Κατὰ Ματθαῖον

Θεραπεία λεπρού¹Καταβάντι δὲ αὐτῷ ἀπὸ τοῦ ὄρους ἠκολούθησαν αὐτῷ ὄχλοι πολλοί. ¹Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς κατέβηκε ἀπὸ τὸ ὅρος, τὸν ἠκολούθησαν πλήθη λαοῦ. ²καὶ ἰδοὺ λεπρὸς ἐλθὼν προσεκύνει αὐτῷ λέγων· Κύριε, ἐὰν θέλῃς δύνασαί με καθαρίσαι. ²Καὶ ἰδοῦ ἔνας λεπρὸς ᾖλθε ἐμπρὸς του καὶ μὲ εὐλάβειαν πολλὴν τὸν ἐπροσκυνοῦσε λέγων· <Κύριε, ἐὰν θέλῃς, ἠμπορεῖς νά μὲ καθαρίσῃς ἀπὸ τὴν ἀνίατον καὶ βασανιστικὴν αὐτὴν λέπραν>. ³καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἥψατο αὐτοῦ ὁ Ἰησοῦς λέγων· Θέλω, καθαρίσθητι· καὶ εὐθέως ἐκαθαρίσθη αὐτοῦ ἡ λέπρα. ³Ἄπλωσε δὲ ὁ Ἰησοῦς τὸ χέρι του, ἤγγισε αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· <θέλω, καθαρίσου>. Καὶ ἀμέσως ἐκαθαρίσθη ἐντελῶς ἡ λέπρα καὶ αὐτὸς ἔγινε ὑγιής. ⁴καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ὅρα μηδενὶ εἴπῃς, ἀλλὰ ὕπαγε σεαυτὸν δεῖξον τῷ ἱερεῖ, καὶ προσένεγκε τὸ δῶρον ὃ προσέταξεν Μωσῆς, εἰς μαρτύριον αὐτοῖς. ⁴Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <πρόσεχε, μὴ εἴπῃς εἰς κανένα τίποτε, ἀλλὰ πήγαινε, δεῖξε τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸν ἱερέα καὶ πρόσφερε τὴν θυσίαν, ποὺ διατάσσει ὁ Μωϋσῆς, διὰ νὰ πάρῃς ἀπὸ τὸν ἱερέα τὴν πιστοποίησιν ὅτι εἷσαι τελείως ὑγιὴς (καὶ ὅτι ἔχεις τὸ δικαίωμα νὰ ἐπικοινωνῆς μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους). Η θεραπεία του δούλου του εκατοντάρχου⁵Εἰσελθόντι δὲ αὐτῷ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· ⁵Ἐνῶ δὲ εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Καπερναούμ, τὸν ἐπλησίασε μὲ σεβασμὸν ἔνας ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· ⁶Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. ⁶<Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος εἰς τὸ σπίτι μου παράλυτος καὶ βασανίζεται ἀπὸ τρομεροὺς πόνους>. ⁷καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. ⁷Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <ἐγὼ θὰ ἔλθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω>. ⁸καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. ⁸Ὁ ἑκατόνταρχος ὅμως ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Κύριε, δὲν εἷμαι ἐγὼ ἄξιος νὰ εἰσέλθῃς σύ, ὁ Παντοδύναμος, κάτω ἀπὸ τὴν στέγην μου. Ἀλλὰ πὲς ἕνα μόνον λόγον καὶ ἀμέσως θὰ θεραπευθῇ ὁ δοῦλος μου. ⁹καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. ⁹Ἠμπορεῖς δὲ νὰ διατάξῃς καὶ ἡ διαταγή σου θὰ γίνῃ ἔργον. Διότι καὶ ἐγὼ εἷμαι ἄνθρωπος, καὶ εὑρίσκομαι ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τῶν ἀνωτέρων μου, ἔχω δὲ ὑπὸ τὰς διαταγάς μου στρατιώτας καὶ λέγω εἰς τοῦτον, πήγαινε καὶ πηγαίνει, καὶ εἰς τὸν ἄλλον, ἔλα καὶ ἔρχεται, καὶ εἰς τὸν δοῦλον μου κάμε τοῦτο καὶ τὸ κάμνει>. ¹⁰ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. ¹⁰Ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς τὰ γεμᾶτα πίστιν αὐτὰ λόγια ἐθαύμασε καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσαν· <σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι οὔτε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲν εὕρηκα τόσον μεγάλην πίστιν. ¹¹λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσιν καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, ¹¹Ἀληθινὰ δὲ σᾶς λέγω ὅτι ἀπὸ τὰς χώρας τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσεως, ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς οἰκουμένης, θὰ ἔλθουν πολλοὶ καὶ θὰ παρακαθήσουν εἰς τὸ πνευματικὸν δεῖπνον μαζῆ μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ¹²οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. ¹²Οἱ δὲ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, (οἱ ἀπόγονοι δηλαδὴ τῶν πατριαρχῶν, ποὺ ἔχουν τὰς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ), θὰ ἐκδιωχθοῦν καὶ θὰ ριφθοῦν εἰς τὸ πυκνότατον σκότος τοῦ ᾍδου. Ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν ὀδόντων>. ¹³καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῷ· Ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ. ¹³Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν ἑκατόνταρχον· <πήγαινε καὶ ὅπως ἐπίστευσες, ὅτι δηλαδὴ ἠμπορῶ μὲ ἕνα μου λόγον νὰ θεραπεύσω τὸν δοῦλον σου, ἂς γίνῃ πρὸς χάριν σου>. Καὶ πράγματι ἐθεραπεύθη ὁ δοῦλος του ἀμέσως κατὰ τὴν ὥρα ἐκείνην. Θεραπεία της πεθεράς του Πέτρου και άλλων αρρώστων¹⁴Καὶ ἐλθὼν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν οἰκίαν Πέτρου εἶδεν τὴν πενθερὰν αὐτοῦ βεβλημένην καὶ πυρέσσουσαν· ¹⁴Καὶ ὅταν ᾖλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ σπίτι τοῦ Πέτρου, εἶδε τὴν πενθερὰν τοῦ κατάκοιτον καί μὲ πυρετόν. ¹⁵καὶ ἥψατο τῆς χειρὸς αὐτῆς, καὶ ἀφῆκεν αὐτὴν ὁ πυρετός· καὶ ἠγέρθη καὶ διηκόνει αὐτῷ. ¹⁵Καὶ ἤγγισεν τὸ χέρι της καὶ ἀμέσως τὴν ἀφῆκε ὁ πυρετός· ἐσηκώθη καὶ ἐντελῶς ὑγιὴς τὸν ὑπηρετοῦσε. ¹⁶Ὀψίας δὲ γενομένης προσήνεγκαν αὐτῷ δαιμονιζομένους πολλούς, καὶ ἐξέβαλεν τὰ πνεύματα λόγῳ, καὶ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ἐθεράπευσεν, ¹⁶Ἀργὰ δὲ τὸ ἀπόγευμα, ὅταν ἐπλησίαζε ἡ ἑσπέρα, ἔφεραν πρὸς αὐτὸν πολλοὺς δαιμονιζομένους, καί μὲ τὴν παντοδύναμον προσταγὴν του ἐξεδίωξε τὰ πονηρὰ πνεύματα καὶ ὅλους ὅσοι ἐταλαιπωροῦντο ἀπὸ ἀσθενείας τοὺς ἐθεράπευσε. ¹⁷ὅπως πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· Αὐτὸς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαβε καὶ τὰς νόσους ἐβάστασεν. ¹⁷Καὶ ἔτσι ἐξεπληρώθη ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶχε λεχθῇ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ προφήτου Ἠσαΐου· <αὐτὸς ἐπῇρεν ἐπάνω του ὡς ἰδικὰς του τὰς ἰδικὰ μας σωματικὰς καὶ πνευματικὰς ἀσθενείας καὶ ἐβάστασε τὰς νόσους μας> (καί μὲ τὴν θυσίαν του μᾶς ἐλύτρωσεν ἀπὸ τὴν ἐνόχην καὶ τὴν καταδίκην τῆς ἁμαρτίας). Προϋποθέσεις της μαθητείας¹⁸Ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς πολλοὺς ὄχλους περὶ αὐτὸν ἐκέλευσεν ἀπελθεῖν εἰς τὸ πέραν. ¹⁸Ὅταν δὲ εἶδε ὁ Ἰησοῦς πολλὰ πλήθη νὰ συγκεντρώνωνται ὁλόγυρά του, διέταξε τοὺς μαθητὰς νὰ ἐπιβιβασθοῦν μαζῇ του εἰς τὸ πλοῖον, διὰ νὰ ἀναχωρήσουν εἰς τὴν ἀπέναντι παραλίαν τῆς Γεννησαρέτ. ¹⁹Καὶ προσελθὼν εἷς γραμματεὺς εἶπεν αὐτῷ· Διδάσκαλε, ἀκολουθήσω σοι ὅπου ἐὰν ἀπέρχῃ. ¹⁹Τότε προσῆλθε εἰς αὐτὸν κάποιος νομοδιδάσκαλος καὶ τοῦ εἶπε· <Διδάσκαλε, θά σὲ ἀκολουθήσω ὅπου καὶ ἂν πηγαίνῃς>. ²⁰καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Αἱ ἀλώπεκες φωλεοὺς ἔχουσι καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις, ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ. ²⁰Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <οἱ ἀλεποῦδες ἔχουν τὶς φωλιὲς των, ὅπου καταφεύγουν, καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ τὶς κούρνιες των· ὁ Υἱὸς ὅμως τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔχει ποῦ νὰ γείρῃ τὴν κεφαλήν> (καὶ ἐπομένως καθένας ποὺ θέλει νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ θὰ ὑποβληθῇ εἰς ταλαιπωρίας καὶ στερήσεις). ²¹ἕτερος δὲ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπεν αὐτῷ· Κύριε, ἐπίτρεψόν μοι πρῶτον ἀπελθεῖν καὶ θάψαι τὸν πατέρα μου. ²¹Ἔνας δὲ ἄλλος ἀπὸ τοὺς πολλοὺς μαθητὰς του τοῦ εἶπε· <Κύριε, δός μου τὴν ἄδειαν νὰ γυρίσω εἰς τὸ σπίτι, διὰ νὰ θάψω πρῶτα τὸν πατέρα μου καὶ ἔπειτα σὲ ἀκολουθήσω>. ²²ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι, καὶ ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς. ²²Ὁ δὲ Ἰησοῦς (διὰ νὰ τὸν προφυλάξῃ ἀπὸ τὰς κληρονομικὰς φροντίδας καὶ φιλονεικίας, ποὺ μοιραίως θὰ ἐπακολουθοῦσαν τὸν θάνατον τοῦ πατρός) τοῦ εἶπε· <ἔλα κοντά μου καὶ ἄφησε τοὺς συγγενεῖς σου, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ ἀπόψεως πνευματικῆς ζωῆς εἶναι νεκροί, διὰ νὰ θάψουν τοὺς νεκροὺς των>. Η κατάπαυση της τρικυμίας²³Καὶ ἐμβάντι αὐτῷ εἰς τὸ πλοῖον ἠκολούθησαν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. ²³Καὶ ὅταν ἐμπῆκε εἰς τὸ πλοῖον, τὸν ἠκολούθησαν οἱ δώδεκα μαθηταὶ του. ²⁴καὶ ἰδοὺ σεισμὸς μέγας ἐγένετο ἐν τῇ θαλάσσῃ, ὥστε τὸ πλοῖον καλύπτεσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων· αὐτὸς δὲ ἐκάθευδε. ²⁴Καὶ ἰδοὺ ἔγινε θύελλα ἰσχυρά, ἀναταραχὴ καὶ τρικυμία μεγάλη εἰς τὴν θάλασσαν, ὥστε τὸ πλοῖον νὰ σκεπάζεται ἀπὸ τὰ κύματα. Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐκοιμᾶτο. ²⁵καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἤγειραν αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, σῶσον ἡμᾶς, ἀπολλύμεθα. ²⁵Καὶ προσῆλθαν ἔντρομοι οἱ μαθηταὶ καντὰ του καὶ τὸν ἐξύπνησαν λέγοντες· <Κύριε σῶσε μας, χανόμαστε>. ²⁶καὶ λέγει αὐτοῖς· Τί δειλοί ἐστε, ὀλιγόπιστοι; τότε ἐγερθεὶς ἐπετίμησε τοῖς ἀνέμοις καὶ τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη. ²⁶Καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· <ὧ ὀλιγόπιστοι, διατὶ εἷσθε τόσον δειλοί;> Τότε, ἀφοῦ ἐσηκώθη ὄρθιος, διέταξε μὲ ἐξουσίαν καὶ ἐπέπληξε τοὺς ἀνέμους καὶ τὴν θάλασσαν καὶ ἀμέσως ἔγινε γαλήνη μεγάλη. ²⁷οἱ δὲ ἄνθρωποι ἐθαύμασαν λέγοντες· Ποταπός ἐστιν οὗτος, ὅτι καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουσιν αὐτῷ; ²⁷Οἱ δὲ ἄνθρωποι, ὅσοι εἴδαν καὶ ἤκουσαν τὸ καταπληκτικὸν αὐτὸ γεγονός, ἐθαύμασαν καὶ ἔλεγαν· τὶ ἄνθρωπος εἶναι αὐτός, ἀφοῦ καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑποτάσσονται εἰς αὐτόν; Η θεραπεία των δαιμονιζομένων στα Γάδαρα²⁸Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. ²⁸Ὅταν δὲ ᾖλθε εἰς τὴν ἀπέναντι παραλίαν, εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν, τὸν ἀπάντησαν δύο δαιμονιζόμενοι, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὰ μνημεῖα καὶ οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἄγριοι καὶ ἐπιθετικοί, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ περάσῃ κανεὶς ἀπὸ τὸν δρόμον ἐκεῖνον. ²⁹καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς; ²⁹Καὶ ἰδού, ὅταν τὸν ἀντίκρυσαν, ἔκραξαν μὲ φωνὴν μεγάλην καὶ εἶπαν· <τὶ κοινὸν ὑπάρχει μεταξὺ ἡμῶν καί σοῦ, Ἰησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; Ἦλθες ἐδῶ νὰ μᾶς βασανίσῃς, πρὶν ἔλθῃ ὁ προκαθωρισμένος καιρὸς τῆς κρίσεως καὶ τῆς τιμωρίας μας;> ³⁰ἦν δὲ μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. ³⁰Εὑρίσκετο δὲ μακρυὰ ἀπὸ αὐτοὺς ἕνα κοπάδι ἀπὸ πολλοὺς χοίρους, ποὺ ἔβοσκαν. ³¹οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· Εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. ³¹Οἱ δὲ δαίμονες τὸν παρακαλοῦσαν καὶ ἔλεγαν· <ἐὰν θὰ μᾶς διώξῃς ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς ἀνθρώπους, δὸς μας τὴν ἄδειαν νὰ πᾶμε εἰς τὸ κοπάδι τῶν χοίρων>. ³²καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ὑπάγετε. οἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων · καὶ ἰδοὺ ὥρμησεν πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. ³²Καὶ εἶπε εἰς αὐτούς· <πηγαίνετε>. Καὶ αὐτοὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐπῆγαν εἰς τὸ κοπάδι τῶν χοίρων. Καὶ ἰδοὺ μὲ μανίαν καὶ γρυλλισμοὺς ὥρμησε ὅλο τὸ καπάδι τῶν χοίρων ἀπὸ τὸ μέρος τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐπνίγησαν εἰς τὰ νερά. (Ἐπέτρεψε δὲ ὁ Κύριος αὐτό, διὰ νὰ τιμωρηθοῦν ἔτσι οἱ ἰδιοκτῆται τῆς ἀγγέλης, διότι παρὰ τὸν μωσαϊκὸν νόμον αὐτοὶ ἔτρεφαν χοίρους). ³³οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων. ³³Οἱ χοιροβοσκοὶ ἔφυγαν κατατρομαγμένοι, ἐπῆγαν εἰς τὴν πόλιν καὶ ἐγνωστοποίησαν ὅλα ὅσα συνέβησαν καὶ μάλιστα τὰ τῆς θεραπείας τῶν δαιμονιζομένων. ³⁴καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. ³⁴Καὶ ἰδοῦ ὅλη ἡ πόλις ἐβγῆκε, διὰ νὰ συναντήσῃ τὸν Ἰησοῦν· καὶ ὅταν τὸν εἴδαν, τὸν παρεκάλεσαν νὰ φύγῃ ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς περιοχῆς των· (καὶ τοῦτο, διότι ἐφοβήθησαν, μήπως διὰ τὰς παραβάσεις των ὑποστοῦν καὶ ἄλλην τιμωρίαν).