Κατὰ Μᾶρκον

1Καὶ εἰσῆλθε πάλιν εἰς τὴν συναγωγήν· καὶ ἦν ἐκεῖ ἄνθρωπος ἐξηραμμένην ἔχων τὴν χεῖρα.

1Καὶ εἰσῆλθεν πάλιν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν συναγωγήν· ἧτο δὲ ἐκεῖ ἔνας ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε ἀκίνητο καὶ ξηρὸ τὸ χέρι του.

2καὶ παρετήρουν αὐτὸν εἰ τοῖς σάββασι θεραπεύσει αὐτόν, ἵνα κατηγορήσωσιν αὐτοῦ.

2Καὶ κατεσκόπευαν αὐτὸν οἱ Φαρισαῖοι μὲ μεγάλην προσοχήν, ἐὰν θὰ τὸν θεραπεύσῃ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, διὰ νὰ ἔχουν ἀφορμὴν νὰ τὸ κατηγορήσουν.

3καὶ λέγει τῷ ἀνθρώπῳ τῷ ἐξηραμμένην ἔχοντι τὴν χεῖρα· Ἔγειρε εἰς τὸ μέσον.

3Λέγει δὲ εἰς τὸν ἄνθρωπον μὲ τὸ ξηρὸ χέρι· <σήκω καὶ στάσου εἰς τὸ μέσον>.

4καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἔξεστιν τοῖς σάββασιν ἀγαθοποιῆσαι ἢ κακοποιῆσαι; ψυχὴν σῶσαι ἢ ἀποκτεῖναι; οἱ δὲ ἐσιώπων.

4Καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· <ἐπιτρέπεται κατὰ τὸ Σάββατον νὰ κάμῃ κανεὶς τὸ καλὸν ἢ νὰ κάμῃ τὸ κακόν; Νὰ σώσῃ τὴν ζωὴν τοῦ πλησίον ποὺ κινδυνεύει ἢ νὰ τὸν ἀφήσῃ ἀβοήθητον καὶ ἔτσι νὰ γίνη ἀφορμὴ τοῦ θανάτου του;> Ἐκεῖνοι δὲ ἐσιωποῦσαν.

5καὶ περιβλεψάμενος αὐτοὺς μετ᾿ ὀργῆς, συλλυπούμενος ἐπὶ τῇ πωρώσει τῆς καρδίας αὐτῶν, λέγει τῷ ἀνθρώπῳ· Ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου. καὶ ἐξέτεινε, καὶ ἀποκατεστάθη ἡ χεὶρ αὐτοῦ ὑγιὴς ὡς ἡ ἄλλη.

5Καὶ ἀφοῦ περιέφερε γύρῳ εἰς αὐτοὺς μὲ ὀργὴν τὸ βλέμμα του, ἐνῶ συγχρόνως τοὺς ἐλυπεῖτο εἰλικρινῶς διὰ τὴν πώρωσιν τῆς καρδιᾶς των, λέγει εἰς τὸν ἄνθρωπον· <ἄπλωσε τὸ χέρι σου>. Καὶ ἀμέσως ἐκεῖνος τὸ ἄπλωσε καὶ ἔγινε πάλιν γερὸ τὸ χέρι του, ὅπως τὸ ἄλλο.

6καὶ ἐξελθόντες οἱ Φαρισαῖοι εὐθέως μετὰ τῶν Ἡρῳδιανῶν συμβούλιον ἐποίουν κατ᾿ αὐτοῦ, ὅπως αὐτὸν ἀπολέσωσι.

6Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν οἱ Φαρισαῖοι ἀπὸ τὴν συναγωγήν, ἔκαμαν ἀμέσως συμβούλιον μαζῆ μὲ ἐκείνους, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τὸ κόμμα τοῦ Ἡρῴδου, καὶ συνεσκέφθησαν, πῶς νὰ ἐξοντώσουν τὸν Ἰησοῦν.

7Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησε μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ πρὸς τὴν θάλασσαν· καὶ πολὺ πλῆθος ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἠκολούθησαν αὐτῷ,

7Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησε μαζῆ μὲ τοὺς μαθητὰς του πρὸς τὴν θάλασσαν. Καὶ πολὺ πλῆθος ἀπὸ τὴν περιοχὴν τῆς Γαλιλαίας τὸν ἠκολούθησεν.

8καὶ ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας καὶ ἀπὸ Ἱεροσολύμων καὶ ἀπὸ τῆς Ἰδουμαίας καὶ πέραν τοῦ Ἰορδάνου καὶ οἱ περὶ Τύρον καὶ Σιδῶνα, πλῆθος πολύ, ἀκούσαντες ὅσα ἐποίει, ἦλθον πρὸς αὐτόν.

8Ἀκόμη δὲ καὶ ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀπὸ τὴν Ἰδουμαίαν καὶ ἀπὸ τὰς περιοχάς, ποὺ ἦσαν πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην, ὅπως ἐπίσης καὶ αὐτοί ποὺ κατοικοῦσαν τὰ περίχωρα τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος, πλῆθος πολύ ποὺ εἴχαν ἀκούσει τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα ἔκανε, ἦλθαν πρὸς αὐτόν.

9καὶ εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἵνα πλοιάριον προσκαρτερῇ αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἵνα μὴ θλίβωσιν αὐτόν·

9Καὶ εἶπε εἰς τοὺς μαθητὰς του νὰ παραμένῃ ἐκεῖ δι᾿ αὐτὸν ἕνα πλοιάριον, ὥστε νὰ μπαίνῃ εἰς αὐτό, ὅταν ἡ συρροὴ τοῦ λαοῦ εἶναι μεγάλη, διὰ νὰ μὴ τὸν πιέζουν καὶ τὸν συνθλίβουν τὰ πλήθη.

10πολλοὺς γὰρ ἐθεράπευσεν, ὥστε ἐπιπίπτειν αὐτῷ ἵνα αὐτοῦ ἅψωνται ὅσοι εἶχον μάστιγας·

10Ἐμαζεύετο δὲ τόσον πλῆθος, διότι πολλοὺς ἐθεράπευσε, ὥστε νὰ πίπτουν ἐπάνω του ὅσοι ἐβασανίζοντο ἀπὸ ἀσθενείας, διὰ νὰ τὸν ἐγγίσουν καὶ πάρουν τὴν θεραπείαν.

11καὶ τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα, ὅταν αὐτὸν ἐθεώρουν, προσέπιπτον αὐτῷ καὶ ἔκραζον λέγοντα ὅτι Σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

11Καὶ τὰ πονηρὰ καὶ ἀκάθαρτα δαιμόνια, ὅταν τὸν ἀντίκρυζαν ἔπιπταν μὲ τρόμον εἰς τὰ πόδια του, ἐφώναζαν δυνατὰ καὶ ἔλεγον ὅτι <σὺ εἷσαι ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ>.

12καὶ πολλὰ ἐπετίμα αὐτοῖς ἵνα μὴ φανερὸν αὐτὸν ποιήσωσι.

12Καὶ τὰ ἐπέπληττε αὐστηρῶς καὶ τὰ διέτασσε νὰ μὴ φανερώσουν ὅτι εἶναι ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶχε καμμίαν ἀνάγκην ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν τῶν πονηρῶν δαιμονίων (τὰ ὁποῖα ἄλωστε ὑπέκρυπταν πάντοτε καὶ κάποιον δόλιον σκοπόν).

13Καὶ ἀναβαίνει εἰς τὸ ὄρος, καὶ προσκαλεῖται οὓς ἤθελεν αὐτός, καὶ ἀπῆλθον πρὸς αὐτόν.

13Καὶ ἀνεβαίνει ἐπάνω εἰς τὸ ὅρος, προσκαλεῖ δὲ ἐκεῖ ἐκείνους τοὺς ὁποίους αὐτὸς ἤθελε καὶ ἦλθαν πρὸς αὐτόν.

14καὶ ἐποίησε δώδεκα, ἵνα ὦσι μετ᾿ αὐτοῦ καὶ ἵνα ἀποστέλλῃ αὐτοὺς κηρύσσειν

14Καὶ ἐξέλεξε δώδεκα, διὰ νὰ εἶναι μαζῆ του καὶ διὰ νὰ τοὺς στέλλῃ νὰ κηρύττουν

15καὶ ἔχειν ἐξουσίαν θεραπεύειν τὰς νόσους καὶ ἐκβάλλειν τὰ δαιμόνια·

15καὶ νὰ ἔχουν ἐξουσίαν, ὥστε νὰ θεραπεύουν τὰς ἀσθενείας καὶ νὰ ἐκδιώκουν τὰ δαιμόνια.

16καὶ ἐπέθηκεν ὄνομα τῷ Σίμωνι Πέτρον,

16Καὶ ἔβαλε νέον ὄνομα εἰς τὸν Σίμωνα, τὸ ὄνομα Πέτρος.

17καὶ Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰακώβου· καὶ ἐπέθηκεν αὐτοῖς ὀνόματα Βοανεργές, ὅ ἐστιν υἱοὶ βροντῆς·

17Καὶ ἐξέλεξε τὸν Ἰάκωβον τὸν υἱὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰακώβου· καὶ ἔβαλε εἰς αὐτοὺς νέα ὀνόματα Βοαναργές, ποὺ σημαίνει υἱοὶ βροντῆς (καὶ τοῦτο διὰ τὸν ὁρμητικὸν χαρακτῆρα των, ποὺ παρουσίαζαν ἐνίοτε).

18καὶ Ἀνδρέαν καὶ Φίλιππον καὶ Βαρθολομαῖον καὶ Ματθαῖον καὶ Θωμᾶν καὶ Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ἁλφαίου καὶ Θαδδαῖον καὶ Σίμωνα τὸν Κανανίτην

18Ἐξέλεξε ἀκόμη καὶ τὸν Ἀνδρέαν καὶ τὸν Φίλιππον καὶ τὸν Βαρθολομαῖον καὶ τὸν Ματθαῖον καὶ τὸν Θωμᾶν, καὶ τὸν Ἰάκωβον, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου, καὶ τὸν Κανανίτην, δηλαδὴ τὸν Ζηλωτήν.

19καὶ Ἰούδαν Ἰσκαριώτην, ὃς καὶ παρέδωκεν αὐτόν.

19Καὶ τὸν Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν παρέδωκε ἀργότερα εἰς τοὺς ἐχθροὺς του.

20Καὶ ἔρχονται εἰς οἶκον· καὶ συνέρχεται πάλιν ὄχλος, ὥστε μὴ δύνασθαι αὐτοὺς μηδὲ ἄρτον φαγεῖν.

20Καὶ ἔρχονται εἰς κάποιο σπίτι τῆς Καπερναούμ. Καὶ συγκεντρώνεται πάλιν ἐκεῖ λαὸς πολύς, ὥστε νὰ μὴ μποροῦν καὶ νὰ μὴ εὐρίσκουν εὐκαιρίαν οὔτε ψωμὶ νὰ φάγουν.

21καὶ ἀκούσαντες οἱ παρ᾿ αὐτοῦ ἐξῆλθον κρατῆσαι αὐτόν· ἔλεγον γὰρ ὅτι ἐξέστη.

21Ὅταν δὲ ἤκουσαν αὐτὰς τὰς ὑπερβολὰς εἰς τὸ ἔργον οἱ ἰδικοὶ του, δηλαδὴ οἱ θεωρούμενοι ὡς ἀδελφοὶ του (οἱ ὁποῖοι καὶ δὲν εἴχαν πιστεύσει εἰς αὐτόν), ἐξῆλθαν διὰ νὰ τὸν πιάσουν καὶ τὸν περιορίσουν εἰς τὸ σπίτι, διότι ἐνόμιζαν ὅτι ἡ τόση ὑπερβολικὴ προσήλωσις καὶ ἀπασχόλησις εἰς τὸ ἔργον του εἶναι ἀποτέλεσμα ψυχικῆς διεγέρσεως, καὶ ἔλεγαν ὅτι ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸν εὐατὸν του.

22καὶ οἱ γραμματεῖς οἱ ἀπὸ Ἱεροσολύμων καταβάντες ἔλεγον ὅτι Βεελζεβοὺλ ἔχει, καὶ ὅτι ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια.

22Καὶ οἱ γραμματεῖς, ποὺ εἴχαν ἔλθει ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔλεγαν ὅτι ἔχει μέσα του τὸν βελζεβοὺλ καὶ ὅτι διώχνει τὰ δαιμόνια μὲ τὴν συνεργασίαν τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων.

23καὶ προσκαλεσάμενος αὐτοὺς ἐν παραβολαῖς ἔλεγεν αὐτοῖς· Πῶς δύναται σατανᾶς σατανᾶν ἐκβάλλειν;

23Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσεν αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, τοὺς ἔλεγε μὲ παραβολάς· <πῶς εἶναι δυνατὸν ἔνας σατανᾶς νὰ διώχνη ἄλλον σατανᾶν;

24καὶ ἐὰν βασιλεία ἐφ᾿ ἑαυτὴν μερισθῇ, οὐ δύναται σταθῆναι ἡ βασιλεία ἐκείνη·

24Ἐὰν ἕνα βασίλειον χωρισθῇ εἰς ἐχθρικὰς παρατάξεις ἀλληλοπολεμουμένας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σταθῇ καὶ νὰ ζήσῃ αὐτὸ τὸ βασίλειον.

25καὶ ἐὰν οἰκία ἐφ᾿ ἑαυτὴν μερισθῇ, οὐ δύναται σταθῆναι ἡ οἰκία ἐκείνη.

25Καὶ ἐὰν εἰς μίαν οἰκογένειαν διαιρεθοῦν τὰ μέλη μεταξὺ των καὶ πολεμοῦν τὸ ἕνα τὸ ἄλλο, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σταθῇ καὶ νὰ ζήσῃ ἡ οἰκογένεια ἐκείνη.

26καὶ εἰ ὁ σατανᾶς ἀνέστη ἐφ᾿ ἑαυτὸν καὶ μεμέρισται, οὐ δύναται σταθῆναι, ἀλλὰ τέλος ἔχει.

26Καὶ ἐὰν ὁ σατανᾶς ἐπανεστάτησε ἐναντίον τοῦ εὐατοὺ του, δηλαδὴ ἐναντίον τῶν ὀργάνων του καὶ τῆς ἐξουσίας του καὶ ἔχει χωρισθῇ εἰς κόμματα, ποὺ ἀλληλοπολεμοῦνται, δὲν ἠμπορεῖ νὰ σταθῇ, ἀλλὰ παίρνει τέλος τὸ κράτος του.

27οὐδεὶς δύναται τὰ σκεύη τοῦ ἰσχυροῦ εἰσελθὼν εἰς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ διαρπάσαι, ἐὰν μὴ πρῶτον τὸν ἰσχυρὸν δήσῃ, καὶ τότε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ διαρπάσει.

27Κανείς, ἐὰν εἰσέλθῃ εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἰσχυροῦ οἰκοδεσπότου, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἁρπάξῃ τὰ ἔπιπλα καὶ τὰ σκεύη, ἐὰν πρῶτον δὲν δέσῃ αὐτὸν τὸν ἰσχυρὸν καὶ τότε θὰ διαρπάσῃ τὸ σπίτι του. (Καὶ ἐγὼ δὲν θὰ ἠμποροῦσα νὰ ἐλευθερώσω ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ σατανᾶ τοὺς δαιμονιζομένους, ἐὰν πρῶτον δὲν ἐνικοῦσα καὶ δὲν ἔδενα τὸν σατανᾶν).

28Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι πάντα ἀφεθήσεται τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων τὰ ἁμαρτήματα καὶ αἱ βλασφημίαι ὅσας ἐὰν βλασφημήσωσιν·

28Ἀληθινὰ σᾶς λέγω ὅτι θὰ συγχωρηθοῦν εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων ὅλα τὰ ἁμαρτήματα καὶ ὅλαι αἱ βλασφημίαι, ὅσας τυχὸν ἤθελον ἐκστομίσει.

29ὃς δ᾿ ἂν βλασφημήσῃ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὐκ ἔχει ἄφεσιν εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλ᾿ ἔνοχός ἐστιν αἰωνίου κρίσεως·

29Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἀπὸ κακότητα ψυχῆς θὰ βλασφημήσῃ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα (δηλαδὴ θὰ ἀποδώσῃ τὰς φανερὰς καὶ λυτρωτικὰς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸν διάβολον) αὐτὸς δὲν ἔχει ἄφεσιν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ἀλλὰ εἶναι ἔνοχος αἰωνίας καταδίκης>.

30ὅτι ἔλεγον, Πνεῦμα ἀκάθαρτον ἔχει.

30Εἶπε δὲ αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, διότι ἐκεῖνοι τὸν συκοφαντοῦσαν ὅτι ἔχει ἀκάθαρτον πνεῦμα.

31ἔρχονται οὖν ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, καὶ ἔξω ἑστῶτες ἀπέστειλαν πρὸς αὐτὸν φωνοῦντες αὐτόν.

31Ἔρχονται τότε ἡ μητέρα του καὶ αὐτοί ποὺ ἐνομίζοντο ἀδελφοὶ του καὶ ἀφοῦ ἐστάθησαν ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι, ἔστειλαν πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν ἐφώναξαν νὰ βγῇ.

32καὶ ἐκάθητο περὶ αὐτὸν ὄχλος· εἶπον δὲ αὐτῷ· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἔξω ζητοῦσί σε.

32Ἐκάθητο δὲ γύρῳ του πολὺς λαός· εἶπον δὲ εἰς αὐτόν· <ἰδοὺ ἡ μητέρα σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου σὲ ζητοῦν ἔξω>.

33καὶ ἀπεκρίθη αὐτοῖς λέγων· Τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου ἢ οἱ ἀδελφοί μου;

33Καὶ ἀπάντησε εἰς αὐτοὺς λέγων· <ποιὰ εἶναι ἡ μητέρα μου ἢ ποῖοι εἶναι οἱ ἀδελφοί μου;>

34καὶ περιβλεψάμενος κύκλῳ τοὺς περὶ αὐτὸν καθημένους λέγει· Ἴδε ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου·

34Καὶ ἀφοῦ περιέφερε ὁλόγυρα τὰ μάτια του εἰς ἐκείνους ποὺ ἐκάθηντο γύρῳ του, εἶπε· <ἰδοὺ ἡ μητέρα μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου.

35ὃς γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, οὗτος ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μήτηρ ἐστί.

35Διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἐφαρμόσῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς εἶναι ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μητέρα μου>.