Κατὰ Λουκᾶν

¹Ἐπειδήπερ πολλοὶ ἐπεχείρησαν ἀνατάξασθαι διήγησιν περὶ τῶν πεπληροφορημένων ἐν ἡμῖν πραγμάτων, ¹Ἐπειδὴ πολλοὶ ἐπεχείρησαν νὰ συντάξουν διήγησιν περὶ τῶν διδασκαλιῶν καὶ τῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα εἰς ἡμᾶς τοὺς πιστοὺς εἶναι γνωστὰ μὲ ἀκρίβειαν καὶ βεβαιότητα, ²καθὼς παρέδοσαν ἡμῖν οἱ ἀπ᾿ ἀρχῆς αὐτόπται καὶ ὑπηρέται γενόμενοι τοῦ λόγου, ²ὅπως μᾶς τὰ παρέδωσαν προφορικῶς ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τοῦ μεσσιανικοῦ ἔργου τοῦ Σωτῆρος αὐτόπται μάρτυρες αὐτοῦ καὶ ὑπηρέται τοῦ κηρύγματός του, ³ἔδοξε κἀμοὶ παρηκολουθηκότι ἄνωθεν πᾶσιν ἀκριβῶς καθεξῆς σοι γράψαι, κράτιστε Θεόφιλε, ³ἐφάνηκε καλὸν καὶ εἰς ἐμέ, ὁ ὁποῖος ἔχω παρακολουθήσει ἀπὸ τὴν ἀρχήν, μὲ προσοχὴν καὶ ἀκρίβειαν, ὅσα ἀναφέρονται εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὸ ἔργον τοῦ Σωτῆρος, νά σοῦ τὰ γράψω μὲ τὴν σειρὰν των, εὐγενέστατε Θεόφιλε. ⁴ἵνα ἐπιγνῷς περὶ ὧν κατηχήθης λόγων τὴν ἀσφάλειαν. ⁴Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ γνωρίσῃς μὲ σαφήνειαν καὶ ἀκρίβειαν τὴν ἀσφαλῆ καὶ βεβαίαν ἀλήθειαν τῆς διδασκαλίας, τὴν ὁποίαν προφορικῶς ἔχεις διδαχθῇ. Η προαγγελία της γεννήσεως του Προδρόμου⁵Ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας ἱερεύς τις ὀνόματι Ζαχαρίας ἐξ ἐφημερίας Ἀβιά, καὶ γυνὴ αὐτῷ ἐκ τῶν θυγατέρων Ἀαρών, καὶ τὸ ὄνομα αὐτῆς Ἐλισάβετ. ⁵Ἐζοῦσε κατὰς ἡμέρας τοῦ Ἡρῴδου, τοῦ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας, ἔνας ἱερεύς, ὀνόματι Ζαχαρίας, ὁ ὁποῖος ἀνῆκε εἰς τὴν ἱερατικὴν τάξιν, ποὺ εἶχε τὸ ὄνομα τοῦ ἱερέως Ἀβιά καὶ ἡ γυναίκα του, ἡ ὁποία ἐλέγετο Ἐλισάβετ, κατήγετο ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀαρών, δηλαδὴ ἀπὸ ἱερατικὴν τάξιν. ⁶ἦσαν δὲ δίκαιοι ἀμφότεροι ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, πορευόμενοι ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καὶ δικαιώμασιν τοῦ Κυρίου ἄμεμπτοι. ⁶Ἦσαν δὲ καὶ οἱ δύο ἐνάρετοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐζοῦσαν σύμφωνα μὲ ὅλας τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ παραγγέλματα τοῦ Κυρίου, ἄμεμπτοι εἰς ὅλα καὶ ἀνεπίληπτοι. ⁷καὶ οὐκ ἦν αὐτοῖς τέκνον, καθότι ἡ Ἐλισάβετ ἦν στεῖρα, καὶ ἀμφότεροι προβεβηκότες ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῶν ἦσαν. ⁷Δὲν ὑπῆρχε ὅμως εἰς αὐτοὺς τέκνον, διότι ἡ Ἐλισάβετ ἧτο στεῖρα καὶ οἱ δύο ἦσαν ἀρκετὰ προχωρημένοι εἰς τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς των. ⁸Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ ἱερατεύειν αὐτὸν ἐν τῇ τάξει τῆς ἐφημερίας αὐτοῦ ἔναντι τοῦ Θεοῦ, ⁸Καθὼς δὲ ὁ Ζαχαρίας ὑπηρετοῦσε ὡς ἱερεὺς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν ναόν, ὅταν εἶχε ἔλθει ἡ σειρὰ τῆς ἱερατικῆς τάξεως εἰς τὴν ὁποίαν ἀνῆκε, ⁹κατὰ τὸ ἔθος τῆς ἱερατείας ἔλαχε τοῦ θυμιᾶσαι εἰσελθὼν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου· ⁹τοῦ ἔλαχε μὲ κλῆρον, σύμφωνα μὲ τὴν κρατοῦσα συνήθειαν μεταξὺ τῶν ἱερέων, νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν ναόν, δηλαδὴ εἰς τὰ ἅγια καὶ νὰ προσφέρῃ τὴν θυσίαν τοῦ θυμιάματος. ¹⁰καὶ πᾶν τὸ πλῆθος ἦν τοῦ λαοῦ προσευχόμενον ἔξω τῇ ὥρᾳ τοῦ θυμιάματος. ¹⁰Καὶ ὅλον τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ ἧτο κατὰ τὴν ὥραν τῆς προσφορᾶς τοῦ θυμιάματος ἔξω εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ προσηύχετο. ¹¹ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου ἑστὼς ἐκ δεξιῶν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος. ¹¹Παρουσιάσθη δὲ εἰς αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου, ὄρθιος εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θυσιαστηρίου, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ἔκαιε τὸ θυμίαμα. ¹²καὶ ἐταράχθη Ζαχαρίας ἰδών, καὶ φόβος ἐπέπεσεν ἐπ᾿ αὐτόν. ¹²Καὶ ἐταράχθη ὁ Ζαχαρίας ὅταν τὸν εἶδε καὶ φόβος ἔπεσε ἐπάνω του. ¹³εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος· Μὴ φοβοῦ, Ζαχαρία· διότι εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου, καὶ ἡ γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοι, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην· ¹³Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος· <μὴ φοβῆσαι, Ζαχαρία· διότι ἡ δέησίς σου ἔγινε ἀκουστὴ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἡ γυναίκα σου Ἐλισάβετ θά σοῦ γεννήσῃ παιδὶ καὶ θὰ καλέσῃς τὸ ὄνομά του Ἰωάννην. ¹⁴καὶ ἔσται χαρά σοι καὶ ἀγαλλίασις, καὶ πολλοὶ ἐπὶ τῇ γενέσει αὐτοῦ χαρήσονται. ¹⁴Καὶ θὰ εἶναι αὐτὸ τὸ γεγονὸς χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις διὰ σέ, καὶ πολλοί, ὅταν ἀργότερα ἀκούσουν τὸ κήρυγμα του, θὰ χαροῦν διὰ τὴν γέννησίν του. ¹⁵ἔσται γὰρ μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ οἶνον καὶ σίκερα οὐ μὴ πίῃ, καὶ Πνεύματος ἁγίου πλησθήσεται ἔτι ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ, ¹⁵Διότι αὐτὸς θὰ ἀναδειχθῇ μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ δὲν θὰ πιῇ ποτὲ οἶνον ἢ ἄλλο οἰνοπνευματῶδες ποτόν. Καὶ ἀπὸ τὸν καιρὸν ἀκόμη, ποὺ θὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρὸς του, θὰ λάβῃ πλούσια τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. ¹⁶καὶ πολλοὺς τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ ἐπιστρέψει ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐτῶν. ¹⁶Καὶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραὴλ θὰ ἐπαναφέρῃ μετανοημένους εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεὸν των. ¹⁷καὶ αὐτὸς προελεύσεται ἐνώπιον αὐτοῦ ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλίου, ἐπιστρέψαι καρδίας πατέρων ἐπὶ τέκνα καὶ ἀπειθεῖς ἐν φρονήσει δικαίων, ἑτοιμάσαι Κυρίῳ λαὸν κατεσκευασμένον. ¹⁷Καὶ αὐτὸς θὰ προηγηθῇ ὀλίγον χρόνον ἐνωρίτερον ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Μεσσίαν, μὲ τὸ προφητικὸν πνεῦμα καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Ἡλιού. Διὰ νὰ ξαναγυρίσῃ τὶς σκληρυμμένες καρδιὲς τῶν πατέρων, γεμᾶτες τώρα στοργήν, πρὸς τὰ τέκνα των, καὶ τοὺς ἀπειθεῖς νὰ τοὺς ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν σύνεσιν καὶ τὰ φρονήματα τῶν δικαίων καὶ νὰ ἑτοιμάσῃ ἔτσι εἰς τὸν Κύριον λαὸν προπαρασκευασμένον διὰ νὰ ὑποδεχθῇ τὸν Σωτῆρα. ¹⁸καὶ εἶπε Ζαχαρίας πρὸς τὸν ἄγγελον· Κατὰ τί γνώσομαι τοῦτο; ἐγὼ γάρ εἰμι πρεσβύτης καὶ ἡ γυνή μου προβεβηκυῖα ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῆς. ¹⁸Καὶ εἶπεν ὁ Ζαχαρίας πρὸς τὸν ἄγγελον· <κατὰ ποῖον τρόπον θὰ γνωρίσω μὲ βεβαιότητα αὐτό, ποὺ μοῦ λέγεις; Διότι ἐγὼ εἷμαι γέρων καὶ ἡ γυναίκα μου ἔχει προχωρήσει πλέον εἰς τὴν ἡλικίαν της>. ¹⁹καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος εἶπεν αὐτῷ· Ἐγώ εἰμι Γαβριὴλ ὁ παρεστηκὼς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀπεστάλην λαλῆσαι πρός σε καὶ εὐαγγελίσασθαί σοι ταῦτα. ¹⁹Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπεν· <ἐγὼ εἷμαι ὁ Γαβριήλ ποὺ παρίσταμαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπεστάλην ἀπὸ αὐτὸν νά σοῦ ὁμιλήσω καὶ νά σοῦ ἀναγγείλω τὰς χαρμοσύνους ταύτας εἰδήσεις. ²⁰καὶ ἰδοὺ ἔσῃ σιωπῶν καὶ μὴ δυνάμενος λαλῆσαι ἄχρι ἧς ἡμέρας γένηται ταῦτα, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἐπίστευσας τοῖς λόγοις μου, οἵτινες πληρωθήσονται εἰς τὸν καιρὸν αὐτῶν. ²⁰Καὶ ἐφ᾿ ὅσον ζητεῖς σημεῖον, διὰ νὰ πιστεύσῃς, ἰδοὺ θὰ εἷσαι βωβὸς καὶ δὲν θὰ ἠμπορῇς νὰ ὁμιλήσῃς μέχρι τὴν ἡμέραν, ποὺ θὰ πραγματοποιηθοῦν αὐτά. Καὶ τοῦτο, διότι δὲν ἐπίστευσες εἰς τοὺς λόγους μου, οἱ ὁποῖοι ὀπωσδήποτε θὰ πραγματοποιηθοῦν εἰς τὸν καιρὸν των>. ²¹καὶ ἦν ὁ λαὸς προσδοκῶν τὸν Ζαχαρίαν, καὶ ἐθαύμαζον ἐν τῷ χρονίζειν αὐτόν ἐν τῷ ναῷ. ²¹Ὁ δὲ λαὸς ἐξακολουθοῦσε νὰ περιμένῃ τὸν Ζαχαρίαν καὶ ἀποροῦσαν ὅλοι διὰ τὴν ἀργοπορίαν μέσα εἰς τὸν ναόν. ²²ἐξελθὼν δὲ οὐκ ἠδύνατο λαλῆσαι αὐτοῖς, καὶ ἐπέγνωσαν ὅτι ὀπτασίαν ἑώρακεν ἐν τῷ ναῷ· καὶ αὐτὸς ἦν διανεύων αὐτοῖς, καὶ διέμενεν κωφός. ²²Ὅταν δὲ αὐτὸς ἐβγῆκε, δὲν ἠμποροῦσε νὰ ὁμιλήσῃ πρὸς αὐτοὺς καὶ ἐκατάλαβαν ὅτι εἶχεν ἰδεῖ κάποιαν ὀπτασίαν μέσα εἰς τὸν ναόν. Καὶ αὐτὸς ἔκανε συνεχῶς νοήματα πρὸς αὐτοὺς καὶ ἕμενε κωφὸς καὶ ἄλαλος. ²³καὶ ἐγένετο ὡς ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τῆς λειτουργίας αὐτοῦ ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. ²³Καὶ ὅταν ἐτελείωσαν αἱ ἡμέραι τῆς ὑπηρεσίας του εἰς τὸν ναὸν ἀνεχώρησε καὶ ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι του. ²⁴Μετὰ δὲ ταύτας τὰς ἡμέρας συνέλαβεν Ἐλισάβετ ἡ γυνὴ αὐτοῦ· καὶ περιέκρυβεν ἑαυτὴν μῆνας πέντε, ²⁴Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὰς ἡμέρας αὐτὰς ἔμεινεν ἔγκυος ἡ γυναῖκα του ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἔκρυπτε ἐπιμελῶς τὸν ἑαυτόν της ἐπὶ πέντε μῆνας. ²⁵λέγουσα ὅτι Οὕτω μοι πεποίηκεν ὁ Κύριος ἐν ἡμέραις αἷς ἐπεῖδεν ἀφελεῖν τό ὄνειδός μου ἐν ἀνθρώποις. ²⁵Καὶ ὅταν τὸ γεγονὸς ἔγινε πλέον φανερόν, ἔλεγεν ἡ Ἐλισάβετ ὅτι <ἔτσι μοῦ ἔχει κάμει τὸ καλὸ αὐτὸ ὁ Κύριος εἰς τὰς ἡμέρας τῆς γεροντικῆς μου ἡλικίας, κατὰ τὰς ὁποίας ἐπέβλεψε μὲ καλωσύνην καὶ εὐδόκησε νά μοῦ ἀφαιρέσῃ τὴν ἐντροπὴν τῆς ἀτεκνίας μου μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων>. Η προαγγελία της γεννήσεως του Ιησού²⁶Ἐν δὲ τῷ μηνὶ τῷ ἕκτῳ ἀπεστάλη ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ εἰς πόλιν τῆς Γαλιλαίας, ᾗ ὄνομα Ναζαρὲτ, ²⁶Κατὰ δὲ τὸν ἕκτον μῆνα ἀπὸ τότε ποὺ εἶχε μείνει ἔγκυος ἡ Ἐλισάβετ, ἐστάλη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ εἰς μίαν πόλιν τῆς Γαλιλαίας, ὀνόματι Ναζαρέτ, ²⁷πρὸς παρθένον μεμνηστευμένην ἀνδρὶ, ᾧ ὄνομα Ἰωσὴφ, ἐξ οἴκου Δαυῒδ, καὶ τὸ ὄνομα τῆς παρθένου Μαριάμ. ²⁷πρὸς μίαν παρθένον, μνηστευομένην μὲ ἄνδρα ὀνόματι Ἰωσήφ, ἡ ὁποία κατήγετο ἀπὸ τὸ γένος Δαυῒδ. Καὶ ἡ παρθένος ὠνομάζετο Μαριάμ. ²⁸καὶ εἰσελθὼν ὁ ἄγγελος πρὸς αὐτὴν εἶπε· Χαῖρε, κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετὰ σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξίν. ²⁸Ἀφοῦ δὲ ὁ ἄγγελος εἰσῆλθεν εἰς τὸ σπίτι, εἶπε πρὸς αὐτήν· <χαῖρε σύ, ποὺ ἔλαβες μεγάλας καὶ ἐξαιρετικὰς χάριτας ἀπὸ τὸν Θεόν· ὁ Κύριος εἶναι μαζῆ σου. Εἷσαι σὺ εὐλογημένη ὅσον καμμία ἄλλη μεταξὺ τῶν γυναικῶν>. ²⁹ἡ δὲ ἰδοῦσα διεταράχθη ἐπὶ τῷ λόγῳ αὐτοῦ, καὶ διελογίζετο ποταπὸς εἴη ὁ ἀσπασμὸς οὗτος. ²⁹Αὐτὴ δέ, ὅταν εἶδε τὸν ἄγγελον, ἐταράχθη πολὺ ἀπὸ τὰ λόγια του καὶ ἐσκέπτετο μέσα της τί σημαίνει καὶ ποῖον σκοπὸν ἔχει αὐτὸς ὁ χαιρετισμός. ³⁰καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος αὐτῇ· Μὴ φοβοῦ, Μαριάμ· εὗρες γὰρ χάριν παρὰ τῷ Θεῷ. ³⁰Καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος πρὸς αὐτήν· <μὴ φοβᾶσαι, Μαριάμ, διότι εὑρῆκες ἐξαιρετικὴν εὔνοιαν καὶ εὐλογίαν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. ³¹καὶ ἰδοὺ συλλήψῃ ἐν γαστρὶ καὶ τέξῃ υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν. ³¹Καὶ ἰδοὺ θὰ συλλάβῃς καὶ θὰ γεννήσῃς υἱὸν καὶ θὰ καλέσῃς τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν. ³²οὗτος ἔσται μέγας καὶ υἱὸς ὑψίστου κληθήσεται, καὶ δώσει αὐτῷ Κύριος ὁ Θεὸς τὸν θρόνον Δαυῒδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ³²Αὐτὸς θὰ εἶναι μέγας διὰ τὴν ἁγιότητα καὶ τὸ ἔργον του. Καὶ θὰ ὀνομασθῇ ὁ κατ᾿ ἐχοχὴν Υἱὸς τοῦ ὑψίστου. Καὶ θὰ δώσῃ εἰς αὐτὸν Κύριος ὁ Θεὸς τὸν θρόνον τοῦ προπάτορός του Δαυῒδ. ³³καὶ βασιλεύσει ἐπὶ τὸν οἶκον Ἰακὼβ εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος. ³³Καὶ θὰ βασιλεύσῃ εἰς τοὺς αἰῶνας ὡς αἰώνιος βασιλεὺς εἰς ὅλας τὰς γενεὰς τῶν πιστῶν, ποὺ θὰ ἀποτελοῦν τὴν νέαν πνευματικὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἰακώβ. Καὶ ἡ βασιλεία του δὲν θὰ λάβῃ τέλος>. ³⁴εἶπε δὲ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον· Πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα οὐ γινώσκω; ³⁴Εἶπε δὲ ἡ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον· <πῶς θὰ γίνῃ τὸ πρωτάκουστον τοῦτο, νὰ γεννήσω υἱόν, ἀφοῦ δὲν γνωρίζω ἄνδρα; ³⁵καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος εἶπεν αὐτῇ· Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σέ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι· διὸ καὶ τὸ γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται υἱὸς Θεοῦ. ³⁵Καὶ ἀπεκρίθη ὁ ἄγγελος καὶ τῆς εἶπε· <τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ποὺ θὰ σὲ ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὸ προπατορικὸν ἁμάρτημα καὶ θὰ σὲ ἐξαγιάσῃ, θὰ ἔλθῃ εἰς σὲ καὶ ἡ δημιουργικὴ δύναμις τοῦ Ὑψίστου θὰ σὲ περικαλύψῃ καὶ θὰ σὲ διαποτίσῃ. Δι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ ἀπολύτως ἅγιον καὶ ἀναμάρτητον βρέφος, τὸ ὁποῖον κατὰ τὸν ὑπερφυσικὸν αὐτὸν τρόπον θὰ γεννηθῇ ἀπὸ σέ, θὰ κληθῇ, διότι θὰ εἶναι, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. ³⁶καὶ ἰδοὺ Ἐλισάβετ ἡ συγγενὴς σου καὶ αὐτὴ συνεληφυῖα υἱὸν ἐν γήρει αὐτῆς, καὶ οὗτος μὴν ἕκτος ἐστὶν αὐτῇ τῇ καλουμένῃ στείρᾳ· ³⁶Ἰδοὺ δὲ ὅτι καὶ ἡ Ἐλισάβετ ἡ συγγενής σου ἔχει συλλάβει καὶ αὐτὴν υἱὸν εἰς τὴν γεροντικήν της ἡλικίαν. Καὶ ὁ μῆνας αὐτὸς εἶναι ὁ ἕκτος τῆς ἐγκυμοσύνης εἰς αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἕως τώρα ἔλεγαν στεῖραν. ³⁷ὅτι οὐκ ἀδυνατήσει παρὰ τῷ Θεῷ πᾶν ῥῆμα. ³⁷Διότι δὲν εἶναι ἀδύνατον εἰς τὸν Θεὸν κάθε τί θαυμαστὸν καὶ ὑπερφυσικόν>. ³⁸εἶπεν δὲ Μαριάμ· Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου. καὶ ἀπῆλθεν ἀπ᾿ αὐτῆς ὁ ἄγγελος. ³⁸Εἶπε δὲ ἡ Μαριάμ· <ἰδοὺ ἡ δούλη τοῦ Κυρίου πρόθυμος νὰ ὑποταχθῶ εἰς τὴν θείαν βουλήν. Ἂς γίνῃ σύμφωνα μὲ τὸν λόγον σου>. Καὶ ἀνεχώρησεν ἀπὸ αὐτὴν ὁ ἄγγελος. Η Μαρία επισκέπτεται την Ελισάβετ³⁹Ἀναστᾶσα δὲ Μαριὰμ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις ἐπορεύθη εἰς τὴν ὀρεινὴν μετὰ σπουδῆς εἰς πόλιν Ἰούδα, ³⁹Ἀνεχώρησε δὲ ἡ Μαριὰμ κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ἀμέσως μετὰ τὸν εὐαγγελισμόν της, καὶ ἐπῆγε γρήγορα εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας, εἰς κάποιαν πόλιν τῆς φυλὴς Ἰούδα. ⁴⁰καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ. ⁴⁰Καὶ εἰσῆλθε εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ζαχαρίου καὶ ἐχαιρέτησε τὴν Ἐλισάβετ. ⁴¹καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησεν τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς· καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ ⁴¹Καὶ ἀμέσως μόλις ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν χαιρετισμὸν τῆς Μαρίας, συνέβη τοῦτο τὸ Θαυμαστόν· ἐσκίρτησε τὸ βρέφος εἰς τὴν κοιλίαν της. Καὶ ἐγέμισε ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιον ἡ Ἐλισάβετ. ⁴²καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπεν· Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. ⁴²Καὶ ἀπὸ τὴν πολλὴν χαρὰν της ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ μὲ τὸν φωτισμὸν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶπε· <σὺ εἷσαι ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ ἀσυγκρίτως περισσότερον εὐλογημένη μεταξὺ ὅλων τῶν γυναικῶν καὶ εὐλογημένος εἶναι ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. ⁴³καὶ πόθεν μοι τοῦτο ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρὸς μέ; ⁴³Καὶ πῶς μοῦ ἔγινε ἡ μεγάλη αὐτὴ τιμὴ νὰ ἔλθῃ εἰς ἐπίσκεψίν μου ἡ μητέρα τοῦ Κυρίου μου; ⁴⁴ἰδοὺ γὰρ ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησεν τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. ⁴⁴Ἐκατάλαβα ὅτι εἷσαι μητέρα τοῦ Κυρίου μου, διότι ἰδοὺ μόλις ἔφθασεν εἰς τὰ αὐτιά μου ἡ φωνὴ τοῦ χαιρετισμοῦ σου, ἐσκίρτησε μὲ ἀγαλλίασιν τὸ βρέφος μέσα εἰς τὴν κοιλίαν μου. ⁴⁵καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. ⁴⁵Καὶ μακαρία εἷσαι σύ, ἡ ὁποία ἐπίστευσες, ὅτι θὰ λάβουν πλήρη καὶ τελείαν πραγματοποίησιν ὅσα διὰ τοῦ ἀγγέλου σοῦ ἔχει εἴπει ὁ Κύριος>. Ο ύμνος της Μαρίας⁴⁶Καὶ εἶπε Μαριάμ· Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον ⁴⁶Καὶ εἶπεν ἡ Μαριάμ· <Ὑμνεῖ καὶ δοξάζει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον. ⁴⁷καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σωτῆρί μου, ⁴⁷Καὶ ἐγέμισε ἀπὸ ἀγαλλίασιν τὸ πνεῦμα μου διὰ τὸν Θεόν, τὸν Σωτῆρα ἐμοῦ καὶ ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. ⁴⁸ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί. ⁴⁸Ὑμνολογεῖ ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, διότι ἔρριψε τὸ στοργικὸν του βλέμμα εἰς τὴν ταπεινὴν καὶ ἄσημον δούλην του. Καὶ ἰδοὺ ὅτι ἀπὸ τώρα θὰ μὲ μακαρίζουν ὅλαι αἱ γενεαί. ⁴⁹ὅτι ἐποίησέ μοι μεγάλα ὁ δυνατὸς καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ⁴⁹Διότι ἔκαμε μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα εἰς ἐμὲ ὁ παντοδύναμος Κύριος, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι ἅγιον. ⁵⁰καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ εἰς γενεὰς γενεῶν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. ⁵⁰Τὸ δὲ ἔλεος καὶ ἡ ἀγάπη του ξεχύνονται εἰς γενεὰς γενεῶν πρὸς ὅλους ἐκείνους, ποὺ τὸν φοβοῦνται καὶ τὸν σέβονται. ⁵¹Ἐποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ, διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοίᾳ καρδίας αὐτῶν· ⁵¹Ἔκαμεν εἰς τὸ παρελθόν, καὶ ἰδίως τώρα, ἔργα κραταιὰ καὶ ἐπέβαλε τὸ θέλημά του μὲ τὴν παντοδύναμον δεξιὰν του, κατενίκησε καὶ διεσκόρπισεν αὐτούς ποὺ ὑπερηφανεύονται μὲ τὴν ἐπῃρμένην διάνοιαν καὶ καρδίαν των. ⁵²καθεῖλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων καὶ ὕψωσε ταπεινούς, ⁵²Ἐκρήμνισε ἄρχοντας ἰσχυροὺς ἀπὸ θρόνους καὶ ὕψωσε ταπεινοὺς καὶ ἀδυνάτους. ⁵³πεινῶντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν καὶ πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς. ⁵³Ἐχόρτασε μὲ πλούσια ἀγαθὰ πεινασμένους, καὶ ἀνθρώπους μὲ πολλὰ πλούτη τοὺς ἔδιωξε μὲ ἀδειανὰ τὰ χέρια των. ⁵⁴ἀντελάβετο Ἰσραὴλ παιδὸς αὐτοῦ, μνησθῆναι ἐλέους, ⁵⁴Ἐπροστάτευσε μὲ τὸν παντοδύναμό του χέρι τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν δοῦλον του, διότι ἐθυμήθηκε τὸ ἔλεος καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν του, ⁵⁵καθὼς ἐλάλησε πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν, τῷ Ἀβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ εἰς τὸν αἰῶνα. ⁵⁵ὅπως ἄλλωστε εἶχεν εἴπει πρὸς τοὺς πατέρας μας, ὅτι θὰ ἐχάριζε πλούσιον καὶ αἰώνιον τὸ ἔλεός του εἰς τὸν Ἀβραὰμ καὶ τοὺς ἀπογόνους του>. ⁵⁶Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς. ⁵⁶Ἔμεινε δὲ ἡ Μαριὰμ μαζῆ μὲ τὴν Ἐλισάβετ τρεῖς περίπου μῆνας καὶ ἐπέστρεψε κατόπιν εἰς τὴν οἰκίαν της. Η γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή⁵⁷Τῇ δὲ Ἐλισάβετ ἐπλήσθη ὁ χρόνος τοῦ τεκεῖν αὐτήν, καὶ ἐγέννησεν υἱόν. ⁵⁷Εἰς δὲ τὴν Ἐλισάβετ συνεπληρώθη ὁ χρόνος νὰ γεννήσῃ καὶ ἐγέννησε υἱόν. ⁵⁸καὶ ἤκουσαν οἱ περίοικοι καὶ οἱ συγγενεῖς αὐτῆς ὅτι ἐμεγάλυνε Κύριος τὸ ἔλεος αὐτοῦ μετ᾿ αὐτῆς, καὶ συνέχαιρον αὐτῇ. ⁵⁸Καὶ ἤκουσαν οἱ γείτονες καὶ οἱ συγγενεῖς της ὅτι ἔδειξε μέγα καὶ θαυμαστὸν τὸ ἔλεός του ὁ Κύριος εἰς αὐτήν, μὲ τὸ νὰ τῆς χαρίσῃ εἰς τέτοιαν ἡλικίαν υἱόν, καὶ ὅλοι ἔχαιρον μαζῆ της. ⁵⁹Καὶ ἐγένετο ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ὀγδόῃ ἦλθον περιτεμεῖν τὸ παιδίον, καὶ ἐκάλουν αὐτὸ ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Ζαχαρίαν. ⁵⁹Καὶ κατὰ τὴν ὀγδόην ἡμέραν ἦλθαν πάλιν οἱ συγγενεῖς καὶ οἱ γείτονες, διὰ νὰ κάμουν περιτομὴν εἰς τὸ παιδίον. Καὶ ὠνόμαζαν αὐτὸ Ζαχαρίαν, μὲ τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς του. ⁶⁰καὶ ἀποκριθεῖσα ἡ μήτηρ αὐτοῦ εἶπεν· Οὐχί, ἀλλὰ κληθήσεται Ἰωάννης. ⁶⁰Ἡ μητέρα ὅμως τοῦ παιδιοῦ, φωτισμένη ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, εἶπεν· <ὄχι Ζαχαρίας, ἀλλὰ Ἰωάννης θὰ ὠνομασθῇ>. ⁶¹καὶ εἶπον πρὸς αὐτὴν ὅτι Οὐδείς ἐστιν ἐν τῇ συγγενείᾳ σου ὃς καλεῖται τῷ ὀνόματι τούτῳ· ⁶¹Καὶ εἶπαν ἐκεῖνοι εἰς αὐτὴν ὅτι κανεὶς μεταξὺ τῶν συγγενῶν σου δὲν ὀνομάζεται μὲ τὸ ὄνομα αὐτό. ⁶²ἐνένευον δὲ τῷ πατρὶ αὐτοῦ τὸ τί ἂν θέλοι καλεῖσθαι αὐτόν. ⁶²Ἐρωτοῦσαν δὲ μὲ νεύματα τὸν πατέρα του, τί ὄνομα θέλει νὰ δώσουν εἰς αὐτό. ⁶³καὶ αἰτήσας πινακίδιον ἔγραψε λέγων· Ἰωάννης ἐστὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ· καὶ ἐθαύμασαν πάντες. ⁶³Καὶ Ἐκεῖνος, ἀφοῦ ἐζήτησε μίαν μικρὰν πλάκαν, ἔγραψε τὰς λέξεις· <Ἰωάννης εἶναι τὸ ὄνομά του>. Καὶ ὅλοι ἐθαύμασαν. ⁶⁴ἀνεῴχθη δὲ τὸ στόμα αὐτοῦ παραχρῆμα καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ, καὶ ἐλάλει εὐλογῶν τὸν Θεόν. ⁶⁴Ἀμέσως δὲ ἤνοιξε τὸ στόμα τοῦ Ζαχαρίου καὶ ἐλύθη ἡ γλῶσσα του καὶ ὠμιλοῦσε ἐλεύθερα, δοξολογῶν τὸν Θεόν. ⁶⁵καὶ ἐγένετο ἐπὶ πάντας φόβος τοὺς περιοικοῦντας αὐτούς, καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ὀρεινῇ τῆς Ἰουδαίας διελαλεῖτο πάντα τὰ ῥήματα ταῦτα, ⁶⁵Καὶ ἔπεσεν φόβος εἰς ὅλους αὐτούς, ποὺ κατοικοῦσαν γύρῳ καὶ διεδόθησαν ὅλα αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ γεγονότα εἰς ὅλην τὴν ὀρεινὴν ἐκείνην περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας. ⁶⁶καὶ ἔθεντο πάντες οἱ ἀκούσαντες ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν, λέγοντες· Τί ἄρα τὸ παιδίον τοῦτο ἔσται; καὶ χεὶρ Κυρίου ἦν μετ᾿ αὐτοῦ. ⁶⁶Καὶ ὅσοι τὰ ἤκουσαν, τὰ ἔβαλαν μέσα εἰς τὴν καρδιά των καὶ ἔλεγαν· <τί ἄραγε θὰ γίνῃ τὸ παιδί αὐτό;> Ἡ δὲ προστατευτικὴ καὶ παντοδύναμον χεὶρ τοῦ Κυρίου ἧτο μαζῆ του. Η προφητεία του Ζαχαρία⁶⁷Καὶ Ζαχαρίας ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐπλήσθη Πνεύματος ἁγίου καὶ προεφήτευσε λέγων· ⁶⁷Καὶ ὁ Ζαχαρίας, ὁ πατέρας αὐτοῦ, ἐγέμισε μὲ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ ἐπροφήτευσε, λέγων· ⁶⁸Εὐλογητὸς Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ, ⁶⁸< Ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ προστάτης τοῦ Ἰσραήλ, διότι ἐπεσκέφθη τὸν λαὸν του καὶ ἐπραγματοποίησε τὴν ἀπελευθέρωσιν αὐτοῦ ἀπὸ τοὺς διαφόρους ἐχθρούς του. ⁶⁹καὶ ἤγειρε κέρας σωτηρίας ἡμῖν ἐν τῷ οἴκῳ Δαυῒδ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ, ⁶⁹Καὶ πρὸς χάριν ἡμῶν ὕψωσε δύναμιν ἀκαταγώνιστον διὰ τὴν σωτηρίαν μας διότι ηὐδόκησε νὰ γεννηθῇ ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου εἰς τὴν οἰκογένειαν τοῦ Δαυῒδ τοῦ δούλου του. ⁷⁰καθὼς ἐλάλησε διὰ στόματος τῶν ἁγίων, τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος προφητῶν αὐτοῦ, ⁷⁰Ὅπως ἀκριβῶς εἶχε λαλήσει καὶ ὑποσχεθῆ μὲ τὸ στόμα τῶν ἁγίων, τῶν διὰ μέσου τῶν αἰώνων προφητῶν του, ⁷¹σωτηρίαν ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν καὶ ἐκ χειρὸς πάντων τῶν μισούντων ἡμᾶς, ⁷¹πραγματοποιεῖ σωτηρίαν ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς μας καὶ ἀπὸ τὸ χέρι ὅλων τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν, ποὺ μᾶς μισοῦν, ⁷²ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν καὶ μνησθῆναι διαθήκης ἁγίας αὐτοῦ, ⁷²διὰ νὰ ἐλεήσῃ ἔτσι τοὺς πατέρας μας ποὺ περιμένουν κάτω εἰς στὸν Ἅδην τὸν Λυτρωτὴν καὶ διὰ νὰ ἐνθυμηθῇ καὶ ἐκπληρώσῃ τὴν ἁγίαν διαθήκην του, ⁷³καθὼς ἐλάλησε πρὸς Ἀβραὰμ τὸν πατέρα ἡμῶν, τοῦ δοῦναι ἡμῖν ⁷³τὴν ἔνορκον δηλαδὴ διαβεβαίωσιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν εἰς τὸν πατέρα μας τὸν Ἀβραάμ· νὰ μᾶς δώσῃ καὶ μᾶς ἀξιώσῃ, ⁷⁴ἀφόβως, ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέντας, λατρεύειν αὐτῷ ⁷⁴χωρὶς φόβον καὶ λυτρωμένοι ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς μας, νὰ τὸν λατρεύωμεν καὶ νὰ τὸν προσκυνοῦμεν ⁷⁵ἐν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν. ⁷⁵ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μας μὲ ἁγιότητα καρδίας καὶ μὲ ἐνάρετον βίον. ⁷⁶Καὶ σὺ, παιδίον, προφήτης ὑψίστου κληθήσῃ· προπορεύσῃ γὰρ πρὸ προσώπου Κυρίου ἑτοιμάσαι ὁδοὺς αὐτοῦ, ⁷⁶Καὶ σύ, παιδίον, θὰ ἀναδειχθῇς καὶ θὰ ὀνομασθῇς προφήτης τοῦ Ὑψίστου. Διότι θὰ προηγηθῇς ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπον Λυτρωτήν, διὰ νὰ προετοιμάσῃς τοὺς δρόμους τοῦ ἕργου του, δηλαδὴ νὰ προπαρασκευάσῃς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων διὰ τὴν ὑποδοχὴν του, ⁷⁷τοῦ δοῦναι γνῶσιν σωτηρίας τῷ λαῷ αὐτοῦ ἐν ἀφέσει ἁμαρτιῶν αὐτῶν ⁷⁷καὶ νὰ γνωστοποιήσῃς εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ τὴν σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν θὰ τοὺς προσφέρῃ συγχωρώντας τὰς ἁμαρτίας των. ⁷⁸διὰ σπλάγχνα ἐλέους Θεοῦ ἡμῶν, ἐν οἷς ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἀνατολὴ ἐξ ὕψους ⁷⁸Καὶ τοῦτο ὄχι διὰ τὰ ἐνάρετα ἔργα μας, ἀλλὰ διὰ τὰ γεμᾶτα ἄπειρον ἔλεος καὶ συμπάθειαν σπλάγχνα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Καὶ ἕνεκα ἀκριβῶς αὐτῆς τῆς ἐσπλαγχνίας μᾶς ἐπεσκέφθη θεία ἀνατολὴ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, δηλαδὴ ὁ Χριστός, ⁷⁹ἐπιφᾶναι τοῖς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου καθημένοις, τοῦ κατευθῦναι τοὺς πόδας ἡμῶν εἰς ὁδὸν εἰρήνης. ⁷⁹διὰ νὰ φωτίσῃ ἐκείνους, ποὺ ἀπηλπισμένοι δοῦλοι εἶναι βυθισμένοι εἰς τὸ σκότος τῆς πλάνης καὶ τὴν σκιὰν τοῦ πνευματικοῦ θανάτου, νὰ κατευθύνῃ καὶ νὰ ἐνισχύῃ τοὺς πόδας ἡμῶν, διὰ νὰ βαδίσωμεν τὸν δρόμον, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν εἰρήνην τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν αἰωνίαν σωτηρίαν>. ⁸⁰Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι, καὶ ἦν ἐν ταῖς ἐρήμοις ἕως ἡμέρας ἀναδείξεως αὐτοῦ πρὸς τὸν Ἰσραήλ. ⁸⁰Τὸ δὲ παιδίον ἐμεγάλωνε σωματικῶς καὶ ἐδυνάμωνε ἠθικῶς καὶ διανοητικῶς μὲ τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἔμενεν εἰς τὰς ἐρήμους μέχρι τῆς ἡμέρας ποὺ, σύμφωνα μὲ τὸ θεῖον σχέδιον, θὰ ἀνεδεικνύετο προφήτης καὶ ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.