Κατὰ Λουκᾶν

1Παρῆσαν δέ τινες ἐν αὐτῷ τῷ καιρῷ ἀπαγγέλλοντες αὐτῷ περὶ τῶν Γαλιλαίων, ὧν τὸ αἷμα Πιλᾶτος ἔμιξε μετὰ τῶν θυσιῶν αὐτῶν.

1Κατὰ τὴν ὥραν δέ ποὺ ὠμιλοῦσε ὁ Κύριος, παρουσιάσθησαν μερικοὶ καὶ τοῦ ἀνήγγειλαν διὰ τοὺς Γαλιλαίους, τῶν ὁποίων τὸ αἷμα ὁ Πιλᾶτος, ὅταν μὲ τοὺς στρατιώτας του τοὺς ἔσφαξε μέσα εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ, τὸ ἀνέμιξε μὲ τὰς θυσίας, ποὺ ἐκεῖνοι προσέφεραν τὴν ὥραν αὐτήν.

2καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς, Δοκεῖτε ὅτι οἱ Γαλιλαῖοι οὗτοι ἁμαρτωλοὶ παρὰ πάντας τοὺς Γαλιλαίους ἐγένοντο, ὅτι τοιαῦτα πεπόνθασιν;

2Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· <ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἔπαθαν αὐτά, βγάζετε σεῖς τὸ συμπέρασμα ὅτι οἱ Γαλιλαῖοι αὐτοὶ ὑπῆρξαν ἁμαρτωλοὶ περισσότερον ἀπὸ ὅλους τοὺς Γαλιλαίους;

3οὐχί, λέγω ὑμῖν, ἀλλ᾿ ἐὰν μὴ μετανοῆτε, πάντες ὡσαύτως ἀπολεῖσθε.

3Ὄχι σᾶς λέγω· διότι καὶ οἱ ἄλλοι Γαλιλαῖοι εἶναι ἐπίσης ἁμαρτωλοί. Ἐὰν δὲ δὲν μετανοήσετε καὶ σεῖς ὅλοι, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπον θὰ χαθῆτε.(Τὰ ρωμαϊκὰ στρατεύματα εἶναι ἕτοιμα νὰ ὀρμήσουν καὶ νὰ σᾶς κατασφάξουν).

4ἢ ἐκεῖνοι οἱ δέκα καὶ ὀκτὼ, ἐφ᾿ οὓς ἔπεσεν ὁ πύργος ἐν τῷ Σιλωὰμ καὶ ἀπέκτεινεν αὐτούς, δοκεῖτε ὅτι οὗτοι ὀφειλέται ἐγένοντο παρὰ πάντας τοὺς ἀνθρώπους τοὺς κατοικοῦντας ἐν Ἱερουσαλήμ;

4῍Η νομίζετε ὅτι οἱ δέκα ὀκτώ, ἐπάνω εἰς τοὺς ὁποίους ἔπεσε ὁ πύργος τοῦ Σιλωὰμ καὶ τοὺς ἐθανάτωσεν, αὐτοὶ ὑπῆρξαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἁμαρτωλοὶ καὶ χρεῶσται περισσότερον ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ κατοικοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ;

5οὐχί, λέγω ὑμῖν, ἀλλ᾿ ἐὰν μὴ μετανοήσητε, πάντες ὁμοίως ἀπολεῖσθε.

5Ὄχι σας λέγω· ἀλλ᾿ ἔπαθαν ἐκεῖνοι, διὰ νὰ συνέλθετε σεῖς. Ἐὰν ὅμως δὲν μετανοήσετε, ὅλοι κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον θὰ χαθῆτε, διότι θὰ ταφῆτε κάτω ἀπὸ τὰ ἐρείπια τῶν πόλεών σας>.

6Ἔλεγεν δὲ ταύτην τὴν παραβολήν· Συκῆν εἶχέν τις ἐν τῷ ἀμπελῶνι αὐτοῦ πεφυτευμένην, καὶ ἦλθε ζητῶν καρπὸν ἐν αὐτῇ, καὶ οὐχ εὗρεν.

6Ἔλεγε δὲ αὐτὴν τὴν παραβολήν· <κάποιος εἶχε μιὰ συκιά, φυτευμένη εἰς τὸ ἀμπέλι του καὶ ᾖλθε ζητῶν καρπὸν εἰς αὐτὴν καὶ δὲν εὑρῆκε.

7εἶπε δὲ πρὸς τὸν ἀμπελουργόν, ἰδοὺ τρία ἔτη ἔρχομαι ζητῶν καρπὸν ἐν τῇ συκῇ ταύτῃ, καὶ οὐχ εὑρίσκω· ἔκκοψον αὐτήν· ἱνατί καὶ τὴν γῆν καταργεῖ;

7Εἶπε δὲ εἰς τὸν ἀμπελουργόν: Ἰδού, τρία χρόνια ἔρχομαι καὶ ζητῶ καρπὸν εἰς τὴν συκιὰν αὐτὴν καὶ δὲν εὑρίσκω. Κόψε την καὶ ξερρίζωσέ την. Διατὶ νὰ ἀχρηστεύη τὴν γῆν;

8ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῷ, κύριε, ἄφες αὐτὴν καὶ τοῦτο τὸ ἔτος, ἕως ὅτου σκάψω περὶ αὐτὴν καὶ βάλω κόπρια.

8Ἐκεῖνος ὅμως ἀπεκρίθη καὶ εἶπε: Κύριε, ἄφησέ την καὶ τοῦτο τὸ ἔτος, ἕως ὅτου σκάψω γύρῳ ἀπὸ αὐτὴν καὶ ρίψω λίπασμα.

9κἂν μὲν ποιήσῃ καρπὸν· εἰ δὲ μήγε, εἰς τὸ μέλλον ἐκκόψεις αὐτήν.

9Καὶ ἐὰν μὲν κάμῃ καρπόν, τὴν ἀφίνομεν, ἐὰν ὅμως δὲν κάμῃ, τότε θὰ τὴν κόψῃς εἰς τὸ μέλλον>. (Ὁ Θεὸς δεχόμενος παράκλησιν τοῦ Υἱοῦ του παριμένει τὴν μετάνοιαν τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ τὰ καλὰ του ἔργα ὡς πνευματικὴν καρποφορίαν. Ἐὰν ὅμως ὁ ἁμαρτωλὸς μείνῃ σκληρυμμένος καὶ ἀμετανόητος, τότε ὁ Θεὸς θὰ τὸν τιμωρήσῃ. Αὐτὸ συνέβη μὲ τοὺς ἀμετανοήτους Ἑβραίους, τοὺς ὁποίους ἐσυμβόλιζε ἡ ἄκαρπος συκῆ).

10Ἦν δὲ διδάσκων ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν ἐν τοῖς σάββασι.

10Κάποιο Σάββατο ἐδίδασκε εἰς μίαν ἀπὸ τὰς συναγωγάς.

11καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἦν πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ ἦν συγκύπτουσα καὶ μὴ δυναμένη ἀνακύψαι εἰς τὸ παντελές.

11Καὶ ἰδοὺ εἶχε ἔλθει ἐκεῖ μία γυναῖκα, ἡ ὁποία ἕνεκα μοχθηρᾶς ἐπιδράσεως πονηροῦ πνεύματος, ἧτο ἀσθενὴς δέκα ὀκτὼ χρόνια, σκυμμένη συνεχῶς, χωρὶς καθόλου νὰ ἠμπορῇ νὰ σηκώσῃ ὄρθιον τὸ σῶμα καὶ τὴν κεφαλὴν της.

12ἰδὼν δὲ αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς προσεφώνησε καὶ εἶπεν αὐτῇ, Γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου·

12Ὅταν τὴν εἶδε ὁ Ἰησοῦς, της ἐφώναξε καὶ τῆς εἶπε· <γυναῖκα, ἐλευθερώνεσαι ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν σου>.

13καὶ ἐπέθηκεν αὐτῇ τὰς χεῖρας· καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν.

13Καὶ ἔβαλεν ἐπάνω της τὰς χεῖρας του. Καὶ ἀμέσως ἐστάθηκε ὄρθια αὐτή, ἀπέκτησε δηλαδὴ τὴν ὑγείαν της καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν.

14ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ, Ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου.

14Ὁ δὲ ἀρχισυνάγωγος ἀγανακτῶν, διότι ὁ Ἰησοῦς εἰς ἡμέραν Σαββάτου ἐθεράπευσε, ἔλαβε τὸν λόγον καὶ εἶπε εἰς τὸν λαόν· <ἓξ ἡμέραι εἶναι ἐκεῖναι, κατὰ τὰς ὁποίας πρέπει νὰ ἐργαζώμεθα· εἰς αὐτὰς δὲ τὰς ἐργασίμους ἡμέρας νὰ ἔρχεσθε καὶ νὰ θεραπεύεσθε καὶ ὄχι κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου>.

15ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν, Ὑποκριτά· ἕκαστος ὑμῶν τῷ σαββάτῳ οὐ λύει τὸν βοῦν αὐτοῦ ἢ τὸν ὄνον ἀπὸ τῆς φάτνης καὶ ἀπαγαγὼν ποτίζει;

15Ἀπεκρίθη τότε εἰς αὐτοὺς ὁ Κύριος καὶ εἶπε· ὑποκριτά, καθένας ἀπὸ σᾶς κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου δὲν λύει τὸ βώδι του ἡ τὸν ὄνον ἀπὸ τὴν φάτνην του καὶ πηγαίνει νὰ τὸ ποτίση; Αὐτὸ δὲν τὸ θεωρεῖτε παράβασιν τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου, καὶ πολὺ ὀρθῶς.

16ταύτην δὲ, θυγατέρα Ἀβραὰμ οὖσαν, ἣν ἔδησεν ὁ σατανᾶς ἰδοὺ δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη, οὐκ ἔδει λυθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τούτου τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου;

16Αὐτῇ δέ, ποὺ εἶναι θυγάτηρ καὶ ἀπόγονος το Ἀβραάμ, τὴν ὁποίαν ὁ σατανᾶς ἔδεσε δέκα ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια, δὲν ἔπρεπε νὰ λυθῇ ἀπὸ τὸν βαρὺν καὶ καταθλιπτικὸν αὐτὸν δεσμὸν κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου;>

17καὶ ταῦτα λέγοντος αὐτοῦ κατῃσχύνοντο πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἔχαιρεν ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐνδόξοις τοῖς γινομένοις ὑπ᾿ αὐτοῦ.

17Καὶ ἐνῶ ὁ Κύριος ἔλεγε αὐτά, κατεντροπιάζοντο ὅλοι οἱ ἐχθροὶ του· ἀντιθέτως δὲ ὅλος ὁ λαὸς ἔχαιρε δι᾿ ὅλα τὰ θαυμαστὰ ἔργα ποὺ ἐγίνοντο ἀπ᾿ αὐτὸν (διότι εἶχε ἀκόμη ὁ λαὸς ἄδολον τὴν καρδίαν καὶ ἀνεπηρέαστον ἀπὸ τὰς συκοφαντίας τῶν Φαρισαίων).

18Ἔλεγε δὲ, Τίνι ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καὶ τίνι ὁμοιώσω αὐτήν;

18Ἔλεγε δὲ ὁ Κύριος εἰς τὰ πλήθη· <μὲ τί εἶναι ὁμοία ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Μὲ τί νὰ τὴν παρομοιάσω;

19ὁμοία ἐστὶ κόκκῳ σινάπεως, ὃν λαβὼν ἄνθρωπος ἔβαλεν εἰς κῆπον ἑαυτοῦ, καὶ ηὔξησεν καὶ ἐγένετο εἰς δένδρον μέγα, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατεσκήνωσεν ἐν τοῖς κλάδοις αὐτοῦ.

19Εἶναι ὁμοία μὲ ἕνα κόκκον σιναπιοῦ, τὸν ὁποῖον ἔνας ἄνθρωπος ἐπῇρε καὶ τὸν ἔσπειρεν εἰς τὸν κῆπον του· καὶ ἐμεγάλωσε καὶ ἔγινε δένδρον μεγάλον καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ ἐφώλιασαν εἰς τὰ κλωνάρια του>.(Μικρὰ καὶ ἀσήμαντος φαίνεται ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Θὰ γιγαντωθῇ ὅμως, θὰ ἀπλωθῇ εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην καὶ θὰ περιλάβῃ ἀναρίθμητα πλήθη ἀνθρώπων).

20Πάλιν εἶπε, Τίνι ὁμοιώσω τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ;

20Πάλιν εἶπε· <μὲ τί νὰ παρομοιάσω τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ;

21ὁμοία ἐστὶ ζύμῃ, ἣν λαβοῦσα γυνὴ ἔκρυψεν εἰς ἀλεύρου σάτα τρία, ἕως οὗ ἐζυμώθη ὅλον.

21Εἶναι ὁμοία μὲ προζύμι, ποὺ τὸ ἐπῇρε μία γυναῖκα καὶ τὸ ἀνακάτεψε εἰς τριάντα καὶ πλέον κιλὰ ἀλεύρι, ἕως ὅτου ὅλο τὸ ζυμάρι ἐζυμώθη καὶ ἔγινε κατάλληλο γιὰ ψωμί.(Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ φαίνεται μικρά, ἀλλὰ ἔχει τεραστίαν δύναμιν, διὰ νὰ ζυμώσῃ σιγά-σιγὰ καὶ μεταβάλῃ εἰς τὸ καλύτερον τὴν ἀνθρωπότητα).

22Καὶ διεπορεύετο κατὰ πόλεις καὶ κώμας διδάσκων καὶ πορείαν ποιούμενος εἰς Ἱεροσαλήμ.

22Καὶ ἐπερνοῦσε μέσα ἀπὸ πόλεις καὶ χωριὰ διδάσκων τὸ εὐαγγέλιον, ἐνῶ συγχρόνως ἐξακολουθοῦσε νὰ κατευθύνεται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

23εἶπε δέ τις αὐτῷ, Κύριε, εἰ ὀλίγοι οἱ σῳζόμενοι; ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς,

23Τὸν ἐρώτησε δὲ κάποιος· <Κύριε, ὀλίγοι τάχα εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ σῴζωνται;> Ἐκεῖνος δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς, ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσαν·

24Ἀγωνίζεσθε εἰσελθεῖν διὰ τῆς στενῆς πύλης· ὅτι πολλοί, λέγω ὑμῖν, ζητήσουσιν εἰσελθεῖν καὶ οὐκ ἰσχύσουσιν.

24<ἀγωνίζεσθε νὰ εἰσέλθετε εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, διὰ της στενὴς πύλης, ἀπὸ τὴν θύραν καὶ τὸν δρόμον ποὺ ἀπαιτοῦν κόπους καὶ θυσίας. Σᾶς λέγω δέ, ὅτι πολλοὶ θὰ ζητήσουν νὰ μποῦν, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν ἔχουν σταθερὰν τὴν ἀπόφασιν νὰ ἀγωνισθοῦν, δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ τὸ ἐπιτύχουν.

25ἀφ᾿ οὗ ἂν ἐγερθῇ ὁ οἰκοδεσπότης καὶ ἀποκλείσῃ τὴν θύραν, καὶ ἄρξησθε ἔξω ἑστάναι καὶ κρούειν τὴν θύραν λέγοντες, Κύριε Κύριε, ἄνοιξον ἡμῖν· καὶ ἀποκριθεὶς ἐρεῖ ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς πόθεν ἐστέ.

25Ὅταν δὲ κάποτε σηκωθῇ ὁ οἰκοδεσπότης καὶ κλείσῃ καλὰ τὴν θύραν καὶ ἀρχίσετε σεῖς νὰ στέκεσθε ἔξω καὶ νὰ κτυπᾶτε λέγοντες: Κύριε, Κύριε ἄνοιξέ μας, τότε θὰ ἀποκριθῇ καὶ θὰ σᾶς πῇ: Δὲν ξέρω ἀπό ποῦ εἷσθε. Δὲν σᾶς γνωρίζω καθόλου, (Ἀνοικτὴ θύρα, διὰ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ παροῦσα ζωή. Ὅταν ὅμως τὴν κλείσῃ ὁ θάνατος, μάλιστα δὲ ἡ δευτέρα παρουσία, τότε ποτὲ πλέον δὲν θὰ ξανανοίξῃ διὰ τοὺς ἀμετανοήτους ἁμαρτωλούς).

26τότε ἄρξεσθε λέγειν, ἐφάγομεν ἐνώπιόν σου καὶ ἐπίομεν, καὶ ἐν ταῖς πλατείαις ἡμῶν ἐδίδαξας·

26Τότε θὰ ἀρχίσετε νὰ λέγετε. Ἐφάγαμε καὶ ἐπιαμε ἐμπρός σου. Καὶ εἰς τὰς πλατείας μας, ὅπου ἥμεθα συγκεντρωμένοι, ἐδίδαξες καὶ σὲ ἠκολουθήσαμεν.

27καὶ ἐρεῖ, λέγων ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς πόθεν ἐστέ· ἀπόστητε ἀπ’ ἐμοῦ πάντες οἱ ἐργάται τῆς ἀδικίας.

27Καὶ θὰ πῇ τότε ὁ οἰκοδεσπότης: Σᾶς λέγω τοῦτο, δὲν ξεύρω ἀπό ποῦ εἷσθε, φύγετε μακρυὰ ἀπὸ ἐμὲ ὅλοι ὅσοι ἐπράξατε ἀδικίας καὶ ἐμείνατε ἀμετανόητοι.

28ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων, ὅταν ὄψεσθε Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ καὶ πάντας τοὺς προφήτας ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ, ὑμᾶς δὲ ἐκβαλλομένους ἔξω,

28Ἐκεῖ, μακρυὰ ἀπὸ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν αἰωνίαν καταδίκην, θὰ εἶναι ὁ θρῆνος καὶ τὰ δάκρυα, τὸ τρίξιμο τῶν δοντιὼν ἀπὸ τὸν ἀνυπόφορον πόνον, ὅταν θὰ ἴδετε τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ καὶ ὅλους τοὺς προφήτας εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, σᾶς δὲ νὰ διώχνουν ἔξω.

29καὶ ἥξουσιν ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν καὶ ἀπὸ βορρᾶ καὶ νότου, καὶ ἀνακλιθήσονται ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ.

29Καὶ θὰ ἔρθουν πλῆθος ἄνθρωποι ἀπὸ τὰ διάφορα σημεῖα τῆς οἰκουμένης, ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴν καὶ τὴν Δύσιν, ἀπὸ τὸν Βορρᾶν καὶ τὸ Νότον, καὶ θὰ παρακαθίσουν ὁλόχαροι εἰς τὸ τρισμέγιστο τραπέζι τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

30καὶ ἰδοὺ εἰσιν ἔσχατοι οἳ ἔσονται πρῶτοι, καὶ εἰσὶ πρῶτοι οἳ ἔσονται ἔσχατοι.

30Καὶ ἰδοὺ ὅτι κάτι τὸ ἀπροσδόκητον καὶ παράδοξον θὰ γίνῃ τότε. Ὑπάρχουν ἐδῶ εἰς τὴν γῆν καὶ μεταξὺ σας μερικοί ποὺ θεωροῦνται μικροὶ καὶ ἄσημοι, οἱ ὁποῖοι ἐν τούτοις διὰ τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀρετὴν αὐτῶν θὰ εἶναι εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ πρῶτοι. Καὶ ἀντιθέτως μερικοί ποὺ θεωροῦνται πρῶτοι, θὰ εἶναι τελευταῖοι>.(Οἱ ἁμαρτωλοί ποὺ θὰ μετανοήσουν καὶ οἱ εἰδωλολάτραι ποὺ θὰ πιστεύσουν, θὰ καταλάβουν μεγάλα ἀξιώματα εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Ἐνῶ πολλοὶ ἀπὸ τὸν ἰουδαϊκὸν λαόν, ποὺ ἐθεωρεῖτο ὡς ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ, θὰ εἶναι τελευταῖοι).

31Ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ προσῆλθόν τινες Φαρισαῖοι λέγοντες αὐτῷ, Ἔξελθε καὶ πορεύου ἐντεῦθεν, ὅτι Ἡρῴδης θέλει σε ἀποκτεῖναι.

31Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἦλθαν πρὸς αὐτὸν μερικοὶ Φαρισαῖοι, οἱ ὁποῖοι διὰ νὰ τὸν ἀναγκάσουν νὰ φύγῃ ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν, τοῦ εἶπαν· <ἔβγα ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς χώρας αὐτῆς καὶ φύγε ἀπὸ ἐδῶ, διότι ὁ Ἡρῴδης θέλει νὰ σὲ θανατώσῃ>.

32καὶ εἶπεν αὐτοῖς, Πορευθέντες εἴπατε τῇ ἀλώπεκι ταύτῃ, ἰδοὺ ἐκβάλλω δαιμόνια καὶ ἰάσεις ἐπιτελῶ σήμερον καὶ αὔριον, καὶ τῇ τρίτῃ τελειοῦμαι.

32Καὶ εἶπε εἰς αὐτούς· <πηγαίνετε καὶ πέστε εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, ποὺ εἶναι πονηρὸς καὶ δόλιος σὰν τὴν ἀλεποῦ, ὅτι ὀλίγον καιρὸν θὰ μείνω ἀκόμη ἐδῶ, ἐπειδὴ ἐγὼ ἔχω κανονίσει ἔτσι καὶ ὄχι διότι φοβοῦμε αὐτόν. Ἰδοὺ σήμερον καὶ αὔριον, ὀλίγας ἀκόμη ἡμέρας, διώχνω δαιμόνια καὶ κάνω θεραπείας καὶ ἔπειτα φθάνω εἰς τὸ τέλος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ ἔργου μου.

33πλὴν δεῖ με σήμερον καὶ αὔριον καὶ τῇ ἐχομένῃ πορεύεσθαι, ὅτι οὐκ ἐνδέχεται προφήτην ἀπολέσθαι ἔξω Ἱερουσαλήμ.

33Ἀλλὰ αὐτές τὶς ἡμέρες πρέπει νὰ μείνω καὶ θὰ μείνω ἐδῶ καὶ κατόπιν θὰ προχωρήσω πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου θὰ σταυρωθῷ. Δὲν θὰ μὲ φονεύσῃ ἐδῶ ὁ Ἡρώδης, διότι δὲν εἶναι πιθανὸν προφήτης νὰ θανατωθῇ ἔξω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ.

34Ἱερουσαλὴμ Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν! ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυνάξαι τὰ τέκνα σου ὃν τρόπον ὄρνις τὴν ἑαυτῆς νοσσιὰν ὑπὸ τὰς πτέρυγας, καὶ οὐκ ἠθελήσατε!

34Ἱερουσαλὴμ Ἱερουσαλήμ, πόλις ἁμαρτωλὴ καὶ ἀμετανοήτη, ποὺ φονεύεις τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολεῖς ἐκείνους πού σοῦ ἔστειλεν ὁ Θεός! Πόσες φορὲς ἠθέλησα νὰ περιμαζέψω μὲ στοργὴν τὰ τέκνα σου, ὅπως μαζεύει κάτω ἀπό τὶς φτεροῦγες της ἡ ὄρνις τὰ μικρὰ πουλιὰ της, καὶ δὲν ἠθελήσατε.

35ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. λέγω δὲ ὑμῖν ὃτι οὐ μὴ με ἴδητε ἕως ἂν ἥξῃ ὅτε εἴπητε, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

35Ἰδοὺ ἀφίνεται πρὸς τιμωρίαν σας ἔρημη ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἀπροστάτευτη ἡ πόλις σας μὲ τὸν ναὸν της. Σας διαβεβαιώνω δὲ ὅτι δὲν θὰ μὲ ἴδετε, ἕως ὅτου ἔλθῃ καιρὸς καὶ πῆτε μὲ μετάνοιαν καὶ συντριβήν: Εὐλογημένος εἶναι αὐτός ποὺ ἔρχεται ἐν ὀνόματι Κυρίου καὶ ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ Κυρίου>.