Κατὰ Ματθαῖον

Η παραβολή των δέκα παρθένων¹Τότε ὁμοιωθήσεται ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν δέκα παρθένοις, αἵτινες λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας ἑαυτῶν ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησιν τοῦ νυμφίου. ¹Τότε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν θὰ εἶναι ὁμοία μὲ δέκα παρθένους, αἱ ὁποῖαι ἐπῆραν τοὺς λύχνους των καὶ ἐβγῆκαν εἰς προϋπάντησιν τοῦ νυμφίου, ποὺ θὰ ἤρχετο κατὰ τὴν νύκτα διὰ νὰ παραλάβῃ τὴν νύμφην. ²πέντε δὲ ἦσαν ἐξ αὐτῶν φρόνιμοι καὶ αἱ πέντε μωραὶ. ²Πέντε ἀπὸ αὐτὰς ἦσαν φρόνιμοι καὶ αἱ πέντε μωραί, ³αἵτινες μωραὶ λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας ἑαυτῶν οὐκ ἔλαβον μεθ᾿ ἑαυτῶν ἔλαιον· ³αἱ ὁποῖαι μωραί, ὅταν ἐπῆραν μαζῆ των τοὺς λύχνους, δὲν ἐπῆραν καὶ λάδι. ⁴αἱ δὲ φρόνιμοι ἔλαβον ἔλαιον ἐν τοῖς ἀγγείοις αὐτῶν μετὰ τῶν λαμπάδων αὐτῶν. ⁴Αἱ φρόνιμοι ὅμως μαζῆ μὲ τοὺς ἀναμμένους λύχνους των ἐπῆραν καὶ λάδι εἰς ἰδιαίτερα δοχεῖα. ⁵χρονίζοντος δὲ τοῦ νυμφίου ἐνύσταξαν πᾶσαι καὶ ἐκάθευδον. ⁵Ἐπειδὴ ὅμως ἐβράδυνε ὁ γαμβρός, ἐνύσταξαν ὅλαι καὶ ἐκοιμήθησαν. ⁶μέσης δὲ νυκτὸς κραυγὴ γέγονεν· ἰδοὺ ὁ νυμφίος ἔρχεται, ἐξέρχεσθε εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ. ⁶Κατὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον ἠκούσθη μεγάλη φωνή· <ἰδοὺ ὁ νυμφίος ἔρχεται, βγῆτε νὰ τὸν ὑποδεχθῆτε>. ⁷τότε ἠγέρθησαν πᾶσαι αἱ παρθένοι ἐκεῖναι καὶ ἐκόσμησαν τὰς λαμπάδας αὐτῶν. ⁷Τότε ἐσηκώθησαν ὅλαι αἱ παρθένοι καὶ ἐτακτοποίησαν τοὺς λύχνους των. ⁸αἱ δὲ μωραὶ ταῖς φρονίμοις εἶπον· δότε ἡμῖν ἐκ τοῦ ἐλαίου ὑμῶν, ὅτι αἱ λαμπάδες ἡμῶν σβέννυνται. ⁸Αἱ δὲ μωραὶ εἶπαν εἰς τὰς φρονίμους· <δῶστε μας ἀπὸ τὸ λάδι σας, διότι οἱ λύχνοι μας σβήνουν>. ⁹ἀπεκρίθησαν δὲ αἱ φρόνιμοι λέγουσαι· μήποτε οὐκ ἀρκέσῃ ἡμῖν καὶ ὑμῖν· πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράσατε ἑαυταῖς. ⁹Αἱ φρόνομοι ὅμως ἀπήντησαν· <δὲν ἠμποροῦμεν νὰ σᾶς δώσωμεν, διότι φοβούμεθα, μήπως δὲν φθάσῃ γιὰ μᾶς καὶ γιὰ σᾶς· πηγαίνετε καλύτερα εἰς αὐτούς ποὺ πωλοῦν καὶ ἀγοράστε διὰ λογαριασμὸν σας>. ¹⁰ἀπερχομένων δὲ αὐτῶν ἀγοράσαι ἦλθεν ὁ νυμφίος, καὶ αἱ ἕτοιμοι εἰσῆλθον μετ᾿ αὐτοῦ εἰς τοὺς γάμους, καὶ ἐκλείσθη ἡ θύρα. ¹⁰Ὅταν ὅμως αὐταὶ ἐπήγαιναν νὰ ἀγοράσουν, ᾖλθε ὁ γαμβρὸς καὶ αῖ παρθένοι ποὺ ἦσαν ἕτοιμοι μὲ τοὺς λύχνους των, εἰσήλθαν μαζῆ του εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ γάμου καὶ ἐκλείσθη ἡ θύρα. ¹¹ὕστερον δὲ ἔρχονται καὶ αἱ λοιπαὶ παρθένοι λέγουσαι· κύριε κύριε, ἄνοιξον ἡμῖν. ¹¹Ὕστερα δὲ ἔρχονται καὶ αἱ ἄλλαι παρθένοι καὶ λέγουν· <Κύριε, Κύριε, ἄνοιξέ μας>. ¹²ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς. ¹²Ἐκεῖνος ὅμως ἀποκριθεὶς εἶπε· <ἀληθινὰ σᾶς λέγω δὲν σᾶς γνωρίζω>. ¹³γρηγορεῖτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε τὴν ἡμέραν οὐδὲ τὴν ὥραν ἐν ᾗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται. ¹³Λοιπὸν νὰ εἷσθε ἄγρυπνοι καὶ ἕτοιμοι, ὅπως αἱ φρόνιμοι παρθένοι, διότι δὲν γνωρίζετε τὴν ἡμέρα οὔτε τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Κύριος καὶ κριτὴς τῆς οἰκουμένης, ἔρχεται. (Δὲν γνωρίζεται τὴν ἡμέραν οὔτε τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν διὰ τοῦ θανάτου θὰ φύγετε ἀπὸ τὸν κόσμον, διὰ νὰ παρουσισθῆτε μὲ τὰ ἔργα σας ἐνώπιον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου). Η παραβολή των ταλάντων¹⁴Ὥσπερ γὰρ ἄνθρωπος ἀποδημῶν ἐκάλεσε τοὺς ἰδίους δούλους καὶ παρέδωκεν αὐτοῖς τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ, ¹⁴Διότι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ ἡ δευτέρα παρουσία τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ὁμοιάζει πρὸς ἕνα ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος, προκειμένου νὰ ταξιδεύσῃ, ἐκάλεσε τοὺς δούλους του καὶ παρέδωκε εἰς αὐτοὺς ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του, ἐπὶ ἀποδώσει λογαριασμοῦ. ¹⁵καὶ ᾧ μὲν ἔδωκε πέντε τάλαντα, ᾧ δὲ δύο, ᾧ δὲ ἕν, ἑκάστῳ κατὰ τὴν ἰδίαν δύναμιν, καὶ ἀπεδήμησεν εὐθέως. ¹⁵Καὶ εἰς μὲν τὸν ἕνα ἔδωκε πέντε τάλαντα, εἰς τὸν ἄλλον δύο, εἰς τὸν τρίτον ἕνα, σύμφωνα μὲ τὴν ἱκανότητά ποὺ εἶχε ὁ καθένας. Καὶ ἀμέσως ἐταξίδευσε εἰς μακρυνὴν χώραν. ¹⁶πορευθεὶς δὲ ὁ τὰ πέντε τάλαντα λαβὼν εἰργάσατο ἐν αὐτοῖς καὶ ἐποίησεν ἄλλα πέντε τάλαντα· ¹⁶Ἐκεῖνος ποὺ ἐπῇρε τὰ πέντε τάλαντα, ἐπῆγε εἰργάσθη μὲ αὐτὰ καὶ ἐκέρδησε ἄλλα πέντε τάλαντα. ¹⁷ὡσαύτως καὶ ὁ τὰ δύο ἐκέρδησε καὶ αὐτὸς ἄλλα δύο. ¹⁷Τὸ ἴδιο καὶ ἐκεῖνος ποὺ εἶχε τὰ δύο, ἐκέρδησε ἄλλα δύο. ¹⁸ὁ δὲ τὸ ἓν λαβὼν ἀπελθὼν ὤρυξεν ἐν τῇ γῇ καὶ ἀπέκρυψε τὸ ἀργύριον τοῦ κυρίου αὐτοῦ. ¹⁸Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἐπῇρε τὸ ἕνα τάλαντον, ἐπῆγε, ἔσκαψε εἰς τὴν γῆν καὶ ἔκρυψε ἐκεῖ τὰ χρήματα τοῦ κυρίου του. (Δὲν ἧτο κλέπτῃς καὶ καταχραστής, ἀλλὰ ἀμελὴς καὶ πονηρός. Δὲν κατησώτευσε τὸ τάλαντον, ἀλλὰ τὸ ἀφῆκε ἀχρησιμοποίητον, πρᾶγμα ποὺ φανερώνει ἀσέβειαν καὶ ἀπείθειαν πρὸς τὸν κύριόν του). ¹⁹μετὰ δὲ χρόνον πολὺν ἔρχεται ὁ κύριος τῶν δούλων ἐκείνων καὶ συναίρει μετ᾿ αὐτῶν λόγον. ¹⁹Ὕστερα ἀπὸ πολὺν χρόνον, ᾖλθε ὁ κύριος ἐκείνων τῶν δούλων καὶ ἐζήτησε ἀπὸ αὐτοὺς λογαριασμόν. ²⁰καὶ προσελθὼν ὁ τὰ πέντε τάλαντα λαβὼν προσήνεγκεν ἄλλα πέντε τάλαντα λέγων· κύριε, πέντε τάλαντά μοι παρέδωκας· ἴδε ἄλλα πέντε τάλαντα ἐκέρδησα ἐπ᾿ αὐτοῖς. ²⁰Καὶ προσελθὼν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἶχε πάρει τὰ πέντε τάλαντα ἐπρόσφερε καὶ ἄλλα πέντε τάλαντα λέγων· <Κύριε, πέντε τάλαντα μοῦ παρέδωκες. Ἰδοὺ ἄλλα πέντε τάλαντα ἐκέρδησα μὲ αὐτά>. ²¹ἔφη αὐτῷ ὁ κύριος αὐτοῦ· εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου. ²¹Τότε εἶπε ὁ κύριος αὐτοῦ· <Εὖγε δοῦλε, ἀγαθὲ καὶ πιστέ! Εἰς ὀλίγα ὑπῆρξες πιστός, εἰς πολλὰ θὰ σὲ ἐγκαταστήσω. Εἴσελθε διὰ νὰ λάβῃς μέρος εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου>. ²²προσελθὼν δὲ καὶ ὁ τὰ δύο τάλαντα λαβὼν εἶπε· κύριε, δύο τάλαντά μοι παρέδωκας· ἴδε ἄλλα δύο τάλαντα ἐκέρδησα ἐπ᾿ αὐτοῖς. ²²Προσελθὼν δὲ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ εἶχε λάβει τὰ δύο τάλαντα, εἶπε· <Κύριε, δύο τάλαντα μοῦ παρέδωκες· ἰδοὺ ἄλλα δύο ἐκέρδησα ἐπάνω εἰς αὐτά>. ²³ἔφη αὐτῷ ὁ κύριος αὐτοῦ· εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου. ²³Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριός του· <Εὖγε, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! Εἰς ὀλίγα ὑπῆρξες πιστός, εἰς πολλὰ θὰ σὲ ἐγκαταστήσω. Ἔλα καὶ σὺ μέσα, διὰ νὰ ἀπολαύσῃς τὴν χαρὰ τοῦ Κυρίου σου>. ²⁴προσελθὼν δὲ καὶ ὁ τὸ ἓν τάλαντον εἰληφὼς εἶπε· κύριε, ἔγνων σε ὅτι σκληρὸς εἶ ἄνθρωπος, θερίζων ὅπου οὐκ ἔσπειρας καὶ συνάγων ὅθεν οὐ διεσκόρπισας· ²⁴Προσῆλθε δὲ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ εἶχε λάβει τὸ ἕνα τάλαντο, καὶ εἶπε· <Κύριε, σὲ ἐγνώρισα ὅτι εἷσαι σκληρὸς ἄνθρωπος, ποὺ θερίζεις ἐκεῖ ὅπου δὲν ἔσπειρες καὶ μαζεύεις ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου δὲν ἐσκόρπισες. ²⁵καὶ φοβηθεὶς ἀπελθὼν ἔκρυψα τὸ τάλαντόν σου ἐν τῇ γῇ· ἴδε ἔχεις τὸ σόν. ²⁵Καὶ ἐπειδὴ ἐφοβήθηκα, ἐπῆγα καὶ ἔκρυψα τὸ τάλαντόν σου μέσα εἰς τὴν γῆν. Ἰδοὺ ἔχεις αὐτό ποὺ σοῦ ἀνήκει>. ²⁶ἀποκριθεὶς δὲ ὁ κύριος αὐτοῦ εἶπεν αὐτῷ· πονηρὲ δοῦλε καὶ ὀκνηρέ! ᾔδεις ὅτι θερίζω ὅπου οὐκ ἔσπειρα καὶ συνάγω ὅθεν οὐ διεσκόρπισα! ²⁶Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Κύριος αὐτοῦ τοῦ εἶπε· <δοῦλε πονηρὲ καὶ ὀκνηρέ! Ἐγνώριζες ὅτι ἐγὼ θερίζω ἐκεῖ ὅπου δὲν ἔσπειρα καὶ μαζεύω ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου δὲν ἐσκόρπισα. ²⁷ἔδει οὖν σε βαλεῖν τὸ ἀργύριόν μου τοῖς τραπεζίταις, καὶ ἐλθὼν ἐγὼ ἐκομισάμην ἂν τὸ ἐμὸν σὺν τόκῳ. ²⁷Ἔπρεπε λοιπὸν σὺ νὰ καταθέσῃς τὰ χρήματά μου εἰς τοὺς τραπεζίτας καὶ ὅταν ἐγὼ θὰ ἐρχόμουν, θὰ ἔπαιρνα μὲ τὸν τόκο του αὐτό ποὺ εἶναι ἰδικόν μου. ²⁸ἄρατε οὖν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ τάλαντον καὶ δότε τῷ ἔχοντι τὰ δέκα τάλαντα· ²⁸Πάρτε, λοιπόν, ἀπὸ αὐτὸν τὸ τάλαντον καὶ δῶστε το εἰς ἐκεῖνον, ποὺ ἔχει τὰ δέκα τάλαντα. ²⁹τῷ γὰρ ἔχοντι παντὶ δοθήσεται καὶ περισσευθήσεται· ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντος καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ. ²⁹Διότι εἰς ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ἐργασίαν καὶ τὴν τιμιότητά του ἔχει αὐξήσει αὐτό ποὺ τοῦ ἐδόθη, θὰ τοῦ δοθοῦν καὶ ἄλλα πολλὰ μὲ τὸ παραπάνω. Ἀπὸ ἐκεῖνον δέ ποὺ τοῦ ἐδόθησαν μὲν χαρίσματα, ἀλλὰ δὲν τὰ ἐκαλλιέργησε, θὰ τοῦ ἀφαιρεθῇ, καὶ αὐτό ποὺ τοῦ ἐδόθη. ³⁰καὶ τὸν ἀχρεῖον δοῦλον ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. ³⁰Καὶ τὸν ἄχρηστον αὐτὸν πονηρὸν δοῦλον βγάλτε τὸν ἀπὸ ἐδῶ καὶ ρίξτε τον εἰς τὸ πυκνὸ σκοτάδι τῆς κολάσεως· ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ τριγμὸς τῶν ὀδόντων>. Πως θα κριθεί ο κόσμος³¹Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ· ³¹Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μὲ ὅλην τὴν δόξαν αὐτοῦ καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ὅλοι οἱ ἄγγελοί του, τότε θὰ καθίσῃ εἰς τὸν θρόνον του, τὸν λαμπρὸν καὶ ἔνδοξον. ³²καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων, ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, ³²Καὶ θὰ συναχθοῦν ἐμπρὸς του ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς ἀπὸ τῆς δημιουργίας τοῦ Ἀδὰμ μέχρι τῆς συντελείας τοῦ κόσμου καὶ θὰ χωρίσῃ αὐτοὺς μεταξὺ των μὲ ὅσην εὐκολίαν χωρίζει ὁ ποιμὴν τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ ἐρίφια. ³³καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. ³³Καὶ θὰ θέσῃ τὰ μὲν πρόβατα εἰς τὰ δεξιὰ του τὰ δὲ ἐρίφια εἰς τὰ ἀριστερά. ³⁴τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου· ³⁴Τότε θὰ στραφῇ ὁ βασιλεὺς εἰς ἐκείνους ποὺ θὰ εὑρίσκωνται εἰς τὰ δεξιὰ του καὶ θὰ πῇ· <ἐλᾶτε σεῖς οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου καὶ κληρονομήσατε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἡ ὁποία ἔχει ἐτοιμασθῆ για σᾶς ἀπὸ τότε ποὺ ἐθεμελιώνετο ὁ κόσμος. ³⁵ἐπείνασα γὰρ καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με, ³⁵Διότι ἐπείνασα καί μοῦ ἐδώσατε νὰ φάγω, ἐδίψασα καὶ μὲ ἐποτίσατε, ἤμουν ξένος ποὺ δὲν εἴχα τόπον νὰ μείνω, καὶ μὲ ἐπήρατε εἰς τὸ σπίτι σας. ³⁶γυμνὸς καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με. ³⁶Ἤμουν γυμνὸς καὶ μὲ ἐνεδύσατε, ἀρρώστησα καὶ μὲ ἐπισκεφθήκατε, εἰς τὴν φυλακὴν ἤμουν καὶ ἤλθατε νὰ μὲ ἰδῆτε>. ³⁷τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; ³⁷Τότε θὰ ἀποκριθοῦν πρὸς αὐτὸν οἱ δίκαιοι καὶ θὰ ποῦν· < Κύριε, πότε σὲ εἴδαμε πεινασμένον καὶ σὲ ἐθρέψαμε ἢ διψασμένον καί σοῦ ἐδώσαμε νερό; ³⁸πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; ³⁸Πότε δὲ σὲ εἴδαμεν ξένον καὶ σὲ περιμαζέψαμε ἢ γυμνὸν καὶ σὲ ἐνεδύσαμεν; ³⁹πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ καὶ ἤλθομεν πρός σε; ³⁹Πότε δὲ σὲ εἴδαμε ἀσθενῆ ἢ φυλακισμένον καὶ ἤλθαμε εἰς ἐπίσκεψίν σου;> ⁴⁰καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. ⁴⁰Καὶ θὰ ἀποκριθῇ εἰς αὐτοὺς ὁ βασιλεύς· <Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, κάθε τί ποὺ ἐκάματε, διὰ νὰ ἐξυπηρετήσετε ἕνα ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μου, ποὺ φαίνονται ἄσημοι καὶ ἐλάχιστοι μέσα εἰς τὴν κοινωνίαν, τὸ ἐκάματε εἰς ἐμέ> (Ὁ Χριστός, ὁ βασιλεύς, ποὺ εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ καὶ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, τοὺς πάσχοντας, τοὺς πτωχοὺς καὶ γυμνούς, αὐτοὺς τοὺς ὁποίους οἱ ματαιόδοξοι καὶ ὑπερήφανοι περιφρονοῦν, τοὺς θεωρεῖ ἀδελφοὺς του, τέκνα τοῦ οὐρανίου Πατρὸς καὶ τοὺς περιβάλλει μὲ ὅλην του τὴν ἀγάπην. Δι᾿αὐτὸ καὶ κάθε βοήθειαν ποὺ τοὺς προσφέρεται τὴν θεωρεῖ ὡς προσφερομένην εἰς αὐτὸν τὸν ἴδιον). ⁴¹Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ· ⁴¹Τότε θὰ πῇ καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ στέκονται εἰς τὰ ἀριστερὰ του· <φύγετε μακρυὰ ἀπὸ ἐμὲ σεῖς οἱ καταράμενοι καὶ πηγαίνετε εἰς τὸ αἰώνιον πῦρ, ποὺ ἔχει ἐτοιμασθῆ διὰ τὸν διάβολον καὶ τοὺς πονηροὺς ἀγγέλους του. ⁴²ἐπείνασα γὰρ καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, ⁴²Διότι ἐπείνασα καὶ δέν μοῦ ἐδώσατε νὰ φάγω, ἐδίψασα καὶ δὲν μὲ ἐποτίσατε. ⁴³ξένος ἤμην καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνὸς καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με. ⁴³Ξένος ἤμουν καὶ δὲν μὲ ἐπήρατε εἰς τὸ σπίτι σας, γυμνὸς καὶ δὲν μὲ ἐνεδύσατε, ἄρρωστος καὶ φυλακισμένος καὶ δὲν μὲ ἐπισκεφθήκατε>. ⁴⁴τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; ⁴⁴Τότε θὰ ἀποκριθοῦν καὶ αὐτοὶ λέγοντες, <Κύριε, πότε σὲ εἴδαμε πεινασμένο ἢ διψασμένον ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ φυλακισμένον καὶ δὲν σὲ ὑπηρετήσαμεν;> ⁴⁵τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. ⁴⁵Τότε θὰ ἀποκριθῇ εἰς αὐτοὺς καὶ θὰ εἴπῃ· <ἀλήθεια σᾶς λέγω· ἐφ᾿ ὅσον δὲν ἐκάματε τὰ καλὰ αὐτὰ εἰς ἕνα ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ὁ κόσμος θεωρεῖ πολὺ μικρούς, οὔτε εἰς ἐμὲ ἐκάματε>. ⁴⁶καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον. ⁴⁶Καὶ θὰ ἀπέλθουν αὐτοὶ μὲν εἰς τὴν αἰωνίαν κόλασιν μαζῆ μὲ τὸν διάβολον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς τὴν αἰωνίαν ζωὴν μαζῆ μὲ τὸν Θεόν. (Ἔτσι ἡ δικαία κρίσις θὰ ἔχῃ γίνει, τὸ δίκαιον θὰ ἀποδοθῇ καὶ ἡ ἀσάλευτος ἀποκατάστασις θὰ πραγματοποιηθῇ).