Κατὰ Μᾶρκον

1Ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις πάλιν πολλοῦ ὄχλου ὄντος καὶ μὴ ἐχόντων τί φάγωσι, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγει αὐτοῖς·

1Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας πάλιν πολὺς λαὸς ἧτο μαζῆ του καὶ ἐπειδὴ δὲν εἴχαν τί νὰ φάγουν, ἐπροακάλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ τοὺς λέγει·

2Σπλαγχνίζομαι ἐπὶ τὸν ὄχλον, ὅτι ἤδη ἡμέραι τρεῖς προσμένουσί μοι καὶ οὐκ ἔχουσι τί φάγωσι·

2<σπλαγχνίζομαι τὸν λαόν, διότι τρεῖς ἡμέρας μένουν κοντά μου καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν.

3καὶ ἐὰν ἀπολύσω αὐτοὺς νήστεις εἰς οἶκον αὐτῶν, ἐκλυθήσονται ἐν τῇ ὁδῷ· τινὲς γὰρ αὐτῶν ἀπὸ μακρόθεν ἥκασι.

3Καὶ ἐὰν τοὺς ἀπολύσω νὰ φύγουν νηστικοὶ διὰ τὰ σπίτια των, θὰ ἐξαντληθοῦν καὶ θὰ ἀποκάμουν εἰς τὸν δρόμον. Διότι μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔχουν ἔλθει ἀπὸ μακρυά>.

4καὶ ἀπεκρίθησαν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Πόθεν τούτους δυνήσεταί τις ὧδε χορτάσαι ἄρτων ἐπ᾿ ἐρημίας;

4Καὶ ἀπήντησαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ του· <ἀπὸ ποῦ ἐδῶ εἰς τὴν ἔρημον θὰ μπορέσῃ νὰ χορτάσῃ κανεὶς μὲ ψωμιὰ αὐτούς;>

5καὶ ἐπηρώτα αὐτούς· Πόσους ἔχετε ἄρτους; οἱ δὲ εἶπον· Ἑπτά.

5Καὶ τοὺς ἠρώτησε· <πόσα ψωμιὰ ἔχετε;> Ἐκεῖνοι δὲ εἶπαν· <ἑπτά>.

6καὶ παρήγγειλε τῷ ὄχλῳ ἀναπεσεῖν ἐπὶ τῆς γῆς· καὶ λαβὼν τοὺς ἑπτὰ ἄρτους εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἵνα παρατιθῶσι· καὶ παρέθηκαν τῷ ὄχλῳ.

6Καὶ παρήγγειλεν εἰς τὰ πλήθη νὰ καθήσουν κάτω. Καὶ ἀφοῦ ἐπῇρε τὰ ἑπτὰ ψωμιά, εὐχαρίστησε τὸν Πατέρα, τὰ ἔκοψε καὶ ἔδιδε εἰς τοὺς μαθητὰς τὰ τεμάχια, διὰ νὰ τὰ παραθέσουν εἰς τὸν λαόν. Καὶ ἐκεῖνοι τὰ παρέθεσαν εἰς τὸ πλῆθος.

7καὶ εἶχον ἰχθύδια ὀλίγα· καὶ αὐτὰ εὐλογήσας εἶπε παρατιθέναι καὶ αὐτὰ.

7Εἴχαν δὲ καὶ κάτι λίγα ψαράκια. Καὶ αὐτά, ἀφοῦ τὰ εὐλόγησεν, εἶπε νὰ τὰ παραθέσουν.

8ἔφαγον δὲ καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν περισσεύματα κλασμάτων ἑπτὰ σπυρίδας.

8Ἔφαγαν δὲ ὅλοι καὶ ἐχόρτασαν καὶ ἐμαζεψαν ἀπὸ τὰ κομμάτια ποὺ ἐπερίσσευσαν ἑπτὰ μεγάλα κοφίνια.

9ἦσαν δὲ ὡς τετρακισχίλιοι· καὶ ἀπέλυσεν αὐτούς.

9Ἐκεῖνοι δέ ποὺ ἔφαγαν ἦσαν τέσσαρες χιλιάδες. Καὶ κατόπιν τοὺς ἔστειλεν ὁ Κύριος εἰς τὰ σπίτια των.

10Καὶ ἐμβὰς εὐθὺς εἰς τὸ πλοῖον μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ ἦλθεν εἰς τὰ μέρη Δαλμανουθά.

10Καὶ ἐμέσως ἐμπῆκε αὐτὸς εἰς τὸ πλοῖον μὲ τοὺς μαθητὰς του καὶ ᾖλθεν εἰς τὰ μέρη Δαλμανουθά.

11Καὶ ἐξῆλθον οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἤρξαντο συζητεῖν αὐτῷ, ζητοῦντες παρ᾿ αὐτοῦ σημεῖον ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ, πειράζοντες αὐτόν.

11Καὶ ξεπρόβαλαν ἐμπρὸς τοῦ οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἤρχισαν νὰ συζητοῦν μὲ δολίαν διάθεσιν καὶ νὰ ζητοῦν ἀπὸ αὐτόν, νὰ ἐπιδείξῃ ἔκτακτον θαῦμα ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ποὺ νὰ εἶναι σημάδι καὶ ἐπιβεβαίωσις τῆς ἀποστολῆς του. Αὐτὸ δὲ ἔλεγαν, ὄχι διότι εἴχαν τὴν διάθεσιν νὰ πιστεύσουν, ἀλλὰ διὰ νὰ τὸν πειράξουν καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ τὸν ἐκθέσουν εἰς τὸν λαόν.

12καὶ ἀναστενάξας τῷ πνεύματι αὐτοῦ λέγει· Τί ἡ γενεὰ αὕτη σημεῖον ἐπιζητεῖ; ἀμὴν λέγω ὑμῖν, εἰ δοθήσεται τῇ γενεᾷ ταύτῃ σημεῖον.

12Καὶ ἀφοῦ ἀνεστέναξε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του εἶπε· <διατὶ ἡ γενεὰ αὐτὴ ζητεῖ ὀπωσδήποτε σημεῖον; Σᾶς διαβεβαώνω ὅτι τέτοιο σημεῖον δὲν θὰ δοθῇ εἰς αὐτὴν τὴν γενεάν>.

13καὶ ἀφεὶς αὐτοὺς εἰς τὸ πλοῖον ἀπῆλθε πάλιν.

13Τοὺς ἄφησε καὶ μὲ τὸ πλοῖον ᾖλθεν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος πάλιν.

14Καὶ ἐπελάθοντο λαβεῖν ἄρτους, καὶ εἰ μὴ ἕνα ἄρτον οὐκ εἶχον μεθ᾿ ἑαυτῶν ἐν τῷ πλοίῳ.

14Καὶ οἱ μαθηταὶ ἐλησμόνησαν νὰ πάρουν ἄρτους. Δὲν εἴχαν δὲ μαζῆ των εἰς τὸ πλοῖον παρὰ ἕνα μόνο ψωμί.

15καὶ διεστέλλετο αὐτοῖς λέγων· Ὁρᾶτε, βλέπετε ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ τῆς ζύμης Ἡρῴδου.

15Παρήγγελλε δὲ εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς καθιστοῦσε προσεκτικοὺς λέγων· <Βλέπετε καλὰ καὶ προσέχετε ἀπὸ τὸ κακὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων καὶ τοῦ Ἡρῴδου>.

16καὶ διελογίζοντο πρὸς ἀλλήλους λέγοντες ὅτι Ἄρτους οὐκ ἔχομεν.

16Καὶ ἐσυλλογίζοντο αὐτοὶ καὶ ἔλεγαν μεταξὺ των <ὁ Διδάσκαλος μᾶς κάνει παρατήρησιν, διότι δὲν ἐφροντίσαμεν νὰ πάρωμεν ψωμιά>.

17καὶ γνοὺς ὁ Ἰησοῦς λέγει αὐτοῖς· Τί διαλογίζεσθε ὅτι ἄρτους οὐκ ἔχετε; οὔπω νοεῖτε οὐδὲ συνίετε; ἔτι πεπωρωμένην ἔχετε τὴν καρδίαν ὑμῶν;

17Ὁ δὲ Ἰησοῦς μὲ τὴν θείαν του γνῶσιν εἶδε καθαρὰ τὰς σκέψεις των καὶ τοὺς εἶπε· <τί συλλογίζεσθε, ὅτι δὲν ἔχετε ψωμιά; Ἀκόμη ὕστερα ἀπὸ τόσα θαύματα δὲν ἐννοεῖτε καὶ δὲν καταλαβαινετε; Ἔχετε ἀκόμη τόσον δυσκίνητον καὶ χονδρὴν τὴν καρδίαν καὶ τὴν διάνοιάν σας;

18ὀφθαλμοὺς ἔχοντες οὐ βλέπετε, καὶ ὦτα ἔχοντες οὐκ ἀκούετε; καὶ οὐ μνημονεύετε;

18Ἐνῶ ἔχετε μάτια δὲν βλέπετε καὶ ἐνῶ ἔχετε αὐτιὰ δὲν ἀκούετε; Καὶ ὅσα ἀκούετε καὶ βλέπετε δὲν τὰ ἐνθυμεῖσθε;

19ὅτε τοὺς πέντε ἄρτους ἔκλασα εἰς τοὺς πεντακισχιλίους, καὶ πόσους κοφίνους κλασμάτων πλήρεις ἤρατε; λέγουσιν αὐτῷ· Δώδεκα.

19Ὅταν ἔκοψα τὰ πέντε ψωμιὰ διὰ τοὺς πεντακισχιλίους, πόσα κοφίνια γεμάτα ἀπὸ κομμάτια ἐπήρατε; Λέγουν εἰς αὐτόν· <δώδεκα>.

20ὅτε δὲ τοὺς ἑπτὰ εἰς τοὺς τετρακισχιλίους, πόσων σπυρίδων πληρώματα κλασμάτων ἤρατε; οἱ δὲ εἶπον· Ἑπτά.

20Ὅταν δὲ τὰ ἑπτὰ ψωμιὰ ἔκοψα καὶ ἐμοίρασα εἰς τὶς τέσσαρες χιλιάδες τῶν ἀνθρώπων, πόσα μεγάλα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια ἐπήρατε;> Ἐκεῖνοι δὲ εἶπον· <ἑπτά>.

21καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Οὔπω συνίετε;

21Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· <ἄκομα δὲν καταλαβαίνετε, ὅτι δὲν σᾶς ὡμίλησα διὰ τὸ ὑλικὸ προζύμι, ἀλλὰ διὰ τὸ κακὸ πνευματικὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων, ποὺ εἶναι ἡ κακία των καὶ ἡ ὑποκρισία των;> (Οἱ μαθηταὶ τότε καὶ οἱ πιστοὶ διὰ μέσου τῶν αἰώνων πρέπει νὰ προφυλάσσωνται ἀπὸ τοὺς ὑποκριτάς).

22Καὶ ἔρχεται εἰς Βηθσαϊδά, καὶ φέρουσιν αὐτῷ τυφλὸν καὶ παρακαλοῦσιν αὐτὸν ἵνα αὐτοῦ ἅψηται.

22Καὶ ἔρχεται εἰς τὴν Βηθσαϊδὰ καὶ φέρουν εἰς αὐτὸν ἕνα τυφλὸν καὶ τὸν παρακαλοῦν νὰ τὸν ἐγγίσῃ, διὰ νὰ τοῦ δώσῃ ἔτσι τὴν θεραπείαν.

23καὶ ἐπιλαβόμενος τῆς χειρὸς τοῦ τυφλοῦ ἐξήγαγεν αὐτὸν ἔξω τῆς κώμης, καὶ πτύσας εἰς τὰ ὄμματα αὐτοῦ, ἐπιθεὶς τὰς χεῖρας αὐτῷ ἐπηρώτα αὐτόν εἴ τι βλέπει.

23Καὶ ἀφοῦ ἐπιασε τὸν τυφλὸν ἀπὸ τὸ χέρι, τὸν ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό, ἔπτυσε εἰς τὰ μάτια του, ἔβαλε ἐπάνω εἰς αὐτὸν τὰ χέρια του καὶ τὸν ἐρωτοῦσε, ἂν βλέπῃ τίποτε.

24καὶ ἀναβλέψας ἔλεγε· Βλέπω τοὺς ἀνθρώπους ὡς δένδρα περιπατοῦντας.

24Καὶ ἐκεῖνος ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια καὶ ἐκύταξε ἔλεγε· <βλέπω τοὺς ἀνθρώπους σὰν δένδρα νὰ περιπατοῦν>. (Ἡ θεραπεία ἐγίνετο προοδευτικῶς ἀνάλογα μὲ τὴν ἀναπτυσομένην πίστιν τοῦ τυφλοῦ).

25εἶτα πάλιν ἐπέθηκε τὰς χεῖρας ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ ἐποίησεν αὐτὸν ἀναβλέψαι, καὶ ἀποκατεστάθη, καὶ ἀνέβλεψε τηλαυγῶς ἅπαντας.

25Καὶ ἔπειτα πάλιν ἔβαλε τὰ χέρια του ὁ Κύριος εἰς τὰ μάτια ἐκείνου καὶ τὸν ἔκαμε νὰ τὰ ἀνοίξῃ καλὰ καὶ νὰ βλέπῃ καθαρά. Καὶ ἀποκατεστάθη ἡ ὅρασίς του καὶ διέκρινε ὅλους καθαρὰ καὶ αὐτοὺς ἀκόμη ποὺ ἦσαν μακρυά.

26καὶ ἀπέστειλεν αὐτὸν εἰς οἶκον αὐτοῦ λέγων· Μηδὲ εἰς τὴν κώμην εἰσέλθῃς μηδὲ εἴπῃς τινὶ ἐν τῇ κώμῃ.

26Καὶ ἔστειλεν αὐτὸν εἰς τὸ σπίτι του, ἀφοῦ τοῦ ἔδωσε τὴν παραγγελίαν· <οὔτε εἰς τὸ χωριὸ νὰ εἰσέλθῃς οὔτε εἰς κανένα μέσα εἰς τὸ χωριὸ νὰ πῇς τίποτε περὶ τοῦ θαύματος>.

27Καὶ ἐξῆλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὰς κώμας Καισαρείας τῆς Φιλίππου· καὶ ἐν τῇ ὁδῷ ἐπηρώτα τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγων αὐτοῖς· Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;

27Καὶ ἀνεχώρησεν ὁ Ἰησοῦς μὲ τοὺς μαθητὰς του ἀπὸ τὴν περιοχὴν ἐκείνην, καὶ ᾖλθε εἰς τὰ χωριὰ τῆς Καισαρείας, τὴν ὁποίαν εἶχε μεγαλώσει καὶ ἐξωραΐσει ὁ Ἡρῴδης Φίλιππος. Εἰς τὸν δρόμον δὲ ἐρωτοῦσε τοὺς μαθητὰς του· <τί λέγουν οἱ ἄνθρωποι περὶ ἐμοῦ· ποῖος, νομίζουν ὅτι εἷμαι;>

28οἱ δὲ ἀπεκρίθησαν· Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν, καὶ ἄλλοι Ἠλίαν, ἄλλοι δὲ ἕνα τῶν προφητῶν.

28Ἐκεῖνοι δὲ ἀπήντησαν,·<ἄλλοι σὲ θεωροῦν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστήν, ἄλλοι Ἠλίαν, καὶ ἄλλοι ἕνα ἀπὸ τοὺς προφήτας>.

29καὶ αὐτὸς λέγει αὐτούς· Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι; ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος λέγει αὐτῷ· Σὺ εἶ ὁ Χριστός.

29Καὶ αὐτὸς τοὺς εἶπε· <σεῖς δὲ ποιὸς λέγετε, ὅτι εἷμαι;> Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος λέγει εἰς αὐτόν· <σὺ εἷσαι ὁ Χριστός, τὸν ὁποῖον προεῖπαν οἱ προφῆται>.

30καὶ ἐπετίμησεν αὐτοῖς ἵνα μηδενὶ λέγωσι περὶ αὐτοῦ.

30Καὶ διέταξε αὐτοὺς μὲ αὐστηρότητα, νὰ μὴ λέγουν εἰς κανένα, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός.

31Καὶ ἤρξατο διδάσκειν αὐτοὺς ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου πολλὰ παθεῖν, καὶ ἀποδοκιμασθῆναι ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων καὶ τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν γραμματέων, καὶ ἀποκτανθῆναι καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀναστῆναι·

31Καὶ ἤρχισε νὰ διδάσκῃ αὐτούς, ὅτι σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων πρέπει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου πολλὰ νὰ πάθῃ, νὰ ἀπορριφθῇ καὶ νὰ περιφρονηθῇ ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς γραμματεῖς, καὶ νὰ φονευθῇ καὶ ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας νὰ ἀναστηθῇ.

32καὶ παρρησίᾳ τὸν λόγον ἐλάλει. καὶ προσλαβόμενος αὐτὸν ὁ Πέτρος ἤρξατο ἐπιτιμᾶν αὐτῷ.

32Καὶ ἀπὸ τότε ἐπανελάμβανε ὁ Κύριος τὰ λόγια αὐτὰ περὶ τοῦ πάθους του καθαρὰ καὶ φανερά. Καὶ ὁ Πέτρος, ἀφοῦ ἐπῇρε αὐτὸν ἰδιαιτέρως, ἤρχισε νὰ τοῦ ἀπευθύνῃ ζωηρὰς διαμαρτυρίας, διὰ νὰ τὸν ἀποτρέψῃ ἀπὸ τὸν θάνατον.

33ὁ δὲ ἐπιστραφεὶς καὶ ἰδὼν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐπετίμησε τῷ Πέτρῳ λέγων· Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων.

33Ὁ δὲ Κύριος, ἀφοῦ ἐγύρισε καὶ εἶδε τοὺς μαθητὰς του, ἐπέπληξε τὸν Πέτρον, λέγων· <ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ, διότι σὺ παρασυρόμενος ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα συναισθήματά σου, δὲν φρονεῖς ἐκεῖνα ποὺ θέλει ὁ Θεός, ἀλλὰ ἐκεῖνα ποὺ ἀρέσουν εἰς τοὺς ἀνθρώπους>.

34Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.

34Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσε τὸν λαὸν μαζῆ μὲ τοὺς μαθητὰς του, εἶπεν εἰς αὐτούς· <ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ ὡς πιστὸς μαθητής μου, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἁμαρτωλὸν ἑαυτὸν του μὲ τὰς ἀδυναμίας, καὶ τὰ πάθη του, ἂς πάρῃ τὴν ἀπόφασιν νὰ ὑποστῇ πρὸς χάριν μου ταλαιπωρίες καὶ αὐτὸν ἀκόμη τὸν σταυρικὸν θάνατον, καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ εἰς τὸν δρόμον, ποὺ ἐγὼ ἐχάραξα.

35ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν.

35Διότι ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ἐπίγειον ζωὴ του, αὐτὸς θὰ χάσῃ τὴν αἰωνίαν καὶ μακαρίαν ζωήν. Ὅποιος ὅμως ἀψηφήσει καὶ θυσιάσει τὴν ζωὴν του πρὸς χάριν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, αὐτὸς θὰ σώσῃ τὴν ζωὴν του εἰς τὴν αἰωνίαν μακαριότητα.

36τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;

36Διότι τί θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ ὁλόκληρον τὸν ὑλικὸν κόσμον καὶ χάσει τὴν ψυχὴν του;

37ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;

37Ἤ, τί θὰ δώσῃ ἄνθρωπος ὡς ἀντάλλαγμα, διὰ νὰ ἐξαγοράσῃ τὴν ψυχὴν του ἀπὸ τὸν Ἅδην, ἀφοῦ οὔτε ὁ κόσμος ὅλος δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀντισταθμίσῃ τὴν ἀξίαν τῆς ψυχῆς;

38ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.

38Διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος διὰ λόγους ἀνθρωπαρεσκείας καὶ δειλίας θὰ ἐντραπῇ καὶ θὰ ἀρνηθῇ ἐμὲ καὶ τοὺς λόγους μου εἰς τὴν γενεὰν αὐτήν, τὴν ἀποστατημένην καὶ ἁμαρτωλήν, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἐντραπῇ αὐτὸν καὶ θὰ τὸν ἀποκηρύξη, ὅταν ὡς κριτὴς τῶν ἀνθρώπων ἔλθῃ ὁλόλαμπρος μὲ τὴν δόξαν τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ συνοδευόμενος ἀπὸ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους>.