Κατὰ Μᾶρκον

1Καὶ ἐκεῖθεν ἀναστὰς ἔρχεται εἰς τὰ ὅρια τῆς Ἰουδαίας διὰ τοῦ πέραν τοῦ Ἰορδάνου, καὶ συμπορεύονται πάλιν ὄχλοι πρὸς αὐτόν, καὶ ὡς εἰώθει, πάλιν ἐδίδασκεν αὐτούς.

1Ἀπὸ ἐκεῖ ἐσηκώθη ὁ Ἰησοῦς καὶ ᾖλθε εἰς τὰ σύνορα τῆς Ἰουδαίας, προχωρήσας ἀπὸ τὴν περιοχήν ποὺ εἶναι ἀνατολικὰ ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην. Καὶ πλήθη λαοῦ ἔρχονται μαζῆ πάλιν πρὸς αὐτόν. Καὶ καθὼς ἐσυνήθιζε, τοὺς ἐδίδασκε πάλιν.

2καὶ προσελθόντες οἱ Φαρισαῖοι ἐπηρώτων αὐτὸν εἰ ἔξεστιν ἀνδρὶ γυναῖκα ἀπολῦσαι, πειράζοντες αὐτόν.

2Καὶ προσελθόντες οἱ Φαρισαῖοι τὸν ἐρωτούσαν, ἐὰν ἐπιτρέπεται εἰς τὸν ἄνδρα νὰ διώξῃ καὶ νὰ δώσῃ διαζύγιον εἰς τὴν γυναῖκα του. (Τοῦ ἀπηύθηναν αὐτὴν τὴν ἐρώτησιν μὲ πονηρὰν διάθεσιν, διότι ἤλπιζαν νὰ λάβουν παρεξηγήσιμον ἀπάντησιν, ὥστε νὰ ἔχουν ἀφορμὴν νὰ τὸν κατηγορήσουν).

3ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Τί ὑμῖν ἐνετείλατο Μωϋσῆς;

3Αὐτὸς δὲ ἀπήντησεν καὶ τοὺς εἶπε· <ποίαν ἐντολὴν σᾶς ἔδωσε ὁ Μωϋσῆς;>

4οἱ δὲ εἶπον· Ἐπέτρεψε Μωϋσῆς βιβλίον ἀποστασίου γράψαι καὶ ἀπολῦσαι.

4Ἐκεῖνοι δὲ εἶπον· <ὁ Μωϋσῆς ἐπέτρεψεν εἰς τὸν ἄνδρα νὰ δώσῃ γραπτὸν διαζύγιον εἰς τὴν γυναῖκα καὶ νὰ τὴν ἀπολύσῃ>.

5καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Πρὸς τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν ἔγραψεν ὑμῖν τὴν ἐντολὴν ταύτην·

5Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπεν· <ὁ Μωϋσῆς ἕνεκα τῆς σκληροκαρδίας σας καὶ τῆς βαρβαρότητός σας (διὰ νὰ προλάβῃ χειρότερα ἐγκλήματα, ποὺ ἠμπορούσατε νὰ κάμετε εἰς βάρος τῆς συζύγου σας) συγκατέβη καὶ ἔδωσε αὐτὴν τὴν ἐντολήν.

6ἀπὸ δὲ ἀρχῆς κτίσεως ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς ὁ Θεὸς·

6Ἀπὸ δὲ τὴν ἀρχὴν τῆς δημιουργίας ἕνα ἄνδρα καὶ μίαν γυναῖκα ἔπλασε ὁ Θεὸς (διὰ νὰ συγκρατηθῇ ἰσόβιον ἀνδρόγυνον, χωρὶς δυνατότητα διαζυγίου).

7ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα, καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν.

7Δι᾿ αὐτό, σύμφωνα μὲ τοὺς λόγους τῆς Ἁγίας Γραφῆς, θὰ ἐγκαταλείψῃ ὁ ἄνθρωπος τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ θὰ προσκολληθῇ εἰς τὴν μίαν καὶ μονὴν γυναῖκα του καὶ οἱ δύο σύζυγοι θὰ εἶναι πλέον ἕνα σῶμα.

8ὥστε οὐκέτι εἰσὶ δύο, ἀλλὰ μία σάρξ·

8Ὥστε δὲν εἶναι πλέον δύο, ὅπως προηγουμένως, ἀλλὰ ἕνα σῶμα.

9ὃ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω·

9Αὐτὸ λοιπὸν τὸ ἀνδρόγυνον, τὸ ὁποῖον εἰς ἕνα σῶμα ἔχει συνδέσει ὁ Θεός, ὁ ἄνθρωπος ἂς μὴ τὸ χωρίζῃ>.

10καὶ εἰς τὴν οἰκίαν πάλιν οἱ μαθηταὶ περὶ τούτου ἐπηρώτων αὐτόν,

10Καὶ εἰς τὴν οἰκίαν πάλιν οἱ μαθηταὶ του τὸν ἐρωτοῦσαν διὰ τὸ θέμα αὐτό.

11καὶ λέγει αὐτοῖς· Ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ γαμήσῃ ἄλλην, μοιχᾶται ἐπ’ αὐτήν·

11Καὶ ἐκεῖνος τοὺς εἶπε· <Ὅποιος χωρίσει τὴν γυναῖκα του καὶ νυμφευθῇ ἄλλην, διαπράττει μοιχείαν εἰς βάρος τῆς νομίμου συζύγου του.

12καὶ ἐὰν γυνὴ ἀπολύσασα τὸν ἄνδρα γαμηθῇ ἄλλῳ, μοιχᾶται.

12Καὶ ἐάν μία γυναῖκα χωρίσῃ τὸν ἄνδρα της καὶ ὑπανδρευθῇ ἄλλον, διαπράττει μοιχείαν>.

13Καὶ προσέφερον αὐτῷ παιδία, ἵνα αὐτῶν ἅψηται· οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπετίμων τοῖς προσφέρουσιν.

13Καὶ προσέφεραν εἰς αὐτὸν τὰ παιδιά, διὰ νὰ τὰ ἐγγίσῃ μὲ τὰ χέρια του. Οἱ δὲ μαθηταὶ (διότι ἐνόμιζαν ταπεινωτικὸν διὰ τὸν Κύριον νὰ σχολῆται μὲ τὰ παιδιά, ἤθελαν δὲ νὰ τὸν προφυλάξουν καὶ ἀπὸ ἐνοχλήσεις) ἐπέπλητταν ἐκείνους που τὰ ἔφεραν.

14ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἠγανάκτησε καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με, καὶ μὴ κωλύετε αὐτά· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

14Ὅταν ὅμως ὁ Ἰησοῦς εἶδεν αὐτό, ἠγανάκτησε καὶ τοὺς εἶπε· <ἀφῆστε τὰ παιδιά νὰ ἔρχωνται εἰς ἐμὲ καὶ μὴ τὰ ἐμποδίζετε. Διότι εἰς τὰ παιδιά αὐτὰ καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ μὲ τὴν ἁπλότητα των ὁμοιάζουν μὲ τὰ ἀπονήρευτα παιδιά, ἀνήκει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

15ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὃς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν.

15Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ὅποιος δὲν θὰ δεχθῇ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἐμπιστοσύνην καὶ τὴν ἁπλότητα ἑνὸς παιδιοῦ, δὲν θὰ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν>.

16καὶ ἐναγκαλισάμενος αὐτὰ κατηυλόγει τιθεὶς τὰς χεῖρας ἐπ’ αὐτά.

16Καὶ ἀφοῦ τὰ ἀγκαλιασε ἔβαλε ἐπάνω των τὰ χέρια του καὶ τὰ εὐλογοῦσε πολλὲς φορὲς καὶ μὲ πολλὴν στοργήν.

17Καὶ ἐκπορευομένου αὐτοῦ εἰς ὁδὸν προσδραμὼν εἷς καὶ γονυπετήσας αὐτὸν ἐπηρώτα αὐτόν· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσω ἵνα ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;

17Καὶ καθὼς ἔβγαινε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν δρόμον, ἔτρεξε ἐμπρὸς εἰς αὐτὸν ἔνας καὶ ἀφοῦ ἐγονάτισε, τὸν ἠρώτησε· <διδάσκαλε ἀγαθέ, τί πρέπει νὰ κάμω διὰ νὰ κληρονομήσω τὴν αἰώνιον ζωήν;>

18ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός.

18Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπεν· <ἐφ᾿ ὅσον μὲ θεωρεῖς ὡς ἕνα ἁπλοῦν ἄνθρωπον, διατὶ μὲ ὀνομάζεις ἀγαθόν; Κανεὶς δὲν εἶναι πλήρως καὶ τελείως ἀγαθός, εἰμὶ μόνον ἕνας, ὁ Θεός.

19τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, μὴ ἀποστερήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα.

19Τὰς ἐντολὰς τὰς γνωρίζεις· νὰ μὴ μοιχεύσῃς, νὰ μὴ φονεύσῃς, νὰ μὴ κλέψῃς, νὰ μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, νὰ μὴ στερήσῃς τὸν πλησίον σου ἀπ᾿ ὅ,τι τοῦ ἀνήκει, νὰ τιμᾶς τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου>.

20ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῷ· Διδάσκαλε, ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου.

20Αὐτὸς δὲ τοῦ ἀπήντησε· <διδάσκαλε, ὅλα αὐτὰ τὰ ἔχω φυλάξει ἀπὸ τότε, ποὺ ἥμην νέος>.

21ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐμβλέψας αὐτῷ ἠγάπησεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἕν σοι ὑστερεῖ· εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε, ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι, ἄρας τὸν σταυρόν σου.

21Ὁ δὲ Ἰησοῦς τὸν παρετήρησε μὲ πολλὴν προσοχήν, τὸν συνεπάθησε καὶ τοῦ εἶπε· <ἕνα σοῦ λείπει· ἂν θέλῃς νὰ εἷσαι τέλειος, πήγαινε, πώλησε ὅσα ἔχεις καὶ δῶσε τα εἰς τοὺς πτωχούς, καὶ θὰ ἀποκτήσῃς θησαυρὸν εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἔλα ἀκολούθησέ με, ἔχων τὴν ἀπόφασιν καὶ σταυρικὸν ἀκόμη θάνατον νὰ ὑπομείνῃς πρὸς χάριν μου>.

22ὁ δὲ στυγνάσας ἐπὶ τῷ λόγῳ ἀπῆλθε λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά.

22Ἐκεῖνος ὅμως ἐτενοχωρήθηκε καὶ ἐσκυθρώπασε καὶ ἔφυγε λυπημένος. Καὶ τοῦτο, διότι εἶχε κτήματα πολλά, εἰς τὰ ὁποῖα ἧτο δεμένη καὶ προσκολλημένη ἡ καρδιά του (καὶ τὰ ὁποῖα τὸν ἔκαμαν, παρὰ τὴν φαινομενικὴν του διάθεσιν, νὰ μὴ ἔχῃ εἰλικρινὴ ἀγάπην πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον).

23καὶ περιβλεψάμενος ὁ Ἰησοῦς λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελεύσονται!

23Καί ἀφοῦ περιέφερε ὁ Ἰησοῦς γύρῳ τὸ βλέμμα του πρὸς ὅσους εἴχαν παρακολουθήσει αὐτὴν τὴν σκηνήν, εἶπε εἰς τοὺς μαθητὰς του· <πόσον δύσκολα θὰ μποῦν εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν αὐτοί, ποὺ ἔχουν χρήματα πολλά>!

24οἱ δὲ μαθηταὶ ἐθαμβοῦντο ἐπὶ τοῖς λόγοις αὐτοῦ. ὁ δὲ Ἰησοῦς πάλιν ἀποκριθεὶς λέγει αὐτοῖς· Τέκνα, πῶς δύσκολόν ἐστι τοὺς πεποιθότας ἐπὶ χρήμασιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν·

24Οἱ δὲ μαθηταὶ ἔμειναν θαμπωμένοι ἀπὸ ἔκπληξιν καὶ φόβον διὰ τὰ λόγια του αὐτά. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἐπῇρε πάλιν τὸν λόγον καὶ τοὺς εἶπε· <παιδιά μου, πόσον δύσκολον εἶναι νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ αὐτοί, ποὺ ἔχουν στηρίξει τὴν πεποίθησίν των καὶ τὰς ἐλπίδας των διὰ μίαν εὐτυχισμένην ζωὴν εἰς τὰ χρήματα!

25εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ῥαφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν.

25Εἶναι εὐκολώτερον μίαν γκαμήλα νὰ περάσῃ ἀπὸ τὴν μικρὰν τρύπαν ποὺ ἀνοίγει τὸ βελόνι, παρὰ ὁ πλούσιος νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ>.

26οἱ δὲ περισσῶς ἐξεπλήσσοντο λέγοντες πρὸς ἑαυτούς· Καὶ τίς δύναται σωθῆναι;

26Ἐκεῖνοι δὲ ἀκόμη περισσότερον ἐξεπλήσσοντο καὶ ἔλεγαν μεταξὺ των· <καὶ τότε ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ σωθῇ, ἀφοῦ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἵμεθα τόσον ἀδύνατοι;

27ἐμβλέψας αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγει· Παρὰ ἀνθρώποις ἀδύνατον, ἀλλ᾿ οὐ παρὰ Θεῷ· πάντα γὰρ δυνατά ἐστι παρὰ τῷ Θεῷ.

27Τοὺς ἐκύτταξε τότε μὲ βλέμμα βαρυσήμαντον ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· <αὐτὸ εἶναι πράγματι ἀδύνατον εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ὄχι ὅμως καὶ εἰς τὸν Θεόν· διότι ὅλα εἶναι δυνατὰ εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος καὶ ἠμπορεῖ μὲ τὴν χάριν του νὰ ὁδηγήσῃ τοὺς ἀνθρώπους, καὶ αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς πλουσίους, εἰς σωτηρίαν>.

28Ἤρξατο ὁ Πέτρος λέγειν αὐτῷ· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήκαμέν σοι.

28Ὁ Πέτρος λαβὼν ἀφορμὴν ἀπὸ τὴν προτοπὴν τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν πλούσιον νὰ ἀπαρνηθῇ τὰ κτήματά του, ἤρχισε νὰ λέγῃ πρὸς τὸν Διδάσκαλον· <ἰδοὺ ἡμεῖς ἔχομεν ἐγκαταλείψει πάντα καὶ σὲ ἠκολουθήσαμεν>.

29ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδείς ἐστιν ὃς ἀφῆκεν οἰκίαν ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ ἕνεκεν τοῦ εὐαγγελίου,

29Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· <σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι δὲν ὑπάρχει κανείς, ποὺ νὰ ἔχῃ ἀφήσει σπίτι ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς χάριν ἐμοῦ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου

30ἐὰν μὴ λάβῃ ἑκατονταπλασίονα νῦν ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ οἰκίας καὶ ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὰς καὶ πατέρα καὶ μητέρα καὶ τέκνα καὶ ἀγροὺς μετὰ διωγμῶν, καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωὴν αἰώνιον.

30καὶ νὰ μὴ λάβῃ ἑκατονταπλάσια τώρα κατὰ τὸν χρόνον τῆς παρούσης ζωῆς καὶ οἰκίας καὶ πνευματικοὺς ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὰς καὶ πατέρα καὶ μητέρα καὶ τέκνα καὶ ἀγροὺς (διότι θὰ ἐνταχθῇ εἰς τὴν μεγάλην πνευματικὴν οἰκογένειαν, ποὺ λέγεται Ἐκκλησία). Αὐτὰ ὅμως θὰ τὰ ἔχῃ μὲ διωγμοὺς ἐκ μέρους τῶν ἀσεβῶν καὶ ἀπίστων. Εἰς δὲ τὸν αἰῶνα ποὺ μέλλει νὰ ἔλθῃ, θὰ λάβῃ ζωὴν αἰώνιον.

31πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

31Τότε δὲ πολλοί, ποὺ ἐθεωροῦντο πρῶτοι εἰς τὸν κόσμον αὐτόν, θὰ εἶναι τελευταῖοι, οἱ δὲ τελευταῖοι καὶ ἄσημοι διὰ τὸ ὄνομά μου θὰ εἶναι πρῶτοι>.

32Ἦσαν δὲ ἐν τῇ ὁδῷ ἀναβαίνοντες εἰς Ἱεροσόλυμα· καὶ ἦν προάγων αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐθαμβοῦντο, καὶ ἀκολουθοῦντες ἐφοβοῦντο. καὶ παραλαβὼν πάλιν τοὺς δώδεκα ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν,

32Ἀνέβαιναν δὲ τὸν δρόμον ποὺ ὠδηγοῦσε πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ ὁ Ἰησοῦς ἐπροπορεύετο ἀπὸ αὐτούς. Καὶ οἱ μαθηταὶ καθὼς ἔβλεπαν τὸν διδάσκαλον νὰ προχωρῇ πρὸς τὸ μαρτύριον κατελήφθησαν ἀπὸ θάμβος (ἐμπρὸς εἰς τὸ μεγαλεῖο τῆς θυσίας ποὺ ἀκτινοβολοῦσε ἡ μορφὴ του>. Καὶ καθὼς μὲ σεβασμὸν τὸν ἀκολουθοῦσαν, ἐφοβοῦντο δι᾿ ὅσα ἔμελλον νὰ γίνουν εἰς Ἱεροσόλυμα. Ἐπῇρε πάλιν τοὺς δώδεκα ὁ Κύριος καὶ ἤρχισε νὰ λέγῃ εἰς αὐτοὺς ὅσα ἔμελλον νὰ τοῦ συμβοῦν.

33ὅτι Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι,

33Ἔλεγε δηλαδὴ ὅτι <ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ παραδοθῇ εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τοὺς γραμματεῖς καὶ θὰ τὸν καταδικάσουν εἰς θάνατον, καὶ θὰ τὸν παραδώσουν εἰς τοὺς εἰδωλολάτρας στρατιώτας τῆς Ρώμης.

34καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτὸν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

34Καὶ θὰ τὸν ἐμπαίξουν καὶ θὰ τὸν μαστιγώσουν καὶ θὰ τὸν φτύσουν καὶ θὰ τὸν θανατώσουν, καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν θὰ ἀναστηθῇ>.

35Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· Διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν.

35Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, τὰ παιδιά τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ λέγουν· <διδάσκαλε, θέλομεν νὰ μᾶς κάμῃς αὐτό ποὺ θὰ ζητήσωμεν>.

36ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν;

36Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· <τί θέλετε νὰ σᾶς κάμω;>

37οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου.

37Ἐκεῖνοι ἀπήντησαν· <ὅταν ὡς ἔνδοξος βασιλεὺς καθίσῃς εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τῆς Ἱερουσαλήμ, δὸς μας να καθίσωμεν ἔνας ἐκ δεξιῶν σου καὶ ἔνας ἐξ ἀριστερῶν σου>.

38ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι;

38Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπεν· <δὲν ξέρετε τί ζητεῖτε. Ἠμπορεῖτε νὰ πίετε τὸ ποτήριον τοῦ πόνου καὶ τοῦ μαρτυρίου, τὸ ὁποῖον ἐγὼ πίνω, καὶ νὰ βαπτισθῆτε τὸ βάπτισμα τοῦ αἵματος, τὸ ὁποῖον ἐγὼ βαπτίζομαι;>

39οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δυνάμεθα. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Τὸ μὲν ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε·

39Ἐκεῖνοι δὲ χωρὶς καλά-καλὰ νὰ σκεφθοῦν, τοῦ εἶπαν· <ἠμποροῦμεν>. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτούς· <τὸ μὲν ποτήριον τοῦ μαρτυρίου, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἕντος ὀλίγου πίνω, θὰ τὸ πίετε καὶ τὸ βάπτισμα τῆς ὀδύνης καὶ τοῦ αἵματος καὶ τῆς θυσίας, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἕντος ὀλίγου θὰ βαπτισθῶ, θὰ τὸ βαπτισθῆτε. (Διότι καὶ σεῖς θὰ δοκιμάσετε ὀδύνας καὶ διωγμοὺς ἐξ αἰτίας τῆς πίστεώς σας εἰς ἐμέ).

40τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ᾿ οἷς ἡτοίμασται.

40Τὸ νὰ καθίσετε ὅμως ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ ἀριστερῶν μου δὲν εἶναι εἰς τὴν ἐξουσίαν μου νὰ τὸ δώσω εἰς ὅποιον ἁπλῶς μοῦ τὸ ζητήσει, ἀλλὰ θὰ δοθῇ εἰς τοὺς ἀξίους, εἰς αὐτοὺς δηλαδή που θὰ ζήσουν σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιον καὶ θὰ ἀγωνισθοῦν, διὰ τοὺς ὁποίους ἄλωστε καὶ ἔχει ἐτοιμασθῇ>.

41καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου.

41Οἱ ἄλλοι δέκα, ὅταν ἤκουσαν αὐτά, ἤρχισαν νὰ ἀγανακτοῦν διὰ τὴν φιλόδοξον αὐτὴν συμπεριφορὰν τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωάννου.

42ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς λέγει αὐτοῖς· Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν.

42Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς ἐκάλεσε κοντὰ του καὶ τοὺς εἶπε· <ξέρετε, ὅτι αὐτοί ποὺ προβάλλονται σὰν ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν, συμπεριφέρονται πρὸς τοὺς λαοὺς σὰν νὰ ἦσαν ἀπόλυτοι κύριοι αὐτῶν. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κατέχουν ἀνάμεσα εἰς τοὺς ἀνθρώπους μεγάλα ἀξιώματα, κάνουν κακὴν χρῆσιν τῆς ἐξουσίας των καὶ καταδυναστεύουν αὐτούς, σὰν νὰ τοὺς ἔχουν δούλους των.

43οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος,

43Δὲν πρέπει ὅμως τέτοια ἐγωϊστικὴ τάσις καὶ συμπεριφορὰ νὰ παρατηρῆται ματαξὺ σας. Ἀλλ᾿ ὅποιος θέλει νὰ ἀναδειχθῇ μέγας μεταξὺ σας, πρέπει νὰ γίνη ὑπηρέτης σας, ποὺ νὰ σᾶς ἐξυπηρετῇ μὲ ἀγάπην.

44καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος·

44Καὶ ὅποιος ἀπὸ σᾶς θέλει νὰ γίνῃ πρῶτος, πρέπει νὰ γίνῃ δοῦλος ὅλων καὶ νὰ συμπεριφέρεται μὲ τὴν ταπεινοφροσύνην καὶ τὴν ὑπομονὴν καὶ ὑπακοὴν τοῦ δούλου.

45καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

45Διότι καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ᾖλθε νὰ ἐξυπηρετηθῇ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ νὰ τοὺς ἐξυπηρετήσῃ καὶ νὰ δώσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον καὶ ἀντάλλαγμα, διὰ νὰ ἐλευθερωθοῦν πολλοὶ ἀπὸ τὴν ἐνόχην τῆς ἁμαρτίας καὶ τὸν αἰώνιον θάνατον>.

46Καὶ ἔρχονται εἰς Ἰεριχώ· καὶ ἐκπορευομένου αὐτοῦ ἀπὸ Ἰεριχὼ καὶ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ καὶ ὄχλου ἱκανοῦ, ὁ υἱὸς Τιμαίου Βαρτιμαῖος τυφλὸς ἐκάθητο παρὰ τὴν ὁδὸν προσαιτῶν.

46Καὶ ἔρχονται εἰς τὴν Ἱεριχώ. Καὶ καθὼς ἔβγαινε ἀπὸ τὴν Ἱεριχὼ αὐτὸς καὶ οἱ μαθηταὶ του καὶ πολὺς λαός, ἔνας τυφλὸς ὁ Βαρτίμαιος, δηλαδὴ τὸ παιδὶ τοῦ Τιμαίου, ἐκάθητο παράπλευρα εἰς τὸν δρόμον καὶ ἐπαιτοῦσε.

47καὶ ἀκούσας ὅτι Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖός ἐστιν, ἤρξατο κράζειν καὶ λέγειν· Υἱὲ Δαυῒδ Ἰησοῦ, ἐλέησόν με.

47Καὶ ὅταν ἤκουσεν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς, ὁ Ναζωραῖος εἶναι ἐκεῖ, ἤρχισε νὰ φωνάζῃ καὶ νὰ λέγῃ· <Ἰησοῦ, ἀπόγονε τοῦ Δαυΐδ, ἐλέησέ με>.

48καὶ ἐπετίμων αὐτῷ πολλοὶ ἵνα σιωπήσῃ· ὁ δὲ πολλῷ μᾶλλον ἔκραζεν· Υἱὲ Δαυῒδ, ἐλέησόν με.

48Καὶ πολλοὶ τὸν ἐπέπληττον νὰ σιωπήσῃ. Αὐτὸς ὅμως πολὺ περισσότερον ἐφώναζε· <ἀπόγονε τοῦ Δαυΐδ, ἐλέησέ με>.

49καὶ στὰς ὁ Ἰησοῦς εἶπε· Φωνήσατε αὐτόν· καὶ φωνοῦσιν τὸν τυφλὸν λέγοντες αὐτῷ· Θάρσει, ἔγειρε· φωνεῖ σε.

49Ἐσταμάτησε ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· <καλέσατέ τον>. Καὶ φωνάζουν τὸν τυφλὸν καὶ τοῦ λέγουν· <θάρρος, σήκω, σὲ καλεῖ ὁ Ἰησοῦς>.

50ὁ δὲ ἀποβαλὼν τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν Ἰησοῦν.

50Αὐτὸς δὲ ἐπέταξε τὸ ἐξωτερικὸν του ἔνδυμα, ἐσηκώθηκε ἀμέσως καὶ ᾖλθε εἰς τὸν Ἰησοῦν.

51καὶ ἀποκριθεὶς λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δὲ τυφλὸς εἶπεν αὐτῷ· Ραββουνι, ἵνα ἀναβλέψω.

51Ὁ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπε· <τί θέλεις νά σοῦ κάμω;> (Τὸν ἠρώτησε ὄχι διότι δὲν ἐγνώριζε τὸ αἴτημά του, ἀλλὰ διὰ νὰ τοῦ δώσῃ ἀφορμὴν νὰ ἐκδηλώσῃ ἐμπρὸς εἰς ὅλους τὴν πρὸς αὐτὸν θερμὴν του πίστιν). Ὁ δὲ τυφλὸς εἶπεν εἰς αὐτόν· <διδάσκαλε, θέλω νὰ ἀποκτήσω πάλιν τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου>.

52καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ὕπαγε, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. καὶ εὐθέως ἀνέβλεψε, καὶ ἠκολούθει τῷ Ἰησοῦ ἐν τῇ ὁδῷ.

52Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· <πήγαινε εἰς τὸ καλό· ἡ πίστις σου σὲ ἔχει σώσει>. Καὶ ἀμέσως ἐκεῖνος ἀπέκτησε τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν του, ἔβλεπε καλὰ καὶ ἀκολουθοῦσε τὸν Κύριον εἰς τὸν δρόμον πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ.