Εὐαγγέλιον

Κατὰ Ματθαῖον

Κεφάλαιον ΚΣΤ΄

Η συνωμοσία για τη θανάτωση του Ιησού¹Καὶ ἐγένετο ὅτε ἐτέλεσεν ὁ Ἰησοῦς πάντας τοὺς λόγους τούτους, εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ¹Καὶ ὅταν ἐτελείωσε ὁ Ἰησοῦς ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, εἶπε πρὸς τοὺς μαθητὰς του· ²Οἴδατε ὅτι μετὰ δύο ἡμέρας τὸ πάσχα γίνεται, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς τὸ σταυρωθῆναι. ²<γνωρίζετε ὅτι ἔπειτα ἀπὸ δύο ἡμέρας γίνεται ἡ ἑορτὴ τοῦ πάσχα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ παραδοθῇ διὰ νὰ σταυρωθῇ>. ³Τότε συνήχθησαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ἀρχιερέως τοῦ λεγομένου Καϊάφα, ³Τότε οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ προεστοὶ τοῦ λαοῦ, ποὺ συμμετεῖχαν εἰς τὸ Μεγάλο Συνέδριον, συγκεντρώθηκαν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἀρχιερέως, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Καϊάφας. ⁴καὶ συνεβουλεύσαντο ἵνα τὸν Ἰησοῦν δόλῳ κρατήσωσι καὶ ἀποκτείνωσιν. ⁴Καὶ κατόπιν συσκέψεως ἀπεφάσισαν ὁμοφώνως νὰ συλλάβουν μὲ δόλον τὸν Ἰησοῦν καὶ νὰ τὸν φονεύσουν. ⁵ἔλεγον δέ· Μὴ ἐν τῇ ἑορτῇ, ἵνα μὴ θόρυβος γένηται ἐν τῷ λαῷ. ⁵Εἶπαν δὲ μεταξὺ των, νὰ μὴ τὸν συλλάβουν κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ πάσχα, διὰ νὰ μὴ γίνῃ θόρυβος καὶ ἀναταραχὴ εἰς τὸν λαόν. Η χρίση του Ιησού με μύρο⁶Τοῦ δὲ Ἰησοῦ γενομένου ἐν Βηθανίᾳ ἐν οἰκίᾳ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, ⁶Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ᾖλθε εἰς τὴν Βηθανίαν, εἰς τὴν οἰκίαν Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, ⁷προσῆλθεν αὐτῷ γυνὴ ἀλάβαστρον μύρου ἔχουσα βαρυτίμου, καὶ κατέχεεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀνακειμένου. ⁷προσῆλθε εἰς αὐτὸν μία γυναίκα μὲ ἕνα δοχεῖον ἀπὸ ἀλάβαστρον γεμᾶτο ἀπὸ μύρον πολύτιμον καὶ ἔχυνε αὐτὸ ἄφθονον εἰς τὴν κεφαλὴν του, καθὼς αὐτὸς εἶχε καθίσει εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ. ⁸ἰδόντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠγανάκτησαν λέγοντες· Εἰς τί ἡ ἀπώλεια αὕτη; ⁸Οἱ δὲ μαθηταί, ὅταν εἶδαν τοῦτο, ἠγανάκτησαν καὶ ἔλεγαν· <διατὶ χάνεται ματαίως τὸ πολύτιμον αὐτὸ μύρον; ⁹ἠδύνατο γὰρ τοῦτο τὸ μύρον πραθῆναι πολλοῦ καὶ δοθῆναι τοῖς πτωχοῖς. ⁹Διότι θὰ ἠμποροῦσε αὐτὸ νὰ πωληθῇ ἀντὶ πολλῶν χρημάτων καὶ νὰ δοθῇ τὸ ἀντίτιμον εἰς τοὺς φτωχούς>. ¹⁰γνοὺς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Τί κόπους παρέχετε τῇ γυναικί; ἔργον γὰρ καλὸν εἰργάσατο εἰς ἐμέ. ¹⁰Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἀντελήφθη τὴν δυσφορίαν των καὶ τοὺς εἶπε· <διατὶ στενοχωρεῖτε τὴν γυναῖκα; Διότι αὐτὴ ἔκαμε εἰς ἐμὲ ἕνα καλὸν καὶ ἀξιέπαινον ἔργον. ¹¹τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ᾿ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε. ¹¹Διότι τοὺς πτωχοὺς τοὺς ἔχετε πάντοτε μαζῆ σας καὶ ἠμπορεῖτε, ὁπόταν θέλετε νὰ τοὺς βοηθῆτε, ἐμὲ ὅμως δὲν θὰ μὲ ἔχετε πάντοτε μαζῆ σας. ¹²βαλοῦσα γὰρ αὕτη τὸ μύρον τοῦτο ἐπὶ τοῦ σώματός μου, πρὸς τὸ ἐνταφιάσαι με ἐποίησεν. ¹²Διότι αὐτὴ ἡ γυναῖκα, ποὺ ἔχυσε τὸ μύρον τοῦτο εἰς τὸ σῶμα μου, τὸ ἔκαμε σὰν προετοιμασίαν διὰ τὸν ἐνταφιασμόν μου. ¹³ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ, λαληθήσεται καὶ ὃ ἐποίησεν αὕτη εἰς μνημόσυνον αὐτῆς. ¹³Σᾶς διαβεβαιώνω δέ, ὅτι ὀπουδήποτε καὶ ἂν κυρηχθῇ τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο-καὶ θὰ κηρυχθῇ εἰς ὅλον τὸν κόσμον-θὰ διαλαληθῇ ἐπίσης καὶ αὐτό ποὺ ἔκαμε σήμερον αὐτὴ εἰς ἀλησμόνητον ἀνάμνησίν της>. (Κάθε προσφορά, ποὺ γίνεται πρὸς τὸν Κύριον ἀπὸ εὐλαβῇ καὶ ἀφωσιωμένην καρδίαν, ἀποκτᾷ αἰωνίαν ἀξίαν). Η προδοσία του Ιούδα¹⁴Τότε πορευθεὶς εἷς τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Ἰούδας Ἰσκαριώτης, πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς εἶπε· ¹⁴Τότε ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ὁ λεγόμενος Ἰούδας Ἰσκαριώτης, ἐπῆγε πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἶπε· ¹⁵Τί θέλετέ μοι δοῦναι, καὶ ἐγὼ ὑμῖν παραδώσω αὐτόν; οἱ δὲ ἔστησαν αὐτῷ τριάκοντα ἀργύρια. ¹⁵<τί θέλετε νά μοῦ δώσετε καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς τὸν παραδώσω;> Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ ἐμέτρησαν τριάκοντα ἀργυρᾶ νομίσματα. ¹⁶καὶ ἀπὸ τότε ἐζήτει εὐκαιρίαν ἵνα αὐτὸν παραδῷ. ¹⁶Καὶ ἀπὸ τότε ἐζητοῦσε εὐκαιρίαν, διὰ νὰ τὸν παραδώσῃ (σύμφωνα μὲ τὰς ὁδηγίας τῶν ἀρχιερέων). Το τελευταίο δείπνο¹⁷Τῇ δὲ πρώτῃ τῶν ἀζύμων προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ λέγοντες αὐτῷ· Ποῦ θέλεις ἑτοιμάσωμέν σοι φαγεῖν τὸ πάσχα; ¹⁷Κατὰ δὲ τὴν παραμονὴν τοῦ πάσχα, ἡ ὁποία ἐλέγετο καὶ πρώτη ἡμέρα τοῦ πάσχα, διότι ἐτοίμαζαν οἱ Ἑβραῖοι τὰ ἄζυμα, ἦλθαν οἱ μαθηταὶ πρὸς τὸν Ἰησοῦν λέγοντες· <ποῦ θάλεις νά σοῦ ἐτοιμάσωμεν, διὰ νὰ φάγῃς τὸ πάσχα;> ¹⁸ὁ δὲ εἶπεν· Ὑπάγετε εἰς τὴν πόλιν πρὸς τὸν δεῖνα καὶ εἴπατε αὐτῷ· ὁ διδάσκαλος λέγει, ὁ καιρός μου ἐγγύς ἐστι· πρὸς σε ποιῶ τὸ πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν μου. ¹⁸Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· <πηγαίνετε εἰς τὴν πόλιν πρὸς τὸν δεῖνα καὶ εἰπέτε του· ὁ διδάσκαλος λέγει: Ὁ καιρός μου διὰ νὰ τελειώσω τὸ ἔργον μου πλησιάζει. Εἰς τὸ σπίτι σου ἀπόψε, παραμονὴν τοῦ ἐβραϊκοῦ πάσχα, θὰ ἑορτάσω μαζῆ μὲ τοὺς μαθητάς μου τὸ νέον πάσχα>. ¹⁹καὶ ἐποίησαν οἱ μαθηταὶ ὡς συνέταξεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἡτοίμασαν τὸ πάσχα. ¹⁹Καὶ ἔκαμαν οἱ μαθηταί, ὅπως ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶχε ὁδηγήσει καὶ ἐτοίμασαν τὰ κατὰ τὸ πάσχα. ²⁰Ὀψίας δὲ γενομένης ἀνέκειτο μετὰ τῶν δώδεκα. ²⁰Ὅταν δὲ ᾖλθε ἡ ἑσπέρα, ὁ Κύριος μαζῆ μὲ τοὺς δώδεκα ἐξάπλωσε κοντὰ εἰς τὸ τραπέζι σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν ποὺ εἴχαν τότε οἱ ἄνθρωποι νὰ κάθωνται κατὰ τὸ φάγητον. ²¹καὶ ἐσθιόντων αὐτῶν εἶπεν· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει με. ²¹Καὶ καθὼς ἔτρωγαν εἶπε· <σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἔνας ἀπὸ σᾶς θὰ μὲ προδώσῃ>. ²²καὶ λυπούμενοι σφόδρα ἤρξαντο λέγειν αὐτῷ ἕκαστος αὐτῶν· Μήτι ἐγώ εἰμι, Κύριε; ²²Ἐκεῖνοι ἐλυπήθηκαν παρὰ πολὺ καὶ ἤρχισαν νὰ λέγουν ὁ καθένας διὰ τὸν ἑαυτὸν του· <μήπως εἷμαι ἐγώ, Κύριε;> ²³ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Ὁ ἐμβάψας μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ τρυβλίῳ τὴν χεῖρα οὗτός με παραδώσει. ²³Ὁ δὲ Κύριος ἀπεκρίθη· <Ἐκεῖνος ποὺ ἐβούτηξε μαζῆ μου τὸ χέρι εἰς τὸν ζωμὸν τοῦ πιάτου, αὐτὸς θὰ μὲ παραδώσῃ. ²⁴ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ· οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος. ²⁴Ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀπέρχεται ἀπὸ τὴν ζωὴν αὐτήν, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι γραμμένο εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν περὶ αὐτοῦ· ἀλλοίμονον ὅμως εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται· προτιμότερον θὰ ἧτο δι᾿ αὐτὸν νὰ μὴ εἶχε γεννηθῇ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος>. ²⁵ἀποκριθεὶς δὲ Ἰούδας ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν εἶπε· Μήτι ἐγώ εἰμι, ῥαββί; λέγει αὐτῷ· Σὺ εἶπας. ²⁵Ἔλαβε δὲ τὸν λόγον ὁ Ἰούδας, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν παρέδωσε, καὶ εἶπε· <μήπως εἷμαι ἐγώ, διδάσκαλε;> Ἀπήντησε εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <Σὺ εἶπες, ὅτι εἷσαι σύ>. (φράσις ποὺ σημαίνει: Τὸ εἶπες μόνος σου, ὅπως εἶπες, ἔτσι εἶναι· σὺ πράγματι εἷσαι αὐτός ποὺ θὰ μὲ παραδώσῃ). ²⁶Ἐσθιόντων δὲ αὐτῶν λαβὼν ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτον καὶ εὐλογήσας ἔκλασε καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς καὶ εἶπε· Λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου· ²⁶Ἐνῶ δὲ αὐτοὶ ἔτρωγαν, ἐπῇρε ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτον καὶ ἀφοῦ εὐχαρίστησε τὸν ἔκοψε εἰς τεμάχια καὶ ἔδιδε εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ εἶπε· <λάβετε φάγετε· τοῦτο εἶναι τὸ σῶμα μου>. ²⁷καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· ²⁷Καί ἀφοῦ ἐπῇρε τὸ ποτήριον καὶ ηὐχαρίστησε ἔδωκε αὐτὸ εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ εἶπε· <πίετε ἀπὸ αὐτὸ ὅλοι, ²⁸τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. ²⁸διότι τοῦτο εἶναι τὸ αἷμά μου, μὲ τὸ ὁποῖον ἐπικυρώνεται ἡ νέα διαθήκη καὶ τὸ ὁποῖον χύνεται διὰ τὴν συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τὴν σωτηρίαν πολλῶν. ²⁹λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπ᾿ ἄρτι ἐκ τούτου τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ᾿ ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρός μου. ²⁹Σᾶς λέγω δὲ ὅτι δὲν θὰ ξαναπιῶ ἀπὸ τὸ προϊὸν αὐτὸ τῆς ἀμπέλου ἀπὸ τὴν στιγμὴν αὐτὴν καὶ μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅταν εἰς τὴν ἀτελείωτον χαρὰν τῆς βασιλείας τοῦ Πατρός μου θὰ τὸ πίνω μαζῆ σας νέον, πνευματικὸν καὶ χαροποιόν>. ³⁰Καὶ ὑμνήσαντες ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν. Τότε λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ³⁰Καὶ ἀφοῦ ἔψαλαν ὕμνους, ἐξῆλθαν εἰς τὸ ὅρος τῶν Ἐλαιῶν. Τότε λέγει πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Η πρόρρηση της αρνήσεως του Πέτρου³¹Πάντες ὑμεῖς σκανδαλισθήσεσθε ἐν ἐμοὶ ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ· γέγραπται γάρ, πατάξω τὸν ποιμένα, καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα τῆς ποίμνης· ³¹<ὅλοι σεῖς κατὰ τὴν νύκτα αὐτὴν θὰ σκανδαλισθῆτε καὶ θὰ κλονισθῇ ἡ πίστις σας πρὸς ἐμέ. Διότι ἔτσι ἔχει γραφῆ εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην: Μὲ τὴν ἰδικήν μου συγκατάθεσιν θὰ κτυπηθῇ ὁ ποιμήν, δηλαδὴ ἐγώ, καὶ θὰ διασκορπισθοῦν τὰ πρόβατα τοῦ ποιμνίου, δηλαδὴ σεῖς. ³²μετὰ δὲ τὸ ἐγερθῆναί με προάξω ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν. ³²Ὅταν ὅμως ἀναστηθῶ, θὰ σᾶς προϋπαντήσω εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ὅπου καὶ θὰ συναντηθῶμεν>. ³³ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· Εἰ πάντες σκανδαλισθήσονται ἐν σοί, ἐγὼ δὲ οὐδέποτε σκανδαλισθήσομαι. ³³Ὁ Πέτρος ὅμως ἀποκριθεὶς τοῦ εἶπε· <ἐὰν ὅλοι θὰ σκανδαλισθοῦν δ᾿ ὅσα θὰ συμβοῦν εἰς σέ, ἐγὼ ὅμως ποτὲ δὲν θὰ σκανδαλισθῶ>. ³⁴ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν λέγω σοι ὅτι ἐν ταύτῃ τῇ νυκτὶ πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι τρὶς ἀπαρνήσῃ με. ³⁴Εἶπε εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <σὲ διαβεβαιώνω, ὅτι αὐτὴν τὴν νύκτα, πρὶν ὁ πετεινὸς λαλήσῃ, σὺ θὰ ἔχῃς κλονισθῆ τόσον πολύ, ὥστε τρεῖς φορὲς θὰ μὲ ἔχῃς ἀρνηθῇ>. ³⁵λέγει αὐτῷ ὁ Πέτρος· Κἂν δέῃ με σὺν σοὶ ἀποθανεῖν, οὐ μή σε ἀπαρνήσομαι. ὁμοίως δὲ καὶ πάντες οἱ μαθηταὶ εἶπον. ³⁵Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· <καὶ ἂν ἀκόμη χρειασθῇ νὰ ἀποθάνω μαζῆ σου, δὲν θὰ σὲ ἀπαρνηθῶ>. Καὶ ὅλοι οἱ μαθηταὶ τὰ ἴδια καὶ παρόμοια ἔλεγαν. Η προσευχή του Ιησού στη Γεθσημανή³⁶Τότε ἔρχεται μετ᾿ αὐτῶν ὁ Ἰησοῦς εἰς χωρίον λεγόμενον Γεθσημανῆ, καὶ λέγει τοῖς μαθηταῖς· Καθίσατε αὐτοῦ ἕως οὗ ἀπελθὼν προσεύξωμαι ἐκεῖ. ³⁶Τότε ἔρχεται μαζῆ μὲ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς εἰς μίαν περιοχήν, ποὺ ἐλέγετο Γεθσημανῆ, καὶ λέγει εἰς τοὺς μαθητάς· <καθῆστε ἐδῶ καὶ περιμένετε, ἕως ὅτου ὑπάγω καὶ προσευχηθῶ ἐκεῖ>. ³⁷καὶ παραλαβὼν τὸν Πέτρον καὶ τοὺς δύο υἱοὺς Ζεβεδαίου ἤρξατο λυπεῖσθαι καὶ ἀδημονεῖν. ³⁷Καὶ ἀφοῦ ἐπῇρε μαζῆ του τὸν Πέτρον καὶ τοὺς δύο υἱοὺς τοῦ Ζεβεδαίου, ἤρχισε νὰ λυπῆται καὶ νὰ καταλαμβάνεται ἀπὸ μεγάλην στενοχωρίαν. ³⁸τότε λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου· μείνατε ὧδε καὶ γρηγορεῖτε μετ᾿ ἐμοῦ. ³⁸Τότε λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <πλημμυρισμένη ἀπὸ βαθυτάτην λύπην εἶναι ἡ ψυχή μου, ὥστε κινδυνεύω νὰ ἀποθάνω ἀπὸ αὐτήν. Μείνατε ἐδῶ καὶ ἀγρυπνῆστε μαζῆ μου>. ³⁹καὶ προελθὼν μικρὸν ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ προσευχόμενος καὶ λέγων· Πάτερ μου, εἰ δυνατόν ἐστι, παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾿ ὡς σύ. ³⁹Καὶ ἀφοῦ ἐπροχώρησε ὀλίγον, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ καταγῇς προσευχόμενος καὶ λέγων· <Πάτερ μου, ἂν εἶναι δυνατόν, ἂς περάσῃ ἀπὸ ἐμὲ τὸ ποτήριον τοῦτο. Πλὴν ὅμως ἂς μὴ γίνῃ ὅπως θέλω ἐγώ, ἀλλὰ ὅπως θέλεις σύ>. ⁴⁰καὶ ἔρχεται πρὸς τοὺς μαθητὰς καὶ εὑρίσκει αὐτοὺς καθεύδοντας, καὶ λέγει τῷ Πέτρῳ· Οὕτως οὐκ ἰσχύσατε μίαν ὥραν γρηγορῆσαι μετ᾿ ἐμοῦ! ⁴⁰Καὶ ἔρχεται εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ τοὺς εὑρίσκει νὰ κοιμῶνται καὶ λέγει εἰς τὸν Πέτρον· <ἔτσι λοιπὸν σεῖς ποὺ πρὸ ὀλίγου εἴπατε ὅτι καὶ τὴν ζωὴν σας θὰ ἐθυσιάζετε δι᾿ ἐμέ, δὲν ἠμπορέσατε οὔτε μίαν ὥρα νὰ ἀγρυπνήσετε μαζῆ μου! ⁴¹γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν· τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον, ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής. ⁴¹Ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε, διὰ νὰ μὴ περιπέσετε εἰς πειρασμόν, ποὺ θὰ σᾶς βυθίσῃ εἰς τὴν ἄρνησιν· τὸ μὲν πνεῦμα εἶναι πρόθυμον καὶ ἔχει ἀγαθὴν διάθεσιν, ἀλλ᾿ ἡ ἀνθρωπίνη σὰρξ εἶναι ἀσθενής>. ⁴²πάλιν ἐκ δευτέρου ἀπελθὼν προσηύξατο λέγων· Πάτερ μου, εἰ οὐ δύναται τοῦτο τὸ ποτήριον παρελθεῖν ἀπ᾿ ἐμοῦ ἐὰν μὴ αὐτὸ πίω, γενηθήτω τὸ θέλημά σου. ⁴²Καὶ πάλιν δευτέραν φορὰ ἀπῆλθε καὶ προσηυχήθη λέγων· <πάτερ μου, ἐὰν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παρέλθῃ ἀπὸ ἐμὲ αὐτὸ τὸ ποτήριον καὶ ὀπωσθήποτε πρέπει νὰ τὸ πίω, διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων, ἂς γίνη τὸ θέλημά σου>. ⁴³καὶ ἐλθὼν εὑρίσκει αὐτοὺς πάλιν καθεύδοντας· ἦσαν γὰρ αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοὶ βεβαρημένοι. ⁴³Καὶ ᾖλθεν πάλιν πρὸς τοὺς μαθητὰς του καὶ τοὺς εὗρε νὰ κοιμῶνται, διότι τὰ μάτια των ἦσαν βαρειὰ ἀπὸ τὴν νύστα. ⁴⁴καὶ ἀφεὶς αὐτοὺς ἀπελθὼν πάλιν προσηύξατο ἐκ τρίτου τὸν αὐτὸν λόγον εἰπὼν. ⁴⁴Καὶ ἀφήσας αὐτοὺς ἐπῆγε πάλιν καὶ προσευχήθη τρίτην φορὰν καὶ εἶπε τὰ ἴδια λόγια πρὸς τὸν Πατέρα. ⁴⁵τότε ἔρχεται πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτοῖς· Καθεύδετε τὸ λοιπὸν καὶ ἀναπαύεσθε! ἰδοὺ ἤγγικεν ἡ ὥρα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἁμαρτωλῶν. ⁴⁵Τότε ἔρχεται πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ τοὺς λέγει· <κοιμᾶσθε, λοιπόν, καὶ ἀναπαύεσθε ! Ἰδοὺ ἔφθασεν ἡ ὥρα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται εἰς χέρια ἁμαρτωλῶν. ⁴⁶ἐγείρεσθε, ἄγωμεν· ἰδοὺ ἤγγικεν ὁ παραδιδούς με. ⁴⁶Σηκωθῆτε, πηγαίνομεν· ἰδοὺ ἐπλησίασε αὐτός, ποὺ πρόκειται νὰ μὲ παραδώσῃ>. Η σύλληψη του Ιησού⁴⁷Καὶ ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ Ἰούδας εἷς τῶν δώδεκα ἦλθε, καὶ μετ᾿ αὐτοῦ ὄχλος πολὺς μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων ἀπὸ τῶν ἀρχιερέων καὶ πρεσβυτέρων τοῦ λαοῦ. ⁴⁷Καὶ ἐνῶ ἀκόμη αὐτὸς ὠμιλοῦσε, ἰδοὺ ὁ Ἰούδας, ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ἦλθε, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν πολὺς ὄχλος, ὅλοι ὡπλισμένοι μὲ μαχαίρια καὶ ξύλα, σταλμένοι ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ πρεσβυτέρους τοῦ λαοῦ. ⁴⁸ὁ δὲ παραδιδοὺς αὐτὸν ἔδωκεν αὐτοῖς σημεῖον λέγων· Ὃν ἂν φιλήσω αὐτός ἐστι· κρατήσατε αὐτόν. ⁴⁸Ἐκεῖνος δέ ποὺ θὰ τὸν παρέδιδε, ὁ Ἰούδας, εἶχε δώσει εἰς αὐτοὺς σημεῖον λέγων· <ἐκεῖνον ποὺ θὰ φιλήσω, αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς· νὰ τὸν συλλάβετε>. ⁴⁹καὶ εὐθέως προσελθὼν τῷ Ἰησοῦ εἶπε· Χαῖρε, ῥαββί, καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. ⁴⁹Καὶ ἀμέσως ἐπλησίασε τὸν Ἰησοῦν καὶ εἶπε· <χαῖρε, διδάκαλε>, καὶ μὲ ὑποκριτικὴν ἐγκαρδιότητα τὸν ἐφίλησε πολλὲς φορές. ⁵⁰ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἑταῖρε, ἐφ᾿ ὃ πάρει; τότε προσελθόντες ἐπέβαλον τὰς χεῖρας ἐπὶ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐκράτησαν αὐτόν. ⁵⁰Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτόν· <φίλε, σκέψου, διὰ ποῖον ἔργον ἔχεις ἔλθει ἐδῶ;> Τότε ἐπλησίασαν οἱ ἄλλοι, ἔβαλαν τὰ χέρια των ἐπάνω εἰς τὸν Ἰησοῦν καὶ τὸν συνέλαβαν. ⁵¹καὶ ἰδοὺ εἷς τῶν μετὰ Ἰησοῦ ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἀπέσπασε τὴν μάχαιραν αὐτοῦ, καὶ πατάξας τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως ἀφεῖλεν αὐτοῦ τὸ ὠτίον. ⁵¹Καὶ ἰδοὺ ἔνας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἦταν μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν, ἄπλωσε τὸ χέρι, ἐτράβηξε τὸ μαχαίρι του, ἐκτύπησε τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ ἔκοψε τὸ αὐτί. ⁵²τότε λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἀπόστρεψον σου τὴν μάχαιραν εἰς τὸν τόπον αὐτῆς· πάντες γὰρ οἱ λαβόντες μάχαιραν ἐν μαχαίρῃ ἀποθανοῦνται. ⁵²Τότε λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <βάλε τὸ μαχαίρι σου πίσῳ εἰς τὴν θέσιν του· διότι ὅσοι ἐπῆραν μαχαίρι ἐναντίον τοῦ πλησίον των, θὰ πεθάνουν μὲ μαχαίρι. ⁵³ἢ δοκεῖς ὅτι οὐ δύναμαι ἄρτι παρακαλέσαι τὸν πατέρα μου, καὶ παραστήσει μοι πλείους ἢ δώδεκα λεγεῶνας ἀγγέλων; ⁵³῍Η νομίζεις ὅτι δὲν μπορῶ ἐγὼ αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ παρακαλέσω τὸν Πατέρα μου καὶ νὰ παρατάξῃ ὁλογυρά μου περισσοτέρας ἀπὸ δώδεκα λεγεῶνας ἀγγέλων; ⁵⁴πῶς οὖν πληρωθῶσιν αἱ γραφαὶ ὅτι οὕτω δεῖ γενέσθαι; ⁵⁴Ἐὰν ὅμως κάτι τέτοιο γίνῃ, πῶς θὰ πραγματοποιηθοῦν αἱ Γραφαί, αἱ ὁποῖαι προλέγουν ὅτι ἔτσι πρέπει νὰ συμβοῦν τὰ γεγονότα;> ⁵⁵Ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τοῖς ὄχλοις· Ὡς ἐπὶ λῃστὴν ἐξήλθετε μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων συλλαβεῖν με· καθ᾿ ἡμέραν πρὸς ὑμᾶς ἐκαθεζόμην διδάσκων ἐν τῷ ἱερῷ, καὶ οὐκ ἐκρατήσατέ με. ⁵⁵Ἐκείνην τὴν ὥρα εἶπεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς ὄχλους· <σὰν νὰ ἤμουν λῃστής, ἐβγήκατε μὲ μαχαίρια καὶ ρόπαλα νὰ μὲ συλλάβετε· κάθε ἡμέραν ἐκαθόμουν κοντὰ σας διδάσκων εἰς τὸν ναὸν καὶ δὲν μὲ ἐπιάσατε. ⁵⁶τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῶσιν αἱ γραφαὶ τῶν προφητῶν. Τότε οἱ μαθηταὶ πάντες ἀφέντες αὐτὸν ἔφυγον. ⁵⁶Ἀλλὰ αὐτὸ ὅλο ἔγινε, διὰ νὰ ἐκπληρωθοῦν ὅλα ὅσα ἔγραψαν οἱ προφῆται>. (Ἡ ἐνοχὴ ἐκείνων μένει, διότι ἐν ἐπιγνώσει ἐνήργησαν κατὰ τοῦ ἀθώου. Ἡ δὲ Γραφὴ τὰ προεῖπε διότι θὰ ἐγίνοντο, καὶ δὲν ἔγιναν διότι τὰ προεῖπε ἡ Γραφή). Τότε οἱ μαθηταὶ ὅλοι τὸν ἀφήκαν καὶ ἔφυγαν. Ο Ιησούς στο μεγάλο συνέδριο⁵⁷Οἱ δὲ κρατήσαντες τὸν Ἰησοῦν ἀπήγαγον πρὸς Καϊάφαν τὸν ἀρχιερέα, ὅπου οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι συνήχθησαν. ⁵⁷Ἐκεῖνοι δὲ ἀφοῦ ἐπιασαν τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἔφεραν εἰς τὸν Καϊάφαν, τὸν ἀρχιερέα, ὅπου οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι συνεκεντρώθησαν ⁵⁸ὁ δὲ Πέτρος ἠκολούθει αὐτῷ ἀπὸ μακρόθεν ἕως τῆς αὐλῆς τοῦ ἀρχιερέως, καὶ εἰσελθὼν ἔσω ἐκάθητο μετὰ τῶν ὑπηρετῶν ἰδεῖν τὸ τέλος. ⁵⁸Ὁ δὲ Πέτρος τὸν ἀκολουθοῦσε ἀπὸ μακρυὰ ἕως τὴν αὐλὴν τοῦ ἀρχιερέως καὶ εἰσελθὼν ἐκάθισε μέσα μαζῆ μὲ τοὺς ὑπηρέτας, διὰ νὰ ἰδῇ ποῖον τέλος θὰ εἶχε αὐτὴ ἡ ὑπόθεσις. ⁵⁹οἱ δὲ ἀρχιερεῖς οἱ πρεσβύτεροι καὶ τὸ συνέδριον ὅλον ἐζήτουν ψευδομαρτυρίαν κατὰ τοῦ Ἰησοῦ ὅπως θανατώσωσιν αὐτὸν, ⁵⁹Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ ὅλα τὰ μέλῃ τοῦ συνεδρίου, ποὺ ἦσαν παρόντα, ἐζητοῦσαν ψευδομαρτυρίαν ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νὰ τὸν καταδικάσουν εἰς θάνατον ⁶⁰καὶ οὐχ εὗρον· καὶ πολλῶν ψευδομαρτύρων προσελθόντων, οὐχ εὗρον. ὕστερον δὲ προσελθόντες δύο ψευδομάρτυρες ⁶⁰καὶ δὲν εὐρῆκαν. Μολονότι δὲ πολλοὶ ψευδομάρτυρες εἴχαν προσέλθει νὰ καταθέσουν, δὲν εὐρῆκαν καμμίαν ἀληθοφανῆ ψευδομαρτυρίαν. Ὕστερον δὲ προσελθόντες δύο ψευδομάρτυρες ⁶¹εἶπον· Οὗτος ἔφη, δύναμαι καταλῦσαι τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τριῶν ἡμερῶν οἰκοδομῆσαι αὐτὸν. ⁶¹κατέθεσαν· <αὐτὸς εἶπε· ἠμπορῶ νὰ κρημνίσω τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τρεῖς ἡμέρας νὰ τὸν οἰκοδομήσω πάλιν>. ⁶²καὶ ἀναστὰς ὁ ἀρχιερεὺς εἶπεν αὐτῷ· Οὐδὲν ἀποκρίνῃ; τί οὗτοί σου καταμαρτυροῦσιν; ⁶²Καὶ ἐγερθεὶς ὁ ἀρχιερεὺς εἶπεν εἰς αὐτόν· <Τίποτε δὲν ἀποκρίνεσαι; Τί καταθέτουν αὐτοὶ εἰς βάρος σου;> ⁶³ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐσιώπα. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἀρχιερεὺς εἶπεν αὐτῷ· Ἐξορκίζω σε κατὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος ἵνα ἡμῖν εἴπῃς εἰ σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ. ⁶³Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐσιωποῦσε. Καὶ λαβὼν τὸν λόγον ὁ ἀρχιερεὺς εἶπε εἰς αὐτόν· <σὲ ὁρκίζω εἰς τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα νὰ μᾶς εἴπῃς ἐὰν σὺ εἷσαι ὁ Χριστός, ὁ Μεσσίας, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ>. ⁶⁴λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Σὺ εἶπας· πλὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου καθήμενον ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως καὶ ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ. ⁶⁴Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <τὸ εἶπες σύ, καὶ ὅπως εἶπες εἶναι, ὅτι εἷμαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ· πλὴν ὅμως σᾶς λέγω τοῦτο, ἀπὸ τώρα θὰ δῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου νὰ κάθεται, ὡς Θεάνθρωπος ποὺ εἶναι, ἐκ δεξιῶν τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ καὶ νὰ ἔρχεται ἐπάνω εἰς τὰς νεφέλας τοῦ οὐρανοῦ>. ⁶⁵τότε ὁ ἀρχιερεὺς διέρρηξε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ λέγων ὅτι Ἐβλασφήμησε· τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων; ἴδε νῦν ἠκούσατε τὴν βλασφημίαν αὐτοῦ· ⁶⁵Τότε ὁ ἀρχιερεύς, ἀπὸ ἀγανάκτησιν τάχα καληφθείς, ἔσχισε, σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν που ἐπικρατοῦσε, τὰ ἐνδύματά του λέγων ὅτι <ὁ Χριστὸς ἐβλασφήμησε. Τί μᾶς χρειάζονται πλέον οἱ μάρτυρες; Ἰδοὺ ὅλοι σας ἠκούσατε τὴν βλασφημίαν του. ⁶⁶τί ὑμῖν δοκεῖ; οἱ δὲ ἀποκριθέντες εἶπον· Ἔνοχος θανάτου ἐστί. ⁶⁶Λοιπὸν τί γνώμην ἔχετε;> Ἐκεῖνοι δὲ ἀποκριθέντες ὅλοι μαζῆ εἶπαν· <εἶναι ἔνοχος νὰ καταδικασθῇ εἰς θάνατον>. ⁶⁷Τότε ἐνέπτυσαν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ καὶ ἐκολάφισαν αὐτόν, οἱ δὲ ἐρράπισαν ⁶⁷Τότε ἔπτυσαν αὐτὸν εἰς τὸ πρόσωπον καὶ τὸν ἐκτύπησαν εἰς τὸν τράχηλον, ἄλλοι δὲ τὸν ἐρράπισαν ⁶⁸λέγοντες· Προφήτευσον ἡμῖν, Χριστέ, τίς ἐστιν ὁ παίσας σε; ⁶⁸λέγοντες· <προφήτευσε σὲ μᾶς, Χριστέ, ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποῦ σὲ κτύπησε;> Η άρνηση του Πέτρου⁶⁹Ὁ δὲ Πέτρος ἔξω ἐκάθητο ἐν τῇ αὐλῇ· καὶ προσῆλθεν αὐτῷ μία παιδίσκη λέγουσα· Καὶ σὺ ἦσθα μετὰ Ἰησοῦ τοῦ Γαλιλαίου. ⁶⁹Ὁ δὲ Πέτρος ἐκάθητο ἔξω εἰς τὴν αὐλὴν καὶ τὸν ἐπλησίασε ἐκεῖ μία μικρὰ δούλη, ἡ ὁποία τοῦ εἶπε· <καὶ σὺ ἤσουν μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν τὸν Γαλιλαῖον>. ⁷⁰ὁ δὲ ἠρνήσατο ἔμπροσθεν αὐτῶν πάντων λέγων· Οὐκ οἶδα τί λέγεις. ⁷⁰Αὐτὸς δὲ ἠρνήθη ἐμπρὸς εἰς ὅλους ἐκείνους λέγων· <δὲν ξέρω τί λές>. ⁷¹ἐξελθόντα δὲ αὐτὸν εἰς τὸν πυλῶνα εἶδεν αὐτὸν ἄλλη καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἐκεῖ καὶ οὗτος ἦν μετὰ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου. ⁷¹Ὅταν δὲ ἐξῆλθε εἰς τὴν θολωτὴν μεγάλην πόρτα τῆς αὐλῆς, τὸν εἶδε μία ἄλλη δούλη καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· <ἐκεῖ καὶ αὐτὸς ἧτο μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον>. ⁷²καὶ πάλιν ἠρνήσατο μεθ᾿ ὅρκου ὅτι Οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον. ⁷²Καὶ πάλιν ἠρνήθη μὲ ὅρκον ὅτι <δὲν γνωρίζω τὸν ἄνθρωπον>. ⁷³μετὰ μικρὸν δὲ προσελθόντες οἱ ἑστῶτες εἶπον τῷ Πέτρῳ· Ἀληθῶς καὶ σὺ ἐξ αὐτῶν εἶ· καὶ γὰρ ἡ λαλιά σου δῆλόν σε ποιεῖ. ⁷³Ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγον ἐπλησίασαν τὸν Πέτρον ἐκεῖνοι, ποὺ ἐστέκοντο εἰς τὴν αὐλὴν καὶ τοῦ εἶπαν: <χωρὶς ἀμφιβολίαν καὶ σὺ εἷσαι ἔνας ἀπὸ αὐτούς, διότι καὶ ἡ προφορά σου σὲ φανερώνει>. ⁷⁴τότε ἤρξατο καταθεματίζειν καὶ ὀμνύειν ὅτι Οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον· καὶ εὐθέως ἀλέκτωρ ἐφώνησε. ⁷⁴Τότε ἤρχισε αὐτὸς νὰ καταριέται καὶ νὰ ὁρκίζεται ὅτι· <δὲν γνωρίζω τὸν ἄνθρωπον>. Καὶ ἀμέσως ἐλάλησε ὁ πετεινός. ⁷⁵καὶ ἐμνήσθη ὁ Πέτρος τοῦ ῥήματος Ἰησοῦ εἰρηκότος ὅτι πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι τρὶς ἀπαρνήσῃ με· καὶ ἐξελθὼν ἔξω ἔκλαυσε πικρῶς. ⁷⁵Τότε ἐθυμήθηκε ὁ Πέτρος τὸν λόγον τοῦ Ἰησοῦ, ὁ ὅποιος τοῦ εἶχε πῇ· <πρὶν ἀλέκτωρ λαλήσει τρεῖς φορὲς σὺ θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς>. Καὶ ἐξελθὼν ἔξω ἀπὸ τὴν αὐλὴν ἔκλαυσε πικρὰ διὰ τὸ βαρὺ ἁμάρτημά του.

Τέλος του ΚΣΤ΄ κεφαλαίου Κεφάλαιον ΚΖ΄ →