Καινὴ Διαθήκη · Εὐαγγέλιον

Κατὰ Ἰωάννην

Κεφάλαιον ΙΒ΄

Η Μαρία αλείφει με μύρο τα πόδια του Ιησού1-8

Ανάγνωσμα · Κυρ. Βαΐων, 1-18

1Ὁ οὖν Ἰησοῦς πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα ἦλθεν εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, ἐξ ἡμέρας πρὸ τοῦ πάσχα ᾖλθεν εἰς τὴν Βηθανίαν, ὅπου ἧτο ὁ Λάζαρος, ὁ ὁποῖος εἶχε πεθάνει καὶ τὸν ὁποῖον εἶχε ἀναστήσει ἐκ νεκρῶν.

2ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ, καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν ἐκ τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ.

Παρέθεσαν, λοιπόν, εἰς αὐτὸν δεῖπνον ἐκεῖ καὶ ἡ Μάρθα ὑπηρετοῦσε. Ὁ Λάζαρος ἧτο ἔνας ἀπὸ τοὺς συνδαιτυμόνας.

3ἡ οὖν Μαρία, λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξε ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ Μαρία ἐπῇρε μίαν λίτραν μύρου γνησίου καὶ πολυτίμου, καμωμένου ἀπὸ τὸ ἀρωματικὸν φυτόν ποὺ λέγεται νάρδος, καὶ ἄλειψε τὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ, τὰ ὁποῖα καὶ ἐσπόγγισε κατόπιν μὲ τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς της. (Τοῦτο δὲ ἔκαμε ἀπὸ βαθεῖαν πίστιν πρὸς τὸν Σωτῆρα καὶ ἀπὸ θερμὴν εὐγνωμοσύνην πρὸς αὐτόν, ποὺ εἶχεν ἀναστήσει τὸν ἀδελφὸν της). Ὅλο δὲ τὸ σπίτι ἐγέμισε ἀπὸ τὴν εὐωδίαν τοῦ μύρου.

4λέγει οὖν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἰούδας Σίμωνος Ἰσκαριώτης, ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι·

Λέγει τότε ἔνας ἀπὸ τοὺς μαθητὰς τοῦ Ἰησοῦ, ὁ Ἰούδας, ὁ υἱὸς τοῦ Σίμωνος ὁ Ἰσκαριώτης, ὁ ὁποῖος μετ᾿ ὁλίγον ἔμελε νὰ τὸν παραδώσῃ εἰς τοὺς σταυρωτάς·

5Διατί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;

<διατὶ τὸ μύρον αὐτὸ δὲν ἐπωλήθη ἀντὶ τριακοσίων δηναρίων, ἀντὶ ἐξῆντα περίπου χρυσῶν λιρῶν καὶ δὲν ἐδόθη τὸ ἀντίτιμόν του εἰς τοὺς πτωχούς;>

6εἶπε δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ, ἀλλ᾿ ὅτι κλέπτης ἦν, καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν.

Εἶπε αὐτό, ὄχι διότι εἶχε κανένα ἐνδιαφέρον διὰ τοὺς πτωχούς, ἀλλὰ διότι ἧτο κλέπτῃς, καὶ εἶχε τὸ κουτὶ τῶν εἰσφορῶν, καὶ ἐκρατοῦσε διὰ τὸν εὐατὸν του τὰ χρήματα, ποὺ ἔρριπταν εἰς αὐτό.

7εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς· Ἄφες αὐτήν, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό.

Εἶπε τότε ὁ Ἰησοῦς· <ἀφῆστε ἤσυχην αὐτὴν τὴν γυναῖκα· ἐφύλαξε τὸ μύρον αὐτὸ σὰν νὰ προῃσθάνετο καὶ τὸ ἐχρησιμοποίησε δι᾿ ἐμὲ τώρα, τὰς παραμονὰς τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου.

8τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ᾿ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε.

Διότι τοὺς πτωχοὺς τοὺς ἔχετε πάντοτε μαζῆ σας, ἐμὲ ὅμως δὲν μὲ ἔχετε πάντοτε. Μετ᾿ ὁλίγον θὰ παραδοθῶ εἰς χεῖρας τῶν σταυρωτῶν μου>.

Η συνωμοσία εναντίον του Λαζάρου9-11

9Ἔγνω οὖν ὄχλος πολὺς ἐκ τῶν Ἰουδαίων ὅτι ἐκεῖ ἐστι, καὶ ἦλθον οὐ διὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον, ἀλλ᾿ ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἴδωσιν ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν.

Ἐπληροφορήθηκε τότε πολὺς λαὸς ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ὅτι ὁ Ἰησοῦς εὑρίσκετο εἰς τὴν Βηθανίαν καὶ ἦλθαν ἐκεῖ, ὄχι μόνον διὰ τὸν Ἰησοῦν, ἀλλὰ διὰ νὰ ἴδουν καὶ τὸν Λάζαρον, τὸν ὁποῖον εἶχεν ἀναστήσει ἐκ νεκρῶν.

10ἐβουλεύσαντο δὲ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἀποκτείνωσιν,

Οἱ ἀρχιερεῖς ὅταν ἐπληροφορήθησαν αὐτά, ἀπεφάσισαν νὰ φονεύσουν καὶ τὸν Λάζαρον,

11ὅτι πολλοὶ δι᾿ αὐτὸν ὑπῆγον τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπίστευον εἰς τὸν Ἰησοῦν.

διότι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἐπῆγαν δι᾿ αὐτὸν εἰς τὴν Βηθανίαν καὶ ὅταν τὸν ἔβλεπαν ζωντανὸν καὶ ὑγιῆ, ἀναστημένον ἐκ νεκρῶν, ἐπίστευαν εἰς τὸν Ἰησοῦν.

Η θριαμβευτική είσοδος στα Ιεροσόλυμα12-19

Παράλληλα: Ματ ΚΑ 1-11, Μαρκ ΙΑ 1-11, Λουκ ΙΘ 28-40

12Τῇ ἐπαύριον ὁ ὄχλος πολὺς ὁ ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν, ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα,

Τὴν ἄλλην ἡμέραν πολὺς λαός, ποὺ εἶχε ἔλθει διὰ τὴν ἑορτήν, ὅταν ἤκουσαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα,

13ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτῷ, καὶ ἐκραύγαζον· Ὡσαννά· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.

ἐπῆραν εἰς τὰ χέρια των κλάδους ἀπὸ φοίνικας καὶ ἐβγῆκαν νὰ τὸν προϋπαντήσουν καὶ ἐφώναζαν· <δόξα καὶ τιμὴ εἰς αὐτόν· εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ἂς εἶναι αὐτός ποὺ ἔρχεται ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου, αὐτός ποὺ εἶναι ὁ ἔνδοξος καὶ ἀληθινὸς βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.

14εὑρὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὀνάριον ἐκάθισεν ἐπ᾿ αὐτό, καθώς ἐστι γεγραμμένον·

Εὑρῆκε δὲ ὁ Ἰησοῦς ἕνα πουλάρι καὶ ἐκάθισεν ἐπάνω εἰς αὐτό, σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι γραμμένο εἰς τὶς προφητεῖες:

15Μὴ φοβοῦ, θύγατερ Σιών· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου.

Μὴ φοβᾶσαι, Ἱερουσαλήμ, κόρη τῆς Σιών, ἰδοὺ ὁ βασιλεὺς σου ἔρχεται ταπεινός, γλυκύς, γεμᾶτος ἀγάπην διὰ σέ, καθισμένος ἐπάνω εἰς πουλάρι ὄνου.

16Ταῦτα δὲ οὐκ ἔγνωσαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ τὸ πρῶτον, ἀλλ᾿ ὅτε ἐδοξάσθη ὁ Ἰησοῦς, τότε ἐμνήσθησαν ὅτι ταῦτα ἦν ἐπ᾿ αὐτῷ γεγραμμένα, καὶ ταῦτα ἐποίησαν αὐτῷ.

Τί ἐσήμαιναν τὰ λόγια καὶ τὰ γεγονότα αὐτὰ δὲν εἴχαν ἐννοήσει οἱ μαθηταὶ του προηγουμένως, ἀλλ᾿ ὅταν ὁ Ἰησοῦς μὲ τὴν θριαμβευτικὴν ἀνάστασιν του καὶ τὴν ἔνδοξον ἀνάληψίν του ἐδοξάσθη, τότε ἐθυμήθηκαν, ὅτι αὐτὰ ὅλα εἴχαν γραφῆ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ δι᾿ αὐτὸν καὶ εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν αὐτῶν συνείργησαν αὐτοὶ καὶ ὁ λαός, χωρὶς νὰ τὸ ἐνοοῦν.

Ανάγνωσμα · Μ Τετάρτη Όρθρος, 17-50

17Ἐμαρτύρει οὖν ὁ ὄχλος ὁ ὢν μετ᾿ αὐτοῦ ὅτε τὸν Λάζαρον ἐφώνησεν ἐκ τοῦ μνημείου καὶ ἤγειρεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν.

Κατὰ τὰς ὥρας τῆς μεγάλης ἐκείνης ὑποδοχῆς ὁ λαός, ποὺ ἧτο μαζῆ του ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐφώναξε τὸν Λάζαρον ἀπὸ τὸ μνημεῖον καὶ καὶ τὸν ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν, ἐμαρτυροῦσε καὶ ἐπεβεβαίωνε εἰς τὰ ἄλλα πλήθη τὸ μεγάλο αὐτὸ θαῦμα.

18διὰ τοῦτο καὶ ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος, ὅτι ἤκουσαν τοῦτο αὐτὸν πεποιηκέναι τὸ σημεῖον.

Δι᾿ αὐτὸ δὲ καὶ τὰ πολλὰ πλήθη τοῦ λαοῦ τὸν προϋπήντησαν, διότι εἴχαν πληροφορηθῇ ἀπὸ αὐτόπτας μάρτυρας, ὅτι αὐτὸς εἶχε κάμει τὸ μεγάλο τοῦτο θαῦμα.

19οἱ οὖν Φαρισαῖοι εἶπον πρὸς ἑαυτούς· Θεωρεῖτε ὅτι οὐκ ὠφελεῖτε οὐδέν; ἴδε ὁ κόσμος ὀπίσω αὐτοῦ ἀπῆλθεν.

Οἱ Φαρισαῖοι εἶπον τότε μεταξὺ των· <βλέπετε ὅτι δὲν ὠφελεῖσθε τίποτε μὲ τὸ νὰ ἀναβάλλετε τὴν σύλληψίν του; Ἰδοὺ ὅτι ὅλος ὁ κόσμος τώρα ἐπῆγε κοντὰ του>.

Έλληνες ζητούν να δούν τον Ιησού20-26

Παράλληλα: Ματ ΙΣΤ 24-25, Μαρκ Η 34-35, Λουκ Θ 23-24

20Ἦσαν δὲ τινες Ἕλληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ.

Ἦσαν δὲ ἐκεῖ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας μερικοὶ προσήλυτοι Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι εἴχαν ἀνεβῆ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διὰ νὰ προσκυνήσουν κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα.

21οὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ τῷ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν.

Αὐτοί, λοιπόν, ἦλθαν εἰς τὸν Φίλιππον, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας καὶ τὸν παρακαλοῦσαν, λέγοντες· <κύριε, θέλομεν νὰ ἴδωμεν τὸν Ἰησοῦν καὶ νὰ ὁμιλήσωμεν μαζῆ του>.

22ἔρχεται Φίλιππος καὶ λέγει τῷ Ἀνδρέᾳ, καὶ πάλιν Ἀνδρέας καὶ Φίλιππος καὶ λέγουσι τῷ Ἰησοῦ·

Ἔρχεται ὁ Φίλιππος καὶ λέγει τοῦτο εἰς τὸν Ἀνδρέαν, μαζῆ δὲ κατόπιν, διὰ λόγους σεβασμοῦ, ὁ Ἀνδρέας καὶ ὁ Φίλιππος λέγουν εἰς τὸν Ἰησοῦν ὅτι οἱ Ἕλληνες θέλουν νὰ τὸν ἴδουν.

23ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· <ἔφθασε τώρα ἡ ὡρισμένη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὥρα, διὰ νὰ δοξασθῇ μὲ τὴν σταύρωσιν καὶ τὴν ἀνάληψίν του ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ ἀναγνωρισθῇ ὡς Μεσσίας καὶ Λυτρωτὴς ἀπὸ τοὺς Ἕλληνας, οἱ ὁποῖοι αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἀντιπροσωπεύουν καὶ ὅλον τὸν ἐθνικὸν κόσμον.

24ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει.

Σᾶς διαβεβαιώνω, ἐὰν ὁ κόκκος τοῦ σιταριοῦ δὲν πέσῃ εἰς τὸ χῶμα καὶ δὲν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μένει μόνος. Ἐὰν ὅμως σπαρῇ καὶ ταφῇ εἰς τὴν γῆν, τότε βλαστάνει καὶ φέρει πολὺν καρπόν. (Ἔτσι καὶ ἐγὼ θὰ ἀποθάνω ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, διὰ νὰ φέρω μὲ τὴν μεγάλην αὐτὴν θυσίαν πολλὴν καρποφορίαν).

25ὁ φιλῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὁ μισῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, εἰς ζωὴν αἰώνιον φυλάξει αὐτήν.

Ἐκεῖνος, ποὺ τὴν ἀγαπᾷ τὴν ζωὴν του καὶ ἀποφεύγει νὰ τὴν θυσιάση, ὅταν τὸ καθῆκον τὸ ἐπιβάλλῃ, αὐτὸς θὰ τὴν χάσῃ εἰς τὴν αἰωνιότητα. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ χάριν τοῦ καθήκοντός του δὲν ὑπολογίζει τὴν ζωὴν του εἰς τὸν κόσμον αὐτόν, θὰ τὴν ἐξασφαλίσῃ καὶ θὰ ἀπολαύσῃ τὴν αἰώνιον ζωήν.

26ἐὰν ἐμοί διακονῇ τις, ἐμοὶ ἀκολουθείτω, καὶ ὅπου εἰμὶ ἐγὼ, ἐκεῖ καὶ ὁ διάκονος ὁ ἐμὸς ἔσται· καὶ ἐάν τις ἐμοὶ διακονῇ, τιμήσει αὐτὸν ὁ πατήρ.

Ὅποιος μὲ ὑπηρετεῖ μὲ πίστιν, ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ μὲ αὐταπάρνησιν. Καὶ ὅπου εἷμαι ἐγώ, μετὰ τὴν σταύρωσιν εἰς τὴν αἰωνίαν δόξαν, ἐκεῖ θὰ εἶναι καὶ ὁ ἰδικός μου διάκονος. Μάθετε δὲ καὶ τοῦτο, ὅτι ἐκεῖνον ποὺ μὲ ὑπηρετεῖ, θὰ τὸν δοξάσῃ ὁ Πατήρ.

Ο Ιησούς μιλάει για το θάνατό του27-36α

27Νῦν ἡ ψυχή μου τετάρακται, καὶ τί εἴπω; Πάτερ, σῶσόν με ἐκ τῆς ὥρας ταύτης. ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἦλθον εἰς τὴν ὥραν ταύτην.

Τώρα ποὺ πλησιάζει ἡ μεγάλη ὥρα τοῦ σταυρικοῦ μου θανάτου, ἡ ψυχή μου ἔχει ταραχθῇ ἀπὸ τὴν τόσον φυσικὴν ὀδύνην ἕνεκα τοῦ ὑψίστου αὐτοῦ μαρτυρίου. Καὶ τί νὰ εἴπω; Πάτερ, γλύτωσέ με ἀπὸ τὴν ὥραν αὐτήν. Ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἀκριβῶς ἔφθασα εἰς τὴν ὥραν αὐτήν, διὰ νὰ προσφέρω τὴν μεγάλην λυτρωτικὴν θυσίαν πρὸς σωτηρίαν τοῦ κόσμου.

28πάτερ, δόξασόν σου τὸ ὄνομα. ἦλθεν οὖν φωνὴ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· Καὶ ἐδόξασα καὶ πάλιν δοξάσω.

Πάτερ, μὲ τὴν θυσίαν καὶ τὸ ὅλον ἔργον μου, κάμε νὰ δοξασθῇ τὸ ὄνομά σου>. Ἦλθε τότε φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· <καὶ ἐδόξασα τὸ ὄνομά μου μὲ ὅλην τὴν μέχρι σήμερα ἁγιωτάτην ζωήν σου καὶ δρᾶσιν σου καὶ πάλιν θὰ τὸ δοξάσω μὲ τὴν λυτρωτικὴν θυσίαν σου καὶ τὴν ἔνδοξον ἀνάστασίν σου>.

29ὁ οὖν ὄχλος ὁ ἑστὼς καὶ ἀκούσας ἔλεγε βροντὴν γεγονέναι· ἄλλοι ἔλεγον· Ἄγγελος αὐτῷ λελάληκεν.

Ὁ λαός, ποὺ ἐστέκετο ἐκεῖ καὶ ἤκουσε τὴν φωνήν, ἔλεγεν ὅτι ἔγινε βροντή. Ἄλλοι ἔλεγαν ὅτι ἄγγελος ὡμίλησεν εἰς αὐτόν.

30ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Οὐ δι᾿ ἐμὲ αὕτη ἡ φωνὴ γέγονεν, ἀλλὰ δι᾿ ὑμᾶς.

Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· <ἡ φωνὴ δὲν ἔγινε δι᾿ ἐμέ, ἀλλὰ ἔγινε γιὰ σᾶς, διὰ νὰ βεβαιωθῆτε δηλαδὴ ὅτι πράγματι μὲ ἔστειλε ὁ Θεός.

31νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου, νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω·

Τώρα, ποὺ ἐγὼ θὰ σταυρωθῶ, κρίνεται ὁ κόσμος καὶ θὰ ξεχωρίσουν οἱ πιστοὶ ἀπὸ τοὺς ἀπίστους. Τώρα ὁ ἄρχων τοῦ ἁμαρτωλοῦ τούτου κόσμου θὰ κρημνισθῇ ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν του, θὰ χάσῃ τοὺς ὑπηκόους του καὶ θὰ ριφθῇ ἔξω.

32κἀγὼ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν.

Τουναντίον ὅμως ἐγώ, ἐὰν ὑψωθῶ ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν καὶ διὰ τοῦ σταυροῦ ἀναληφθῶ εἰς τοὺς οὐρανούς, ὅλους τοὺς καλοπροαιρέτους Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνας θὰ ἑλκύσω πρὸς τὸν εὐατόν μου>.

33τοῦτο δὲ ἔλεγεν σημαίνων ποίῳ θανάτῳ ἤμελλεν ἀποθνήσκειν.

Ἔλεγε δὲ τοῦτο, ὑποδουλώνων τὸν σταυρικὸν θάνατον, μὲ τὸν ὁποῖον ἐπρόκειτο νὰ πεθάνῃ.

34ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ὄχλος· Ἡμεῖς ἠκούσαμεν ἐκ τοῦ νόμου ὅτι ὁ Χριστὸς μένει εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ πῶς σὺ λέγεις, δεῖ ὑψωθῆναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου; τίς ἐστιν οὗτος ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου;

Ἀπήντησεν εἰς αὐτὸν ὁ λαός· <ἡμεῖς ἔχομεν πληροφορηθῆ ἀπὸ τὸν νόμον ὅτι ὁ Χριστὸς μένει ἀθάνατος εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ πῶς σὺ λέγεις ὅτι πρέπει νὰ ὑψωθῇ ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου; Ποῖος εἶναι αὐτὸς ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου; Εἶναι ὁ Χριστὸς ἢ ὄχι;>

35εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἔτι μικρὸν χρόνον τὸ φῶς μεθ᾿ ὑμῶν ἐστι· περιπατεῖτε ἕως τὸ φῶς ἔχετε, ἵνα μὴ σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ· καὶ ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ οὐκ οἶδεν ποῦ ὑπάγει.

Εἶπε τότε εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <ὀλίγον ἀκόμη χρόνον ἔχετε μαζῆ σας ἐμέ, ποὺ εἷμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· βαδίζετε, ἕως ὅτου ἔχετε τὸ φῶς, διὰ νὰ μὴ σᾶς καταλάβῃ τὸ σκοτάδι. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ περιπατεῖ μέσα εἰς τὸ σκοτάδι, δὲν ξέρει ποῦ πηγαίνει.

36ἕως τὸ φῶς ἔχετε, πιστεύετε εἰς τὸ φῶς ἵνα υἱοὶ φωτὸς γένησθε. Ταῦτα ἐλάλησεν Ἰησοῦς, καὶ ἀπελθὼν ἐκρύβη ἀπ᾿ αὐτῶν.

Ἕως ὅτου ἔχετε μεταξὺ σας τὸ φῶς, πιστεύετε εἰς τὸ φῶς, δηλαδὴ εἰς ἐμέ, ποὺ εἷμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου, διὰ νὰ γίνετε καὶ σεῖς παιδιά τοῦ φωτός, φωτισμένοι ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν μου>. Αὐτὰ ἐδίδαξεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐβγῆκεν ἔξω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐκρύβη ἀπὸ αὐτούς, διὰ νὰ μὴ ἐξερεθίζωνται περισσότερον οἱ ἐχθροὶ του.

Η απιστία των Ιουδαίων36β-43

37Τοσαῦτα δὲ αὐτοῦ σημεῖα πεποιηκότος ἔμπροσθεν αὐτῶν οὐκ ἐπίστευον εἰς αὐτόν,

Καίτοι δὲ τόσα πολλὰ θαύματα εἶχε κάμει ἐνώπιόν των, δὲν ἐπίστευαν ἀκόμη εἰς αὐτόν.

38ἵνα ὁ λόγος Ἡσαΐου τοῦ προφήτου πληρωθῇ ὃν εἶπε· Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων Κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη;

Διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ προφητεία τοῦ Ἠσαΐου, ποὺ εἶχεν εἴπει· <Κύριε, ποιὸς ἐπίστευσεν εἰς τὸ ἰδικὸν μας κήρυγμα, ποὺ τοὺς ἐκάμαμε νὰ ἀκούσουν, καὶ ἡ δύναμις τοῦ Κυρίου, μὲ τὰ τόσα θαύματά της, εἰς ποῖον ἐφανερώθη;>

39διὰ τοῦτο οὐκ ἠδύναντο πιστεύειν, ὅτι πάλιν εἶπεν Ἡσαΐας·

Ἕνεκα δὲ αὐτῆς τῆς σκληροκαρδίας των, δὲν ἠμποροῦσαν νὰ πιστεύσουν, διότι καὶ πάλιν εἶχε προείπει ὁ Ἠσαΐας·

40Τετύφλωκεν αὐτῶν τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ πεπώρωκεν αὐτῶν τὴν καρδίαν, ἵνα μὴ ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ νοήσωσι τῇ καρδίᾳ καὶ ἐπιστραφῶσι, καὶ ἰάσομαι αὐτούς.

<διὰ τὴν κακίαν των παρεχωρησεν ὁ Θεὸς νὰ τυφλωθοῦν τὰ μάτια τῆς ψυχῆς των καὶ νὰ σκληρυνθῇ ἡ καρδιάν των, διὰ νὰ μὴν ἴδουν μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς των τὰ θαυμαστὰ ἔργα καὶ νὰ μὴ ἐννοήσουν μὲ τὴν ἀσύνετον καρδιάν των καὶ γυρίσουν μετανοημένοι εἰς ἐμέ, διὰ νὰ τοὺς θεραπεύσω>.

41ταῦτα εἶπεν Ἡσαΐας ὅτε εἶδεν τὴν δόξαν αὐτοῦ καὶ ἐλάλησε περὶ αὐτοῦ.

Αὐτὰ εἶπεν ὁ Ἠσαΐας, ὅταν εἰς ἕνα ἀποκαλυπτικὸν ὅραμα εἶδε ἔνδοξον τὸν Χριστὸν νὰ κάθεται εἰς ὑψηλὸν θρόνον καὶ ὡμίλησε ἔπειτα δι᾿αὐτόν.

42ὅμως μέντοι καὶ ἐκ τῶν ἀρχόντων πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν, ἀλλὰ διὰ τοὺς Φαρισαίους οὐχ ὡμολόγουν, ἵνα μὴ ἀποσυνάγωγοι γένωνται·

Ὅμως καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν, ἀλλὰ διὰ τὸν φόβον τῶν Φαρισαίων δὲν ὠμολογοῦσαν τὴν πίστιν των, διὰ νὰ μὴ διωχθοῦν ἀπὸ τὴν συναγωγὴν καὶ γίνουν ἀποσυνάγωγοι.

43ἠγάπησαν γὰρ τὴν δόξαν τῶν ἀνθρώπων μᾶλλον ἤπερ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τοῦτο, διότι εἴχαν ἀγαπήσει τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων περισσότερον, παρὰ τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμήν, ποὺ θὰ τοὺς ἔδιδεν ὁ Θεός.

Συνοπτική δημόσια διδασκαλία του Ιησού44-50

44Ἰησοῦς δὲ ἔκραξε καὶ εἶπεν· Ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ πιστεύει εἰς ἐμὲ, ἀλλ᾿ εἰς τὸν πέμψαντά με,

Ὁ Ἰησοῦς δὲ ἐφώναξε δυνατὰ καὶ εἶπε· <ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμέ, δὲν πιστεύει εἰς ἐμέ, ἀλλὰ εἰς τὸν Θεόν ποὺ μὲ ἔστειλε.

45καὶ ὁ θεωρῶν ἐμὲ θεωρεῖ τὸν πέμψαντά με.

Καὶ ἐκεῖνος ποὺ βλέπει ἐμὲ μὲ τὸ φῶς τῆς πίστεως, βλέπει ἐκεῖνον ποὺ μὲ ἔστειλε.

46ἐγὼ φῶς εἰς τὸν κόσμον ἐλήλυθα, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ ἐν τῇ σκοτίᾳ μὴ μείνῃ.

Ἐγὼ φῶς πνευματικὸν ἦλθα εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ μὴ μείνῃ εἰς τὸ σκοτάδι τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας κανένας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ πιστεύουν εἰς ἐμέ.

47καὶ ἐάν τίς μου ἀκούσῃ τῶν ῥημάτων καὶ μὴ πιστεύσῃ, ἐγὼ οὐ κρίνω αὐτόν· οὐ γὰρ ἦλθον ἵνα κρίνω τὸν κόσμον, ἀλλ᾿ ἵνα σώσω τὸν κόσμον.

Καὶ ἐὰν κανεὶς ἀκούσῃ τοὺς λόγους μου καὶ δὲν τοὺς πιστεύσῃ, ἐγὼ δὲν καταδικάζω αὐτόν. Διότι δὲν ἦλθα τώρα διὰ νὰ κρίνῳ τὸν κόσμον, ἀλλὰ διὰ νὰ σώσω τὸν κόσμον.

48ὁ ἀθετῶν ἐμὲ καὶ μὴ λαμβάνων τὰ ῥήματά μου, ἔχει τὸν κρίνοντα αὐτόν· ὁ λόγος ὃν ἐλάλησα, ἐκεῖνος κρινεῖ αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ·

Αὐτός, ποὺ παρακούει εἰς ἐμὲ καὶ δὲν δέχεται τὰ λόγια μου, ἔχει ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος μέλλει νὰ τὸν κρίνῃ· ἐκεῖνος δηλαδή ποὺ θὰ τὸν κρίνῃ καὶ θὰ τὸν δικάσῃ κατὰ τὴν μεγάλην ἡμέραν τῆς κρίσεως, θὰ εἶναι ὁ λόγος τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἐκήρυξα.

49ὅτι ἐγὼ ἐξ ἐμαυτοῦ οὐκ ἐλάλησα, ἀλλ᾿ ὁ πέμψας με πατὴρ αὐτός μοι ἐντολὴν ἔδωκε τί εἴπω καὶ τί λαλήσω·

Διότι ἐγὼ δὲν ἐδίδαξα τίποτε ἀπὸ τὸν εὐατόν μου, ἀλλὰ ὁ Πατήρ, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε εἰς τὸν κόσμον, ἐκεῖνος μοῦ ἔδωσεν ἐντολὴν τί νὰ εἴπω καὶ τί νὰ διδάξω.

50καὶ οἶδα ὅτι ἡ ἐντολὴ αὐτοῦ ζωὴ αἰώνιός ἐστιν. ἃ οὖν λαλῶ ἐγὼ, καθὼς εἴρηκέ μοι ὁ πατήρ, οὕτω λαλῶ.

Καὶ γνωρίζω ὅτι ἡ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι ζωὴ αἰώνιος, διότι ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν αἰώνιον ζωήν. Ἐκεῖνα, λοιπόν, τὰ ὁποῖα ἐγὼ λαλῶ, σᾶς τὰ διδάσκω, ὅπως ἀκριβῶς μοῦ τὰ ἔχει εἴπει ὁ Πατήρ.