Πρὸς Τιμόθεον Β΄

¹Παῦλος, ἀπόστολος Χριστοῦ Ἰησοῦ διὰ θελήματος Θεοῦ κατ᾿ ἐπαγγελίαν ζωῆς τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ¹Ἐγώ, ὁ Παῦλος, ποὺ ἐκλήθην ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ κηρύττω πρὸς τοὺς ἄλλους, διὰ νὰ κερδήσω καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος σύμφωνα μὲ τὴν θείαν ὑπόσχεσιν τὴν αἰωνίαν ζωήν, ἡ ὁποία ἀποκτᾶτε διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ²Τιμοθέῳ ἀγαπητῷ τέκνῳ· χάρις, ἔλεος, εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς καὶ Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. ²εἰς τὸν Τιμόθεον, τὸ ἀγαπητόν μου πνευματικὸν τέκνον, εἴθε νὰ εἶναι ἡ χάρις, τὸ ἔλεος, ἡ εἰρήνη ἀπὸ τὸν Θεὸν πατέρα καὶ ἀπὸ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Το θάρρος του Παύλου παράδειγμα για τον Τιμόθεο³Χάριν ἔχω τῷ Θεῷ, ᾧ λατρεύω ἀπὸ προγόνων ἐν καθαρᾷ συνειδήσει, ὡς ἀδιάλειπτον ἔχω τὴν περὶ σοῦ μνείαν ἐν ταῖς δεήσεσί μου νυκτὸς καὶ ἡμέρας, ³Εὐχαριστῶ τὸν Θεόν, τὸν ὁποῖον λατρεύω καθὼς ἔχω διδαχθῆ ἀπὸ τοὺς προγόνους μου μὲ καθαρὰν συνείδησιν, τὸν εὐχαριστῶ, διότι συνεχῶς καὶ ἀκατάπαυστα σὲ ἐνθυμοῦμαι εἰς τὰς δεήσεις μου ἡμέραν καὶ νύκτα. ⁴ἐπιποθῶν σε ἰδεῖν, μεμνημένος σου τῶν δακρύων, ἵνα χαρᾶς πληρωθῶ, ⁴Ἀναλογιζόμενος δὲ τὰ δάκρυά σου, ὅταν ἐχωριζόμεθα, ἐπιθυμῶ παρὰ πολὺ νὰ σὲ ἴδω, διὰ νὰ γεμίσω ἀπὸ χαράν. ⁵ὑπόμνησιν λαμβάνων τῆς ἐν σοὶ ἀνυποκρίτου πίστεως, ἥτις ἐνῴκησε πρῶτον ἐν τῇ μάμμῃ σου Λωΐδι καὶ τῇ μητρί σου Εὐνίκῃ, πέπεισμαι δὲ ὅτι καὶ ἐν σοί. ⁵Ἐνθυμοῦμαι δὲ συνεχῶς τὴν ἀνυπόκριτον καὶ εἰλικρινῆ πίστιν σου, ἡ ὁποία πρῶτον εἶχεν κατοικήσει εἰς τὴν ψυχὴν τῆς μάμμης σου Λωΐδος καὶ τῆς μητρός σου Εὐνίκης· ἔχω δὲ τὴν πεποίθησιν, ὅτι κατοικεῖ καὶ παραμένει ἐπίσης καὶ εἰς σέ. ⁶δι᾿ ἣν αἰτίαν ἀναμιμνήσκω σε ἀναζωπυρεῖν τὸ χάρισμα τοῦ Θεοῦ, ὅ ἐστιν ἐν σοὶ διὰ τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν μου· ⁶Δι᾿ αὐτὸ καί σοῦ ὑπενθυμίζω νὰ ἀναζωπυρώνῃς τὸ χάρισμα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὑπάρχει εἰς σὲ καὶ τὸ ὁποῖον ἔχεις λάβει μὲ τὴν ἐπίθεσιν τῶν ἰδικῶν μου χειρῶν. ⁷οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς Πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ. ⁷Διότι δὲν μᾶς ἔδωκεν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ὥστε νὰ φοβούμεθα δυσκολίας καὶ ἀπειλὰς καὶ διωγμούς, ἀλλὰ μᾶς ἔδωκε πνεῦμα δυνάμεως, διὰ νὰ νικῶμεν, καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ, ὥστε μὲ σύνεσιν νὰ καθοδηγοῦμεν εἰς τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ τὸν εὐατὸν μσας καὶ τοὺς ἄλλους. ⁸μὴ οὖν ἐπαισχυνθῇς τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν μηδὲ ἐμὲ τὸν δέσμιον αὐτοῦ, ἀλλὰ συγκακοπάθησον τῷ εὐαγγελίῳ κατὰ δύναμιν Θεοῦ, ⁸Καί, λοιπόν, μὴ δειλιάσῃς ποτὲ καὶ μὴ ἐντραπῇς νὰ ὁμολογῇς τὴν καλὴν μαρτυρίαν τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ· μὴ ἐντραπῇς ἀκόμη καὶ ἐμέ, τὸν δέσμιον καὶ φυλακισμένον διὰ τὴν ὁμολογίαν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ κακοπάθησε μαζῆ μου πρὸς χάριν τοῦ Εὐαγγελίου, σύμφωνα μὲ τὴν δύναμιν, ποὺ δίδει ὁ Θεός. ⁹τοῦ σώσαντος ἡμᾶς καὶ καλέσαντος κλήσει ἁγίᾳ, οὐ κατὰ τὰ ἔργα ἡμῶν, ἀλλὰ κατ᾿ ἰδίαν πρόθεσιν καὶ χάριν, τὴν δοθεῖσαν ἡμῖν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ πρὸ χρόνων αἰωνίων, ⁹Αὐτὸς ὁ Θεὸς μᾶς ἔσωσε καὶ μᾶς ἐκάλεσε μὲ κλῆσιν ἁγίαν, ὄχι διὰ τὴν ἀξίαν τῶν ἔργων μας, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὴν ἰδικὴν του ἀγαθὴν θέλησιν καὶ χάριν, ἡ ὁποία μᾶς ἐδόθη διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πρὶν ἀκόμη λάβῃ ὕπαρξιν ὁ κόσμος (ἐφ᾿ ὅσον προαιωνίως εἶχεν ἀποφασίσει ὁ Θεὸς τὴν σωτηρίαν μας). ¹⁰φανερωθεῖσαν δὲ νῦν διὰ τῆς ἐπιφανείας τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καταργήσαντος μὲν τὸν θάνατον, φωτίσαντος δὲ ζωὴν καὶ ἀφθαρσίαν διὰ τοῦ εὐαγγελίου, ¹⁰Ἐφανερώθη δὲ αὐτῇ ἡ χάρις τώρα μὲ τὴν ἐνανθρώπησιν καὶ ἐμφάνησιν ἐν μέσῳ τῶν ἀνθρώπων τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος κατήργησε μὲν τὸν θάνατον καὶ μὲ τὸ θεῖον του φῶς ἔκαμε νὰ λάμψῃ ἡ αἰωνία ζωὴ καὶ ἡ ἀφθαρσία, διὰ μέσου τῶν ἀληθειῶν τοῦ Εὐαγγελίου. ¹¹εἰς ὃ ἐτέθην ἐγὼ κήρυξ καὶ ἀπόστολος καὶ διδάσκαλος ἐθνῶν. ¹¹Εἰς αὐτὸ τὸ Εὐαγγέλιον καὶ ἐγὼ ἔχω κληθῇ καὶ τεθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν κῆρυξ καὶ Ἀπόστολος καὶ διδάσκαλος τῶν ἐθνῶν. ¹²δι᾿ ἣν αἰτίαν καὶ ταῦτα πάσχω, ἀλλ᾿ οὐκ ἐπαισχύνομαι· οἶδα γὰρ ᾧ πεπίστευκα, καὶ πέπεισμαι ὅτι δυνατός ἐστι τὴν παραθήκην μου φυλάξαι εἰς ἐκείνην τὴν ἡμέραν. ¹²Ἀκριβῶς δὲ διότι εἷμαι κῆρυξ τοῦ Εὐαγγελίου, πάσχω αὐτὰς τὰς ταλαιπωρίας, ἀλλὰ δὲν ἐντρέπομαι (οὔτε διὰ τὰ δεσμὰ οὔτε διὰ τὴν φυλάκισίν μου), διότι γνωρίζω ποῖος εἶναι αὐτός, εἰς τὸν ὁποῖον ἔχω ἀπολύτως ἐμπιστευθῆ τὸν εὐατόν μου, καὶ εἷμαι ἀπολύτως πεπεισμένος, ὅτι εἶναι ἱκανὸς καὶ δυνατὸς νὰ φυλάξῃ ἕως τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέρα τῆς Δευτέρας παρουσίας τὸν θησαυρὸν τοῦ ἀποστολικοῦ μου ἔργου, τὸν ὁποῖον αὐτός μοῦ ἔχει ἐμπιστευθῆ. ¹³ὑποτύπωσιν ἔχε ὑγιαινόντων λόγων ὧν παρ᾿ ἐμοῦ ἤκουσας, ἐν πίστει καὶ ἀγάπῃ τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· ¹³Ὡς ὑπόδειγμα ὑγιοῦς καὶ ἀνοθεύτου διδασκαλίας πρέπει νὰ ἔχῃς καὶ νὰ κρατῇς στερεὰ τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ἀπὸ ἐμὲ ἤκουσες περὶ τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀγάπης, ποὺ δίδει καὶ καλλιεργεῖ εἰς τὰς καρδίας μας ὁ Χριστός. ¹⁴τὴν καλὴν παραθήκην φύλαξον διὰ Πνεύματος ἁγίου τοῦ ἐνοικοῦντος ἐν ἡμῖν. ¹⁴Τὸν καλὸν καὶ ἀνεκτίμητον θησαυρὸν τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας, πού σοῦ ἐνεπιστεύθη ὁ Θεός, φύλαξέ τον ἀνόθευτον καὶ ἀκέραιον μὲ τὴν δύναμιν καὶ τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖον κατοικεῖ μέσα μας. ¹⁵Οἶδας τοῦτο, ὅτι ἀπεστράφησάν με πάντες οἱ ἐν τῇ Ἀσίᾳ, ὧν ἐστι Φύγελος καὶ Ἑρμογένης. ¹⁵Γνωρίζεις τοῦτο, ὅτι δηλαδὴ μὲ ἐγκατέλειψαν καὶ ἔφυγαν μακρυὰ ὅλοι αὐτοί, ποὺ εὑρίσκονται τώρα εἰς τὴν Ἀσίαν, μεταξὺ τῶν ὁποίων εἶναι ὁ Φύγελλος καὶ ὁ Ἐρμογένης. ¹⁶δῴη ἔλεος ὁ Κύριος τῷ Ὀνησιφόρου οἴκῳ, ὅτι πολλάκις με ἀνέψυξε καὶ τὴν ἅλυσίν μου οὐκ ἐπαισχύνθη, ¹⁶Εἴθε νὰ δώσῃ ὁ Κύριος ἔλεος εἰς τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ὀνησιφόρου, διότι πολλὲς φορές μοῦ ἔδωσεν ἀναψυχήν, ἄνεσιν καὶ ξεκούρασμα, καὶ δὲν ἐντράπηκεν ὁ Ὀνησίφορος τὴν ἁλυσίδα, μὲ τὴν ὁποίαν εἷμαι δεμένος. ¹⁷ἀλλὰ γενόμενος ἐν Ρώμῃ σπουδαιότερον ἐζήτησέ με καὶ εὗρε· ¹⁷Ἀλλά, ὅταν ἦλθεν εἰς τὴν Ρώμην, μὲ ἀνεζήτησε μὲ πολὺν ζῆλον καὶ δραστηριότητα καὶ μὲ εὗρε. ¹⁸δῴη αὐτῷ ὁ Κύριος εὑρεῖν ἔλεος παρὰ Κυρίου ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ· καὶ ὅσα ἐν Ἐφέσῳ διηκόνησε, βέλτιον σὺ γινώσκεις. ¹⁸Εἴθε ὁ Κύριος νὰ δώσῃ νὰ εὕρῃ ἔλεος ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου κατὰ τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέραν τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Τὰ ὅσα δὲ αὐτὸς μοῦ προσέφερε καὶ τὸ πόσον μὲ ἐξυπηρέτησεν εἰς τὴν Ἔφεσον, τὸ γνωρίζεις σὺ καλύτερα.