Κατὰ Ματθαῖον

Η παραβολή για τους εργάτες του αμπελιού¹Ὁμοία γάρ ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ οἰκοδεσπότῃ, ὅστις ἐξῆλθεν ἅμα πρωῒ μισθώσασθαι ἐργάτας εἰς τὸν ἀμπελῶνα αὐτοῦ· ¹Διὰ νὰ ἐννοήσετε δὲ αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν, ἀκούσατε μία παραβολήν. Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν εἶναι ὁμοία μὲ ἕνα ἄνθρωπον νοικοκύρην, ὁ ὁποῖος πρωῒ-πρωῒ ἐβγῆκε νὰ μισθώσῃ ἐργάτας διὰ τὸ ἀμπέλι του. ²καὶ συμφωνήσας μετὰ τῶν ἐργατῶν ἐκ δηναρίου τὴν ἡμέραν ἀπέστειλεν αὐτοὺς εἰς τὸν ἀμπελῶνα αὐτοῦ. ²Καὶ ἀφοῦ ἐσυμφώνησε μὲ τοὺς ἐργάτας νὰ τοὺς πληρώνῃ ὡς ἡμερομίσθιον ἕνα δηνάριον, τοὺς ἔστειλε στὸ ἀμπέλι του. ³καὶ ἐξελθὼν περὶ τρίτην ὥραν εἶδεν ἄλλους ἑστῶτας ἐν τῇ ἀγορᾷ ἀργούς, ³Ἐβγῆκε πάλιν κατὰ τὰς ἐννέα τὸ πρωῒ εἰς τὴν ἀγορὰν καὶ εἶδε ἄλλους ἐργάτας νὰ στέκουν ἐκεῖ χωρὶς ἐργασίαν καὶ νὰ περιμένουν μήπως τοὺς μισθώσῃ κανείς. ⁴καὶ ἐκείνοις εἶπεν· ὑπάγετε καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν ἀμπελῶνα, καὶ ὃ ἐὰν ᾖ δίκαιον δώσω ὑμῖν. οἱ δὲ ἀπῆλθον. ⁴Καὶ εἰς ἐκείνους εἶπε: Πηγαίνετε καὶ σεῖς εἰς τὸ ἀμπέλι καὶ ὅ,τι εἶναι δίκαιον θὰ σᾶς δώσω. Καὶ ἐκεῖνοι ἐπῆγαν. ⁵πάλιν ἐξελθὼν περὶ ἕκτην καὶ ἐνάτην ὥραν ἐποίησεν ὡσαύτως. ⁵Καὶ πάλιν ἐβγῆκε κατὰ τὰς δώδεκα καὶ τὰς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα καὶ ἔκαμε τὸ ἴδιο. ⁶περὶ δὲ τὴν ἑνδεκάτην ἐξελθὼν εὗρεν ἄλλους ἑστῶτας ἀργούς, καὶ λέγει αὐτοῖς· τί ὧδε ἑστήκατε ὅλην τὴν ἡμέραν ἀργοί; ⁶Ὅταν δὲ κατὰ τὰς πέντε ἐβγῆκε, εὑρῆκε καὶ ἄλλους ἐργάτας νὰ στέκουν χωρὶς ἐργασίαν καὶ τοὺς λέγει: Διατὶ στέκεσθε ἐδῶ ὅλην τὴν ἡμέραν ἄνεργοι; ⁷λέγουσιν αὐτῷ· ὅτι οὐδεὶς ἡμᾶς ἐμισθώσατο. λέγει αὐτοῖς· ὑπάγετε καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν ἀμπελῶνα, καὶ ὃ ἐὰν ᾖ δίκαιον λήψεσθε. ⁷Λέγουν πρὸς αὐτόν: Διότι κανεὶς δὲν μᾶς ἐμίσθωσε. Λέγει εἰς αὐτούς: Πηγαίνετε καὶ σεῖς εἰς τὸ ἀμπέλι μου καὶ ὅ,τι εἶναι δίκαιον θὰ πάρετε. ⁸ὀψίας δὲ γενομένης λέγει ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος τῷ ἐπιτρόπῳ αὐτοῦ· κάλεσον τοὺς ἐργάτας καὶ ἀπόδος αὐτοῖς τὸν μισθὸν ἀρξάμενος ἀπὸ τῶν ἐσχάτων ἕως τῶν πρώτων. ⁸Ὅταν δὲ ἐβράδιασε, λέγει ὁ κύριος τοῦ ἀμπελιοῦ εἰς τὸν διαχειριστὴν του: Κάλεσε τοὺς ἐργάτας καὶ δῶσε τους τὸν μισθόν, ἀρχίζοντας ἀπὸ τοὺς τελευταίους καὶ προχωρῶντας εἰς τοὺς πρώτους. ⁹καὶ ἐλθόντες οἱ περὶ τὴν ἑνδεκάτην ὥραν ἔλαβον ἀνὰ δηνάριον. ⁹Καὶ ὅταν ἦλθαν αὐτοὶ ποὺ ἔπιασαν δουλειὰ κατὰ τὰς πέντε τὸ ἀπόγευμα, ἐπῆρε ὁ καθένας τους ἀπὸ ἕνα δηνάριον. ¹⁰ἐλθόντες δὲ οἱ πρῶτοι ἐνόμισαν ὅτι πλείονα λήψονται, καὶ ἔλαβον καὶ αὐτοὶ ἀνὰ δηνάριον. ¹⁰Ὅταν δὲ ἦλθαν οἱ πρῶτοι ἐνόμισαν ὅτι θὰ πάρουν περισσότερα, ἀλλὰ ἐπῆραν καὶ αὐτοὶ ἀπὸ ἕνα δηνάριον. ¹¹λαβόντες δὲ ἐγόγγυζον κατὰ τοῦ οἰκοδεσπότου ¹¹Ὅταν ὅμως τὸ ἐπῆραν, ἐμουρμούριζαν δυσαρεστημένοι ἐναντίον τοῦ οἰκοδεσπότου ¹²λέγοντες ὅτι οὗτοι οἱ ἔσχατοι μίαν ὥραν ἐποίησαν, καὶ ἴσους ἡμῖν αὐτοὺς ἐποίησας τοῖς βαστάσασι τὸ βάρος τῆς ἡμέρας καὶ τὸν καύσωνα. ¹²καὶ ἔλεγαν ὅτι αὐτοὶ οἱ τελευταῖοι μίαν μόνον ὥρα ἐδούλεψαν καὶ τοὺς ἐπλήρωσες ἴσα μὲ ἡμᾶς οἱ ὁποῖοι ἐβαστάσαμε τὸ ὁλοήμερον βάρος τῆς ἐργασίας καὶ ὅλον τὸν καύσωνα. ¹³ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν ἑνὶ αὐτῶν· ἑταῖρε, οὐκ ἀδικῶ σε· οὐχὶ δηναρίου συνεφώνησάς μοι; ¹³Ὁ οἰκοδεσπότης ἀπεκρίθη καὶ εἶπε εἰς ἕνα ἀπὸ αὐτούς: Φίλε, δὲν σὲ ἀδικῶ· δὲν συνεφώνησες μαζῆ μου ἕνα δηνάριο ὡς ἡμερομίσθιον; ¹⁴ἆρον τὸ σὸν καὶ ὕπαγε· θέλω δὲ τούτῳ τῷ ἐσχάτῳ δοῦναι ὡς καὶ σοί. ¹⁴Πάρε, λοιπόν, αὐτό ποὺ σοῦ ἀνήκει καὶ πήγαινε. Θέλω δὲ εἰς αὐτὸν τὸν τελευταῖον νὰ δώσω ὅ,τι ἔδωσα καὶ εἰς σέ· ¹⁵ἢ οὐκ ἔξεστί μοι ποιῆσαι ὃ θέλω ἐν τοῖς ἐμοῖς, εἰ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρός ἐστιν ὅτι ἐγὼ ἀγαθός εἰμι; ¹⁵ἢ μήπως δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ κάνω, ὅ,τι θέλω εἰς τὴν ἰδικήν μου περιουσίαν. ῍Η ἐὰν τὸ μάτι σου εἶναι φθονερὸ καὶ ἀχόρταστο διότι ἐγὼ εἷμαι ἀγαθός, ποῖος πταίει; Ἀσφαλῶς ἡ ἰδική σου μοχθηρία. ¹⁶Οὕτως ἔσονται οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καὶ οἱ πρῶτοι ἔσχατοι· πολλοὶ γὰρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί. ¹⁶Ἔτσι θὰ εἶναι πρῶτοι αὐτοὶ ποὺ ἐκλήθησαν τελευταῖα καὶ εἰργάσθησαν μὲ ζῆλον καὶ θὰ εἶναι τελευταῖοι οἱ πρῶτοι, ἕνεκα τοῦ φθόνου καὶ τῆς χαλαρώσεώς των. Διότι πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν κληθῇ, ὀλίγοι ὅμως εἶναι οἱ ἐκλεκτοί, ποὺ θὰ ἐργασθοῦν μέχρι τέλους μὲ φλογερὰν ἐπιθυμίαν καὶ θερμὸν ζῆλον>. Τρίτη πρόρρηση του πάθους και της αναστάσεως¹⁷Καὶ ἀναβαίνων ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα παρέλαβε τοὺς δώδεκα μαθητὰς κατ᾿ ἰδίαν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ¹⁷Ὅταν δὲ ἀνέβαινε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἐπῇρε τοὺς δώδεκα μαθητὰς του ἰδιαιτέρως καὶ καθὼς ἐβάδιζαν εἰς τὴν ὁδὸν εἶπεν εἰς αὐτούς. ¹⁸Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ, ¹⁸<Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν τώρα εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ παραδοθῇ εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς καὶ θὰ τὸν καταδικάσουν εἰς θάνατον ¹⁹καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσιν εἰς τὸ ἐμπαῖξαι καὶ μαστιγῶσαι καὶ σταυρῶσαι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται. ¹⁹καὶ θὰ τὸν παραδώσουν εἰς τοὺς εἰδωλολάτρας στρατιώτας τῆς Ρώμης, διὰ νὰ τὸν ἐμπαίξουν καὶ νὰ τὸν μαστιγώσουν καὶ νὰ τὸν σταυρώσουν· ἀλλὰ κατὰ τὴν τρίτην ἡμέρα θὰ ἀναστηθῇ>. Το αίτημα των γιών του Ζεβεδαίου²⁰Τότε προσῆλθεν αὐτῷ ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου μετὰ τῶν υἱῶν αὐτῆς προσκυνοῦσα καὶ αἰτοῦσά τι παρ᾿ αὐτοῦ. ²⁰Τότε τὸν ἐπλησίασεν ἡ μητέρα τῶν υἱῶν τοῦ Ζεβεδαίου, μαζῆ μὲ τὰ παιδιά της, τὸν ἐπροσκύνησε μὲ εὐλάβειαν καὶ ἐφαίνετο ὅτι κάτι ἤθελε νὰ ζητήσῃ ἀπὸ αὐτόν. ²¹ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· Τί θέλεις; λέγει αὐτῷ· Εἰπὲ ἵνα καθίσωσιν οὗτοι οἱ δύο υἱοί μου εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου ἐν τῇ βασιλείᾳ σου. ²¹Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτήν· <τί θέλεις;> Λέγει εἰς αὐτόν· <Δῶσε ἐντολὴν νὰ καθίσουν τὰ δύο αὐτὰ παιδιά μου ὁ ἔνας ἀπὸ τὰ δεξιά σου καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ τὰ ἀριστερά σου, ὅταν σὺ θὰ ἀναλάβῃς τὴν βασιλείαν σου>. ²²ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ μέλλω πίνειν ἢ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; λέγουσιν αὐτῷ· Δυνάμεθα. ²²Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· <δὲν γνωρίζετε, τί ζητεῖτε. Ἠμπορεῖτε νὰ πίετε τὸ ποτήριον τοῦ πόνου, τὸ ὁποῖον ἐγὼ μέλλω νὰ πίω, ἢ νὰ βαπτισθῆτε τὸ βάπτισμα τοῦ αἵματος καὶ τῶν παθημάτων, τὸ ὁποῖον ἐγὼ βαπτίζομαι;> Λέγουν εἰς αὐτόν· <ἠμποροῦμεν>. ²³καὶ λέγει αὐτοῖς· Τὸ μὲν ποτήριόν μου πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε· τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων μου οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ᾿ οἷς ἡτοίμασται ὑπὸ τοῦ πατρός μου. ²³Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· <τὸ μὲν ποτήριόν μου θὰ τὸ πίετε καὶ τὸ βάπτισμα τῶν παθημάτων, τὸ ὁποῖον ἐγὼ βαπτίζομαι, θὰ βαπτισθῆτε. Τὸ νὰ καθίσετε ὅμως εἰς τὰ δεξιά μου καὶ τὰ ἀριστερά μου δὲν εἶναι ἰδικόν μου δικαίωμα νὰ τὸ δώσω εἰς ὅποιον ἁπλῶς τὸ ζητήσει· ἀλλὰ θὰ δοθῇ ἀπὸ τὸν δίκαιον Πατέρα μου εἰς ἐκείνους διὰ τοὺς ὁποίους ἔχει ἐτοιμασθῆ> (δηλαδὴ διὰ τοὺς πιστοὺς εἰς αὐτὸν καὶ καλοὺς ἀγωνιστὰς εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς). ²⁴Καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἠγανάκτησαν περὶ τῶν δύο ἀδελφῶν. ²⁴Καὶ οἱ δέκα ὅταν ἤκουσαν αὐτά, ἠγανάκτησαν διὰ τὴν φιλόδοξον συμπεριφορὰν τῶν δύο ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπροσπαθοῦσαν νὰ τοὺς παραγκωνίσουν, διὰ νὰ λάβουν αὐτοὶ τὰ μεγαλύτερα ἀξιώματα. ²⁵ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς εἶπεν· Οἴδατε ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. ²⁵Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς ἐκάλεσε κοντὰ του καὶ τοὺς εἶπε· <ξέρετε, ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν φέρονται δεσποτικῶς πρὸς αὐτὰ σὰν ἀπόλυτοι κυρίαρχοί των καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κατέχουν μεγάλα ἀξιώματα ἀσκοῦν ἀνεξέλεκτον τυραννικὴν κυριαρχίαν εἰς αὐτούς, σὰν νὰ τοὺς ἔχουν δούλους. ²⁶οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος, ²⁶Τέτοιο πρᾶγμα ὅμως μεταξὺ σας δὲν πρέπει νὰ συμβαίνῃ. Ἀλλ᾿ ὅποιος θέλει νὰ ἀναδειχθῇ μέγας μεταξύ σας, ἂς εἶναι ὑπηρέτης σας. ²⁷καὶ ὃς ἂν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται ὑμῶν δοῦλος· ²⁷Καὶ ὅποιος θέλει νὰ εἶναι μεταξύ σας πρῶτος, ὀφείλει νὰ γίνῃ δοῦλος καὶ νὰ προσφέρῃ εἰς ὅλους μὲ ἀγάπην καὶ ταπεινοφροσύνην τὰς ὑπηρεσίας του. ²⁸ὥσπερ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθεν διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν. ²⁸Ὅπως ἀκριβῶς ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ᾖλθε νὰ ὑπηρετηθῇ, ἀλλὰ νὰ ὑπηρετήσῃ καὶ νὰ δώσῃ τὴν ζωὴν του λύτρον, διὰ νὰ ἐξαγοράσῃ καὶ ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸν αἰώνιον θάνατον πολλούς, οἱ ὁποῖοι θὰ πιστεύσουν εἰς αὐτόν>. Η θεραπεία δύο τυφλών στην Ιεριχώ²⁹Καὶ ἐκπορευομένων αὐτῶν ἀπὸ Ἰεριχὼ ἠκολούθησεν αὐτῷ ὄχλος πολύς. ²⁹Καὶ ἐνῶ ἔβγαιναν ἀπὸ τὴν Ἱεριχώ, τὸν ἠκολούθησεν λαὸς πολύς. ³⁰καὶ ἰδοὺ δύο τυφλοὶ καθήμενοι παρὰ τὴν ὁδόν, ἀκούσαντες ὅτι Ἰησοῦς παράγει, ἔκραξαν λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, υἱός Δαυῒδ. ³⁰Καὶ ἰδοὺ δύο τυφλοί, ποὺ ἐκάθηντο παραπλεύρως ἀπὸ τὸν δρόμον, καθὼς ἤκουσαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς διέρχεται, ἐφώναξαν καὶ εἶπαν· <ἐλέησέ μας, Κύριε, σύ ποὺ εἷσαι ὁ ἔνδοξος ἀπόγονος τοῦ Δαυΐδ>. ³¹ὁ δὲ ὄχλος ἐπετίμησεν αὐτοῖς ἵνα σιωπήσωσιν· οἱ δὲ μεῖζον ἔκραζον λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, υἱός Δαυῒδ. ³¹Τὸ δὲ πλῆθος τοὺς ἐπέπληξε νὰ σιωπήσουν (διὰ νὰ μὴ ἐνοχλοῦν τάχα τὸν διδάσκαλον). Ἀλλὰ ἐκεῖνοι ἀκόμη δυνατώτερα ἐκραύγαζαν λέγοντες· <ἐλέησέ μας, Κύριε, υἱὲ τοῦ Δαυΐδ>. ³²καὶ στὰς ὁ Ἰησοῦς ἐφώνησεν αὐτοὺς καὶ εἶπε· Τί θέλετε ποιήσω ὑμῖν; ³²Καί ὁ Ἰησοῦς, ἀφοῦ ἐστάθη, τοὺς ἐκάλεσε κοντὰ του καὶ τοὺς εἶπε· <τί θέλετε νὰ κάμω εἰς σᾶς;> ³³λέγουσιν αὐτῷ· Κύριε, ἵνα ἀνοιχθῶσιν ἡμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ. ³³Λέγουν εἰς αὐτόν· <Κύριε, θέλομεν νὰ ἀνοιχθοῦν τὰ μάτια μας>. ³⁴σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν, καὶ εὐθέως ἀνέβλεψαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί, καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ. ³⁴Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εὐσπλαγχνίσθη, ἤγγισε τὰ μάτια των καὶ ἀμέσως αὐτοὶ ἀπέκτησαν τὸ φῶς των καὶ μὲ εὐγνωμοσύνην πολλὴν τὸν ἠκολούθησαν.