὶ σύ, Καπερναούμ, ποὺ σὲ ἐξέλεξα ὡς τόπον κατοικίας μου καὶ ἐξυψώθηκες διὰ τοῦτο ἕως τὸν οὐρανόν, θὰ κρημνισθῆς βαθύτατα μέχρι τὸν Ἅδην, διότι ἐὰν τὰ μεγάλα θαύματα, ποὺ ἔγιναν εἰς σέ, εἴχαν γίνει εἰς τὰ διεφθαρμένα Σόδομα, οἱ κάτοικοι θὰ μετανοοῦσαν καὶ δὲν θὰ κατεστρέφοντο, ἀλλὰ θὰ ἔμεναν μέχρι σήμερα.

24πλὴν λέγω ὑμῖν ὅτι γῇ Σοδόμων ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ σοί.

24Πλήν, σᾶς λέγω καὶ τοῦτο· ὅτι ἡ θέσις καὶ ἡ τιμωρία τῶν Σοδόμων κατὰ τὴν μεγάλην ἡμέρα τῆς κρίσεως θὰ εἶναι περισσότερον ὑποφερτή, παρὰ ἡ ἰδικὴ σας>.

25Ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἐξομολογοῦμαί σοι, πάτερ, Κύριε τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὅτι ἀπέκρυψας ταῦτα ἀπὸ σοφῶν καὶ συνετῶν, καὶ ἀπεκάλυψας αὐτὰ νηπίοις·

25Τότε, ἔστρεψε τὸν λόγον του ὁ Ἰησοῦς πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· <Σ᾿ εὐχαριστῶ καὶ σὲ δοξάζω, Πάτερ, ποὺ εἷσαι κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, διότι ἀπέκρυψες αὐτὰς τὰς ὑψίστας ἀληθείας ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ νομίζουν τὸν εὐατὸν των σοφὸν καὶ συνέτον, καὶ ἐφανέρωσες αὐτὰς εἰς ἀνθρώπους ἁπλοϊκούς, ὡς νήπια, εἰς ἀφελεῖς καὶ ταπεινούς, ποὺ εἴχαν ὅμως τὴν ἀγαθὴν διάθεσιν νὰ τὰς δεχθοόν.

26ναί, ὁ πατήρ, ὅτι οὕτως ἐγένετο εὐδοκία ἔμπροσθέν σου.

26Ναί, Πάτερ, διότι ἔτσι ἤρεσεν εἰς σὲ καὶ ἔτσι, ὡς δίκαιος καὶ πανάγαθος, ἠθέλησες.

27Πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν υἱὸν εἰ μὴ ὁ πατήρ, οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι.

27Ὅλα ἔχουν παραδοθῇ ἀπὸ τὸν Πατέρα εἰς ἐμὲ καί, ὡς γνήσιος μονογενὴς Υἱὸς του, ἔχω κάθε ἐξουσίαν. Καὶ κανεὶς δὲν γνωρίζει πλήρως καὶ τελείως τὸν Υἱόν, παρὰ μόνον ὁ Πατὴρ καὶ κανεὶς ἄλλος δὲν γνωρίζει πλήρως καὶ τελείως τὸν Πατέρα εἰμὴ ὁ Υἱός, ὁ ὁμοούσιος καὶ ἴσος πρὸς αὐτόν, καὶ ἓν μέρει τὸν γνωρίζει ἀκόμη καὶ ἐκεῖνος, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ Υἱὸς θὰ φανερώσῃ τὸν Πατέρα.

28Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς.

28Ἐλᾶτε κοντά μου ὅλοι ὅσοι μοχθῆτε καὶ κοπιάζετε καὶ εἷσθε φορτωμένοι ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν θλίψεων καὶ τῶν πλανῶν καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω καὶ θὰ σᾶς ξεκουράσω.

29ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν·

29Σηκώσατε ἐπάνω σας τὸν ζυγὸν τῆς ὑπακοῆς σας εἰς ἐμὲ καὶ μάθετε ἀπὸ ἐμὲ τὸν ἴδιον ὅτι εἷμαι πρᾶος καὶ ταπεινὸς κατὰ τὴν καρδίαν καὶ θὰ εὕρετε τότε ἀνάπαυσιν καὶ εἰρήνην εἰς τὰς ψυχὰς σας.

30ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν.

30Μὴ διστάσετε· διότι ὁ ζυγός μου εἶναι καλὸς καὶ χρήσιμος καὶ τὸ φορτίον τῶν ὑποχρεώσεων καὶ τῶν καθηκόντων, ποὺ ἐπιβάλλω ἐγώ, εἶναι ἐλαφρόν>. (Ἐγὼ τὸ ἐπιβάλλω, ἀλλὰ καὶ ἐγὼ σᾶς βοηθῶ νὰ τὸ σηκώσετε).