Κατὰ Μᾶρκον

1Καὶ εἰσῆλθε πάλιν εἰς Καπερναοὺμ δι᾿ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι.

1Ὕστερα δὲ ἀπὸ ὀλίγας ἡμέρας, εἰσῆλθε πάλιν ὁ Κύριος εἰς τὴν Καπερναοὺμ καὶ διεδόθη ὅτι εὑρίσκεται εἰς κάποιο σπίτι.

2καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοὶ, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον.

2Καὶ ἀμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ὥστε ἐγέμισεν ἡ οἰκία καὶ δὲν ὑπῆρχε πλέον τόπος νὰ τοὺς χωρέσῃ οὔτε καντὰ εἰς τὴν θύραν. Καὶ ἐδίδασκε εἰς αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

3καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων.

3Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν φέροντες ἕνα παραλυτικόν, τὸν ὁποῖον ἐσήκωναν τέσσαρες ἐπάνω εἰς κρεββάτι.

4καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον ἐφ᾿ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο.

4Ἐπειδὴ δὲ ἕνεκα τοῦ πολλοῦ πλήθους δὲν ἧτο δυνατὸν νὰ πλησιάσουν τὸν Κύριον, ἀφῄρεσαν ἀπὸ τὴν στέγην τὸ μέρος ἐκεῖνο, κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἧτο ὁ Κύριος, ἤνοιξαν τρύπαν καὶ κατέβασαν σιγὰ τὸ κρεββάτι, ὅπου ἧτο κατάκοιτος ὁ παραλυτικός.

5ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου.

5Ὅταν ὁ Ἰησοῦς εἶδε τὴν πίστιν ποὺ εἴχαν, τόσον ὁ παραλυτικὸς ὅσον καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὸν ἔφεραν, λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν· <τέκνον, σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι, αἱ ὁποῖαι εἶναι καὶ αἰτία τῆς σωματικῆς σου ἀσθενείας>.

6ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν·

6Ἦσαν δὲ καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς, ποὺ ἐκάθηντο ἐκεῖ καὶ ἐσυλλογίζοντο μέσα των:

7Τί οὗτος οὕτως λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός;

7Διατὶ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἐκστομίζει τέτοιες βλασφημίες; Ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες, εἰ μὴ μόνον ἔνας, δηλαδὴ ὁ Θεός;

8καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς εἶπεν αὐτοῖς· Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;

8Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἀντελήφθη καθαρώτατα, μὲ τὴν θεία δύναμιν τοῦ πνεύματός του, ὅτι ἔτσι αὐτοὶ ἐσκέπτοντο μέσα των καὶ τοὺς εἶπε· <διατὶ συλλογίζεσθε τέτοια εἰς τὰς καρδίας σας;

9τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει;

9Τί εἶναι εὐκολώτερον, νὰ εἴπω εἰς τὸν παραλυτικόν, συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου ἢ νὰ εἴπω, σήκω ἐπάνω ὑγιής, πάρε τὸ κρεββάτι εἰς τὸν ὦμον σου καὶ περιπάτει; Σεῖς θεωρεῖτε δυσκολώτερον τὸ δεύτερον.

10ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας - λέγει τῷ παραλυτικῷ·

10Διὰ νὰ μάθετε δέ, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας ἐδῶ εἰς τὴν γῆν-λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν:

11Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου.

11Σὲ σένα ποὺ πιστεύεις λέγω, σήκω ἐπάνω ὑγιής, πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου>.

12καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι Οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

12Καὶ ἀμέσως ἐσηκώθη, ἐπῇρε τὸ κρεββάτι εἰς τὸν ὦμον καὶ ἐβγῆκε ἐνώπιον ὅλων, ὥστε ὅλοι νὰ καταπλαγοῦν καὶ νὰ δοξάζουν τὸν Θεὸν λέγοντες ὅτι <ποτὲ δὲν εἴδαμε τέτοια γεγονότα, νὰ συγχωροῦνται μὲ ἕνα λόγον ἁμαρτίαι καὶ εἰς πιστοποίησιν τῆς συγχωρήσεως νὰ θεραπεύεται θαυματουργικῶς ἡ παράλυσις>.

13Καὶ ἐξῆλθε πάλιν παρὰ τὴν θάλασσαν· καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἤρχετο πρὸς αὐτόν, καὶ ἐδίδασκεν αὐτούς.

13Καὶ ἐβγῆκεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνο πάλιν εἰς τὴν παραλίαν. Καὶ ὅλο τὸ πλῆθος ἤρχετο πρὸς αὐτὸν καὶ τοὺς ἐδίδασκε. (Τὰ θαύματα ἐγίνοντο εἰς θεραπείαν τῶν ἀσθενῶν ποὺ εἴχαν πίστιν, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ ἐμπνεύσουν πίστιν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους).

14καὶ παράγων εἶδε Λευῒν τὸν τοῦ Ἁλφαίου, καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ.

14Καθὼς δὲ ἐπερνοῦσε εἶδε τὸν Λευΐν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου, νὰ κάθεται εἰς τὸ μέρος ὅπου εἰσεπράττοντο οἱ φόροι καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· <ἀκολούθησέ με ὡς μαθητής μου>. Καὶ ἐκεῖνος ἐσηκώθηκε πράγματι καὶ τὸν ἠκολούθησε.

15Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κατακεῖσθαι αὐτὸν ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ, καὶ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ἦσαν γὰρ πολλοί, καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ.

15Καὶ συνέβη, ὅταν ἐκάθητο εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ εἰς τὸ σπίτι τοῦ Λευΐ, πολλοὶ τελῶναι καὶ ἄλλοι ἁμαρτωλοὶ (ὅπως περιφρονητικῶς τοὺς ἔλεγαν οἱ Φαρισαῖοι) ἐκάθηντο μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς μαθητὰς του. Διότι πολλοὶ ἦσαν ἐκεῖνοι, ποὺ εἴχαν πληροφορηθῆ τὴν πρόσκλησιν τοῦ Λευΐ καὶ ἠκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν εἰς τὸ σπίτι.

16καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαίοι ἰδόντες αὐτὸν ἐσθίοντα μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἔλεγον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Τί ὅτι μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει καὶ πίνει;

16Οἱ δὲ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ὅταν εἶδαν αὐτὸν νὰ τρώγῃ μαζῆ μὲ τοὺς τελώνας καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς, ἔλεγαν εἰς τοὺς μαθητὰς του· <πῶς ἐξηγεῖται, ὅτι ὁ διδάσκαλός σας τρώγει καὶ πίνει μαζῆ μὲ τελώνας καὶ ἁμαρτωλούς;>

17καὶ ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς λέγει αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾿ οἱ κακῶς ἔχοντες· οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν.

17Καὶ ὅταν ἤκουσεν ὁ Ἰησοῦς αὐτοὺς τοὺς λόγους εἶπε· <δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ ἰατρὸν οἱ ὑγιεῖς, ἀλλὰ οἱ ἀσθενεῖς· δὲν ἦλθα εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ καλέσω ἐκείνους ποὺ φαντάζονται ὅτι εἶναι δίκαιοι, ἀλλὰ ἦλθα νὰ καλέσω εἰς μετάνοιαν τοὺς ἁμαρτωλούς>.

18Καὶ ἦσαν οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου καὶ οἱ τῶν Φαρισαῖων νηστεύοντες. καὶ ἔρχονται καὶ λέγουσιν αὐτῷ· Διατί οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου καὶ οἱ τῶν Φαρισαίων νηστεύουσιν, οἱ δὲ σοὶ μαθηταὶ οὐ νηστεύουσι;

18Οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου, ὅπως καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων, ἐτηροῦσαν καὶ ὅσας ἄκομα νηστείας εἶχε καθιερώσει ἡ παράδοσις τῶν πρεσβυτέρων. Ἔρχονται λοιπὸν μερικοὶ καὶ λέγουν εἰς αὐτόν· <διατὶ οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων νηστεύουν, οἱ δὲ ἰδικοί σου μαθηταὶ δὲν νηστεύουν;>

19καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Μὴ δύνανται οἱ υἱοὶ τοῦ νυμφῶνος, ἐν ᾧ ὁ νυμφίος μετ᾿ αὐτῶν ἐστι, νηστεύειν; ὅσον χρόνον μεθ᾿ ἑαυτῶν ἔχουσι τὸν νυμφίον, οὐ δύνανται νηστεύειν.

19Καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· <μήπως εἶναι δυνατὸν οἱ καλεσμένοι εἰς τὸν γάμον φίλοι τοῦ γαμβροῦ νὰ νηστεύουν, καθ᾿ ὃν χρόνον ὁ γαμβρὸς εὑρίσκεται μαζῆ των; Ὅσον καιρὸν ἔχουν μαζῆ των τὸν γαμβρὸν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νηστεύουν, (διότι ἡ νηστεία εἶναι καὶ δεῖγμα πένθους καὶ ὄχι χαρᾶς).

20ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι ὅταν ἀπαρθῇ ἀπ᾿ αὐτῶν ὁ νυμφίος, καὶ τότε νηστεύσουσιν ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις.

20Θὰ ἔλθουν δὲ ἡμέραι, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ πάρουν βιαίως ἀνάμεσα ἀπὸ αὐτοὺς τὸν νυμφίον, δηλαδὴ ἐμὲ τὸν Διδάσκαλόν των, καὶ τότε θὰ πενθήσουν καὶ θὰ νηστεύσουν.

21οὐδεὶς ἐπίβλημα ῥάκους ἀγνάφου ἐπιρράπτει ἐπὶ ἱματίῳ παλαιῷ· εἰ δὲ μήγε, αἴρει τὸ πλήρωμα αὐτοῦ, τὸ καινὸν τοῦ παλαιοῦ, καὶ χεῖρον σχίσμα γίνεται.

21Κανεὶς δὲν ράπτει ἐπάνω εἰς ἕνα παλαιὸ ἔνδυμα τεμάχιον ἀπὸ καινούργιο ὕφασμα· ἐὰν ὅμως καὶ τὸ ράψῃ, τότε τὸ καινούργιο μπάλωμα, ποὺ ἐρράφτηκε στὸ παλαιὸ ἔνδυμα, μαζεύει καὶ κάνει τὸ σχίσιμο τοῦ παλαιοῦ πολὺ μεγαλύτερο. (Ἡ νέα δηλαδὴ διδασκαλία μου δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπαχθῇ εἰς τοὺς παλαιοὺς ἐξωτερικοὺς τύπους. ῍Αν κάτι τέτοιο γίνῃ, καὶ οἱ τύποι θὰ φθαροῦν καὶ οἱ διδασκαλία μου θὰ νοθευθῇ).

22καὶ οὐδεὶς βάλλει οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς· εἰ δὲ μή, ῥήσσει ὁ οἶνος ὁ νέος τοὺς ἀσκούς, καὶ ὁ οἶνος ἐκχεῖται καὶ οἱ ἀσκοί ἀπολοῦνται· ἀλλὰ οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς καινούς βλετέον.

22Καὶ κανεὶς δὲν βάζει μοῦστον σὲ παλαιὰ ἀσκιά. Ἐὰν δὲ τυχὸν καὶ κάμῃ κάτι τέτοιο, ὁ μοῦστος σπάζει τὰ ἀσκιά, ἔτσι δὲ καὶ τὸ κρασὶ χύνεται καὶ τὰ ἀσκιὰ καταστρέφονται. Ἀλλὰ πρέπει νὰ βάζῃ κανεὶς μοῦστον εἰς καινούργια, γέρα ἀσκιά. (Οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ ὀπαδοὶ των εἶναι παλαιὰ ἀσκιά, ποὺ δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀνθέξουν εἰς τὴν νέαν διδασκαλίαν μου. Αὐτὴν θὰ τὴν παραλάβουν οἱ μαθηταί μου, νέοι καὶ ὑγιεῖς κατὰ τὴν ψυχὴν καὶ τὴν καρδίαν).

23Καὶ ἐγένετο παραπορεύεσθαι αὐτὸν ἐν τοῖς σάββασι διὰ τῶν σπορίμων, καὶ ἤρξαντο οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ὁδὸν ποιεῖν τίλλοντες τοὺς στάχυας.

23Κάποτε, εἰς ἡμέραν Σαββάτου, ὠδοιποροῦσε ὁ Κύριος ἀνάμεσα εἰς σπαρμένα χωράφια καὶ οἱ μαθηταὶ του, καθὼς ἤρχισαν μαζῆ του νὰ βαδίζουν, ἐμαδοῦσαν τὰ στάχυα καὶ ἔτρωγαν τοὺς κόκκους.

24καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἔλεγον αὐτῷ· Ἴδε τί ποιοῦσιν ἐν τοῖς σάββασιν ὃ οὐκ ἔξεστι.

24Καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἔλεγαν εἰς αὐτόν· <κύτταξε, τί κάνουν οἱ μαθηταί σου εἰς ἡμέραν Σαββάτου! Δηλαδὴ κάνουν ἐργασίαν, μὲ τὴν ὁποίαν βεβηλώνεται ἡ σαββατικὴ ἀργία>.

25καὶ αὐτὸς ἔλεγεν αὐτοῖς· Οὐδέποτε ἀνέγνωτε τί ἐποίησε Δαυῒδ ὅτε χρείαν ἔσχε καὶ ἐπείνασεν αὐτὸς καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ;

25Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς τοὺς εἶπε· <δὲν ἐδιαβάσατε ποτὲ τί ἔκαμε ὁ Δαυΐδ, ὅταν εὑρέθη εἰς ἀνάγκην, δηλαδὴ ὅταν ἐπείνασε αὐτὸς καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν μαζῆ του;

26πῶς εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ ἐπὶ Ἀβιάθαρ ἀρχιερέως καὶ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως ἔφαγεν, οὓς οὐκ ἔξεστι φαγεῖν εἰ μὴ τοῖς ἱερεῦσι, καὶ ἔδωκε καὶ τοῖς σὺν αὐτῷ οὖσι;

26Πῶς δηλαδὴ εἰσῆλθε εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἀρχιερεὺς ἧτο ὁ Ἀβιάθαρ, καὶ ἔφαγε τοὺς ἄρτους ποὺ ἦσαν βαλμένοι ὡς προσφορὰ πρὸς τὸν Θεὸν εἰς τὴν τράπεζαν τῆς προθέσεως; Καὶ τοῦτο, ἐνῶ εἶναι γνωστόν, ὅτι κανεὶς ἐκτὸς τῶν ἱερέων δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φάγῃ αὐτούς; Ὁ δὲ Δαυῒδ καὶ ἔφαγε καὶ ἔδωκε ἀπὸ τοὺς ἄρτους αὐτοὺς καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ ἦταν μαζῆ του. Καὶ ὅμως ὁ Θεὸς δὲν ἀπεδοκίμασε τὴν πρᾶξιν του>.

27καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Τὸ σάββατον διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐγένετο, οὐχ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ σάββατον·

27Ἐν συνεχείᾳ δὲ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· <τὸ Σάββατον ἔχει καθιερωθῇ, διὰ νὰ ἐξυπηρετῇ καὶ καθοδηγῇ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν πνευματικὴν του ζωὴν καὶ δὲν ἔγινε ὁ ἄνθρωπος, διὰ νὰ εἶναι δοῦλος εἰς ἕνα ξηρὸν καὶ τυπικὸν Σάββατον.

28ὥστε κύριός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ σαββάτου.

28Ὥστε ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ᾖλθε διὰ νὰ χειραγωγήσῃ τὸν ἄνθρωπον εἰς ἀνωτέραν πνευματικὴν ζωήν, εἶναι κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου καὶ ἔχει ἐξουσίαν νὰ τροποποιήσῃ αὐτὸ ἐπὶ τὸ πνευματικώτερον>.