Κατὰ Λουκᾶν

Η ανάσταση του Ιησού¹Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων ὄρθρου βαθέως ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα φέρουσαι ἃ ἡτοίμασαν ἀρώματα, καὶ τινες σὺν αὐταῖς. ¹Κατὰ τὴν πρώτην δὲ ἡμέραν τῆς ἐβδομάδος, ἐνῶ ἦσαν ἀκόμη βαθειὰ χαράματα, ἦλθον εἰς τὸ μνῆμα οἱ γυναῖκες μὲ τὰ ἀρώματα, ποὺ εἴχαν ἑτοιμάσει, καὶ μερικαὶ ἄλλαι μαζῆ των. ²εὗρον δὲ τὸν λίθον ἀποκεκυλισμένον ἀπὸ τοῦ μνημείου, ²Εὐρῆκαν δὲ τὸν λίθον, ποὺ ἔκλειε τὸ μνημεῖον, κυλισμένον πέρα ἀπὸ αὐτό. ³καὶ εἰσελθοῦσαι οὐχ εὗρον τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. ³Καὶ ὅταν ἐμπῆκαν, δὲν εὐρῆκαν τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. ⁴καὶ ἐγένετο ἐν τῷ διαπορεῖσθαι αὐτὰς περὶ τούτου καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο ἐπέστησαν αὐταῖς ἐν ἐσθήτεσιν ἀστραπτούσαις. ⁴Ἐνῶ δὲ εὑρίσκοντο εἰς ἀπορίαν διὰ τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ ἰδοὺ παρουσιάσθησαν ἔξαφνα εἰς αὐτὰς δύο ἄνδρες μὲ στολάς, ποὺ ἄστραφταν ἀπὸ λαμπρότητα. ⁵ἐμφόβων δὲ γενομένων καὶ κλινουσῶν τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν εἶπον πρὸς αὐτάς· Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; ⁵Ἐνῶ δὲ αὐτὰς τὰς κατέλαβε μεγάλος φόβος καὶ ἔγερναν τὸ πρόσωπον των μὲ εὐλάβειαν εἰς τὴν γῆν, εἶπον ἐκεῖνοι πρὸς αὐτάς· <διατὶ ζητεῖτε μεταξὺ τῶν νεκρῶν αὐτὸν ποῦ εἶναι ὁλοζώντανος; ⁶οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ᾿ ἠγέρθη· μνήσθητε ὡς ἐλάλησεν ὑμῖν ἔτι ὢν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ, ⁶Δὲν εὑρίσκεται ἐδῶ, ἀλλὰ ἀναστήθηκε· ἐνθυμηθῆτε, τί σᾶς εἶπε, ὅταν ἀκόμη ἧτο εἰς τὴν Γαλιλαίαν. ⁷λέγων ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδοθῆναι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν καὶ σταυρωθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστῆναι. ⁷Σᾶς εἶπε ὅτι σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ πρέπει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ παραδοθῇ εἰς χεῖρας ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ σταυρωθῇ καὶ τὴν τρίτη ἡμέρα θὰ ἀναστηθῇ>. ⁸καὶ ἐμνήσθησαν τῶν ῥημάτων αὐτοῦ, ⁸Καὶ θυμήθηκαν τότε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου. ⁹καὶ ὑποστρέψασαι ἀπὸ τοῦ μνημείου ἀπήγγειλαν ταῦτα πάντα τοῖς ἕνδεκα καὶ πᾶσι τοῖς λοιποῖς. ⁹Καὶ ἀφοῦ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὸ μνημεῖον ἀνήγγειλαν αὐτά, ποὺ εἶδαν καὶ ἄκουσαν, εἰς τοὺς ἕνδεκα καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους μαθητὰς τοῦ Κυρίου, ποὺ εὑρίσκοντο ἐκεῖ. ¹⁰ἦσαν δὲ ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ Ἰωάννα καὶ Μαρία Ἰακώβου καὶ αἱ λοιπαὶ σὺν αὐταῖς, αἳ ἔλεγον πρὸς τοὺς ἀποστόλους ταῦτα. ¹⁰Αἱ μυροφόροι δὲ γυναῖκες, ἦσαν ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ Ἰωάννα καὶ ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ αἱ ἄλλαι, ποὺ ἦσαν μαζῆ των, καὶ ὅλαι ἔλεγαν αὐτὰ εἰς τοὺς Ἀποστόλους. ¹¹καὶ ἐφάνησαν ἐνώπιον αὐτῶν ὡσεὶ λῆρος τὰ ῥήματα αὐτῶν, καὶ ἠπίστουν αὐταῖς. ¹¹Καὶ ἐφάνησαν εἰς τοὺς Ἀποστόλους σὰν παραληρήματα φαντασίας τὰ λόγια τῶν γυναικῶν καὶ δὲν ἐπίστευσαν εἰς αὐτάς. ¹²ὁ δὲ Πέτρος ἀναστὰς ἔδραμεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ παρακύψας βλέπει τὰ ὀθόνια κείμενα μόνα, καὶ ἀπῆλθε πρὸς ἑαυτὸν θαυμάζων τὸ γεγονός. ¹²Ὁ δὲ Πέτρος ἐσηκώθηκε καὶ ἔτρεξεν εἰς τὸ μνημεῖον. Καὶ ἀφοῦ ἔσκυψεν ἀπὸ τὴν εἴσοδον, βλέπει τὶς λωρίδες ἀπὸ σινδόνι, μέ τὶς ὁποῖες εἶχε τυλιχθῇ τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου νὰ εἶναι κάτω εἰς τὸ μνημεῖον μόνες, χωρὶς τὸ σῶμα καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸ σπίτι θαυμάζων τὸ γεγονός. Η πορεία στους Εμμαούς¹³Καὶ ἰδοὺ δύο ἐξ αὐτῶν ἦσαν πορευόμενοι ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ εἰς κώμην ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἀπὸ Ἱερουσαλήμ, ᾗ ὄνομα Ἐμμαοῦς. ¹³Καὶ ἰδού, δύο ἀπὸ τοὺς μαθητὰς ἐπήγαιναν αὐτὴν τὴν ἡμέραν εἰς κάποιο χωριό, ποὺ ἀπεῖχε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ ἕνδεκα περίπου χιλιόμετρα καὶ τὸ ὁποῖον ἐλέγετο Ἐμμαούς. ¹⁴καὶ αὐτοὶ ὡμίλουν πρὸς ἀλλήλους περὶ πάντων τῶν συμβεβηκότων τούτων. ¹⁴Καὶ αὐτοὶ συνωμιλοῦσαν μεταξὺ των δι᾿ ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα. ¹⁵καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὁμιλεῖν αὐτοὺς καὶ συζητεῖν καὶ αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ἐγγίσας συνεπορεύετο αὐτοῖς· ¹⁵Καὶ ἐνῶ αὐτοὶ συνωμιλοῦσαν καὶ συζητοῦσαν περὶ τοῦ Ἰησοῦ, ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς τοὺς ἐπλησίασε καὶ ἐπήγαινε μαζῆ των. ¹⁶οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ἐκρατοῦντο τοῦ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν. ¹⁶Τὰ δὲ μάτια των ἐμποδίζοντο ἀπὸ κάποια ὑπερφυσικὴν δύναμιν, διὰ νὰ μὴ τὸν ἀναγνωρίσουν. ¹⁷εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· Τίνες οἱ λόγοι οὗτοι οὓς ἀντιβάλλετε πρὸς ἀλλήλους περιπατοῦντες καί ἐστε σκυθρωποί; ¹⁷Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· <ποῖοι εἶναι αὐτοὶ οἱ λόγοι καὶ ποιὰ εἶναι τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα καθὼς περιπατεῖτε, συζητεῖτε ματαξὺ σας καὶ εἷσθε σκυθρωποί;> ¹⁸ἀποκριθεὶς δὲ ὁ εἷς, ᾧ ὄνομα Κλεόπας, εἶπε πρὸς αὐτόν· Σὺ μόνος παροικεῖς ἐν Ἱερουσαλὴμ καὶ οὐκ ἔγνως τὰ γενόμενα ἐν αὐτῇ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις; ¹⁸Ἀπεκρίθη δὲ ὁ ἔνας, ποὺ ἐλέγετο Κλεόπας καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· <σὺ μόνος σὰν προσκυνητὴς κατοικεῖς τὸν καιρὸν αὐτὸν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ δὲν ἔμαθες ὅσα ἔγιναν εἰς αὐτὴν κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς;> ¹⁹καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ποῖα; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Τὰ περὶ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου, ὃς ἐγένετο ἀνὴρ προφήτης δυνατὸς ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ, ¹⁹Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· <ποῖα;> Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ εἶπαν· <τὰ περὶ τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου, ὁ ὅποιος ἀνεδείχθη προφήτης ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλου τοῦ λαοῦ, δυνατὸς εἰς ἔργα θαυμαστὰ καὶ εἰς διδασκαλίαν πρωτάκουστον. ²⁰ὅπως τε παρέδωκαν αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες ἡμῶν εἰς κρίμα θανάτου καὶ ἐσταύρωσαν αὐτόν. ²⁰Δὲν ἔμαθες καί πῶς τὸν παρέδωκαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες μας εἰς θανατικὴν καταδίκην καὶ τὸν ἐσταύρωσαν; ²¹ἡμεῖς δὲ ἠλπίζομεν ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ μέλλων λυτροῦσθαι τὸν Ἰσραήλ· ἀλλά γε σὺν πᾶσι τούτοις τρίτην ταύτην ἡμέραν ἄγει σήμερον ἀφ᾿ οὗ ταῦτα ἐγένετο. ²¹Καὶ ὅμως ἡμεῖς ἠλπίζαμεν, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας, ποὺ θὰ ἐλευθέρωνε τὸν Ἰσραήλ. Ἀλλὰ μαζῆ μὲ ὅλα αὐτά, πού σοῦ εἴπαμε, ἰδοὺ ὅτι εἶναι ἡ τρίτη ἡμέρα σήμερα ἀπὸ τότε ποὺ ἔγιναν αὐτά, καὶ δὲν εἴδαμε ἀκόμη τίποτε, ποὺ νὰ δικαιολογῇ τὰς ἐλπίδας μας. ²²ἀλλὰ καὶ γυναῖκές τινες ἐξ ἡμῶν ἐξέστησαν ἡμᾶς γενόμεναι ὄρθριαι ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ²²Ἀλλὰ καὶ κάτι ἄλλο συνέβη· μερικαὶ δηλαδὴ γυναῖκες ἀπὸ τὸν κύκλον μας μᾶς ἐξέπληξαν, διότι ἐπήγαν κατὰ τὰ χαράματα εἰς τὸ μνημεῖον ²³καὶ μὴ εὑροῦσαι τὸ σῶμα αὐτοῦ ἦλθον λέγουσαι καὶ ὀπτασίαν ἀγγέλων ἑωρακέναι, οἳ λέγουσιν αὐτὸν ζῆν. ²³καὶ ἐπειδὴ δὲν εὗρον ἐκεῖ τὸ σῶμα του, ἦρθαν καὶ εἶπαν ὅτι εἶδαν καὶ ὀπτασία ἀγγέλων, οἱ ὁποῖοι λέγουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ζῇ. ²⁴καὶ ἀπῆλθόν τινες τῶν σὺν ἡμῖν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ εὗρον οὕτω καθὼς καὶ αἱ γυναῖκες εἶπον, αὐτὸν δὲ οὐκ εἶδον. ²⁴Ἐπῆγαν ἐπίσης εἰς τὸ μνημεῖον καὶ μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ εἶναι μαζῆ μας, καὶ εὐρῆκαν τὰ πράγματα, ὅπως τὰ εἴχαν εἴπει αἱ γυναῖκες· εἶδαν ἀνοικτὸν μὲν τὸ μνημεῖον, ὄχι ὅμως καὶ τὸν Ἰησοῦν>. ²⁵καὶ αὐτὸς εἶπε πρὸς αὐτούς· Ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται! ²⁵Καὶ τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτούς· <ὦ ἀνόητοι, ποὺ ἔχετε βραδυκίνητη τὴν καρδιὰ εἰς τὸ νὰ πιστεύετε ὅλα ὅσα ἐλάλησαν οἱ προφῆται. ²⁶οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ; ²⁶Αὐτὰ δὲν ἔπρεπε, σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ, νὰ πάθῃ ὁ Χριστὸς καὶ νὰ εἰσέλθῃ κατόπιν εἰς τὴν δόξαν του, ἡ ὁποία καὶ ἤρχισε μὲ τὴν ἀνάστασίν του;> ²⁷καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ Μωϋσέως καὶ ἀπὸ πάντων τῶν προφητῶν διερμήνευσεν αὐτοῖς ἐν πάσαις ταῖς γραφαῖς τὰ περὶ ἑαυτοῦ. ²⁷Καὶ ἀφοῦ ἤρχισε ἀπὸ τὸν Μωϋσέα καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ ὅλους τοὺς προφήτας, ἐξηγοῦσε λεπτομερῶς εἰς αὐτοὺς ὅλας τὰς προφητείας τῶν Γραφῶν, ποὺ ἀνεφέρεντο εἰς αὐτόν. ²⁸Καὶ ἤγγισαν εἰς τὴν κώμην οὗ ἐπορεύοντο, καὶ αὐτὸς προσεποιεῖτο πορρωτέρω πορεύεσθαι· ²⁸Καὶ ἐπλησίασαν εἰς τὸ χωρίον, ὅπου οἱ δύο μαθηταὶ ἐπήγαιναν καὶ αὐτὸς ἐφαίνετο ὅτι προχωροῦσε μακρύτερα. ²⁹καὶ παρεβιάσαντο αὐτὸν λέγοντες· Μεῖνον μεθ᾿ ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστὶ καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα. καὶ εἰσῆλθε τοῦ μεῖναι σὺν αὐτοῖς. ²⁹Αὐτοὶ ὅμως μέ τις ἐπίμονες παρακλήσεις των τὸν ἠνάγκασαν νὰ μείνῃ, λέγοντες· <μεῖνε μαζῆ μας, διότι πλησιάζει ἡ ἑσπέρα καὶ ἡ ἡμέρα ἔχει προχωρήσει πρὸς τὴν δύσιν>. Καὶ ἐμπῆκε εἰς τὸ σπίτι νὰ μείνῃ μαζῆ τους. ³⁰καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κατακλιθῆναι αὐτὸν μετ᾿ αὐτῶν λαβὼν τὸν ἄρτον εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἐπεδίδου αὐτοῖς. ³⁰Καὶ ἐνῷ ἐξηπλώθη κοντὰ εἰς τὸ τραπέζι τοῦ φαγητοὺ μαζῆ μὲ αὐτούς, ἐπῇρε τὸν ἄρτον, τὸν εὐλόγησε εὐχαριστῶν τὸν Θεόν, ὅπως συνήθιζε νὰ κάνῃ πρὸ τοῦ φαγητοῦ, καὶ ἀφοῦ τὸν ἔκοψε εἰς κομμάτια, ἔδιδε εἰς αὐτούς. ³¹αὐτῶν δὲ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ, καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν· καὶ αὐτὸς ἄφαντος ἐγένετο ἀπ᾿ αὐτῶν. ³¹Τὴν στιγμὴν αὐτήν, ὅταν εἶδαν τὸν τρόπον τῆς εὐλογίας καὶ τοῦ τεμαχισμοὺ τοῦ ἄρτου, ἤνοιξαν μὲ θεῖον φωτισμὸν τὰ μάτια των καὶ ἀνεγνώρισαν ἀμέσως τὸν διδάσκαλον των. Ἀλλὰ αὐτὸς ἔγινε ἀμέσως ἄφαντος ἀπὸ αὐτούς. ³²καὶ εἶπον πρὸς ἀλλήλους· Οὐχὶ ἡ καρδία ἡμῶν καιομένη ἦν ἐν ἡμῖν, ὡς ἐλάλει ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τὰς γραφάς; ³²Καὶ εἶπαν μεταξὺ των· <ἡ καρδία μας δὲν ἐφλογίζετο ἕντος ἡμῶν ἀπὸ θεῖον ἐνθουσιασμόν, καθὼς μᾶς ὠμιλοῦσε εἰς τὸν δρόμον καὶ μᾶς ἐφανέρωνε τὰ δυσκολονόητα γιὰ μᾶς νοήματα τῶν Γραφῶν;> ³³Καὶ ἀναστάντες αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλήμ, καὶ εὗρον συνηθροισμένους τοὺς ἕνδεκα καὶ τοὺς σὺν αὐτοῖς, ³³Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθησαν ἀμέσως αὐτὴν τὴν ὥρα, ἐγύρισαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εὐρῆκαν συγκεντρωμένους τοὺς ἕνδεκα Ἀποστόλους καὶ τοὺς ἄλλους, ποὺ ἦσαν μαζῆ των. ³⁴λέγοντας ὅτι ἠγέρθη ὁ Κύριος ὄντως καὶ ὤφθη Σίμωνι. ³⁴Ὅλοι δὲ ἔλεγαν, ὅτι πραγματικὰ ἀναστήθηκε ὁ Κύριος καὶ παρουσιάσθηκε εἰς τὸν Σίμωνα. ³⁵καὶ αὐτοὶ ἐξηγοῦντο τὰ ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ὡς ἐγνώσθη αὐτοῖς ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου. ³⁵Καὶ οἱ δύο αὐτοὶ διηγοῦντο λεπτεμερῶς ὅσα συνέβησαν εἰς τὸν δρόμον καί πῶς ἀνεγνωρίσθη ἀπὸ αὐτοὺς ὁ Κύριος τὴν ὥραν ποὺ ἔκοπτε τὸν ἄρτον. Η εμφάνιση στους μαθητές³⁶Ταῦτα δὲ αὐτῶν λαλούντων αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ἔστη ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ λέγει αὐτοῖς· Εἰρήνη ὑμῖν. ³⁶Ἐνῶ δὲ αὐτοὶ ὠμιλούσαν περὶ αὐτῶν, αἴφνης ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς ἐστάθηκε εἰς τὸ μέσον αὐτῶν καὶ τοὺς λέγει· <εἰρήνη ἂς εἶναι μαζῆ σας>. ³⁷πτοηθέντες δὲ καὶ ἔμφοβοι γενόμενοι ἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν. ³⁷Ἐκεῖνοι ἐξαφνιάστηκαν, ἐταράχθησαν καὶ κατελήφθησαν ἀπὸ φόβον, διότι ἐνόμιζαν ὅτι ἔβλεπαν κάποιον πνεῦμα. ³⁸καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τί τεταραγμένοι ἐστέ, καὶ διατί διαλογισμοὶ ἀναβαίνουσιν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; ³⁸Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος εἰς αὐτούς· <διατὶ εἷσθε ταραγμένοι, καὶ διατί ἀνεβαίνουν εἰς τὰς καρδίας σας διαλογισμοὶ ἀπιστίας; ³⁹ἴδετε τὰς χεῖράς μου καὶ τοὺς πόδας μου, ὅτι αὐτὸς ἐγώ εἰμι· ψηλαφήσατέ με καὶ ἴδετε, ὅτι πνεῦμα σάρκα καὶ ὀστέα οὐκ ἔχει καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα. ³⁹Ἴδετε τὰς χεῖρας μου καὶ τοὺς πόδας μου, ποὺ φέρουν τὰ σημάδια ἀπὸ τὰ καρφιά, διὰ νὰ πεισθῆτε ὅτι εἷμαι ἐγὼ ὁ ἴδιος. Ψηλαφήσατέ μὲ μὲ τὰ χέρια σας καὶ ἰδέτε, ὅτι δὲν εἷμαι πνεῦμα, ὅπως νομίζετε, διότι τὸ πνεῦμα δὲν ἔχει σάρκα καὶ ὀστά, ὅπως βλέπετε ἐμὲ νὰ ἔχω>. ⁴⁰καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐπέδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας. ⁴⁰Καὶ ἀφοῦ εἶπε τοῦτο, ἔδειξε εἰς αὐτοὺς τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας. ⁴¹ἔτι δὲ ἀπιστούντων αὐτῶν ἀπὸ τῆς χαρᾶς καὶ θαυμαζόντων εἶπεν αὐτοῖς· Ἔχετέ τι βρώσιμον ἐνθάδε; ⁴¹Ἐπειδὴ δὲ ἐκεῖνοι, ἕνεκα τῆς χαρᾶς, ἀπιστοῦσαν ἀκόμη καὶ ἐθαύμαζαν διὰ τὸ καταπληκτικὸν καὶ ἀνέλπιστον αὐτὸ γεγονός, εἶπεν εἰς αὐτοὺς ὁ Κύριος· <μήπως ἔχετε τίποτε φαγώσιμον ἐδῶ;> ⁴²οἱ δὲ ἐπέδωκαν αὐτῷ ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος καὶ ἀπὸ μελισσίου κηρίου, ⁴²Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ ἔδωσαν ἕνα κομάτι ψητὸ ψάρι καὶ κηρήθρα. ⁴³καὶ λαβὼν ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγεν. ⁴³Καὶ ἀφοῦ τὰ ἐπῇρε, ἔφαγε ἐνώπιον των, ὄχι διότι εἶχε ἀνάγκην τροφῆς τὸ ἀναστημένον σῶμα του, ἀλλὰ διὰ νὰ πεισθοῦν ἐκεῖνοι ὅτι αὐτὸς εἶναι ὄντως ὁ ἀναστημένος διδάσκαλος. ⁴⁴εἶπε δὲ αὐτοῖς· Οὗτοι οἱ λόγοι οὓς ἐλάλησα πρὸς ὑμᾶς ἔτι ὢν σὺν ὑμῖν, ὅτι δεῖ πληρωθῆναι πάντα τὰ γεγραμμένα ἐν τῷ νόμῳ Μωϋσέως καὶ προφήταις καὶ ψαλμοῖς περὶ ἐμοῦ. ⁴⁴Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· <αὐτά ποὺ βλέπετε τώρα καὶ θαυμάζετε, εἶναι ἀκριβῶς ὅσα σᾶς ἔλεγα, ὅταν ἤμουν μαζῆ σας, ὅτι πρέπει δηλαδὴ νὰ ἐκπληρωθοῦν καὶ νὰ πραγματοποιηθοῦν ὅλα ὅσα ἔχουν γραφῆ γιὰ μένα εἰς τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, εἰς τοὺς προφήτας καὶ εἰς τοὺς ψαλμούς>. ⁴⁵τότε διήνοιξεν αὐτῶν τὸν νοῦν τοῦ συνιέναι τὰς γραφάς, ⁴⁵Τότε ἐφώτισε καὶ ἤνοιξε αὐτῶν τὸν νοῦν, ὥστε νὰ ἐννοοῦν τὰς Γραφάς. ⁴⁶καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὅτι Οὕτω γέγραπται καὶ οὕτως ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ ἀναστῆναι ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, ⁴⁶Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· <ὅτι ἔτσι, ὅπως ἀκριβῶς ἔγιναν, εἶναι γραμμένα εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν, καὶ ἔτσι σύμφωνα μὲ τὸ πάνσοφον σχέδιον τοῦ Θεοῦ, ἔπρεπε νὰ πάθῃ ὁ Χριστὸς καὶ νὰ ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν τὴν τρίτην ἡμέραν, ⁴⁷καὶ κηρυχθῆναι ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ μετάνοιαν καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν εἰς πάντα τὰ ἔθνη, ἀρξάμενον ἀπὸ Ἱερουσαλήμ. ⁴⁷καὶ νὰ κηρυχθῇ ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ εἰς ὅλα τὰ ἔθνη μετάνοια καὶ ἄφεσις ἁμαρτιῶν. Νὰ ἀρχίσῃ δὲ τὸ κήρυγμα ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. ⁴⁸ὑμεῖς δέ ἐστε μάρτυρες τούτων. ⁴⁸Σεῖς δὲ εἷσθε οἱ φιλαλήθεις καὶ ἀξιόπιστοι μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι θὰ κηρύξετε καὶ θὰ βεβαιώσετε ὅλα ὅσα ἔχετε ἀκούσει καὶ ὅσα ἔχετε ἰδεῖ ἀπὸ ἐμέ. ⁴⁹καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρός μου ἐφ᾿ ὑμᾶς· ὑμεῖς δὲ καθίσατε ἐν τῇ πόλει Ἱερουσαλήμ ἕως οὗ ἐνδύσησθε δύναμιν ἐξ ὕψους. ⁴⁹Σᾶς ἀναγγέλῳ δέ, ὅτι ἐγὼ σᾶς στέλνω τώρα αὐτό ποὺ ὑπεσχέθη ὁ Πατήρ, δηλαδὴ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, διὰ νὰς σᾶς φωτίζῃ καὶ σᾶς ἐνισχύῃ καὶ σᾶς περιφρουρῇ εἰς τὸ ἀποστολικὸν σας ἔργον. Σεῖς λοιπὸν καθίσατε εἰς τὴν πόλιν Ἱερουσαλὴμ ἕως ὅτου φορέσετε, σὰν ἄλλο ἔνδυμα, καὶ κάμετε ἰδικὴν σας πλέον τὴν σοφίαν καὶ τὴν δύναμιν, ποὺ θὰ σᾶς ἔλθῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν μὲ τὴν ἐπιφοίτησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος>. Η ανάληψη του Ιησού⁵⁰Ἐξήγαγε δὲ αὐτοὺς ἔξω ἕως εἰς Βηθανίαν, καὶ ἐπάρας τὰς χεῖρας αὐτοῦ εὐλόγησεν αὐτούς. ⁵⁰Ἔπειτα δὲ ἀπὸ αὐτὰς καὶ ἄλλας διδασκαλίας, τοὺς ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν κάπου ἐκεῖ κοντὰ εἰς τὴν Βηθανίαν, καὶ ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ χέρια του, τοὺς εὐλόγησε. ⁵¹καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν. ⁵¹Καὶ συνέβη τοῦτο τὸ θαυμαστόν· ἐνῶ αὐτὸς τοὺς εὐλογοῦσε, ἐχωρίσθη ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἐφέρετο πρὸς τὰ ἐπάνω εἰς τὸν οὐρανόν. ⁵²καὶ αὐτοὶ προσκυνήσαντες αὐτὸν ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης, ⁵²Καὶ αὐτοί, ἀφοῦ τὸν ἐπροσκύνησαν, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ μεγάλην χαράν. ⁵³καὶ ἦσαν διὰ παντὸς ἐν τῷ ἱερῷ αἰνοῦντες καὶ εὐλογοῦντες τὸν Θεόν. Ἀμήν. ⁵³Καὶ ἦσαν συνεχῶς κατὰ τὰς ὥρας τῆς λατρείας εἰς τὸ ἱερὸν ὑμνοῦντες καὶ δοξολογοῦντες τὸν Θεόν. Ἀμήν. (ἐδοξολογοῦσαν τὸν Θεὸν δι᾿ ὅλα ὅσα εἶδαν καὶ ἤκουσαν κατὰ τὸ διάστημα τῶν τριῶν ἐτῶν, καὶ μάλιστα διὰ τὴν ἔνδοξον ἀνάστασιν καὶ τὴν θριαμβευτικὴν ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου).