Κατὰ Ματθαῖον

Ποιος είναι ο ανώτερος¹Ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ λέγοντες· Τίς ἄρα μείζων ἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν; ¹Ἐκείνην τὴν ὥρα προσῆλθαν οἱ μαθηταὶ εἰς τὸ Ἰησοῦν καὶ εἶπαν· <ποιὸς ἄρα γε εἶναι μεγαλύτερος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν;> ²καὶ προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς παιδίον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ εἶπεν· ²Ἐπροσκάλεσε τότε ὁ Ἰησοῦς ἕνα παιδί, τὸ ἔβαλεν ὄρθιον εἰς τὸ μέσον αὐτῶν καὶ εἶπε· ³Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ³<Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἐὰν δὲν ἀλάξετε φρονήματα καὶ πορείαν εἰς τὴν ζωὴν σας καὶ δὲν γίνετε ἁπλοῖ καὶ ἄδολοι σὰν τὰ παιδιά, δὲν θὰ εἰσέλθετε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ⁴ὅστις οὖν ταπεινώσει ἑαυτὸν ὡς τὸ παιδίον τοῦτο, οὗτός ἐστιν ὁ μείζων ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. ⁴Ὅποιος λοιπὸν ταπεινώσει τὸν εὐατὸν του σὰν αὐτὸ τὸ παιδάκι, αὐτὸς εἶναι μεγαλύτερος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ⁵καὶ ὃς ἐὰν δέξηται παιδίον τοιοῦτον ἓν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται· ⁵Καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ ὑποδεχθῇ πρὸς χάριν μου ἕνα τέτοιο παιδὶ ἢ ἕνα, σὰν τὸ παιδί, ἁπλοῦν ἄνθρωπον, δέχετε ἐμέ. ⁶Ὃς δ᾿ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης. ⁶Ὅποιος ὅμως σκανδαλίσει καὶ παρασύρει εἰς τὴν ἁμαρτίαν ἕνα ἀπὸ τοὺς μικροὺς καὶ ἁπλοϊκοὺς αὐτούς, ποὺ πιστεύουν εἰς ἐμέ, εἶναι προτιμότερον δι᾿ αὐτὸν νὰ κρεμασθῇ εἰς τὸν τράχηλόν του μυλόπετρα ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ γυρίζει ὁ ὄνος εἰς τὸν μύλον, καὶ νὰ καταποντισθῇ εἰς τὴν ἀνοικτὴ θάλασσα. ⁷Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκανδάλων· ἀνάγκη γὰρ ἐστιν ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα· πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται. ⁷Ἀλλοίμονον εἰς τὸν κόσμον ἀπὸ τὰ σκάνδαλα· διότι ἕνεκα τῆς διαφθορᾶς τῶν ἀνθρώπων, κατ᾿ ἀνάγκην θὰ ἔλθουν σκάνδαλα καὶ πειρασμοί. Ἀλλοίμονον ὅμως εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, διὰ τοῦ ὁποίου ἔρχεται τὸ σκάνδαλον. ⁸Εἰ δὲ ἡ χείρ σου ἢ ὁ πούς σου σκανδαλίζει σε, ἔκκοψον αὐτὰ καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλόν σοί ἐστιν εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν χωλόν ἢ κυλλὸν, ἢ δύο χεῖρας ἢ δύο πόδας ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον. ⁸Ἐὰν δὲ τὸ χέρι σου ἢ τὸ πόδι σου (δηλαδὴ ἕνα πρόσωπον ποὺ σοῦ εἶναι πολύτιμον καὶ χρήσιμον) γίνεται ἀφορμὴ νὰ παρασυρθῇς εἰς τὴν ἁμαρτίαν, κόψε το καὶ ρίξε το μακρυά· εἶναι καλὸν γιὰ σένα νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν ζωὴν χωλὸς ἢ κουλλὸς παρὰ μὲ δύο χεῖρας ἢ δύο πόδας νὰ ριφθῇς εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον. ⁹καὶ εἰ ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, ἔξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλόν σοί ἐστιν μονόφθαλμον εἰς τὴν ζωὴν εἰσελθεῖν, ἢ δύο ὀφθαλμοὺς ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός. ⁹Καὶ ἐὰν τὸ μάτι σου σὲ σκανδαλίζῃ καὶ σὲ παραπλανᾷ εἰς τὴν ἁμαρτίαν, βγάλε το καὶ πέταξέ το· εἶναι καλὸ γιὰ σένα νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν ζωὴν μονόφθαλμος παρὰ ἔχων δύο μάτια νὰ ριφθῇς εἰς τὴν γέννεαν τοῦ πυρός. (Κόψε δηλαδὴ τὸν δεσμὸν καὶ τὴν ἐπικοινωνίαν μὲ πρόσωπα, ποὺ σοῦ εἶναι μὲν πολύτιμα καὶ χρήσιμα σὰν τὸ μάτι, ἀλλὰ σὲ παρασύρουν εἰς τὴν ἁμαρτίαν, διὰ νὰ ἀποφύγῃς ἔτσι τὴν γέενναν τοῦ πυρὸς καὶ εἰσέλθῃς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν). ¹⁰Ὁρᾶτε μὴ καταφρονήσητε ἑνὸς τῶν μικρῶν τούτων· λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οἱ ἄγγελοι αὐτῶν ἐν οὐρανοῖς διὰ παντὸς βλέπουσι τὸ πρόσωπον τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. ¹⁰Προσέχετε νὰ μὴ καταφρονήσετε ἕνα ἀπὸ τοὺς μικροὺς τούτους τοὺς ὀπαδούς μου, διότι σᾶς λέγω ὅτι αὐτοὶ ἔχουν μεγάλην ἀξίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ἄγγελοί των εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἔχουν μεγάλην παρρησίαν διὰ λογαριασμὸν των ἐνώπιον τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ βλέπουν ἀκατάπαυστα τὸ πρόσωπον αὐτοῦ. ¹¹ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου σῶσαι τὸ ἀπολωλός. ¹¹Διότι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ᾖλθε νὰ σώσῃ τὸ ἀπολωλὸς (τὸν ἄνθρωπον, δηλαδή, ὁ ὅποιος ἕνεκα ἀγνοίας καὶ ἀδυναμίας βαδίζει τὸν δρόμον, ποὺ ὁδηγοῖ εἰς τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν. Η παραβολή για το χαμένο πρόβατο¹²Τί ὑμῖν δοκεῖ; ἐὰν γένηταί τινι ἀνθρώπῳ ἑκατὸν πρόβατα καὶ πλανηθῇ ἓν ἐξ αὐτῶν, οὐχὶ ἀφεὶς τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐπὶ τὰ ὄρη πορευθεὶς ζητεῖ τὸ πλανώμενον; ¹²Τί νομίζετε σεῖς; Ἐὰν ἔνας ἄνθρωπος ἔχῃ ἑκατὸ πρόβατα καὶ παραπλανηθῇ ἕνα προβάτον μακρυὰ ἀπὸ τὸ κοπάδι, δὲν θὰ ἀφήσῃ αὐτὸς τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐπάνω εἰς τὰ βουνά, καὶ δὲν θὰ τρέξῃ νὰ ἀναζητήσῃ τὸ χαμένο; ¹³καὶ ἐὰν γένηται εὑρεῖν αὐτό, ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι χαίρει ἐπ᾿ αὐτῷ μᾶλλον ἢ ἐπὶ τοῖς ἐνενήκοντα ἐννέα τοῖς μὴ πεπλανημένοις. ¹³Καὶ ἂν συμβῇ νὰ τὸ βρῇ, σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι χαίρει δι᾿ αὐτὸ πολὺ περισσότερο παρὰ διὰ τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα, ποὺ δὲν εἴχαν παραπλανηθῆ. ¹⁴οὕτως οὐκ ἔστι θέλημα ἔμπροσθεν τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς ἵνα ἀπόληται εἷς τῶν μικρῶν τούτων. ¹⁴Ὅπως ὁ καλὸς ποιμὴν δὲν θέλει νὰ χάσῃ οὔτε ἕνα πρόβατο, ἔτσι δὲν εἶναι θέλημα τοῦ Πατρὸς σας τοῦ ἐν οὐρανοῖς νὰ χαθῇ ἔνας ἀπὸ τοὺς μικροὺς τούτους. Λοιπὸν προσέχετε μήπως τυχὸν καταφρονήσετε κανένα ἀπὸ τοὺς ἀσήμους καὶ ἁπλοϊκοὺς πιστούς. Η συγγνώμη για τον αδελφό¹⁵Ἐὰν δὲ ἁμαρτήσῃ εἰς σὲ ὁ ἀδελφός σου, ὕπαγε ἔλεγξον αὐτὸν μεταξὺ σοῦ καὶ αὐτοῦ μόνου· ἐάν σου ἀκούσῃ, ἐκέρδησας τὸν ἀδελφόν σου· ¹⁵Ἐὰν φταίξῃ σὲ σένα ὁ ἀδελφός σου, πήγαινε καὶ ὑπέδειξέ του τὸ σφάλμα του ἰδιαιτέρως· ἐὰν ἀκούσῃ τὴν ὑπόδειξίν σου καὶ μετανοήσῃ διὰ τὸ σφάλμα του, ἐκέρδησες τὸν ἀδελφόν σου διὰ τὸν Θεὸν καὶ διὰ σὲ τὸν ἴδιον. ¹⁶ἐὰν δὲ μὴ ἀκούσῃ, παράλαβε μετὰ σοῦ ἔτι ἕνα ἢ δύο, ἵνα ἐπὶ στόματος δύο μαρτύρων ἢ τριῶν σταθῇ πᾶν ῥῆμα. ¹⁶Ἐὰν ὅμως δὲν σὲ ἀκούσῃ, τότε πάρε μαζῆ σου ἕνα ἀκόμη ἢ δύο καὶ κάμε του παρατήρησιν, ὥστε νὰ στηριχθῇ καὶ κατοχυρωθῇ ἔτσι ἡ ἀλήθεια ἐπάνω εἰς τὴν βεβαίωσιν δύο ἢ τριῶν μαρτύρων. ¹⁷ἐὰν δὲ παρακούσῃ αὐτῶν, εἰπὲ τῇ ἐκκλησίᾳ· ἐὰν δὲ καὶ τῆς ἐκκλησίας παρακούσῃ, ἔστω σοι ὥσπερ ὁ ἐθνικὸς καὶ ὁ τελώνης. ¹⁷Ἐὰν δὲ παρακούσῃ καὶ εἰς τὰς συμβουλὰς αὐτῶν, εἰπὲ τὸ γεγονὸς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Ἐὰν δὲ δὲν σεβασθῇ καὶ παρακούσῃ τὴν Ἐκκλησίαν, ἂς εἶναι γιὰ σένα ὅπως ὁ εἰδωλολάτρης καὶ ὁ ἀμετανόητος τελώνης, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀνήκουν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. ¹⁸Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅσα ἐὰν δήσητε ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένα ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ὅσα ἐὰν λύσητε ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένα ἐν τῷ οὐρανῷ. ¹⁸Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ὅσα ἁμαρτήματα ἀφήσετε δεμένα καὶ ἀσυγχώρητα εἰς τὴν γῆν, θὰ μείνουν δεμένα καὶ ἀσυγχώρητα εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ ὅσα συγχωρήσετε εἰς τὴν γῆν, θὰ εἶναι συγχωρημένα καὶ λυμένα εἰς τὸν οὐρανόν. ¹⁹Πάλιν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν δύο ὑμῶν συμφωνήσωσιν ἐπὶ τῆς γῆς περὶ παντὸς πράγματος οὗ ἐὰν αἰτήσωνται, γενήσεται αὐτοῖς παρὰ τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. ¹⁹Πάλιν σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι, ἐὰν δύο ἀπὸ σᾶς συμφωνήσουν εἰς τὴν γῆν γιὰ κάθε καλὸν πρᾶγμα, ποὺ ἤθελαν ζητήσει διὰ τῆς προσευχῆς των, θὰ τὸ λάβουν ἀπὸ τὸν Πατέρα μου τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. ²⁰οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν. ²⁰Διότι ὅπου δύο ἢ τρεῖς εἶναι συγκεντρωμένοι εἰς τὸ ὄνομά μου καὶ διὰ σκοπὸν σύμφωνον μὲ τὸ θέλημά μου, ἐκεῖ εἷμαι καὶ ἐγὼ ἐν μέσῳ αὐτῶν, διὰ νὰ τοὺς φωτίζω, νὰ τοὺς εὐλογῶ καὶ νὰ τοὺς ἐνισχύω>. ²¹Τότε προσελθὼν αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, ποσάκις ἁμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου καὶ ἀφήσω αὐτῷ; ἕως ἑπτάκις; ²¹Τότε ἐπλησίασε πρὸς αὐτὸν ὁ Πέτρος καὶ εἶπε· <Κύριε, πόσες φορὲς θὰ φταίξῃ εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου καὶ θὰ τὸν συγχωρήσω; Ἕως ἑπτὰ φορές;> ²²λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις ἀλλ᾿ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά. ²²Εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <Δέν σοῦ λέγω ἕως ἑπτὰ φορές, ἀλλὰ ἕως ἐβδομήκοντα ἑπτὰ φορές, πάντοτε δηλαδὴ θὰ συγχωρῇς>. Η παραβολή του κακού δούλου²³Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ ὃς ἠθέλησεν συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ. ²³Τὸ καθῆκον νὰ συγχωροῦμεν αὐτούς ποὺ μᾶς ἔφταιξαν εἶναι ἀπεριόριστον. Δι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἔχει παρομοιωθῇ μὲ ἕνα βασιλέα, ποὺ ἠθέλησε νὰ λογαριασθῇ μὲ τοὺς δούλους του, εἰς τοὺς ὁποίους εἶχεν ἐμπιστευθῆ τὴν διαχείρισιν τῶν οἰκονομικῶν του. ²⁴ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. ²⁴Ἐκεῖ δέ ποὺ ἤρχισε νὰ ἐξετάζῃ τοὺς λογαριασμούς, τοῦ ἔφεραν βιαίως ἔναν, ποὺ τοῦ χρεωστοῦσε τὸ τεράστιον πόσον τῶν δέκα χιλιάδων ταλάντων. ²⁵μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι. ²⁵Ἐπειδὴ δὲ δὲν εἶχε νὰ ἐπιστρέψῃ ὅσα χρεωστοῦσε, διέταξε ὁ κύριός του νὰ πωληθῇ ὡς δοῦλος αὐτὸς καὶ ἡ γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιά του καὶ ὅλα ὅσα εἶχε, διὰ νὰ ἐξοφληθῇ ἔτσι ἔστω καὶ μέρος ἀπὸ τὸ χρέος. ²⁶πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοί, καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. ²⁶Ἔπεσε τότε κατὰ γῆς ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, τὸν ἐπροσκυνοῦσε καὶ ἔλεγε: <Κύριε, δεῖξε ἐπιείκειαν καὶ μακροθυμίαν εἰς ἐμὲ καὶ ὅλα ὅσα σοῦ χρεωστῶ, θά σοῦ τὰ πληρώσω>. ²⁷σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτόν, καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ. ²⁷Ἐφάνη δὲ σπλαγχνικὸς ὁ Κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου, τὸν ἀφῆκεν ἐλεύθερον καὶ τοῦ ἐχάρισεν ὅλον τὸ χρέος. ²⁸ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγεν λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. ²⁸Ἀλλ᾿ ἐκεῖνος ὁ δοῦλος ὅταν ἐβγῆκεν ἔξω, εὑρῆκε ἕνα ἀπὸ τοὺς συνδούλους του, ὁ ὅποιος τοῦ χρεωστοῦσε τὸ μηδαμινὸν ποσὸν τῶν ἐκατὸ δηναρίων. Ἀμέσως τὸν ἐπιασε καὶ τὸν ἐπίεζε κατὰ τὸν πλέον σκληρὸν τρόπον λέγων: Πλήρωσέ μου ὅ,τι μοῦ χρεωστᾷς. ²⁹πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοί, καὶ ἀποδώσω σοι· ²⁹Ἔπεσε τότε ὁ σύνδουλος ἐκεῖνος εἰς τὰ πόδια αὐτοῦ καὶ τὸν παρακαλοῦσε λέγων: Δεῖξε σὲ μένα ἐπιείκειαν καὶ μακριθυμίαν καὶ θά σοῦ ἐπιστρέψω τὰ ὀφειλόμενα. ³⁰ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον. ³⁰Αὐτὸς δὲ δὲν ἤθελε νὰ ἀκούσῃ τίποτε, ἀλλὰ ἐπῆγε καὶ τὸν κατήγγειλε εἰς τὰς ἀρχὰς καὶ τὸν ἔβαλε εἰς τὴν φυλακήν, ἕως ὅτου πληρώσῃ τὸ χρέος του. ³¹ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα. ³¹Οἱ ἄλλοι σύνδουλοί του, ὅταν εἶδαν αὐτά που ἔγιναν, ἐλυπήθηκαν πάρα πολὺ καὶ ἐλθόντες εἰς τὸν κύριόν των τοῦ διηγήθηκαν μὲ ἀκρίβειαν ὅλα τὰ γεγονότα. ³²τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με· ³²Τότε ἐκάλεσε αὐτὸν ὁ κύριός του καὶ τοῦ εἶπε: Δοῦλε πονηρέ, ὅλο τὸ τεράστιον ἐκεῖνο χρέος σοῦ τὸ ἐχάρισα, διότι μὲ παρεκάλεσες. ³³οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγὼ σὲ ἠλέησα; ³³Δὲν ἔπρεπε καὶ σὺ νὰ λυπηθῇς καὶ νὰ ἐλεήσῃς τὸν σύνδουλό σου, ὅπως ἐγὼ ὁ Κύριός σου σὲ ἐλυπήθηκα καὶ σὲ ἐλέησα; ³⁴καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. ³⁴Καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριός του τὸν ἔβαλε εἰς τὴν φυλακὴν καὶ τὸν παρέδωκε εἰς τοὺς βασανιστάς, διὰ νὰ τὸν βασανίζουν, μέχρις ὅτου ἐξοφλήσῃ ὅλον τὸ χρέος του. ³⁵Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν. ³⁵Ἔτσι καὶ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος θὰ κάμῃ εἰς σᾶς ἐὰν δὲν συγχωρῆτε ὁ καθένας εἰς τὸν ἀδελφὸν του, μὲ ὅλην σᾶς τὴν καρδιά, τὰ πταίσματα, ποὺ ἔχει κάμει ἀπέναντί σας>.