Κατὰ Ματθαῖον

Θεραπεία παραλύτου¹Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασεν καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν. ¹Ἀφοῦ ἐμπῆκε εἰς τὸ πλοῖον ὁ Ἰησοῦς, ἐπέρασε τὴν λίμνην καὶ ᾖλθε εἰς τὴν πόλιν του, δηλαδὴ τὴν Καπερναούμ. ²Καὶ ἰδοὺ προσέφερον αὐτῷ παραλυτικὸν ἐπὶ κλίνης βεβλημένον. καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπεν τῷ παραλυτικῷ· Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. ²Καὶ ἰδοὺ ἔφεραν πρὸς αὐτὸν ἕνα παραλυτικόν, κατάκοιτον ἐπάνω εἰς τὸ κρεββάτι· καὶ ὅταν εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν τοῦ παραλυτικοῦ καὶ ἐκείνων, ποὺ τὸν ἔφεραν, εἶπε εἰς τὸν παραλυτικόν· <θάρρος, παιδί μου, μὴ φοβῆσαι ὅτι αἱ ἁμαρτίαι σου θὰ ἐμποδίσουν τὴν θεραπείαν· διὰ τὴν πίστιν σου, σοῦ ἔχουν ἤδη συγχωρηθῇ αἱ ἁμαρτίαι>. ³καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· Οὗτος βλασφημεῖ. ³Καὶ ἰδού, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς ποὺ ἦσαν παρόντες, ἐσκέφθησαν· <αὐτὸς βλασφημεῖ (εἶναι ἀσεβής, διότι οἰκιειοποιεῖται τὴν ἐξουσίαν τοῦ Θεοῦ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας>). ⁴καὶ εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν· Ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; ⁴Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς, ὡς παντογνώστης, εἶδε ὁλοκάθαρα τὰς πονηρὰς σκέψεις τῶν γραμματέων, εἶπε· <διατί κυκλοφορεῖτε εἰς τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν σας τέτοιες πονηρὲς σκέψεις; ⁵τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει; ⁵Διότι, τὶ εἶναι εὐκολώτερον νὰ πῇ κανείς: Σοῦ ἔχουν συγχωρηθῇ αἱ ἁμαρτίαι σου ἢ νὰ πῇ: Σήκω ἐπάνω καὶ περιπάτει; Τὸ πρῶτον, ὡς ἐσωτερικόν, δὲν τὸ βλέπει κανεὶς καὶ ἐπομένως δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸ ἐξακριβώσῃ. Τὸ δεύτερον, ὡς ἐξωτερικὸν καὶ αἰσθητόν, δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸ ἀρνηθῇ, ὅσον κακόπιστος καὶ ἂν εἶναι. ⁶ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας – τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ· Ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. ⁶Διὰ νὰ ἰδῆτε δὲ καὶ μάθετε καλά, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας καὶ νὰ θεραπεύῃ ἀσθενείας, τότε λέγει πρὸς τὸν παραλυτικόν: <σήκω ἐπάνω ὑγιής, πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου>. ⁷καὶ ἐγερθεὶς ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. ⁷Καὶ ἀμέσως ἐσηκώθη ὁ παραλυτικὸς ἐντελῶς ὑγιὴς καὶ ἐπῆγε εἰς τὸ σπίτι του. ⁸ἰδόντες δὲ οἱ ὄχλοι ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τὸν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις. ⁸Ὅταν δὲ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ εἴδαν αὐτό ποὺ ἔγινε, ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἔδωσεν εἰς τὸν Ἰησοῦν, ποὺ τὸν ἐθεωροῦσαν ὡς ἕνα ἐκ τῶν ἀνθρώπων, τέτοιαν ἐξουσίαν, νὰ συγχωρῇ δηλαδὴ ἁμαρτίας καὶ νὰ θεραπεύῃ ἀσθενείας. Η κλήση του Ματθαίου⁹Καὶ παράγων ὁ Ἰησοῦς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, Ματθαῖον λεγόμενον, καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ. ⁹Καθὼς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐπερνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ, εἶδε ἕνα ἄνθρωπον, ὀνομαζόμενον Ματθαῖον, νὰ κάθεται εἰς τὸ γραφεῖον του μέσα εἰς τὸ τελωνεῖον, διὰ νὰ εἰσπράττῃ τοὺς φόρους καὶ λέγει εἰς αὐτόν· <ἔλα κοντά μου>. Καὶ ὁ Ματθαῖος ἐσηκώθη καὶ τὸν ἀκολούθησεν ἀμέσως. ¹⁰Καὶ ἐγένετο αὐτοῦ ἀνακειμένου ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἐλθόντες συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ. ¹⁰Καὶ ἐνὼ ἐκάθητο ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ γεῦμα, ποὺ πρὸς τιμήν του εἶχε παραθέσει ὁ Ματθαῖος εἰς τὸ σπίτι του, ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἦλθαν καὶ ἐκάθηντο μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς μαθητὰς του. ¹¹καὶ ἰδόντες οἱ Φαρισαῖοι εἶπον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν; ¹¹Καὶ ὅταν εἴδαν οἱ Φαρισαῖοι τοῦτο, εἶπαν εἰς τοὺς μαθητάς του· <διατὶ ὁ διδάσκαλος σας τρώγει μαζῆ μὲ τοὺς τελώνας καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς;> ¹²ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾿ οἱ κακῶς ἔχοντες. ¹²Ὁ δὲ Ἰησοῦς, ὅταν ἤκουσε τὰ λόγια αὐτά, τοὺς εἶπε· <δὲν χρειάζονται ἰατρὸν οἱ ὑγιεῖς, ἀλλ᾿ οἱ ἄρρωστοι. ¹³πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν, Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν· οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν. ¹³Πηγαίνετε δὲ εἰς τοὺς ἐρμηνευτὰς τῶν Γραφῶν, διὰ νὰ μάθετε τί σημαίνει· εὐσπλαγχνίαν θέλω καὶ ὄχι τυπικὴν θυσίαν. Διότι ἐγώ δὲν ἦλθα νὰ καλέσω ἐκείνους ποὺ νομίζουν τὸν εὐατὸν των δίκαιον, ἀλλὰ τοὺς ἁμαρτωλούς, διὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσω εἰς τὴν μετάνοιαν καὶ σωτηρίαν>. Το ερώτημα για τη νηστεία¹⁴Τότε προσέρχονται αὐτῷ οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου λέγοντες· Διὰ τί ἡμεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νηστεύομεν πολλά, οἱ δὲ μαθηταί σου οὐ νηστεύουσι; ¹⁴Τότε ἤλθαν πρὸς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ καὶ τοῦ εἶπαν· <διατὶ ἡμεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νηστεύομεν πολύ, οἱ δὲ μαθηταί σου δὲν νηστεύουν καθόλου;> ¹⁵καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Μὴ δύνανται οἱ υἱοὶ τοῦ νυμφῶνος πενθεῖν ἐφ᾿ ὅσον μετ᾿ αὐτῶν ἐστιν ὁ νυμφίος; ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι, ὅταν ἀπαρθῇ ἀπ᾿ αὐτῶν ὁ νυμφίος, καὶ τότε νηστεύσουσιν. ¹⁵Καὶ ἀπήντησεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <Μήπως εἶναι δυνατὸν καὶ πρέπον οἱ φίλοι τοῦ νυμφίου καὶ οἱ προσκεκλημένοι εἰς τὸν γάμον νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν ἐφ᾿ ὅσον χρόνον εἶναι μαζῆ των ὁ νυμφίος; Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέραι, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ πάρουν τὸν νυμφίον ἐκ τοῦ μέσου αὐτῶν καὶ τότε θὰ νηστεύσουν. (Οἱ μαθηταί μου, ἐφ᾿ ὅσον εὑρίσκονται μαζῆ μὲ ἐμέ, τὸν νυμφίον τῆς Ἐκκλησίας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πενθοῦν καὶ εἰς ἐκδήλωσιν τοῦ πένθους των νὰ νηστεύουν. Ὅταν ὅμως μὲ πάρουν καί μὲ ἀποσπάσουν ἐκ μέσου αὐτῶν, τότε θὰ πενθήσουν καὶ θὰ νηστεύσουν). ¹⁶οὐδεὶς δὲ ἐπιβάλλει ἐπίβλημα ῥάκους ἀγνάφου ἐπὶ ἱματίῳ παλαιῷ· αἴρει γὰρ τὸ πλήρωμα αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ἱματίου, καὶ χεῖρον σχίσμα γίνεται. ¹⁶Κανεὶς συνετὸς δὲν βάζει ἐπάνω εἰς παλαιὸν ἔνδυμα μπάλωμα καινούργιο, διότι τοῦτο, καθὼς θὰ ράπτεται, θὰ παρασύρῃ μέ τὶς ραφὲς του ἕνα μέρος τοῦ παλαιοῦ ἐνδύματος καὶ τὸ σχίσιμον θὰ γίνῃ χειρότερον. ¹⁷οὐδὲ βάλλουσιν οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς· εἰ δὲ μήγε, ῥήγνυνται οἱ ἀσκοί, καὶ ὁ οἶνος ἐκχεῖται καὶ οἱ ἀσκοὶ ἀπολλοῦνται· ἀλλὰ οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς βάλλουσι καινούς, καὶ ἀμφότεροι συντηροῦνται. ¹⁷Οὔτε πάλιν βάζουν οἱ συνετοὶ ἄνθρωποι νέον κρασί, ποὺ βράζει ἀκόμη, εἰς παλαιὰ ἀσκία, ποὺ δὲν ἀντέχουν. Ἐὰν δὲ καὶ κάμουν αὐτό, τὰ ἀσκιὰ σπάζουν καὶ σχίζονται καὶ ἔτσι τὸ κρασὶ χύνεται καὶ τὰ ἀσκιὰ ἀχρηστεύονται. Ἀλλὰ βάζουν τὸν νέον οἶνον μέσα εἰς νέους ἀσκοὺς καὶ ἔτσι διατηροῦνται καὶ τὰ δύο. (Τὴν νέαν διδασκαλίαν μου δὲν θὰ τὴν βάλω εἰς τοὺς παλαιοὺς τύπους καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τῶν παλαιῶν τύπων, ὅπως εἶναι οἱ Φαρισαῖοι, ἀλλὰ τὴν μεταδίδω εἰς τοὺς νέους ἀνθρώπους, ὅπως εἶναι οἱ μαθηταί μου, καὶ τὴν βάζω εἰς νέους τύπους καὶ σχήματα)>. Η θεραπεία της γυναίκας με την αιμορραγία και η ανάσταση της κόρης του άρχοντα¹⁸Ταῦτα αὐτοῦ λαλοῦντος αὐτοῖς ἰδοὺ ἄρχων εἷς προσελθὼν προσεκύνει αὐτῷ λέγων ὅτι Ἡ θυγάτηρ μου ἄρτι ἐτελεύτησεν· ἀλλὰ ἐλθὼν ἐπίθες τὴν χεῖρά σου ἐπ᾿ αὐτήν καὶ ζήσεται. ¹⁸Ἐνὼ δὲ ἔλεγεν αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, ἰδοῦ ἔνας ἄρχων τῆς συναγωγῆς ᾖλθε πρὸς αὐτόν, ἔσκυψεν ἕως τὸ ἔδαφος, τὸν προσκύνησε μὲ βαθύτατον σεβασμὸν καὶ τοῦ εἶπεν ὅτι <ἡ κόρη μου πρὸ ὀλίγου ἀπέθανεν, ἀλλὰ ἔλα, βάλε τὸ χέρι σου ἐπάνω εἰς αὐτὴν καὶ θὰ ζήσῃ>. ¹⁹καὶ ἐγερθεὶς ὁ Ἰησοῦς ἠκολούθησεν αὐτῷ καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. ¹⁹Ἐσηκώθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τὸν ἠκολούθησε, καθὼς καὶ οἱ μαθηταὶ του. ²⁰Καὶ ἰδοὺ γυνὴ, αἱμορροοῦσα δώδεκα ἔτη, προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ· ²⁰Καὶ ἰδοῦ, καθὼς ἐπροχωροῦσαν, μία γυναῖκα, ποὺ ἔπασχε ἀπὸ αἱμορραγίαν δώδεκα ἔτη, ἐπλησίασε ἀπὸ πίσῳ καὶ ἤγγισε μὲ πίστιν τὴν ἄκρη ἀπὸ τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ. ²¹ἔλεγεν γὰρ ἐν ἑαυτῇ, Ἐὰν μόνον ἅψωμαι τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, σωθήσομαι. ²¹Διότι, ἔλεγε ἀπὸ μέσα της, καὶ μόνον ἐὰν ἐγγίσω τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ θὰ σωθῶ ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν μου. ²²ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐπιστραφεὶς καὶ ἰδὼν αὐτὴν εἶπε· Θάρσει, θύγατερ· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. καὶ ἐσώθη ἡ γυνὴ ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης. ²²Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐγύρισε, τὴν εἶδε καὶ τῆς εἶπε· <θάρρος, κόρη μου· ἡ πίστις, μὲ τὴν ὁποίαν ἤγγισες τὸ ἔνδυμά μου, σὲ ἔχει σώσει>. Καὶ πράγματι ἀπὸ τὴν ὥραν ἐκείνην ἐθεραπεύθη ἡ γυναῖκα καὶ ἔγινε τελείως ὑγιής. ²³Καὶ ἐλθὼν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἄρχοντος καὶ ἰδὼν τοὺς αὐλητὰς καὶ τὸν ὄχλον θορυβούμενον λέγει αὐτοῖς· ²³Ὅταν δὲ ᾖλθε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἄρχοντος καὶ εἶδε αὐτούς, πού με τοὺς αὐλοὺς των ἔπαιζαν πένθιμα καὶ νεκρικὰ τραγούδια, καὶ τὸν ὄχλον νὰ θρηνῇ καὶ νὰ ὀλοφύρεται καὶ νὰ δημιουργῇ θόρυβον, εἶπε πρὸς αὐτούς. ²⁴Ἀναχωρεῖτε· οὐ γὰρ ἀπέθανε τὸ κοράσιον ἀλλὰ καθεύδει· καὶ κατεγέλων αὐτοῦ. ²⁴<Πηγαίνετε· διότι ἡ μικρὴ κόρη δὲν ἀπέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται>. Καὶ ἐκεῖνοι τὸν περιγελοῦσαν, διότι ἤξευραν πολὺ καλὰ ὅτι ἡ κόρη εἶχεν πεθάνει. ²⁵ὅτε δὲ ἐξεβλήθη ὁ ὄχλος, εἰσελθὼν ἐκράτησε τῆς χειρὸς αὐτῆς, καὶ ἠγέρθη τὸ κοράσιον. ²⁵Ὅταν δὲ ἐδιώχθη ὁ ὄχλος ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσαν, ποὺ εὑρίσκετο ἡ νεκρά, εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς, ἐπιασε τὸ χέρι της καὶ ἀμέσως ἐκείνη ἀνεστήθη. ²⁶καὶ ἐξῆλθεν ἡ φήμη αὕτη εἰς ὅλην τὴν γῆν ἐκείνην. ²⁶Καὶ διεδόθη ἡ φήμη περὶ τῆς ἀναστάσεως τῆς νεκρᾶς κόρης εἰς ὅλην τὴν χώραν ἐκείνην. Η θεραπεία των δύο τυφλών²⁷Καὶ παράγοντι ἐκεῖθεν τῷ Ἰησοῦ ἠκολούθησαν αὐτῷ δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες· Ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυῒδ. ²⁷Καὶ ἐνῶ ὁ Ἰησοῦς ἐπερνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ, τὸν ἠκολούθησαν δύο τυφλοί, οἱ ὁποῖοι ἔκραζαν καὶ ἔλεγαν· <σπλαγχνίσου μας, υἱὲ Δαυΐδ, καὶ δὸς μας τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μας>. ²⁸ἐλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· Ναί, Κύριε. ²⁸Ὅταν δὲ ἔφθασε εἰς τὸ σπίτι, τὸν ἐπλησίασαν οἱ τυφλοὶ καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <πιστεύετε πράγματι, ὅτι ἠμπορῶ ἐγὼ νὰ κάμω αὐτό, ποὺ ζητεῖτε;> Λέγουν πρὸς αὐτόν· <ναί, Κύριε>. ²⁹τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν. ²⁹Τότε ἤγγισε τὰ μάτια των, λέγων· <σύμφωνα με τὴν πίστιν σας ἂς γίνῃ αὐτὸ πρὸς χάριν σας>. ³⁰καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί· καὶ ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω. ³⁰Καὶ ἀμέσως ἄνοιξαν οἱ ὀφθαλμοί των.Ὁ δὲ Ἰησοῦς συνέστησεν εἰς αὐτοὺς μὲ αὐστηρότητα καὶ εἶπε· <προσέχετε, κανεὶς νὰ μὴ μάθῃ τὸ θαῦμα>. ³¹οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμισαν αὐτὸν ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐκείνῃ. ³¹Ἀλλὰ ἐκεῖνοι ἐξελθόντες διέδωσαν τὸ θαῦμα καὶ τὴν φήμη τοῦ Ἰησοῦ εἰς ὅλην ἐκείνην τὴν χώραν. Θεραπεία ενός κωφαλάλου δαιμονιζομένου³²Αὐτῶν δὲ ἐξερχομένων ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον· ³²Ἐνὼ δὲ αὐτοὶ ἐξήρχοντο, ἰδοὺ ἔφεραν εἰς τὸν Ἰησοῦν ἕνα ἄνθρωπον δαιμονιζόμενον κωφάλαλον. ³³καὶ ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου ἐλάλησεν ὁ κωφός. καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες, Οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ. ³³Καὶ ὅταν ἐξεδιώχθη τὸ δαιμόνιον, ἀμέσως ὡμίλησεν ὁ κωφάλαλος καὶ οἱ ὄχλοι ποὺ ἦσαν ἐκεῖ ἐθαύμασαν καὶ ἔλεγαν ὅτι ποτὲ ἕως τώρα δὲν ἐφάνησαν εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν τόσα πολλὰ καὶ τόσα μεγάλα θαύματα. ³⁴οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια. ³⁴Οἱ μοχθηροὶ ὅμως καὶ δόλιοι Φαρισαῖοι ἔλεγαν· <αὐτὸς διώχνει τὰ δαιμόνια μὲ τὴν δύναμιν τοῦ ἀργηγοῦ τῶν δαιμονίων>. Διάφορες θεραπείες³⁵Καὶ περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας, διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. ³⁵Καὶ περιώδευε ὁ Ἰησοῦς ὅλας τὰς πόλεις καὶ τὰ χωρία διδάσκων εἰς τὰς συναγωγὰς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ χαρμόσυνον ἄγγελμα τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ θεραπεύων κάθε ἀσθένειαν καὶ κάθε καχεξίαν μεταξὺ τοῦ λαοῦ. Ο Ιησούς και οι Ισραηλίτες³⁶Ἰδὼν δὲ τοὺς ὄχλους ἐσπλαγχνίσθη περὶ αὐτῶν ὅτι ἦσαν ἐκλελυμένοι καὶ ἐρριμμένοι ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα. ³⁶Ὅταν δὲ εἶδε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἠσθάνθη εὐσπλαγχνίαν καὶ πόνον δι᾿ αὐτούς, διότι ἦσαν ἀποκαμωμένοι πνευματικῶς καὶ παραπεταμένοι, σὰν πρόββατα ποὺ δὲν εἴχαν ποιμένα. ³⁷τότε λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι· ³⁷Τότε λέγει εἰς τοὺς μαθητὰς του· <ὁ μὲν θερισμὸς εἶναι πολὺς (πολλοὶ δηλαδὴ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν τὴν ἀνάγκην καὶ τὴν διάθεσιν νὰ δεχθοῦν τὰ λόγια τῆς σωτηρίας) ἀλλὰ οἱ πνευματικοὶ ἐργάται εἶναι ὀλίγοι. ³⁸δεήθητε οὖν τοῦ κυρίου τοῦ θερισμοῦ ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμὸν αὐτοῦ. ³⁸Παρακαλέστε λοιπὸν τὸν Κύριον τοῦ θερισμοῦ, νὰ στείλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμὸν αὐτοῦ>.