Πράξεις τῶν Ἀποστόλων

Υπόσχεση για την αποστολή του Αγίου Πνεύματος¹Τὸν μὲν πρῶτον λόγον ἐποιησάμην περὶ πάντων, ὦ Θεόφιλε, ὧν ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν ¹Ἐγώ, ὦ Θεόφιλε, εἰς τὸ πρῶτον βιβλίον ποὺ ἔγραψα, δηλαδὴ εἰς τὸ Εὐαγγέλιον, ἔκαμα λόγον δι᾿ ὅλα ὅσα ἔπραξε καὶ ἐδίδαξεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν ἀχὴν ²ἄχρι ἧς ἡμέρας ἐντειλάμενος τοῖς ἀποστόλοις διὰ Πνεύματος ἁγίου οὓς ἐξελέξατο ἀνελήφθη· ²μέχρι τὴν ἡμέραν, ποὺ ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανούς, ἀφοῦ προηγουμένως ἔδωκε, διὰ μέσου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐντολὰς εἰς τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος εἶχεν ἐκλέξει. ³οἷς καὶ παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι᾿ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. ³Εἰς αὐτοὺς δὲ καὶ παρουσίασε τὸν εὐατὸν του ζωντανόν, ὕστερα ἀπὸ τὸ σωτήριον πάθος του, καὶ ἔδωσε πολλὰς ἀποδείξεις, ὅτι ἧτο πράγματι ζωντανός. Ἐπὶ σαράντα δὲ ἡμέρας παρουσιάζετο εἰς αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐδίδασκε ἀληθείας περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. ⁴καὶ συναλιζόμενος παρήγγειλεν αὐτοῖς ἀπὸ Ἱεροσολύμων μὴ χωρίζεσθαι, ἀλλὰ περιμένειν τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρὸς ἣν ἠκούσατέ μου· ⁴Καὶ καθὼς συνανεστρέφετο καὶ συνέτρωγε συχνὰ μὲ αὐτούς, τοὺς ἔδωκε παραγγελίαν· <νὰ μὴ ἀπομακρύνεσθε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀλλὰ νὰ περιμένετε τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Πατρός, τὴν ἀποστολὴν δηλαδὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διὰ τὴν ὁποίαν μὲ ἔχετε ἀκούσει νὰ σᾶς ὁμιλῶ. ⁵ὅτι Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισεν ὕδατι, ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι ἁγίῳ οὐ μετὰ πολλὰς ταύτας ἡμέρας. ⁵Διότι ὁ μὲν Ἰωάννης ἐβάπτισε μὲ νερὸ μόνον, χωρὶς νὰ μεταδώσῃ ἀναγέννησιν καὶ πνευματικὴν ζωήν. Σεῖς ὅμως θὰ βαπτισθῆτε μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ὕστερα ἀπὸ ὀλίγας ἡμέρας>. ⁶οἱ μὲν οὖν συνελθόντες ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ ἀποκαθιστάνεις τὴν βασιλείαν τῷ Ἰσραήλ; ⁶Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ἦλθαν ὅλοι μαζῆ οἱ μαθηταὶ πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν ἠρώτησαν λέγοντες· <Κύριε, πὲς μας, ἐὰν εἰς τὸν καιρὸν τοῦτον, ποὺ διερχόμεθα, πρόκειται νὰ ἀποκαταστήσῃς πάλιν ἔνδοξον τὴν βασιλείαν τοῦ Ἰσραήλ;> ⁷εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· Οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιροὺς οὓς ὁ πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ, ⁷Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τοὺς εἶπε· <δὲν εἶναι ἰδικὸν σας ἔργον καὶ δικαίωμα νὰ γνωρίσετε τὰ χρόνια ἢ τοὺς ὡρισμένους καιρούς, τοὺς ὁποίους ὁ Πατὴρ ἐκράτησε εἰς τὴν ἰδικὴν του ἐξουσίαν καὶ παγγνωσίαν. ⁸ἀλλὰ λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐφ᾿ ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθέ μου μάρτυρες ἔν τε Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐν πάσῃ τῇ Ἰουδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. ⁸Θὰ λάβετε ὅμως δύναμιν, ὅταν ἔλθῃ εἰς σᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, καὶ τότε θὰ γίνετε μάρτυρές μου, οἱ ὁποῖοι θὰ διδάξετε τὰ περὶ ἐμοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ Σαμάρειαν καὶ ἕως τὰ πλέον μακρυνὰ καὶ ἀπομονωμένα σημεῖα τῆς γῆς>. ⁹καὶ ταῦτα εἰπὼν βλεπόντων αὐτῶν ἐπήρθη, καὶ νεφέλη ὑπέλαβεν αὐτὸν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν. ⁹Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτά, ἐνῶ ἐκεῖνοι τὸν ἔβλεπαν, ὑψώθηκε εἰς τὰ ἐπάνω καὶ ἕνα σύννεφον ὁλόφωτον τὸν παρέλαβε ἐκ τῶν κάτω καὶ τὸν ἀπέκρυψε ἀπὸ τὰ μάτια των. ¹⁰καὶ ὡς ἀτενίζοντες ἦσαν εἰς τὸν οὐρανὸν πορευομένου αὐτοῦ, καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο παρειστήκεισαν αὐτοῖς ἐν ἐσθῆτι λευκῇ, ¹⁰Καὶ καθὼς ἐκεῖνος ἀνελαμβάνετο καὶ οἱ μαθηταὶ εἶχαν καρφωμένα τὰ βλέμματα των εἰς τὸν οὐρανόν, ἰδοὺ ἐστάθησαν κοντὰ των ντυμένοι ὁλόλευκα φορέματα δύο ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἄγγελοι ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ¹¹οἳ καὶ εἶπον· Ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τὸν οὐρανόν; οὗτος ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀναληφθεὶς ἀφ᾿ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανὸν, οὕτως ἐλεύσεται, ὃν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτὸν πορευόμενον εἰς τὸν οὐρανόν. ¹¹καὶ εἶπαν πρὸς αὐτούς· <ἄνδρες Γαλιλαίοι, διατὶ ἐσταθήκατε ἐδῶ μὲ τὰ μάτια καρφωμένα εἰς τὸν οὐρανόν; Αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς, ὁ ὁποῖος πρὸ ὀλίγου ἀνελήφθη ἐκ μέσου ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανόν, θὰ ἔλθῃ καὶ πάλιν ἔτσι, ὅπως τὸν εἴδατε ἔνδοξον ἐπάνω εἰς ἕνα σύννεφον νὰ πηγαίνῃ πρὸς τὸν οὐρανόν>. Εκλογή του διαδόχου του Ιούδα¹²Τότε ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ ὄρους τοῦ καλουμένου ἐλαιῶνος, ὅ ἐστιν ἐγγὺς Ἱερουσαλὴμ, σαββάτου ἔχον ὁδόν. ¹²Τότε οἱ μαθηταὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὸ ὅρος, ποὺ ἐλέγετο Ἐλαιὼν καὶ τὸ ὁποῖον εἶναι πλησίον τῆς Ἱερουσαλήμ, εἰς ἀπόστασιν ἑνὸς καὶ κάτι χιλιομέτρου, ὅσον δηλαδὴ ἐπετρέπετο εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας νὰ βαδίσουν κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου. ¹³καὶ ὅτε εἰσῆλθον, ἀνέβησαν εἰς τὸ ὑπερῷον οὗ ἦσαν καταμένοντες, ὅ τε Πέτρος καὶ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης καὶ Ἀνδρέας, Φίλιππος καὶ Θωμᾶς, Βαρθολομαῖος καὶ Ματθαῖος, Ἰάκωβος Ἁλφαίου καὶ Σίμων ὁ Ζηλωτὴς καὶ Ἰούδας Ἰακώβου. ¹³Καὶ ὅταν εἰσῆλθαν εἰς τὴν πόλιν, ἀνέβηκαν εἰς τὸ γνωστὸν ὑπερῷον, ὅπου συνήθως συνηντῶντο καὶ παρέμεναν οἱ μαθηταί, ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἀνδρέας, ὁ Φίλιππος καὶ ὁ Θωμᾶς, ὁ Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Ματθαῖος, ὁ Ἰάκωβος ὁ υἱὸς τοῦ Ἀλφαίου καὶ ὁ Σίμων ὁ Ζηλωτὴς καὶ ὁ Ἰούδας ὁ υἱὸς τοῦ Ἰακώβου. ¹⁴οὗτοι πάντες ἦσαν προσκαρτεροῦντες ὁμοθυμαδὸν τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει σὺν γυναιξὶ καὶ Μαρίᾳ τῇ μητρὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ σὺν τοῖς ἀδελφοῖς αὐτοῦ. ¹⁴Ὅλοι αὐτοὶ μὲ μιὰ ψυχὴ καὶ μὲ μιὰ καρδιά ἀκούραστα προσηύχοντο καὶ ἐδέοντο εἰς τὸν Θεὸν μαζῆ καὶ μὲ ἄλλας εὐσεβεῖς γυναίκας, ποὺ εἴχαν ἀκολουθήσει τὸν Κύριον, ὅπως ἐπίσης μαζῆ μὲ τὴν Μαρίαν τὴν μητέρα τοῦ Ἰησοῦ καὶ μὲ αὐτούς, ποὺ ἐνομίζοντο ἀδελφοὶ του. ¹⁵Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις ἀναστὰς Πέτρος ἐν μέσῳ τῶν μαθητῶν εἶπεν· ἦν τε ὄχλος ὀνομάτων ἐπὶ τὸ αὐτὸ ὡς ἑκατὸν εἴκοσιν· ¹⁵Καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς ἐσηκώθηκε ὁ Πέτρος εἰς τὸ μέσον τῶν μαθητῶν καὶ εἶπε· ἦσαν δὲ ἐκεῖ συνηθροισμένοι ἑκατὸν εἴκοσι περίπου πρόσωπα· ¹⁶Ἄνδρες ἀδελφοί, ἔδει πληρωθῆναι τὴν γραφὴν ταύτην ἣν προεῖπε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον διὰ στόματος Δαυῒδ περὶ Ἰούδα τοῦ γενομένου ὁδηγοῦ τοῖς συλλαβοῦσι τὸν Ἰησοῦν, ¹⁶<ἄνδρες ἀδελφοί, ἔπρεπε νὰ ἐκπληρωθῇ ἀκριβῶς ἡ προφητεὶα τῆς Γραφῆς, τὴν ὁποίαν προεῖπε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον μὲ τὸ στόμα τοῦ Δαυῒδ διὰ τὸν Ἰούδαν, ὁ ὁποῖος ἔγινε ὁδηγὸς ἐκείνων, ποὺ συνέλαβαν τὸν Ἰησοῦν. ¹⁷ὅτι κατηριθμημένος ἦν σὺν ἡμῖν καὶ ἔλαχε τὸν κλῆρον τῆς διακονίας ταύτης. ¹⁷Ἡ προφητεία λέγει, ὅτι εἶχε καὶ αὐτὸς συμπεριληφθῆ εἰς τὸν ἀριθμὸν μας καὶ ἔλαβεν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ ὡς τιμητικὴν δωρεάν, ὡσὰν θεῖον λαχνόν, μέρος εἰς τὴν ἀποστολικὴν αὐτὴν διακονίαν. ¹⁸οὗτος μὲν οὖν ἐκτήσατο χωρίον ἐκ μισθοῦ τῆς ἀδικίας, καὶ πρηνὴς γενόμενος ἐλάκησε μέσος, καὶ ἐξεχύθη πάντα τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ. ¹⁸Αὐτὸς μέν, λοιπόν, ἀπέκτησε μὲ τὰ χρήματα τῆς προδοσίας του κάποιο χωράφι. Καὶ ὅταν ἐκρεμάσθη, ἔπεσε πρηνὴς κάτω εἰς τὸ χῶμα, διερράγη εἰς τὸ μέσον τοῦ σώματός του καὶ ἐχύθηκαν ἔξω ὅλα τὰ σπλάγχνα του. ¹⁹καὶ γνωστὸν ἐγένετο πᾶσι τοῖς κατοικοῦσιν Ἱερουσαλήμ, ὥστε κληθῆναι τὸ χωρίον ἐκεῖνο τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ αὐτῶν Ἀκελδαμᾶ, τουτέστι, χωρίον αἵματος. ¹⁹Τὸ φρικτὸν αὐτὸ τέλος τοῦ Ἰούδα, ὅπως καὶ ἡ ἀγορὰ τοῦ χωραφιοῦ μὲ τὰ χρήματα τῆς προδοσίας, ἔγιναν γνωστὰ εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, ὥστε νὰ ὀνομασθῇ ἀπὸ αὐτούς, εἰς τὴν ἰδικὴν των γλῶσσαν, τὸ χωράφι ἐκεῖνο Ἀκελδαμᾶ, δηλαδὴ χωράφι ποὺ ἔχει ἀγορασθῇ μὲ τὸ τίμημα αἵματος, τοῦ αἵματος δηλαδὴ τοῦ Χριστοῦ. ²⁰γέγραπται γὰρ ἐν βίβλῳ ψαλμῶν· γενηθήτω ἡ ἔπαυλις αὐτοῦ ἔρημος καὶ μὴ ἔστω ὁ κατοικῶν ἐν αὐτῇ· καί· τὴν ἐπισκοπὴν αὐτοῦ λάβοι ἕτερος. ²⁰Διότι εἶναι γραμμένο εἰς τὸ βιβλίον τῶν ψαλμῶν: ῍Ας γίνῃ ἡ ἀγροτικὴ του οἰκία ἔρημη καὶ κανένας ἂς μὴ κατοικῇ πλέον εἰς αὐτήν· καὶ τὸ ἀποστολικὸν του ἀξίωμα ἂς τὸ πάρῃ ἄλλος. ²¹δεῖ οὖν τῶν συνελθόντων ἡμῖν ἀνδρῶν ἐν παντὶ χρόνῳ ᾧ εἰσῆλθε καὶ ἐξῆλθεν ἐφ᾿ ἡμᾶς ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ²¹Διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ καὶ ἡ τελευταία αὐτῇ φράσις τῆς προφητείας, πρέπει νὰ πάρῃ τὴν θέσιν τοῦ Ἰούδα μεταξὺ τῶν Ἀποστόλων ἔνας ἀπὸ τοὺς ἄνδρας ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν μαζῆ μας ὅλον τὸν καιρόν, ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Κύριος εἰσῆλθε εἰς τὴν δημοσίαν δρᾶσιν μέχρι τὴν ἡμέραν, ποὺ ἔφυγε ἀπὸ ἡμᾶς. ²²ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ βαπτίσματος Ἰωάννου ἕως τῆς ἡμέρας ἧς ἀνελήφθη ἀφ᾿ ἡμῶν, μάρτυρα τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ γενέσθαι σὺν ἡμῖν ἕνα τούτων. ²²Δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς βαπτίσεώς του ὑπὸ τοῦ Ἰωάννου, μέχρι καὶ τῆς ἡμέρας, ποὺ ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανούς. Αὐτὸς δέ ποὺ θὰ πάρῃ τώρα τὸ ἀποστολικὸν ἀξίωμα πρέπει νὰ γίνῃ μάρτυς καὶ κήρυξ, μαζῆ μὲ ἡμᾶς, τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου>. ²³Καὶ ἔστησαν δύο, Ἰωσὴφ τὸν καλούμενον Βαρσαββᾶν, ὃς ἐπεκλήθη Ἰοῦστος, καὶ Ματθίαν, ²³Καὶ ἐπρότειναν δύο, τὸν Ἰωσήφ, ποὺ ἐλέγετο Βαρσαββᾶς καὶ ἔλαβε κατόπιν τὸ ἐπώνυμον Ἰοῦστος, καὶ τὸν Ματθίαν. ²⁴καὶ προσευξάμενοι εἶπον· Σὺ Κύριε, καρδιογνῶστα πάντων, ἀνάδειξον ὃν ἐξελέξω ἐκ τούτων τῶν δύο ἕνα, ²⁴Καὶ προσηυχήθησαν οἱ μαθηταὶ καὶ εἶπαν· <Σύ, Κύριε, ποὺ γνωρίζεις τὰς καρδίας ὅλων, φανέρωσε καὶ ἀνάδειξε ἐκεῖνον, ποὺ ἐδιάλεξες, ἕνα ἀπὸ τοὺς δύο τούτους, ²⁵λαβεῖν τὸν κλῆρον τῆς διακονίας ταύτης καὶ ἀποστολῆς, ἐξ ἧς παρέβη Ἰούδας πορευθῆναι εἰς τὸν τόπον τὸν ἴδιον. ²⁵διὰ νὰ λάβῃ, σὰν θεῖον λαχνόν, τὸ ἀξίωμα τῆς ὑπηρεσίας αὐτῆς, δηλαδὴ τὸ ἀποστολικόν, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐξέπεσε ὁ Ἰούδας, διὰ νὰ πορευθῇ εἰς τὸν τόπον τῆς καταδίκης, ποὺ τοῦ ἤρμοζε>. ²⁶καὶ ἔδωκαν κλήρους αὐτῶν, καὶ ἔπεσεν ὁ κλῆρος ἐπὶ Ματθίαν, καὶ συγκατεψηφίσθη μετὰ τῶν ἕνδεκα ἀποστόλων. ²⁶Καὶ ἔβαλαν κλήρους μὲ τὰ ὀνόματα τῶν δύο καὶ ἔπεσε ὁ κλῆρος εἰς τὸν Ματθίαν, ὁ ὁποῖος καὶ κατετάχθη μαζῆ μὲ τοὺς ἕνδεκα Ἀποστόλους.