Κατὰ Ματθαῖον

Η παραβολή του σποριά¹Ἐν δὲ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς τῆς οἰκίας ἐκάθητο παρὰ τὴν θάλασσαν· ¹Κατὰ δὲ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐβγῆκε ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ ἐκάθησε κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν. ²καὶ συνήχθησαν πρὸς αὐτὸν ὄχλοι πολλοί, ὥστε αὐτὸν εἰς πλοῖον ἐμβάντα καθῆσθαι, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν εἱστήκει. ²Καὶ συγκεντρώθησαν πλησίον πολλὰ πλήθη λαοῦ, ὥστε νὰ ἀνεβῇ αὐτὸς εἰς ἕνα ἐκεῖ πλοιάριον καὶ νὰ καθήσῃ, ἐνῶ ὅλος ὁ ἄλλος λαὸς ἐστέκετο εἰς τὴν παραλίαν. ³καὶ ἐλάλησεν αὐτοῖς πολλὰ ἐν παραβολαῖς λέγων· ³Καὶ ἐκήρυξεν εἰς αὐτοὺς πολλὰς ἀληθείας μὲ παραβολὰς καὶ εἶπε· ⁴Ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπείραι. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ἃ μὲν ἔπεσεν παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ ἐλθόντα τὰ πετεινὰ κατέφαγεν αὐτά· ⁴<Ἰδοὺ ἐβγῆκε εἰς τὸ χωράφι ὁ γεωργός, διὰ νὰ σπείρῃ, καὶ ἐνῶ αὐτὸς ἔσπερνε, ἄλλοι μὲν σπόροι ἔπεσαν κοντὰ εἰς τὸν δρόμον καὶ ἦλθαν τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοὺς κετέφαγαν. ⁵ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὰ πετρώδη ὅπου οὐκ εἶχε γῆν πολλήν, καὶ εὐθέως ἐξανέτειλε διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς. ⁵Ἄλλοι δὲ ἔπεσαν εἰς τὴν πετρώδη περιοχήν, ὅπου δὲν ὑπῆρχε πολὺ χῶμα καὶ ἀμέσως ἐβλάστησαν πρὶν ρίξουν βαθειὲς ρίζες, διότι δὲν ὑπῆρχε βάθος γῆς. ⁶ἡλίου δὲ ἀνατείλαντος ἐκαυματίσθη, καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ῥίζαν ἐξηράνθη· ⁶Ὅταν δὲ ἀνέτειλε ὁ ἥλιος, δὲν ἄνθεξαν εἰς τὸν καύσωνα καὶ ἐπειδὴ δὲν εἴχαν ρίζαν ἐξηράνθησαν. ⁷ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι καὶ ἀπέπνιξαν αὐτά· ⁷Ἄλλοι δὲ σπόροι ἔπεσαν εἰς περιοχήν, ὅπου ὑπήρχαν ρίζαι καὶ σπόροι ἀπὸ ἀγκάθια. Καὶ ἀνεπτύχθησαν τὰ ἀγκάθια καὶ τοὺς ἔπνιξαν τελείως. ⁸ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν καὶ ἐδίδου καρπὸν ὃ μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἑξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα. ⁸Ἄλλοι δὲ ἔπεσαν εἰς τὴν ἔφορον γῆν καὶ ἀπέδωσαν καρπόν, ἄλλος μὲν σπόρος ἑκατόν, ἄλλος δὲ ἐξήκοντα καὶ ἄλλος τριάκοντα. ⁹ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. ⁹Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀνοικτὰ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς του καὶ καλὴν διάθεσιν, διὰ νὰ δέχεται τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἂς ἀκούῃ αὐτά που λέγω>. Γιατί ο Ιησούς μιλάει με παραβολές¹⁰Καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ εἶπον αὐτῷ· Διὰ τί ἐν παραβολαῖς λαλεῖς αὐτοῖς; ¹⁰Καὶ οἱ μαθηταί, ἀφοῦ τὸν ἐπλησίασαν, τοῦ εἶπαν· <διατὶ τοὺς ὁμιλεῖς μὲ παραβολάς;> ¹¹ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Ὅτι ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐκείνοις δὲ οὐ δέδοται. ¹¹Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· <διότι εἰς σᾶς μέν, διὰ τὴν ἀγαθὴν διάθεσίν σας, ἔχει δοθῇ τὸ χάρισμα νὰ ἐννοῆτε τὰς μυστηριώδεις ἀληθείας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, εἰς ἐκείνους ὅμως δὲν ἔχει δοθῇ. ¹²ὅστις γὰρ ἔχει, δοθήσεται αὐτῷ καὶ περισσευθήσεται· ὅστις δὲ οὐκ ἔχει, καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ. ¹²Ἐπειδὴ εἰς ὅποιον ἔχει καλὴν διάθεσιν καὶ ζωντανὴν πίστιν θὰ δοθῇ μὲ τὸ παραπάνω ἡ πλουσία γνῶσις τῶν θείων ἀληθειῶν. Ἀπὸ ἐκεῖνον δέ ποὺ δὲν ἔχει πίστιν, θὰ ἀφαιρεθῇ καὶ ἡ ὀλίγη ἀκόμη γνῶσις. ¹³διὰ τοῦτο ἐν παραβολαῖς αὐτοῖς λαλῶ, ὅτι βλέποντες οὐ βλέπουσι καὶ ἀκούοντες οὐκ ἀκούουσι οὐδὲ συνιοῦσι, ¹³Δι᾿ αυτὸ καὶ τοὺς ὁμιλῶ μὲ παραβολάς, διότι αὐτοί, ἐνῶ βλέπουν τὰ θαύματά μου, δὲν βλέπουν, καὶ ἐνῶ ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν μου, δὲν τὴν ἀκούουν διὰ νὰ ὠφεληθοῦν οὔτε τὴν ἐνοοῦν, ¹⁴μήποτε ἐπιστρέψωσι· καὶ τότε πληρωθήσεται αὐτοῖς ἡ προφητεία Ἡσαΐου ἡ λέγουσα· ἀκοῇ ἀκούσετε καὶ οὐ μὴ συνῆτε, καὶ βλέποντες βλέψετε καὶ οὐ μὴ ἴδητε· ¹⁴μήπως τυχὸν καὶ μετανοήσουν κάποτε. Καὶ ἐκπληρώνεται ἔτσι εἰς αὐτοὺς ἡ προφητεὶα τοῦ Ἠσαΐου, ἡ ὁποία λέγει: Θὰ ἀκούσετε μὲ τὰ αὐτιὰ σας καὶ ὅμως δὲν θὰ ἐννοήσετε καὶ θὰ ἰδῆτε πολὺ καλὰ μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος, ἀλλὰ δὲν θὰ ἰδῆτε μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς. ¹⁵ἐπαχύνθη γὰρ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τοῖς ὠσὶ βαρέως ἤκουσαν, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἐκάμμυσαν, μήποτε ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ τοῖς ὠσὶν ἀκούσωσι καὶ τῇ καρδίᾳ συνῶσι καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰάσομαι αὐτούς. ¹⁵Διότι ἔγινε χονδρὴ καὶ ἐπωρώθη ἡ καρδία καὶ ὁ νοῦς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ ἐβαρυάκουσαν μὲ τὰ αὐτιὰ τους καὶ ἔκλεισαν τὰ μάτια τους, διὰ νὰ μὴν ἴδουν καμμιὰ φορὰ τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ μὴ ἀκούσουν μὲ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς των καὶ νὰ μὴ ἐννοήσουν μὲ τὴν καρδιά του τὸ κήρυγμα τῆς μετανοίας καὶ ἐπιστρέψουν μετανοημένοι καὶ λάβουν ἔτσι τὴν θεραπείαν. ¹⁶ὑμῶν δὲ μακάριοι οἱ ὀφθαλμοὶ ὅτι βλέπουσι, καὶ τὰ ὦτα ὑμῶν ὅτι ἀκούουσιν. ¹⁶Ἀλλὰ σεῖς, οἱ πιστοὶ μαθηταί μου, εἷσθε μακάριοι, ποὺ οἱ ὀφθαλμοὶ σας βλέπουν καὶ τὰ αὐτιὰ σας ἀκούουν μὲ προσοχὴν καὶ ἐννοεῖτε τὴν διδασκαλίαν καὶ τὰ ἔργα μου. ¹⁷ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν ὅτι πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν ἰδεῖν ἃ βλέπετε, καὶ οὐκ εἶδον, καὶ ἀκοῦσαι ἃ ἀκούετε, καὶ οὐκ ἤκουσαν. ¹⁷Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν νὰ ἴδουν αὐτά ποὺ βλέπετε καὶ δὲν τὰ εἶδαν καὶ νὰ ἀκούσουν αὐτά ποὺ ἀκούετε καὶ δὲν τὰ ἤκουσαν. Η εξήγηση της παραβολής του σποριά¹⁸Ὑμεῖς οὖν ἀκούσατε τὴν παραβολὴν τοῦ σπείραντος. ¹⁸Σεῖς λοιπόν (ποὺ ἐπήρατε ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν δύναμιν νὰ ἐνοεῖτε τὴν διδασκαλίαν μου) ἀκοῦστε τώρα καὶ τὸ νόημα τῆς παραβολῆς τοῦ σπορέως. ¹⁹παντὸς ἀκούοντος τὸν λόγον τῆς βασιλείας καὶ μὴ συνιέντος, ἔρχεται ὁ πονηρὸς καὶ αἴρει τὸ ἐσπαρμένον ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ· οὗτός ἐστιν ὁ παρὰ τὴν ὁδὸν σπαρείς. ¹⁹Ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον, ποὺ ἀκούει τὸ κήρυγμα τῆς βασιλείας καὶ δὲν ἐνδιαφέρεται νὰ τὸ ἐννοήσῃ, ἔρχεται ὁ πονηρὸς καὶ παίρνει ὅ,τι ἔχει σπαρῆ εἰς τὴν καρδίαν του· αὐτὸν συμβολίζει ὁ σπαρμένος τόπος, ποὺ εἶναι κοντὰ εἰς τὸν δρόμον. ²⁰ὁ δὲ ἐπὶ τὰ πετρώδη σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ εὐθέως μετὰ χαρᾶς λαμβάνων αὐτόν· ²⁰Ἡ περιοχὴ δὲ ἡ πετρώδης, εἰς τὴν ὁποίαν ἔπεσε ἄλλος σπόρος, συμβολίζει τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἀκούει τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀμέσως τὸν παίρνει καὶ τὸν δέχεται μὲ χαράν. ²¹οὐκ ἔχει δὲ ῥίζαν ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ πρόσκαιρός ἐστι, γενομένης δὲ θλίψεως ἢ διωγμοῦ διὰ τὸν λόγον εὐθὺς σκανδαλίζεται. ²¹Ὁ λόγος ὅμως δὲν ρίπτει βαθεῖαν ρίζαν εἰς αὐτόν, διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ἀσταθὴς καὶ ἐπιπόλαιος καὶ ὅταν συμβῇ θλῖψις ἢ διωγμὸς ἀμέσως κλονίζεται καὶ χάνει τὸν ζῆλον του καὶ τὴν πίστιν του. ²²ὁ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων, καὶ ἡ μέριμνα τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου συμπνίγει τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος γίνεται. ²²Ἐκεῖνος δέ ποὺ ἐσπάρθηκε εἰς τὰ ἀγκάθια, εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀκούει τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἡ βασανιστικὴ μέριμνα διὰ τὴν ζωὴν αὐτὴν καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου καὶ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν πνίγουν καὶ κάνουν ἀτροφικὸν καὶ ἄκαρπον τὸν λόγον. ²³ὁ δὲ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ συνιῶν, ὃς δὴ καρποφορεῖ καὶ ποιεῖ ὃ μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἑξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα. ²³Ὁ δὲ σπόρος ποὺ ἔπεσε εἰς τὴν καλὴν γῆν, εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀκούει τὸν λόγον μὲ προσοχὴν καὶ τὸν ἐννοεῖ καὶ τὸν δέχεται· αὐτὸς λοιπὸν καρποφορεῖ καὶ παράγει ἄλλος μὲν ἑκατόν, ἄλλος δὲ ἐξῆντα, ἄλλος δὲ τριάντα>. (Φέρει δηλαδὴ ὡς καρποὺς τῆς γνώσεως τοῦ θείου θελήματος ἔργα ἀγαθά, πρωχωρεῖ εἰς τὸν ἁγιασμὸν καὶ γίνεται τέκνον τοῦ Θεοῦ). Η παραβολή των ζιζανίων²⁴Ἄλλην παραβολὴν παρέθηκεν αὐτοῖς λέγων· Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ σπείραντι καλὸν σπέρμα ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ· ²⁴Ἄλλην παραβολὴν προσέφερεν εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπεν· <ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία) εἶναι ὁμοία μὲ ἄνθρωπον ποὺ ἔσπειρε καλὸν σπόρον εἰς τὸν ἀγρὸν του. ²⁵ἐν δὲ τῷ καθεύδειν τοὺς ἀνθρώπους ἦλθεν αὐτοῦ ὁ ἐχθρὸς καὶ ἔσπειρε ζιζάνια ἀνὰ μέσον τοῦ σίτου καὶ ἀπῆλθεν. ²⁵Τὴν ὥραν ὅμως ποὺ ἐκοιμῶντο οἱ ἄνθρωποί του, ᾖλθεν ὁ ἐχθρὸς του, ὁ διάβολος, (ποὺ ἔχει ὡς ἔργον του νὰ ἀντιδρᾷ εἰς τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ σπείρῃ ἀμφιβολίας καὶ συγχύσεις καὶ παρεξηγήσεις εἰς τοὺς ἀνθρώπους), ἔσπειρε ζιζάνια ἀνάμεσα εἰς τὸ σιτάρι καὶ ἔφυγε. ²⁶ὅτε δὲ ἐβλάστησεν ὁ χόρτος καὶ καρπὸν ἐποίησε, τότε ἐφάνη καὶ τὰ ζιζάνια. ²⁶Ὅταν δὲ μετ᾿ ὀλίγον ἐβλάστησαν τὰ στάχυα καὶ ἔκαμαν καρπόν, τότε ἐφάνησαν καὶ τὰ ζιζάνια ἀνάμεσα εἰς αὐτά. ²⁷προσελθόντες δὲ οἱ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότου εἶπον αὐτῷ· κύριε, οὐχὶ καλὸν σπέρμα ἔσπειρας ἐν τῷ σῷ ἀγρῷ; πόθεν οὖν ἔχει ζιζάνια; ²⁷Οἱ δὲ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότου προσελθόντες τοῦ εἶπαν μὲ ἀπορίαν καὶ λύπην: Κύριε, ἐσὺ δὲν ἔσπειρες ἐκλεκτὸν σπόρον εἰς τὸ χωράφι σου; Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν ἔχει τὰ ζιζάνια; ²⁸ὁ δὲ ἔφη αὐτοῖς· ἐχθρὸς ἄνθρωπος τοῦτο ἐποίησεν. οἱ δὲ δοῦλοι εἶπον αὐτῷ· θέλεις οὖν ἀπελθόντες συλλέξωμεν αὐτά; ²⁸Εἶπε δὲ ἐκεῖνος εἰς αὐτούς· ἔνας ἐχθρὸς ἄνθρωπος ἔκαμε τοῦτο. Οἱ δοῦλοι τοῦ εἶπαν· θέλεις λοιπὸν νὰ πᾶμε νὰ μαζέψωμε τὰ ζιζάνια; ²⁹ὁ δέ ἔφη· οὔ, μήποτε συλλέγοντες τὰ ζιζάνια ἐκριζώσητε ἅμα αὐτοῖς τὸν σῖτον· ²⁹Ἐκεῖνος ὅμως εἶπε, ὄχι, μήπως τυχὸν καθὼς θὰ μεζεύετε τὰ ζιζάνια, ξερριζώσετε μαζῆ μὲ αὐτὰ καὶ τὸ σιτάρι. ³⁰ἄφετε συναυξάνεσθαι ἀμφότερα μέχρι τοῦ θερισμοῦ, καὶ ἐν καιρῷ τοῦ θερισμοῦ ἐρῶ τοῖς θερισταῖς· συλλέξατε πρῶτον τὰ ζιζάνια καὶ δήσατε αὐτὰ εἰς δέσμας πρὸς τὸ κατακαῦσαι αὐτά, τὸν δὲ σῖτον συναγάγετε εἰς τὴν ἀποθήκην μου. ³⁰Ἀφῆστε τα νὰ μεγαλώνουν καὶ τὰ δύο μαζῆ ἕως τὸν θερισμόν. Καὶ κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ θερισμοῦ θὰ πῶ εἰς τοὺς θεριστάς: μαζεύσατε πρῶτα τὰ ζιζάνια καὶ δέσατέ τα σὲ δεμάτια, διὰ νὰ τὰ κατακαύσετε. (Δηλαδὴ κατὰ τὴν δευτέρα παρουσίαν μου θὰ πῶ εἰς τοὺς ἀγγέλους μου νὰ ξεχωρίσουν τοὺς πονηροὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὸ πῦρ τῆς κολάσεως). Τὸ δὲ σιτάρι μαζεύσατέ το εἰς τὴν ἀποθήκην μου (δηλαδὴ τοὺς δικαίους συνοδεύσατέ τους εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν)>. Η παραβολή για το σπόρο του σιναπιού³¹Ἄλλην παραβολὴν παρέθηκεν αὐτοῖς λέγων· Ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν κόκκῳ σινάπεως, ὃν λαβὼν ἄνθρωπος ἔσπειρεν ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ· ³¹Ἄλλην παραβολὴν τοὺς ἐδίδαξε καὶ εἶπεν· <ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (ἐπειδὴ εἰς τὴν ἀρχὴν θὰ φανῇ μικρὰ καὶ ἀσήμαντος, θὰ ἔχῃ ὅμως ἕντος αὐτῆς δύναμιν καὶ ζωήν) ὁμοιάζει μὲ κόκκον σιναπιοῦ, τὸν ὁποῖον ἐπῇρε ἔνας ἄνθρωπος καὶ τὸν ἔσπειρε εἰς τὸ χωράφι του. ³²ὃ μικρότερον μέν ἐστι πάντων τῶν σπερμάτων, ὅταν δὲ αὐξηθῇ μεῖζον τῶν λαχάνων ἐστὶ καὶ γίνεται δένδρον, ὥστε ἐλθεῖν τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατασκηνοῦν ἐν τοῖς κλάδοις αὐτοῦ. ³²Αὐτὸς ὁ κόκκος εἶναι μικρότερος ἀπὸ ὅλους τοὺς σπόρους. Ὅταν ὅμως σπαρῇ καὶ μεγαλώσῃ, εἶναι ἀπὸ ὅλα τὰ λάχανα μεγαλύτερον καὶ γίνεται δένδρον, ὥστε νὰ ἔρχωνται τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ νὰ φωλιάζουν εἰς τοὺς κλάδους του>. Η παραβολή για το προζύμι³³Ἄλλην παραβολὴν ἐλάλησεν αὐτοῖς· Ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ζύμῃ, ἣν λαβοῦσα γυνὴ ἐνέκρυψεν εἰς ἀλεύρου σάτα τρία, ἕως οὗ ἐζυμώθη ὅλον. ³³Ἄλλη παραβολὴν ἐδίδαξεν εἰς αὐτούς· <ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὁμοιάζει μὲ τὸ προζύμι, ποὺ τὸ ἐπῆρε μιὰ γυναῖκα καὶ τὸ ἀνακάτεψε μὲ πολὺ ἀλεύρι, ἕως ὅτου αὐτὸ ἐζυμώθη ὅλο καὶ ἔγινε κατάλληλο γιὰ ψωμί>. (Ἔτσι καὶ τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν θὰ εἰσχωρήσῃ εἰς τὰς κοινωνίας τῶν ἀνθρώπων καὶ θὰ ζυμώσῃ τὰς καλοπροαιρέτους ψυχάς). ³⁴Ταῦτα πάντα ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐν παραβολαῖς τοῖς ὄχλοις, καὶ χωρὶς παραβολῆς οὐδὲν ἐλάλει αὐτοῖς· ³⁴Ὅλα αὐτὰ ἐδίδαξεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ πλήθη μὲ παραβολὰς καὶ χωρὶς παραβολὴν κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον τίποτε δὲν ἐδίδασκεν εἰς αὐτούς. ³⁵ὅπως πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἀνοίξω ἐν παραβολαῖς τὸ στόμα μου, ἐρεύξομαι κεκρυμμένα ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. ³⁵Καὶ ἔτσι ἐπραγματοποιήθη αὐτό που εἶχε λεχθῆ ἀπὸ τὸν προφήτην· <θὰ ἀνοίξω τὸ στόμα μου μὲ παραβολάς, θὰ βροντοφωνήσω καὶ θὰ φανερώσω πράγματα, ποὺ ἦσαν κρυμμένα ἀπὸ τότε ποὺ ἐτέθησαν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ τὰ θεμέλια τοῦ κόσμου>. Ερμηνεία της παραβολής των ζιζανίων³⁶Τότε ἀφεὶς τοὺς ὄχλους ἦλθεν εἰς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ. Καὶ προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Φράσον ἡμῖν τὴν παραβολὴν τῶν ζιζανίων τοῦ ἀγροῦ. ³⁶Τότε ἀφῆκε ὁ Χριστὸς τὰ πλήθη καὶ ᾖλθεν εἰς τὴν οἰκίαν, ὅπου κυρίως ἕμενε κατὰ τὸν καιρὸν τῆς δημοσίας δράσεώς του. Καὶ ἦλθαν πρὸς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ του καὶ τοῦ εἶπαν· <ἐξήγησέ μας τὴν παραβολὴν τῶν ζιζανίων τοῦ ἀγροῦ>. ³⁷ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Ὁ σπείρων τὸ καλὸν σπέρμα ἐστὶν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου· ³⁷Ὁ δὲ Κύριος ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· <Ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει τὸν καλὸν σπόρον εἶναι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδὴ ἐγώ. ³⁸ὁ δὲ ἀγρός ἐστιν ὁ κόσμος· τὸ δὲ καλὸν σπέρμα, οὗτοί εἰσιν οἱ υἱοὶ τῆς βασιλείας· τὰ δὲ ζιζάνιά εἰσιν οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ· ³⁸Ἀγρὸς δὲ εἶναι ὁ κόσμος. Ὁ καλὸς σπόρος εἶναι τὰ τέκνα τῆς οὐρανίου βασιλείας· τὰ δὲ ζιζάνια εἶναι τὰ τέκνα τοῦ πονηροῦ, τοῦ διαβόλου. ³⁹ὁ δὲ ἐχθρὸς ὁ σπείρας αὐτά ἐστιν ὁ διάβολος· ὁ δὲ θερισμὸς συντέλεια τοῦ αἰῶνός ἐστιν· οἱ δὲ θερισταὶ ἄγγελοί εἰσιν. ³⁹Ὁ δὲ ἐχθρός, ποὺ ἔσπειρε τὰ ζιζάνια αὐτά, εἶναι ὁ διάβολος· ὁ θερισμὸς ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου καὶ θερισταὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. ⁴⁰ὥσπερ οὖν συλλέγεται τὰ ζιζάνια καὶ πυρὶ καίεται, οὕτως ἔσται ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος· ⁴⁰Ὅπως λοιπὸν εἰς τὰ χωράφια μαζεύονται τὰ ζιζάνια καὶ κατακαίονται εἰς τὴν φωτιά, ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ εἰς τὴν συντέλειαν τοῦ κόσμου. ⁴¹ἀποστελεῖ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ, καὶ συλλέξουσιν ἐκ τῆς βασιλείας αὐτοῦ πάντα τὰ σκάνδαλα καὶ τοὺς ποιοῦντας τὴν ἀνομίαν, ⁴¹Θὰ στείλῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Θεάνθρωπος καὶ κριτὴς τῆς οἰκουμένης, τοὺς ἀγγέλους του καὶ θὰ μαζεύσουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν του ποὺ θὰ ἔχῃ ἁπλωθῆ εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην, ὅλους ἐκείνους ποὺ βάζουν σκάνδαλα, διὰ νὰ πέσουν εἰς τὴν ἁμαρτίαν οἱ ἄλλοι καὶ ἐκείνους ποὺ διαπράττουν τὰς ἀνομίας. ⁴²καὶ βαλοῦσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. ⁴²Καὶ θὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὸ φοβερὸ καμίνι τοῦ ἀσβέστου πυρός, δηλαδὴ εἰς τὴν αἰωνίαν κόλασιν. Ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν ὀδόντων. ⁴³Τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν. ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. ⁴³Τότε οἱ δίκαιοι θὰ λάμψουν ἔνδοξοι σὰν τὸν ἥλιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ οὐρανίου Πατρὸς των. Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ (καὶ ἂς κανονίσῃ ὑπεύθυνα τὴν θέσιν του ἀπέναντι αὐτῶν, ποὺ ἀκούει. Θὰ δώσῃ λόγον διὰ τὸν λόγον ποὺ ἔχει ἀκούσει). Η παραβολή για τον κρυμμένο θησαυρό⁴⁴Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν θησαυρῷ κεκρυμμένῳ ἐν τῷ ἀγρῷ, ὃν εὑρὼν ἄνθρωπος ἔκρυψε, καὶ ἀπὸ τῆς χαρᾶς αὐτοῦ ὑπάγει καὶ πάντα ὅσα ἔχει πωλεῖ καὶ ἀγοράζει τὸν ἀγρὸν ἐκεῖνον. ⁴⁴Πάλιν ὁμοιάζει ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ ἀνεκτίμητον θησαυρόν, κρυμμένον εἰς ἕνα χωράφι, τὸν ὁποῖον εὑρῆκε κάποιος ἄνθρωπος καὶ τὸν ἀπέκρυψε εἰς αὐτὸ τὸ χωράφι, καὶ ἀπὸ τὴν μεγάλην χαρὰν του πηγαίνει καὶ πωλεῖ ὅλα ὅσα ἔχει καὶ ἀγοράζει ἐκεῖνον τὸν ἀγρόν. (Ἀξίζει νὰ ἀπαρνηθῇ κανεὶς ὅλα τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ διὰ νὰ κερδήσῃ τοὺς θησαυροὺς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν). Η παραβολή για το πανάκριβο μαργαριτάρι⁴⁵Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ ἐμπόρῳ ζητοῦντι καλοὺς μαργαρίτας· ⁴⁵Εἶναι πάλιν ὁμοία ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ ἔμπορον, ὁ ὅποιος ζητεῖ νὰ ἀγοράσῃ πολύτιμα μαργαριτάρια. ⁴⁶ὃς εὑρὼν ἕνα πολύτιμον μαργαρίτην ἀπελθὼν πέπρακε πάντα ὅσα εἶχε καὶ ἠγόρασεν αὐτόν. ⁴⁶Αὐτός, ὅταν εὕρηκε ἕνα μαργαριτάρι μεγάλης ἀξίας, ἐπῆγε ἀμέσως καὶ ἐπώλησε ὅλα ὅσα εἶχε καὶ τὸ ἀγόρασε. (Ἔτσι καὶ ὁ πιστός, σὰν καλὸς ἔμπορος ποὺ ξέρει τὸ συμφέρον του, θυσιάζει μὲ προθυμίαν τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ τῆς παρούσης ζωῆς, διὰ νὰ κερδήσῃ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ). Η παραβολή για το δίχτυ⁴⁷Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν σαγήνῃ βληθείσῃ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐκ παντὸς γένους συναγαγούσῃ· ⁴⁷Πάλιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁμοία μὲ δίκτυον, ποὺ ἐρίφθηκε εἰς τὴν θάλασσαν καὶ περιέκλεισε ψάρια ἀπὸ κάθε εἶδος. ⁴⁸ἣν, ὅτε ἐπληρώθη, ἀναβιβάσαντες αὐτὴν ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν καὶ καθίσαντες συνέλεξαν τὰ καλὰ εἰς ἀγγεῖα, τὰ δὲ σαπρὰ ἔξω ἔβαλον. ⁴⁸Ὅταν δὲ ἐγέμισε, τὸ ἀνέβασαν οἱ ψαράδες ἀπὸ τὸ βάθος εἰς τὴν παραλίαν καὶ ἀφοῦ ἐκάθισαν, ἐμάζευσαν τὰ καλὰ ψάρια εἰς ἀγγεῖα, τὰ δὲ ἀκατάλληλα καὶ ἐπιβλαβῆ διὰ φάγητον τὰ ἐπέταξαν ἔξω. ⁴⁹οὕτως ἔσται ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος. ἐξελεύσονται οἱ ἄγγελοι καὶ ἀφοριοῦσι τοὺς πονηροὺς ἐκ μέσου τῶν δικαίων ⁴⁹Ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ εἰς τὴν συντέλειαν τοῦ αἰῶνος· θὰ ἐξέλθουν οἱ ἄγγελοι ἀπὸ τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ συγκεντρώσουν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ θὰ ξεχωρίσουν τοὺς πονηρούς, οἱ ὁποῖοι τώρα εἶναι ἀνακατεμένοι μὲ τοὺς δικαίους. ⁵⁰καὶ βαλοῦσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. ⁵⁰Καὶ θὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὴν κάμινον τοῦ ἀσβέστου πυρός, δηλαδὴ εἰς τὴν αἰωνίαν κόλασιν· ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν ὀδόντων>. Μια παραβολή για τους μαθητές⁵¹Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Συνήκατε ταῦτα πάντα; λέγουσιν αὐτῷ, Ναί Κύριε. ⁵¹Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <τὰ ἐνοήσατε ὅλα αὐτά;> Ἐκεῖνοι τοῦ λέγουν· <ναί, Κύριε>. ⁵²ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Διὰ τοῦτο πᾶς γραμματεὺς μαθητευθεὶς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ὅμοιός ἐστιν ἀνθρώπῳ οἰκοδεσπότῃ ὅστις ἐκβάλλει ἐκ τοῦ θησαυροῦ αὐτοῦ καινὰ καὶ παλαιά. ⁵²Ὁ δὲ Κύριος τοὺς εἶπε· <διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ σᾶς λέγω: Καθένας ποὺ ἐδιδάχθη καὶ ἔμαθε τὰς ἀληθείας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, εἶναι ὅμοιος μὲ πλούσιον νοικοκύρην, ὁ ὅποιος βγάζει ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς αὐτοῦ καινούργια καὶ παλαιά. (Ἔτσι καὶ αὐτὸς θὰ χρησιμοποιῇ, διὰ τὸν εὐατὸν του καὶ τοὺς ἄλλους, πολυτίμους γνώσεις ἀπὸ τὴν Παλαιὰν Διαθήκην καὶ ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς τῆς νέας αὐτῆς διδασκαλίας μου)>. Ο Ιησούς δεν γίνεται δεκτός στην πατρίδα του⁵³Καὶ ἐγένετο ὅτε ἐτέλεσεν ὁ Ἰησοῦς τὰς παραβολὰς ταύτας, μετῆρεν ἐκεῖθεν. ⁵³Καὶ ὅταν ἐτελείωσεν ὁ Ἰησοῦς τὴν διδασκαλίαν αὐτῶν τῶν παραβολῶν, ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ. ⁵⁴καὶ ἐλθὼν εἰς τὴν πατρίδα αὐτοῦ ἐδίδασκεν αὐτοὺς ἐν τῇ συναγωγῇ αὐτῶν, ὥστε ἐκπλήττεσθαι αὐτοὺς καὶ λέγειν· Πόθεν τούτῳ ἡ σοφία αὕτη καὶ αἱ δυνάμεις; ⁵⁴Καὶ ἀφοῦ ᾖλθεν εἰς τὴν πατρίδα του, ἐδίδασκε τοὺς Ναζαρηνοὺς εἰς τὴν συναγωγὴν των μὲ τόσην σοφίαν, ὥστε νὰ ἐκπλήσσωνται αὐτοὶ καὶ νὰ λέγουν· <ἀπό ποὺ ὑπάρχει εἰς αὐτὸν αὐτὴ ἡ σοφία καὶ αὐτὰ τὰ θαύματα; ⁵⁵οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ τοῦ τέκτονος υἱός; οὐχὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ λέγεται Μαριὰμ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ Ἰάκωβος καὶ Ἰωσὴφ καὶ Σίμων καὶ Ἰούδας; ⁵⁵Δὲν εἶναι αὐτὸς τὸ παδὶ τοῦ μαραγκού; Καὶ δὲν ὀνομάζεται ἡ μητέρα τοῦ Μαριὰμ καὶ οἱ ἀδελφοὶ του Ἰάκωβος καὶ Ἰωσῆς καὶ Σίμων καὶ Ἰούδας; ⁵⁶καὶ αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ οὐχὶ πᾶσαι πρὸς ἡμᾶς εἰσι; πόθεν οὖν τούτῳ ταῦτα πάντα; ⁵⁶Καὶ αἱ ἀδελφαὶ του ὅλαι δὲν εὑρίσκονται μαζῆ μας; Ἀφοῦ, λοιπόν, κατάγεται ἀπὸ τόσον πτωχὴν καὶ ταπεινὴν οἰκογένειαν καὶ δὲν ἐσπούδασε πουθενά, ἀπό ποῦ ἐπῇρε καὶ κατέχει ὅλα αὐτά; ⁵⁷καὶ ἐσκανδαλίζοντο ἐν αὐτῷ. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ ἔστι προφήτης ἄτιμος εἰ μὴ ἐν τῇ πατρίδι καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. ⁵⁷Καὶ ἀντὶ νὰ πιστεύσουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἧτο ὁ Μεσσίας, ποὺ ἐπερίμεναν, ἐσκόνταπταν ἐπάνω εἰς τὴν ταπεινὴν του ἐμφάνισιν καὶ ἀπιστοῦσαν πρὸς αὐτόν. Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπεν· <πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν περιφρονεῖται περισσότερον ἔνας προφήτης ὅσον εἰς τὴν πατρίδα του καὶ μέσα εἰς τὸ σπίτι του>. ⁵⁸καὶ οὐκ ἐποίησεν ἐκεῖ δυνάμεις πολλὰς διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν. ⁵⁸Καὶ δὲν ἔκανε ἐκεῖ πολλὰ θαύματα, ἕνεκα τῆς ἀπιστίας αὐτῶν.