Κατὰ Λουκᾶν

1Ἔλεγε δὲ καὶ παραβολὴν αὐτοῖς πρὸς τὸ δεῖν πάντοτε προσεύχεσθαι αὐτοὺς καὶ μὴ ἐκκακεῖν,

1Διὰ νὰ διδάξῃ δὲ τοὺς μαθητὰς του νὰ προσεύχωνται πάντοτε καὶ νὰ μὴ ἀποκάμνουν εἰς τὴν προσευχήν, τοὺς εἶπε καὶ τὴν παραβολὴν αὐτήν:

2λέγων· Κριτής τις ἦν ἔν τινι πόλει τὸν Θεὸν μὴ φοβούμενος καὶ ἄνθρωπον μὴ ἐντρεπόμενος.

2<Εἰς μίαν πόλιν ὑπῆρχε κάποιος κριτής, ὁ χειρότερος τύπος τοῦ ἀνθρώπου ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ νοηθῇ, ὁ ὁποῖος οὔτε τὸν Θεὸν ἐφοβεῖτο οὔτε καὶ κανένα ἄνθρωπον ἐντρέπετο.

3χήρα δὲ ἦν ἐν τῇ πόλει ἐκείνῃ, καὶ ἤρχετο πρὸς αὐτὸν λέγουσα· ἐκδίκησόν με ἀπὸ τοῦ ἀντιδίκου μου.

3Εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην ἧτο ἐπίσης καὶ μὶα χήρα, καὶ ἤρχετο πρὸς αὐτὸν λέγουσα: Ἀπόδωσέ μου τὸ δίκαιον· προστάτευσέ με ἀπὸ τὸν ἀντίδικόν μου, ὁ ὁποίος μὲ ἀδικεῖ.

4καὶ οὐκ ἠθέλησεν ἐπὶ χρόνον· μετὰ δὲ ταῦτα εἶπεν ἐν ἑαυτῷ· εἰ καὶ τὸν Θεὸν οὐ φοβοῦμαι οὐδὲ ἄνθρωπον ἐντρέπομαι,

4Ἀλλὰ ὁ κριτὴς ἐπὶ ἀρκετὸν χρόνον δὲν ἤθελε νὰ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον. Ἔπειτα ὅμως ἀπὸ καιρόν, ἐπειδὴ ἡ χήρα ἐπέμενε νὰ τὸν ἐνοχλῇ, εἶπε ἀπὸ μέσα του: ῍Αν καὶ ἐγὼ τὸν Θεὸν δὲν φοβοῦμαι καὶ κανένα ἄνθρωπον δὲν ἐντρέπομαι,

5διά γε τὸ παρέχειν μοι κόπον τὴν χήραν ταύτην ἐκδικήσω αὐτήν, ἵνα μὴ εἰς τέλος ἐρχομένη ὑποπιάζῃ με.

5ὅμως ἐπειδὴ ἡ χήρα αὐτῇ μὲ ἐνοχλεῖ συνεχῶς, θὰ τῆς ἀποδώσω τὸ δίκαιον, μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ μὴ ἔρχεται καὶ μὲ πιέζῃ καὶ μὲ στενοχωρῇ>.

6εἶπε δὲ ὁ Κύριος· Ἀκούσατε τί ὁ κριτὴς τῆς ἀδικίας λέγει·

6Εἶπε δὲ ὁ Κύριος· <ἀκοῦστε καὶ προσέξτε καλά, τί λέγει ὁ ἄδικος κριτής.

7ὁ δὲ Θεὸς οὐ μὴ ποιήσῃ τὴν ἐκδίκησιν τῶν ἐκλεκτῶν αὐτοῦ τῶν βοώντων πρὸς αὐτὸν ἡμέρας καὶ νυκτός, καὶ μακροθυμῶν ἐπ᾿ αὐτοῖς;

7Ἀφοῦ λοιπὸν ἐκεῖνος, ἀσεβὴς καὶ ἀναιδής, ἐδέχθηκε ἐπὶ τέλους τὴν αἴτησιν τῆς χήρας, ὁ Θεὸς ὁ πανάγαθος καὶ δίκαιος δὲν θὰ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον εἰς τοὺς ἐκλεκτοὺς του, οἱ ὁποῖοι φωνάζουν πρὸς αὐτὸν μὲ τὰς προσευχὰς των ἡμέραν καὶ νύκτα, ἔστω καὶ ἂν εἰς πολλὰς περιστάσεις δὲν ἀπαντᾷ ἀμέσως ἀλλὰ ἀναβάλλει (μὲ τὸν σκοπὸν αὐτοὺς μὲν νὰ στηρίξη εἰς τὴν πίστιν, τοὺς δὲ ἀδικοῦντας νὰ καλέσῃ εἰς μετάνοιαν;)

8λέγω ὑμῖν ὅτι ποιήσει τὴν ἐκδίκησιν αὐτῶν ἐν τάχει. πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;

8Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ὁ Θεὸς γρήγορα θὰ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον εἰς τοὺς ἐκλεκτοὺς του καὶ θὰ τιμωρήσῃ τοὺς ἀδικοῦντας, ἐὰν δὲν μετανοήσουν. Ἀλλά, ὅταν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔλθῃ διὰ νὰ ἀποδώσῃ δικαιοσύνην, ἄρά γε θὰ εὔρῃ εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτὴν τὴν ζωντανὴν πίστιν, ποὺ θὰ τοὺς ἐνισχύῃ, ὥστε νὰ μὴ ἀποκάμνουν εἰς τὴν προσευχήν;>

9Εἶπε δὲ καὶ πρός τινας τοὺς πεποιθότας ἐφ᾿ ἑαυτοῖς ὅτι εἰσὶ δίκαιοι, καὶ ἐξουθενοῦντας τοὺς λοιποὺς, τὴν παραβολὴν ταύτην·

9Εἶπε δὲ καὶ πρὸς μερικούς, ποὺ εἴχαν τὴν ἀλαζονικὴν αὐτοπεποίθησιν ὅτι εἶναι δίκαιοι καὶ περιφρονοῦσαν τοὺς ἄλλους, τὴν παραβολὴν αὐτήν.

10Ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης.

10<Δύο ἄνθρωποι ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν νὰ προσευχηθοῦν, ὁ ἔνας Φαρισαῖος καὶ ὁ ἄλλος τελώνης.

11ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης·

11Ὁ Φαρισαῖος ἐστάθη ἐπιδεικτικῶς διὰ νὰ προκαλῇ ἐντύπωσιν· καὶ διὰ νὰ δοξάσῃ τὸν εὐατὸν του, αὐτὰ προσηύχετο: Σὲ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, διότι δὲν εἷμαι ὅπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοὶ ἢ καὶ ὡσὰν αὐτὸς ὁ τελώνης.

12νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι.

12Ἐγὼ νηστεύω δύο φορὲς τὴν ἑβδομάδα, Δευτέρα καὶ Πέμπτην, δίδω τὸ δέκατον ἀπὸ ὅλα γενικῶς ὅσα ἀποκτῶ. Ἐγὼ εἷμαι ἐνάρετος.

13καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανόν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.

13Καὶ ὁ τελώνης, ποὺ ἐστέκετο κάπου μακρυὰ ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον, δὲν ἤθελε οὔτε τὰ μάτια του νὰ σηκώσῃ εἰς τὸν οὐρανόν, ἀλλ᾿ ἐκτυποῦσε τὸ στῆθος του λέγων: Θεέ μου, σπλαγχνίσου με τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ συγχώρησέ με.

14λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.

14Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι αὐτὸς ὁ περιφρονημένος ἀπὸ τὸν Φαρισαῖον τελώνης κατέβηκε εἰς τὸ σπίτι του μὲ συγχωρημένας τὰς ἁμαρτίας του, ἀθῶος καὶ δίκαιος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, παρὰ ὁ Φαρισαῖος ἐκεῖνος. Διότι κάθε ἔνας ποὺ ὑψώνει τὸν εὐατὸν του, θὰ ταπεινωθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ θὰ καταδικασθῇ, ἐνῶ ἐξ ἀντιθέτου ἐκεῖνος ποὺ ταπεινώνει τὸν εὐατὸν του θὰ ὑψωθῇ καὶ θὰ δοξασθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν>.

15Προσέφερον δὲ αὐτῷ καὶ τὰ βρέφη ἵνα αὐτῶν ἅπτηται· καὶ ἰδόντες οἱ μαθηταὶ ἐπετίμησαν αὐτοῖς.

15Ἔφεραν δὲ εἰς αὐτὸν ἐκτὸς τῶν ἀσθενῶν καὶ τὰ βρέφη, διὰ νὰ τὰ ἐγγίσῃ μὲ τὰ ἄχραντα χέρια του καὶ τοὺς δώσῃ τὴν εὐλογίαν του. Ἀλλὰ οἱ μαθηταί, ὅταν εἶδαν τοὺς γονεῖς μὲ τὰ βρέφη νὰ πλησιάζουν, τοὺς ἐπέπληξαν, νὰ μὴ ἐνοχλοῦν τὸν διδάσκαλον μὲ τέτοια μικρὰ καὶ ἀσήμαντα ζητήματα.

16ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτὰ εἶπεν· Ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με καὶ μὴ κωλύετε αὐτά· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

16Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἐπροσκάλεσε αὐτὰ καὶ εἶπε· <ἀφῆστε τὰ παιδιά νὰ ἔρχωνται κοντά μου καὶ μὴ τὰ ἐμποδίζετε, διότι εἰς αὐτά, καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ θὰ ὁμοιάσουν μὲ αὐτὰ κατὰ τὴν ἁπλοϊκότητα καὶ ἀγαθότητα, ἀνήκει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

17ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὃς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν.

17Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ἐκεῖνος ποὺ δὲν θὰ δεχθῇ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀφέλειαν καὶ τὴν ἐμπιστοσύνην μικροῦ παιδιοῦ, δὲν θὰ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν>.

18Καὶ ἐπηρώτησέ τις αὐτὸν ἄρχων λέγων· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;

18Καὶ τὸν ἠρώτησε κάποιος ἄρχων, λέγων· <Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί πρέπει νὰ κάμω, διὰ νὰ κληρονομήσω τὴν αἰώνιον ζωήν;>

19εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς, ὁ Θεός.

19Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <ἐφ᾿ ὅσον μὲ θεωρεῖς ἁπλοῦν ἄνθρωπον, διατὶ μὲ ὀνομάζεις ἀγαθόν; Κανένας δὲν εἶναι ἀπολύτως ἀγαθός, εἰς τὸν ὁποῖον καὶ νὰ ταιριάζῃ πλήρως τὸ ὄνομα αὐτό, εἰ μὴ μόνον ὁ Θεός.

20τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου.

20Γνωρίζεις τὰς ἐντολάς· νὰ μὴ μοιχεύσῃς, νὰ μὴ φονεύσῃς, νὰ μὴ κλέψῃς, νὰ μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, νὰ τιμᾶς τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου>.

21ὁ δὲ εἶπε· Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου.

21Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· <ὅλα αὐτὰ τὰ ἐφύλαξα ἐκ νεότητός μου>.

22ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.

22Ὅταν ἤκουσε τὰ λόγια αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· <ἕνα ἀκόμα σοῦ λείπει· ὅλα ὅσα ἔχεις πώλησέ τα καὶ μοίρασέ τα εἰς τοὺς πτωχοὺς καὶ θὰ ἀποκτήσῃς ἔτσι θυσαυρὸν εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐμπρὸς ἀκολούθησέ με ὡς πιστὸς καὶ ὑπάκουος μαθητής μου>.

23ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα.

23Ἐκεῖνος, ὅταν ἤκουσε αὐτά, ἐλυπήθηκε βαθύτατα· διότι ἧτο πολὺ πλούσιος καὶ εἶχε προσκόλλησιν εἰς τὰ πλούτη του.

24Ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς περίλυπον γενόμενον εἶπε· Πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ!

24Ὅταν δὲ τὸν εἶδε ὁ Ἰησοῦς καταλυπημένον νὰ φεύγῃ, εἶπε εἰς τοὺς μαθητὰς του· <πόσον δύσκολα αὐτοί ποὺ ἔχουν τὰ χρήματα θὰ μποῦν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ!

25εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν.

25Διότι εἶναι εὐκολώτερον νὰ περάσῃ μιὰ γκαμήλα ἀπὸ τὴν μικρὴ τρύπα ποὺ ἀνοίγει ἕνα βελόνι, παρὰ ἔνας πλούσιος νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ>.

26εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες· Καὶ τίς δύναται σωθῆναι;

26Ἐκεῖνοι δέ ποὺ τὸν ἤκουσαν εἶπαν· <καὶ ποιὸς εἶναι δυνατὸν νὰ σωθῇ, ἀφοῦ λίγο-πολὺ ὅλοι ἀνακατευόμεθα μὲ τὰ χρήματα καὶ ἑλκυόμεθα ἀπὸ τὰ χρήματα;

27ὁ δὲ εἶπε· Τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν.

27Ὁ δὲ Κύριος εἶπεν· <τὰ ἀδύνατα διὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι κατορθωτὰ καὶ δυνατὰ εἰς τὸν Θεόν>.

28Εἶπε δὲ ὁ Πέτρος· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πὰντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι.

28Λαβὼν ὁ Πέτρος ἀφορμὴν ἀπὸ τὴν προτροπὴν τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν πλούσιον εἶπε· <Κύριε, ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήσαμεν ὅλα καὶ σὲ ἠκολουθήσαμεν>.

29ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐδείς ἐστιν ὃς ἀφῆκεν οἰκίαν ἢ γονεῖς ἢ ἀδελφοὺς ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἕνεκεν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ,

29Ὁ δὲ Κύριος τοὺς εἶπε· σας διαβεβαιώνω, ὅτι δὲν ὑπάρχει κανένας ποὺ ἀφῆκε οἰκίαν ἡ γονεῖς ἡ ἀδελφοὺς ἡ γυναῖκα ἡ τέκνα διὰ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ,

30ὃς οὐ μὴ ἀπολάβῃ πολλαπλασίονα ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωὴν αἰώνιον.

30καὶ ὁ ὅποιος νὰ μὴ τὰ ξαναπάρῃ πολλαπλάσια κατὰ τὸν καιρὸν τῆς ἐπιγείου του ζωῆς, κατὰ δὲ τὸν αἰῶνα ποὺ ἔρχεται αἰωνίαν ζωήν>.

31Παραλαβὼν δὲ τοὺς δώδεκα εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἰερουσόλυμα, καὶ τελειωθήσεται πάντα τὰ γεγραμμένα διὰ τῶν προφητῶν τῷ υἱῷ τοῦ ἀνθρώπου.

31Ἐπῇρε τότε ἰδιαιτέρως τοὺς δώδεκα καὶ τοὺς εἶπε· <ἰδοὺ ἀναβαίνομεν τώρα εἰς Ἱεροσόλημα καὶ θὰ πραγματοποιηθοῦν πλήρως ὅλα ὅσα ἔχουν γραφῆ ἀπὸ τοὺς προφήτας διὰ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.

32παραδοθήσεται γὰρ τοῖς ἔθνεσι καὶ ἐμπαιχθήσεται καὶ ὑβρισθήσεται καὶ ἐμπτυσθήσεται,

32Διότι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ παραδοθῇ ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων εἰς τοὺς ἐθνικοὺς καὶ εἰδωλολάτρας καὶ θὰ τὸν ἐμπαίξουν καὶ θὰ τὸν ὑβρίσουν καὶ θὰ τὸν φτύσουν.

33καὶ μαστιγώσαντες ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ ἀναστήσεται.

33Καὶ ἀφοῦ τὸν μαστιγώσουν, θὰ τὸν φονεύσουν· καὶ τὴν τρίτην ἡμέρα ἀπὸ τοῦ θανάτου του θὰ ἀναστηθῇ>.

34καὶ αὐτοὶ οὐδὲν τούτων συνῆκαν, καὶ ἦν τὸ ῥῆμα τοῦτο κεκρυμμένον ἀπ᾿ αὐτῶν, καὶ οὐκ ἐγίνωσκον τὰ λεγόμενα.

34Αὐτοὶ ὅμως τίποτε δὲν ἐκατάλαβαν ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἔμεινε κρυμμένος καὶ ἀκατάληπτος ἀπὸ αὐτοὺς ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ διδασκάλου καὶ δὲν ἐγνώριζαν ποίαν σημασίαν εἴχαν τὰ λεγόμενα του.

35Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ ἐγγίζειν αὐτὸν εἰς Ἰεριχὼ τυφλός τις ἐκάθητο παρὰ τὴν ὁδὸν προσαιτῶν.

35Καθὼς δὲ ἐπλησίαζε ὁ Κύριος εἰς τὴν Ἱεριχώ, ἔνας τυφλὸς ἐκάθητο δίπλα εἰς τὸν δρόμον καὶ ἐζητιάνευε.

36ἀκούσας δὲ ὄχλου διαπορευομένου ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα.

36Ὅταν δὲ ἤκουσε τὸν θόρυβον τοῦ λαοῦ που ἐπερνοῦσε, ἐρώτησε, τί τάχα εἶναι αὐτά, ποὺ ἤκουε.

37ἀπήγγειλαν δὲ αὐτῷ ὅτι Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος παρέρχεται.

37Τὸν ἐπληροφόρησαν δὲ ὅτι περνᾷ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος.

38καὶ ἐβόησε λέγων· Ἰησοῦ, υἱὲ Δαυῒδ, ἐλέησόν με.

38Καὶ ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ εἶπε· <Ἰησοῦ, ἀπόγονε τοῦ Δαυΐδ, ἐλέησέ με>.

39καὶ οἱ προάγοντες ἐπετίμων αὐτῷ ἵνα σιωπήσῃ· αὐτὸς δὲ πολλῷ μᾶλλον ἔκραζεν· Υἱὲ Δαυῒδ, ἐλέησόν με.

39Καὶ αὐτοί ποὺ ἐπροπορεύοντο, τὸν ἐπέπλητταν καὶ τοῦ ἔλεγαν νὰ σιωπήσῃ, διὰ νὰ μὴ ἐνοχλῇ τὸν διδάσκαλον. Αὐτὸς ὅμως πολὺ περισσότερο ἐκραύγαζε· <ἀπόγονε τοῦ Δαυῒδ, ἐλέησέ με>.

40σταθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκέλευσεν αὐτὸν ἀχθῆναι πρὸς αὐτόν. ἐγγίσαντος δὲ αὐτοῦ ἐπηρώτησεν αὐτόν

40Ἐστάθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔδωσε ἐντολὴν νὰ φέρουν τὸν τυφλὸν πλησίον του. Ὅταν δὲ αὐτὸς ἐπλησίασε, τὸν ἠρώτησε

41λέγων· Τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω.

41λέγων· <τί θέλεις νά σοῦ κάνω;> Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· <Κύριε, θέλω νὰ ἀποκτήσω καὶ πάλιν τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου>.

42καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἀνάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.

42Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· <ἀνάβλεψε· ἡ πίστις, ποὺ ἔχεις σ᾿ ἐμένα, σὲ ἔσωσε ἀπὸ τὴν τύφλωσίν σου>.

43καὶ παραχρῆμα ἀνέβλεψε, καὶ ἠκολούθει αὐτῷ δοξάζων τὸν Θεόν· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἰδὼν ἔδωκεν αἶνον τῷ Θεῷ.

43Καὶ ἀμέσως ἀπέκτησε τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν του καὶ γεμᾶτος χαρὰν ἀκολουθοῦσε τὸν Χριστόν, δοξάζων τὸν Θεόν. Καὶ ὅλος ὁ λαός, ὅταν εἶδε τὸ θαῦμα, ἔδωσε δόξαν εἰς τὸν Θεόν. (Οἱ καλοπροαίρετοι δοξάζουν τὸν Θεὸν καὶ διὰ τὸ καλόν, ποὺ γίνεται εἰς τοὺς ἄλλους).