Εὐαγγέλιον

Κατὰ Ματθαῖον

Κεφάλαιον ΙΘ΄

Γάμος και διαζύγιο¹Καὶ ἐγένετο ὅτε ἐτέλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς λόγους τούτους, μετῆρεν ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἦλθεν εἰς τὰ ὅρια τῆς Ἰουδαίας πέραν τοῦ Ἰορδάνου. ¹Ὅταν δὲ ἐτελείωσεν ὁ Ἰησοῦς τὰς ὁμιλίας αὐτάς, ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν καὶ ᾖλθε εἰς τὰ ὅρια τῆς Ἰουδαίας πέραν ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην. ²καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ ὄχλοι πολλοί, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτοὺς ἐκεῖ. ²Καὶ ἠκολούθησαν αὐτὸν πλήθη πολλὰ καὶ ἐθεράπευσεν ἐκεῖ τοὺς μεταξὺ αὐτῶν ἀσθενεῖς. ³Καὶ προσῆλθον αὐτῷ οἱ Φαρισαῖοι πειράζοντες αὐτὸν καὶ λέγοντες αὐτῷ· Εἰ ἔξεστιν ἀνθρώπῳ ἀπολῦσαι τὴν γυναῖκα αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν αἰτίαν; ³Καὶ οἱ Φαρισαῖοι προσῆλθαν εἰς αὐτὸν μὲ σκοπὸν νὰ τὸν παγιδεύσουν καὶ τὸν ἐκθέσουν μὲ τὰς δολίας ἐρωτήσεις των, καὶ τὸν ἠρώτησαν, ἐὰν ἐπιτρέπεται εἰς ἕνα ἄνδρα νὰ διώξῃ τὴν γυναῖκα του διὰ κάθε αἰτίαν, ποὺ αὐτὸς ἤθελεν εὕρει; ⁴ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ ἀνέγνωτε ὅτι ὁ ποιήσας ἀπ᾿ ἀρχῆς ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς καὶ εἶπεν, ⁴Ἀπεκρίθη δὲ καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· <δὲν ἐδιαβάσατε εἰς τὸ πρῶτον βιβλίον τῆς Γραφῆς ὅτι ὁ δημιουργὸς εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἔπλασεν ἄνδρα καὶ γυναῖκα, ὡς ἕνα ἀνδρόγυνο καὶ εἶπε: ⁵ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ κολληθήσεται τῇ γυναικὶ αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν; ⁵Ἕνεκα τούτου θὰ ἐγκαταλείψῃ ὁ ἄνθρωπος τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα του καὶ θὰ προσκολληθῇ εἰς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ θὰ εἶναι οἱ δύο μία σάρξ, ἕνα σῶμα; ⁶ὥστε οὐκέτι εἰσὶ δύο, ἀλλὰ σὰρξ μία. ὃ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω. ⁶Ὥστε δὲν εἶναι πλέον δύο, ἀλλὰ μία σάρξ. Τὸ ἀνδρόγυνο λοιπόν, τὸ ὁποῖον ὁ Θεὸς τόσο στενὰ συνήνωσε, ὁ ἄνθρωπος ἂς μὴ τὸ χωρίσῃ. (Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ χωρίσῃ εἰς δύο ἕνα σῶμα καὶ νὰ ζήσῃ τὸ σῶμα αὐτό;>). ⁷λέγουσιν αὐτῷ· Τί οὖν Μωσῆς ἐνετείλατο δοῦναι βιβλίον ἀποστασίου καὶ ἀπολῦσαι αὐτήν; ⁷Λέγουν εἰς αὐτόν· <Τότε διατὶ ὁ Μωϋσῆς ἐπέτρεψε τὸ διαζύγιον καὶ παρήγγειλε νὰ δίδῃ ὁ ἄνδρας εἰς τὴν γυναῖκα γραπτὸν διαζύγιον καὶ νὰ τὴν ἀπολύῃ;> ⁸λέγει αὐτοῖς ὅτι Μωσῆς πρὸς τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν ἐπέτρεψεν ὑμῖν ἀπολῦσαι τὰς γυναῖκας ὑμῶν· ἀπ᾿ ἀρχῆς δὲ οὐ γέγονεν οὕτω. ⁸Λέγει εἰς αὐτοὺς ὅτι ὁ <Μωϋσῆς ἐπέτρεψε εἰς σᾶς νὰ χωρίζετε τὰς γυναῖκα σας, ἕνεκα τῆς σκληροκαρδίας σας, (διὰ νὰ προλάβῃ χειρότερα ἐγκλήματα, τὰ ὁποῖα ἠμπορούσατε νὰ διαπράξετε, διὰ νὰ ἀπαλλαγῆτε ἀπὸ τὴν ἀνεπιθύμητον σύζυγον). Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς δημιουργίας δὲν εἶχε γίνει ἔτσι. ⁹λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ μὴ ἐπὶ πορνείᾳ καὶ γαμήσῃ ἄλλην, μοιχᾶται· καὶ ὁ ἀπολελυμένην γαμήσας μοιχᾶται. ⁹Σᾶς λέγω δὲ τοῦτο· ὅτι ὅποιος χωρίσει τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, δι᾿ οἱανδήποτε ἄλλην αἰτίαν πλὴν τῆς πορνείας, καὶ νυμφεφθῇ ἄλλην, διαπράττει μοιχείαν· καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ λάβῃ ὡς σύζυγον διαζευγμένην γυναῖκα, διαπράττει μοιχείαν>. ¹⁰λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Εἰ οὕτως ἐστὶν ἡ αἰτία τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τῆς γυναικός, οὐ συμφέρει γαμῆσαι. ¹⁰Λέγουσιν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ του· <ἐὰν ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα, ἐὰν τόσον στενὴ εἶναι ἡ σχέσις τοῦ ἀνδρογύνου καὶ μία μόνη ἡ αἰτία ποὺ δικαιολογεῖ τὸ διαζύγιον, τότε δὲν συμφέρει νὰ ἔρχεται κανεὶς εἰς γάμον>. ¹¹ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον, ἀλλ᾿ οἷς δέδοται· ¹¹Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτούς· <δὲν παραδέχονται ὅλοι μὲ τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν τὸν λόγον αὐτόν, ἀλλὰ ἐκεῖνοι εἰς τοὺς ὁποίους ἔχει δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸ χάρισμα νὰ μποροῦν νὰ μείνουν ἄγαμοι καὶ ἁγνοί. ¹²εἰσὶ γὰρ εὐνοῦχοι οἵτινες ἐκ κοιλίας μητρὸς ἐγεννήθησαν οὕτω· καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω. ¹²Διότι ὑπάρχουν εὐνοῦχοι, οἱ ὁποῖοι ἐγεννήθησαν τέτοιοι ἐκ κοιλίας μητρός. Καὶ ὑπάρχουν εὐνοῦχοι, οἱ ὁποῖοι εὐνουχίσθησαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. (Καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δὲ εἶναι ἀνίκανοι διὰ γάμον καὶ κατ᾿ ἀνάγκην μένουν ἄγαμοι). Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλοι εὐνοῦχοι οἱ ὁποῖοι διὰ νὰ ἀφοσιωθοῦν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ κερδήσουν ἀσφαλέστερα τὴν σωτηρίαν, ἠγωνίσθησαν κατὰ τῆς ἐμφύτου ὁρμῆς, αὐτοπροαιρέτως ἀπέχουν ἀπὸ τὸν γάμον καὶ ζοῦν ἰσοβίως ἁγνοὶ καὶ παρθένοι. Ὅποιος ἠμπορεῖ νὰ παραδεχθῇ καὶ νὰ ἐφαρμόσῃ τὸν λόγον αὐτόν, ἂς προχωρήσῃ εἰς τὸν δρόμον τῆς σωφροσύνης καὶ ἁγνότητος>. Ο Ιησούς ευλογεί τα παιδιά¹³Τότε προσηνέχθη αὐτῷ παιδία, ἵνα ἐπιθῇ αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ προσεύξηται· οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπετίμησαν αὐτοῖς. ¹³Τότε ἔφεραν πρὸς αὐτὸν μικρὰ παιδιά, διὰ νὰ βάλῃ ἐπάνω εἰς τὰ κεφάλια τὰ χέρια του, νὰ τὰ εὐλογήσῃ καὶ νὰ προσευχηθῇ δι᾿ αὐτά. Οἱ μαθηταὶ ὅμως, διὰ νὰ μὴ ἐνοχληθῇ ὁ διδάσκαλός των, ἐπέπληξαν ἐκείνους ποὺ τὰ ἔφεραν. ¹⁴ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. ¹⁴Ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· <ἀφῆστε τὰ παιδιά καὶ μὴ τὰ ἐμποδίζετε νὰ ἔλθουν πρὸς ἐμέ. Διότι εἰς αὐτά, καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ ὁμοιάζουν μὲ αὐτὰ ὡς πρὸς τὴν ἁπλότητα καὶ τὴν ἀθωότητα, ἀνήκει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν>. ¹⁵καὶ ἐπιθεὶς τὰς χεῖρας αὐτοῖς ἐπορεύθη ἐκεῖθεν. ¹⁵Καὶ ἀφοῦ ἔβαλε τὰ χέρια ἐπάνω τους καὶ τὰ εὐλόγησε, ἀνεχώρησε ἀπὸ ἐκεῖ. Ο πλούτος και η αιώνια ζωή¹⁶Καὶ ἰδοὺ εἷς προσελθὼν εἶπεν αὐτῷ· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον; ¹⁶Καὶ ἰδοὺ ἔνας προσῆλθε εἰς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· <διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν πρέπει νὰ κάμω, διὰ νὰ ἔχω ζωὴν αἰώνιον;> ¹⁷ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεὸς. εἰ δὲ θέλεις εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν, τήρησον τὰς ἐντολάς. ¹⁷Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· <τί μὲ λέγεις ἀγαθόν, ἀφοῦ μὲ νομίζεις ἁπλοῦν ἄνθρωπον; Κανεὶς δὲν εἶναι ἀπόλυτα ἀγαθός, εἰ μὴ μόνον ἔνας, ὁ Θεός. Ἐὰν δὲ θέλῃς νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν αἰώνιον ζωήν, τήρησε τὰς ἐντολάς>. ¹⁸λέγει αὐτῷ· Ποίας; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· Τὸ οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις, ¹⁸Λέγει εἰς αὐτόν· <ποίας;> Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε·<τὰς γνωστάς, δηλαδὴ τὸ νὰ μὴ φονεύσῃς, νὰ μὴ μοιχεύσῃς, νὰ μὴ κλέψῃς, νὰ μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, ¹⁹τίμα τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα, καί, ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. ¹⁹τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. Καὶ νὰ ἀγαπήσῃς τὸν πλησίον σου, ὅπως τὸν εὐατόν σου>. ²⁰λέγει αὐτῷ ὁ νεανίσκος· Πάντα ταῦτα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου· τί ἔτι ὑστερῶ; ²⁰Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ νέος μὲ κάποιαν προχειρότητα· <ὅλα αὐτὰ τὰ ἔχω τηρήσει ἀπὸ τὴν νεανική μου ἡλικίαν· τί μοῦ λείπει ἀκόμη διὰ νὰ γίνω ἄξιος τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν;> ²¹ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. ²¹Εἶπε εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <Ἐὰν θέλῃς νὰ εἷσαι τέλειος, πήγαινε, πώλησε τὰ ὑπάρχοντά σου, μοίρασέ τα εἰς τοὺς πτωχοὺς καὶ θὰ ἀποκτήσῃς θησαυρὸν εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ ἔλα ἀκολούθησέ με>. ²²ἀκούσας δὲ ὁ νεανίσκος τὸν λόγον ἀπῆλθε λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά. ²²Ἀλλ᾿ ὅταν ὁ νέος ἤκουσε αὐτὸν τὸν λόγον, ἔφυγε λυπημένος, διότι εἶχε πολλὰ κτήματα καὶ ἡ καρδιά του ἦταν κολλημένη εἰς αὐτά. ²³Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι δυσκόλως πλούσιος εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ²³Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε εἰς τοὺς μαθητὰς του· <ἀληθινὰ σᾶς λέγω ὅτι πολὺ δύσκολα θὰ εἰσέλθῃ πλούσιος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ²⁴πάλιν δὲ λέγω ὑμῖν, εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος ῥαφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. ²⁴Καὶ πάλιν σᾶς λέγω, εἶναι εὐκολώτερον νὰ περάσῃ γκαμήλα ἀπὸ τὴν τρύπα ποὺ ἀνοίγει ἡ βελόνι, παρὰ πλούσιος νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ>. ²⁵ἀκούσαντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐξεπλήσσοντο σφόδρα λέγοντες· Τίς ἄρα δύναται σωθῆναι; ²⁵Ὅταν ἄκουσαν οἱ μαθηταὶ τὰ λόγια αὐτά, ἔπεσαν εἰς μεγάλην ἔκπληξιν καὶ μὲ κάποια ἀποκαρδίωσιν εἶπαν· <ποιὸς τάχα ἠμπορεῖ νὰ σωθῇ;> ²⁶ἐμβλέψας δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Παρὰ ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατόν ἐστι, παρὰ δὲ Θεῷ πάντα δυνατά ἐστι. ²⁶Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς ἐκύτταξε κατάματα καὶ εἶπεν· <ἡ σωτηρία εἶναι διὰ τοὺς ἀνθρώπους ἔργον ἀδύνατον, ἀλλὰ εἰς τὸν Θεὸν ὅλα εἶναι δυνατά, ἄρα καὶ ἡ σωτηρία τῶν πλουσίων, ὅπως καὶ ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι κατὰ κάποιον τρόπον ἀνακατεύονται μὲ χρήματα καὶ κτήματα. Ἀρκεῖ νὰ ἔχουν τὴν διάθεσιν τῆς αὐταπαρνήσεως καὶ θυσίας>. ²⁷Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; ²⁷Τότε ἀπεκρίθη ὁ Πέτρος καὶ τοῦ εἶπε· <ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήσαμεν ὅλα καὶ σὲ ἠκολουθήσαμεν. Ποία τάχα θὰ εἶναι ἡ ἀμοιβὴ μας;> ²⁸ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. ²⁸Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπήντησεν εἰς αὐτούς· <σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι σεῖς ποὺ μὲ ἔχετε ἀκολουθήσει ἐδῶ εἰς τὴν γῆν, ὅταν εἰς τὴν συντέλεια τῶν αἰώνων ἀναδημιουργηθῇ νέος κόσμος καὶ ἀναστηθοῦν οἱ νεκροὶ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καθίσῃ ἐπάνω εἰς τὸν ἔνδοξον θρόνον του, τότε καὶ σεῖς θὰ καθίσετε ἐπάνω εἰς δώδεκα θρόνους, διὰ νὰ κρίνετε τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. ²⁹καὶ πᾶς ὅς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναίκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. ²⁹Καὶ κάθε ἔνας, ὁ ὁποῖος πρὸς χάριν μου ἀφῆκε οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ χωράφια, θὰ λάβῃ ἐδῶ εἰς τὴν γῆν ἑκατὸ φορὲς περισσότερα καί, τὸ σπουδαιότερον, θὰ κληρονομήσῃ τὴν αἰωνίαν ζωήν. ³⁰Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι. ³⁰Πολλοὶ δέ ποὺ εἰς τὸν κόσμον αὐτόν, ἕνεκα τῶν ἀξιωμάτων τὰ ὁποῖα κατέχουν καὶ ὄχι διὰ τὴν ἀρετὴν των, εἶναι πρῶτοι, εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν θὰ εἶναι τελευταῖοι καὶ πολλοί ποὺ εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν θεωροῦνται τελευταίοι, θὰ εἶναι ἐκεῖ πρῶτοι.

Τέλος του ΙΘ΄ κεφαλαίου Κεφάλαιον Κ΄ →