Πρὸς Κορινθίους Α΄

Χαιρετισμός και ευχαριστία¹Παῦλος, κλητὸς ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ θελήματος Θεοῦ, καὶ Σωσθένης ὁ ἀδελφός, ¹Ἐγώ, ὁ Παῦλος, ὁ ὁποῖος ἔχω προσκληθῇ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, νὰ εἷμαι Ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ὁ Σωσθένης, ὁ ἀδελφὸς ἐν Χριστῷ, ²τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ τῇ οὔσῃ ἐν Κορίνθῳ, ἡγιασμένοις ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, κλητοῖς ἁγίοις, σὺν πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν παντὶ τόπῳ αὐτῶν τε καὶ ἡμῶν· ²ἀπευθύνομεν τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὴν Κόρινθον, πρὸς σᾶς ποὺ ἀνήκετε εἰς αὐτὴν καὶ ἔχετε ἁγιασθῇ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἔχετε κληθῇ νὰ γίνετε καὶ νὰ εἷσθε ἅγιοι μαζῆ μὲ ὅλους ἐκείνους τοὺς πιστούς, οἱ ὁποῖοι εἰς κάθε τόπον ἐπικαλοῦνται μὲ πίστιν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι Κύριος καὶ Σωτὴρ καὶ ἐκείνων καὶ ἡμῶν, ³χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. ³καὶ εὐχόμεθα νὰ εἶναι πάντοτε μαζῆ σας καὶ νὰ βασιλεύῃ εἰς τὰς ψυχὰς σας ἡ χάρις καὶ ἡ εἰρήνη ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα μας καὶ ἀπὸ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν. ⁴Εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ μου πάντοτε περὶ ὑμῶν ἐπὶ τῇ χάριτι τοῦ Θεοῦ τῇ δοθείσῃ ὑμῖν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ⁴Εὐχαριστῶ πάντοτε τὸν Θεόν μου διὰ τὴν κατάστασιν τῆς χάριτος καὶ τὰ ἄλλα χαρίσματα τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα σᾶς ἐδόθησαν χάρις εἰς τὴν πίστιν, τὴν ἐπικοινωνίαν καὶ τὴν ἑνότητα, ποὺ ἔχετε μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. ⁵ὅτι ἐν παντὶ ἐπλουτίσθητε ἐν αὐτῷ, ἐν παντὶ λόγῳ καὶ πάσῃ γνώσει, ⁵Διότι ἀπὸ τὴν ἐν πίστει ἐπικοινωνίαν σας αὐτὴν μὲ τὸν Κύριον ἐγίνατε πλούσιοι εἰς ὅλα, εἰς κάθε διδασκαλίαν τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας καὶ εἰς κάθε γνῶσιν, τὴν ὁποίαν αὐτῇ διδάσκει καὶ ἐμπνέει, ⁶καθὼς τὸ μαρτύριον τοῦ Χριστοῦ ἐβεβαιώθη ἐν ὑμῖν, ⁶σύμφωνα μὲ τὸ μέτρον μὲ τὸ ὁποῖον ἔγινε ἀπὸ σᾶς δεκτὴ ὡς βεβαία καὶ ἐστερεώθη εἰς σᾶς ἡ ἀληθὴς μαρτυρία καὶ τὸ κήρυγμα περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. ⁷ὥστε ὑμᾶς μὴ ὑστερεῖσθαι ἐν μηδενὶ χαρίσματι, ἀπεκδεχομένους τὴν ἀποκάλυψιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· ⁷Τόσον δὲ πλούσια χαρίσματα ἐπήρατε, ὥστε νὰ μὴ ὑπολείπεσθε εἰς κανένα χάρισμα, περιμένοντες μὲ ἐγκαρτέρησιν καὶ ἐλπίδα τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ φανερωθῇ εἰς ὅλην του τὴν δόξαν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. ⁸ὃς καὶ βεβαιώσει ὑμᾶς ἕως τέλους ἀνεγκλήτους ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. ⁸Αὐτὸς δὲ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς θὰ σᾶς στερεώσῃ καὶ θὰ σᾶς κατασφαλίσῃ μέχρι τέλους, ὥστε νὰ εἷσθε ἄμεπτοι καὶ ἀκατηγόρητοι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. ⁹πιστὸς ὁ Θεὸς δι᾿ οὗ ἐκλήθητε εἰς κοινωνίαν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. ⁹Εἶναι ἄλλωστε κατὰ πάντα ἀξιόπιστος ὁ Θεός, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἔχετε κληθῇ νὰ γίνετε μέτοχοι εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὴν βασιλείαν καὶ τὴν δόξαν τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου μας. Διαιρέσεις μέσα στην εκκλησία¹⁰Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ. ¹⁰Σᾶς παρακαλῶ δέ, ἀδελφοί μου, εἰς τὸ ὄνομα καὶ ἐξ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ εἷσθε ὅλοι ὁμόφωνοι καὶ νὰ λέγετε σὰν ἀπὸ μιᾷ καρδίᾳ, τὴν ἴδια ὁμολογία τῆς πίστεώς σας καὶ νὰ μὴ ὑπάρχουν μεταξὺ σας σχίσματα καὶ διαιρέσεις, ἀλλὰ νὰ εἶσθε συγκρατημένοι, κατηρτησμένοι καὶ ἐνωμένοι μεταξὺ σας μὲ τὰ αὐτὰ φρονήματα καὶ μὲ τὴν αὐτὴν γνώμην. ¹¹ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι. ¹¹Διότι-σᾶς τὸ καθιστῶ αὐτὸ γνωστόν-μοῦ ἀνεφέρθη ἀπὸ τοὺς οἰκιακοὺς καὶ συγγενεῖς τῆς Χλόης γιὰ σᾶς, ἀδελφοί μου, ὅτι ὑπάρχουν μεταξὺ σας ἀντιθέσεις καὶ φιλονεικίαι. ¹²λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· ἐγὼ μέν εἰμι Παύλου, ἐγὼ δὲ Ἀπολλώ, ἐγὼ δὲ Κηφᾶ, ἐγὼ δὲ Χριστοῦ. ¹²Ἐννοῶ δὲ τοῦτο, ὅτι ὁ καθένας ἀπὸ σᾶς, θέλων νὰ παρουσιάσῃ ἀνώτερον τὸν ἑαυτὸν του ἀπὸ τοὺς ἄλλους, λέγει· <ἐγὼ μὲν εἷμαι τοῦ Παύλου μαθητής>. Ἄλλος λέγει· <ἐγὼ εἷμαι τοῦ Ἀπολλώ>. καὶ ἄλλος· <ἐγὼ εἷμαι μαθητὴς τοῦ Κηφᾶ>, καὶ ἄλλος· <ἐγὼ εἷμαι μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ>. ¹³μεμέρισται ὁ Χριστός; μὴ Παῦλος ἐσταυρώθη ὑπὲρ ὑμῶν; ἢ εἰς τὸ ὄνομα Παύλου ἐβαπτίσθητε; ¹³Ἔχει, λοιπόν, διαιρεθῇ ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία του εἰς κόμματα καὶ εἰς μερίδας; Ἐρωτῶ εἰδικώτερα σᾶς, ποὺ διαλαλεῖτε καὶ λέγετε ὅτι εἷσθε τοῦ Παύλου· μήπως ὁ Παῦλος ἐσταυρώθη πρὸς χάριν σας, διὰ νὰ λάβετε τὴν σωτηρίαν; ῍Η μήπως ἔχετε βαπτισθῆ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Παύλου; ¹⁴εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ ὅτι οὐδένα ὑμῶν ἐβάπτισα εἰ μὴ Κρίσπον καὶ Γάϊον, ¹⁴῍Ας εἶναι εὐλογημένον καὶ δοξασμένον τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἔφερεν ἔτσι τὰ πράγματα, ὥστε ἀπὸ σᾶς νὰ μὴ βαπτίσω κανένα, εἰμὴ μόνον τὸν Κρίσπον καὶ τὸν Γάϊον. ¹⁵ἵνα μή τις εἴπῃ ὅτι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα ἐβάπτισα. ¹⁵Καὶ ἔτσι δὲν ἠμπορεῖ νὰ πῇ κανείς, ὅτι ἐβάπτισα Χριστιανοὺς εἰς τὸ ἰδικόν μου ὄνομα. ¹⁶ἐβάπτισα δὲ καὶ τὸν Στεφανᾶ οἶκον· λοιπὸν οὐκ οἶδα εἴ τινα ἄλλον ἐβάπτισα. ¹⁶Ἐβάπτισα ἀκόμη καὶ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Στεφανᾶ· ἐκτὸς δὲ ἀπὸ αὐτοὺς δὲν γνωρίζω, ἂν ἔχω βαπτίσει κανένα ἄλλον. ¹⁷οὐ γὰρ ἀπέστειλέ με Χριστὸς βαπτίζειν, ἀλλ᾿ εὐαγγελίζεσθαι, οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μὴ κενωθῇ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. ¹⁷Ἄλλωστε ἐγὼ δὲν εἴχα ὡς κύριον ἔργον μου τὴν τέλεσιν τοῦ μυστηρίου τοῦ βαπτίσματος, διότι δὲν μὲ ἔστειλεν ὁ Χριστὸς ὡς Ἀπόστολόν του εἰς τὴν οἰκουμένην νὰ βαπτίζω, ἀλλὰ νὰ κηρύττω τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς σωτηρίας. Αὐτὸ δὲ τὸ κήρυγμα δὲν τὸ κάνω μὲ τὴν δύναμιν καὶ τὰ ρητορικὰ σχήματα τῆς ἀνθρωπίνης σοφίας, μὴ τυχὸν καὶ χάσῃ τὴν σωτήριον δύναμίν του καὶ τὴν ἄπειρον θείαν ἀξίαν του ὁ σταυρὸς τοῦ Κυρίου. Η σοφία του Θεού ως μωρία¹⁸Ὁ λόγος γὰρ ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστί, τοῖς δὲ σῳζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστι. ¹⁸Διότι τὸ περὶ σταυροῦ θεῖον κήρυγμα εἰς ἐκείνους μέν, ποὺ ἀπιστοῦν καὶ ἐπιμένουν νὰ βαδίζουν τὸν δρόμον τῆς ἀπωλείας, φαίνεται καὶ θεωρεῖται μωρία· εἰς ἡμᾶς ὅμως, ποὺ τὸ ἐδέχθημεν καὶ εὑρισκόμεθα εἰς τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας, εἶναι, ὅπως καὶ ἡ προσωπικὴ μας πεῖρα βεβαιώνει, δύναμις Θεοῦ. ¹⁹γέγραπται γάρ· ἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν, καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν ἀθετήσω. ¹⁹Οἱ ἄπιστοι, σκοτισμένοι ἀπὸ τὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας, δὲν ἠμποροῦν νὰ ἐννοήσουν τὸ ὕψος τῆς εὐαγγελικῆς ἀληθείας, τὰ ἔχουν κυριολεκτικῶς χαμένα, διότι ἔχει γραφῆ δι᾿ αὐτοὺς ἀπὸ τὸν προφήτην Ἠσαΐαν· <θὰ καταστρέψω καὶ θὰ ἐξαφανίσω, λέγει ὁ Θεός, τὴν σοφίαν αὐτῶν, ποὺ παρουσιάζονται ὡς σοφοὶ καὶ θὰ ἐκτοπίσω ὡς ἀνόητον τὴν φρόνησιν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι παρουσιάζονται ὡς συνετοί>. ²⁰ποῦ σοφός; ποῦ γραμματεύς; ποῦ συζητητὴς τοῦ αἰῶνος τούτου; οὐχὶ ἐμώρανεν ὁ Θεὸς τὴν σοφίαν τοῦ κόσμου τούτου; ²⁰Ποῦ εἶναι, λοιπόν, τώρα σοφός; Ποὺ εἶναι Ἑβραῖος γραμματεὺς ὁ ὁποῖος κατέχει καὶ διδάσκει τὸν Νόμον; Ποὺ εἶναι ἱκανὸς συζητητὴς καὶ ἀπολογητὴς τῆς πλάνης, ποὺ ἐπικρατεῖ κατὰ τὴν ἐποχὴν αὐτήν; Διὰ τῶν πραγμάτων δὲν ἀπέδειξεν ὁ Θεὸς μωρὰν καὶ ἀνωφελῆ τὴν σοφίαν, τὴν ὁποίαν ἐμπνέει καὶ καλλιεργεῖ ὁ κόσμος, ποῦ εὑρίσκεται μακρὰν ἀπὸ τὴν θείαν ἀλήθειαν; ²¹ἐπειδὴ γὰρ ἐν τῇ σοφίᾳ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας τὸν Θεόν, εὐδόκησεν ὁ Θεὸς διὰ τῆς μωρίας τοῦ κηρύγματος σῶσαι τοὺς πιστεύοντας. ²¹Ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν κατώρθωσαν καὶ δὲν ἠθέλησαν διὰ μέσου τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ, ποὺ διαλαλεῖται μὲ ὅλην τὴν δημιουργίαν, νὰ γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου μὲ τὴν σοφίαν των τὸν Θεόν, ἀπεφάσισεν ὁ πανάγαθος Θεὸς νὰ σώσῃ τοὺς καλοπροαιρέτους καὶ τοὺς προθύμους νὰ πιστεύσουν ἀνθρώπους μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖον εἰς τοὺς σκοτισμένους ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν ἀνθρώπους φαίνεται μωρόν. ²²ἐπειδὴ καὶ Ἰουδαῖοι σημεῖον αἰτοῦσι καὶ Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσιν, ²²Φαίνεται δὲ μωρόν, ἐπειδὴ ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς τὸ κρίνει μὲ τὰ ἰδικὰ του κριτήρια. Οἱ Ἰουδαῖοι π.χ. ζητοῦν ὑπερφυσικὸν σημεῖον διὰ νὰ παραδεχθοῦν τὴν ἀλήθειαν τοῦ κηρύγματος καὶ πιστεύσουν εἰς αὐτό. Οἱ δὲ Ἕλληνες ζητοῦν φιλοσοφικοὺς συλλογισμοὺς καὶ ἀκλονήτους ἀποδείξεις. ²³ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον, Ἕλλησι δὲ μωρίαν, ²³Ἡμεῖς ὅμως κηρύσσομεν εἰς ὅλον τὸν κόσμον Χριστόν, ποὺ ἔχει σταυρωθῆ. Καὶ αὐτὸς ὁ ἐσταυρωμένος Χριστὸς καὶ σωτήρ, διὰ μὲν τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἐπερίμεναν ἔνδοξον βασιλέαν τὸν Μεσσίαν των, εἶναι σκάνδαλον, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον σκοντάπτουν· διὰ δὲ τοὺς Ἕλληνας εἶναι μωρία καὶ ἀδυναμία, ἀφοῦ δὲν κατώρθωσε νὰ ἀντιπαραταχθῇ καὶ νικήσῃ τοὺς ἐχθροὺς του. ²⁴αὐτοῖς δὲ τοῖς κλητοῖς, Ἰουδαίοις τε καὶ Ἕλλησι, Χριστὸν Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν· ²⁴Εἰς αὐτοὺς ὅμως, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς διὰ τὴν καλὴν των διάθεσιν τοὺς ἔχει καλέσει εἰς σωτηρίαν, εἴτε Ἰουδαῖοι εἶναι εἴτε Ἕλληνες, ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι κηρύττομεν Χριστόν, ὁ ὁποῖος εἶναι Θεοῦ δύναμις εἰς σωτηρίαν καὶ Θεοῦ σοφία, ποὺ κάμνει τὸν πιστὸν ἀνώτερον ἀπὸ ὅλους τοὺς σοφούς. ²⁵ὅτι τὸ μωρὸν τοῦ Θεοῦ σοφώτερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί, καὶ τὸ ἀσθενὲς τοῦ Θεοῦ ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί. ²⁵Διότι ἐκεῖνο ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου τὸ θεωροῦν μωρόν, εἶναι σοφώτερον ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, ὅσην γνῶσιν καὶ σοφίαν καὶ ἂν ἔχουν οὗτοι. Καὶ τὸ ἀσθενὲς φαινομενικῶς κήρυγμα τοῦ Ἐσταυρωμένου εἶναι ἰσχυρότερον ἀπὸ τοὺς ἰσχυροτέρους κατὰ κόσμον ἀνθρώπους. ²⁶Βλέπετε γὰρ τὴν κλῆσιν ὑμῶν, ἀδελφοί, ὅτι οὐ πολλοὶ σοφοὶ κατὰ σάρκα, οὐ πολλοὶ δυνατοί, οὐ πολλοὶ εὐγενεῖς, ²⁶Οἱ κατὰ κόσμον σοφοὶ κλείουν ἕνεκα τοῦ ἐγωϊσμοῦ τὰ μάτια καὶ τὰ αὐτιὰ των εἰς τὴν σοφίαν τοῦ Θεοῦ· Ἄλλωστε κυττάξετε καὶ σεῖς, ἀδελφοί, ὅτι εἰς τὴν πρόσκλησιν, ποὺ σᾶς ἀπηύθυνεν ὁ Θεός, δὲν ὑπήκουσαν καὶ δὲν τὴν ἐδέχθησαν πολλοὶ σοφοὶ κατὰ κόσμον οὔτε πολλοὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔχουν δύναμιν καὶ ἐξουσίαν οὔτε πολλοὶ μὲ εὐγενῆ καὶ ἀριστοκρατικὴν τὴν καταγωγήν, ²⁷ἀλλὰ τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς, ἵνα τοὺς σοφούς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς, ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά, ²⁷ἀλλὰ τοὐναντίον ὁ Θεὸς ἐδιάλεξε, διὰ τὴν καλὴν τῶν διάθεσιν, τοὺς ἁπλοϊκοὺς αὐτούς, τοὺς ὁποίους ὁ κόσμος θεωρεῖ μωρούς, διὰ νὰ καταντροπιάσῃ ἔτσι τοὺς σοφούς. Καὶ ἐδιάλεξε τοὺς ἀδυνάτους κατὰ κόσμον, διὰ νὰ καταντροπιάσῃ ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἰσχὺν καὶ ἐπιρροήν. ²⁸καὶ τὰ ἀγενῆ τοῦ κόσμου καὶ τὰ ἐξουθενημένα ἐξελέξατο ὁ Θεός, καὶ τὰ μὴ ὄντα, ἵνα τὰ ὄντα καταργήσῃ, ²⁸Καὶ ἐδιάλεξεν ἀκόμη ὁ Θεὸς ἐκείνους, ποὺ ἔχουν ἄσημον κατὰ κόσμον τὴν καταγωγήν, καὶ τοὺς περιφρονημένους ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων τοῦ κόσμου· καὶ ἐκείνους ποὺ οἱ σοφοὶ καὶ ἰσχυροὶ τοὺς ἀντιπαρέρχονται μὲ περιφρόνησιν, σὰν νὰ μὴ ὑπάρχουν κἄν. Τοὺς ἐδιάλεξεν ὁ Θεός, διὰ νὰ καταλύσῃ καὶ νὰ ἀποδείξῃ χωρὶς καμμίαν ἀξίαν ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ὁ κόσμος θεωρεῖ μεγάλους καὶ ἰσχυρούς. ²⁹ὅπως μὴ καυχήσηται πᾶσα σὰρξ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. ²⁹Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ καυχηθῇ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ κανεὶς ἀπολύτως (οὔτε οἱ κατὰ κόσμον σοφοί, διότι ἡ σοφία των ἀποδεικνύεται μωρία οὔτε οἱ πιστοὶ εἰς τὸν Χριστόν, διότι ἡ σωτηρία των ὀφείλεται εἰς τὸν Θεὸν καὶ ὄχι εἰς αὐτούς). ³⁰ἐξ αὐτοῦ δὲ ὑμεῖς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ὃς ἐγενήθη ἡμῖν σοφία ἀπὸ Θεοῦ, δικαιοσύνη τε καὶ ἁγιασμὸς καὶ ἀπολύτρωσις, ³⁰Ἀπὸ αὐτὸν δέ, τὸν Θεόν, καὶ χάρις εἰς αὐτόν, καὶ σεῖς εἷσθε ἐνωμένοι μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ σωσμένοι ἀπὸ αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἔγινε καὶ ἀπεδείχθη εἰς ἡμᾶς τοὺς πιστοὺς ἄπειρος σοφία ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, δικαίωσίς μας χάρις εἰς τὴν θυσίαν του, ἁγιασμὸς καὶ ἀναγέννησις τῶν καρδιῶν μας, ἀπελευθέρωσις ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ ἔνδοξος σωτηρία μας. ³¹ἵνα, καθὼς γέγραπται, ὁ καυχώμενος ἐν Κυρίῳ καυχάσθω. ³¹Καὶ τοῦτο ἔγινε, διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ καὶ εἰς ἡμᾶς ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει γραφῆ εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην· <ὅποιος καυχᾶται διὰ τὰ καλά ποὺ ἔχει, ἂς καυχᾶται δοξάζων τὸν Θεὸν καὶ ἀποδίδων αὐτὰ εἰς Ἐκεῖνον καὶ ὄχι εἰς τὸν ἑαυτὸν του>.