Κατὰ Λουκᾶν

Ο Ιησούς θεραπεύει τον δούλο του εκατοντάρχου¹Ἐπεὶ δέ ἐπλήρωσε πάντα τὰ ῥήματα αὐτοῦ εἰς τὰς ἀκοὰς τοῦ λαοῦ, εἰσῆλθεν εἰς Καπερναούμ. ¹Ὅταν δὲ ἐτελείωσε ὁ Κύριος ὅλα τὰ λόγια αὐτὰ πρὸς τὸ πλῆθος, ποὺ μὲ προσοχὴν τὸν ἤκουε, εἰσῆλθε εἰς τὴν Καπερναούμ. ²Ἑκατοντάρχου δέ τινος δοῦλος κακῶς ἔχων ἤμελλε τελευτᾶν, ὃς ἦν αὐτῷ ἔντιμος. ²Κάποιου δὲ ἑκατοντάρχου ὁ δοῦλος ἧτο ἀσθενὴς πολὺ βαρειὰ καὶ ἐπρόκειτο νὰ ἀποθάνῃ. Καὶ ὁ δοῦλος αὐτὸς ἧτο διὰ τὴν τιμιότητα καὶ ὑπακοὴν του πολὺ ἀγαπητὸς εἰς τὸν ἑκατόνταρχον. ³ἀκούσας δὲ περὶ τοῦ Ἰησοῦ ἀπέστειλε πρὸς αὐτὸν πρεσβυτέρους τῶν Ἰουδαίων, ἐρωτῶν αὐτὸν ὅπως ἐλθὼν διασώσῃ τὸν δοῦλον αὐτοῦ. ³Ὅταν δὲ ὁ ἑκατόνταρχος ἐπληροφορήθηκε περὶ τοῦ Ἰησοῦ, ἔστειλε πρὸς αὐτὸν μερικοὺς πρεσβυτέρους τῶν Ἰουδαίων, παρακαλῶν αὐτὸν νὰ ἔλθῃ καὶ σώσῃ τὸν δοῦλον του. ⁴οἱ δὲ παραγενόμενοι πρὸς τὸν Ἰησοῦν παρεκάλουν αὐτὸν σπουδαίως, λέγοντες ὅτι Ἄξιός ἐστιν ᾧ παρέξει τοῦτο, ⁴Αὐτοὶ δέ, ἀφοῦ ἦλθαν εἰς τὸν Ἰησοῦν, τὸν παρακαλοῦσαν μὲ θερμὸν ἐνδιαφέρον καὶ ἐπιμονὴν λέγοντες, ὅτι ἀξίζει ὁ ἑκατόνταρχος νὰ τοῦ κάμῃς αὐτὴν τὴν χάριν, ⁵ἀγαπᾷ γὰρ τὸ ἔθνος ἡμῶν, καὶ τὴν συναγωγὴν αὐτὸς ᾠκοδόμησεν ἡμῖν. ⁵διότι ἀγαπᾷ τὸ ἔθνος μας καὶ μὲ ἰδικὰ του χρήματα ἔκτισε τὴν συναγωγήν. ⁶ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐπορεύετο σὺν αὐτοῖς. ἤδη δὲ αὐτοῦ οὐ μακρὰν ἀπέχοντος ἀπὸ τῆς οἰκίας ἔπεμψε πρὸς αὐτὸν ὁ ἑκατόνταρχος φίλους λέγων αὐτῷ, Κύριε, μὴ σκύλλου· οὐ γὰρ εἰμι ἱκανός ἵνα ὑπὸ τὴν στέγην μου εἰσέλθῃς· ⁶Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐπήγαινε μαζῆ μὲ αὐτούς. Καὶ ὅταν ἐπλησίαζε εἰς τὸ σπίτι, ἔστειλε πρὸς αὐτὸν ὁ ἑκατόνταρχος μερικοὺς φίλους του καὶ τοῦ εἶπε· <Κύριε, μὴ ἐνοχλεῖσαι· διότι δὲν εἷμαι ἐγὼ ἄξιος νὰ εἰσέλθῃς κάτω ἀπὸ τὴν στέγην μου. ⁷διὸ οὐδὲ ἐμαυτὸν ἠξίωσα πρὸς σὲ ἐλθεῖν· ἀλλ᾿ εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. ⁷Δι᾿ αὐτό καὶ οὔτε τὸν εὐατόν μου ἔκρινα ἄξιον νὰ ἔλθω πρὸς σέ. Ἀλλὰ πὲς μόνον λόγον, δῶσε προσταγὴν καὶ θὰ θεραπευθῇ ἀμέσως ὁ ὑπηρέτης μου. ⁸καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν τασσόμενος, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. ⁸Διότι καὶ ἐγὼ εἷμαι ἄνθρωπος, ποὺ θέτω τὸν εὐατόν μου κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν τῶν ἀνωτέρων μου, ἔχω ὅμως καὶ ἐγὼ ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν μου στρατιώτας καὶ λέγω εἰς τοῦτον, πήγαινε καὶ πηγαίνει καὶ εἰς τὸν ἄλλον, ἔλα καὶ ἔρχεται καὶ εἰς τὸν ὑπηρέτην μου, κάμε τοῦτο καὶ τὸ κάμνει. Πολὺ περισσότερον ὁ ἰδικός σου λόγος θὰ γίνῃ ἀμέσως ἔργον>. ⁹ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασεν αὐτόν, καὶ στραφεὶς τῷ ἀκολουθοῦντι αὐτῷ ὄχλῳ εἶπε, Λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. ⁹Ὅταν ἤκουσε αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, ἐθαύμασε τὸν ἑκατόνταρχον, καὶ ἀφοῦ ἐγύρισε πρὸς τὸν λαόν, ποὺ ἀκολουθοῦσε, εἶπε· <σᾶς λέγω ὅτι οὔτε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτών, ποὺ εἶναι παρασκευασμένοι ἀπὸ τὸν νόμον καὶ τοὺς προφήτας, δὲν εὑρῆκα τόσον μεγάλην πίστιν>. (Ἀμέσως δὲ τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἐθεράπευσε μὲ τὴν ἄπειρόν του δύναμιν τὸν δοῦλον, χωρὶς νὰ τὸν ἐπισκεφθῇ εἰς τὸ σπίτι>. ¹⁰καὶ ὑποστρέψαντες οἱ πεμφθέντες εἰς τὸν οἶκον εὗρον τὸν ἀσθενοῦντα δοῦλον ὑγιαίνοντα. ¹⁰Καὶ ὅταν οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ ἑκατοντάρχου ἐπέστρεψαν εἰς τὸ σπίτι, εὐρῆκαν τὸν ἀσθενῆ δοῦλον ἐντελῶς ὑγιῆ. Ο Ιησούς ανασταίνει το γιό μιάς χήρας από τη Ναίν¹¹Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἑξῆς ἐπορεύετο εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν· καὶ συνεπορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ καὶ ὄχλος πολύς. ¹¹Ἔπειτα ἀπὸ αὐτά, ἐπήγαινε ὁ Ἰησοῦς πρὸς τὴν πόλιν Ναΐν. Καὶ μαζῆ του ἐπήγαιναν ἀρκετοὶ μαθηταὶ του καὶ λαὸς πολύς. ¹²ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. ¹²Μόλις δὲ ἐπλησίασε εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως καὶ ἰδοὺ ἐγίνετο ἡ ἐκφορὰ ἑνὸς νεκροῦ, ὁ ὁποῖος ἧτο μονογενὴς υἱὸς εἰς μητέρα χήραν καὶ ἀποστράτευτον καὶ πολὺς λαὸς μὲ πολλὴν συμπάθειαν πρὸς αὐτὴν παρακολουθοῦσε μαζῆ της τὴν κηδείαν. ¹³καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ, Μὴ κλαῖε· ¹³Καὶ ὅταν τὴν εἶδε ὁ Κύριος, τὴν εὐσπλαγχνίσθη καὶ τῆς εἶπε· <μὴ κλαίεις>. ¹⁴καὶ προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπε, Νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι. ¹⁴Καὶ ἀφοῦ ἐπλησίασε, ἤγγισε τὸ φέρετρον, ἐνῶ ἐκεῖνοι ποὺ τὸ ἐκρατοῦσαν ἐσταμάτησαν, καὶ εἶπε· <νεανίσκε, εἰς σὲ λέγω: Σήκω>. ¹⁵καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ αὐτοῦ. ¹⁵Καὶ ἀμέσως ἐσηκώθη καὶ ἐκάθισε ὁ νεκρὸς καὶ ἤρχισε νὰ ὁμιλῇ. Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔδωκε αὐτὸν εἰς τὴν μητέρα του. ¹⁶ἔλαβε δὲ φόβος πάντας, καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεὸν, λέγοντες ὅτι Προφήτης μέγας ἠγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι Ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ. ¹⁶Καὶ κατέλαβε φόβος ὅλους καὶ ἐδόξαζαν τὸν Θεὸν λέγοντες ὅτι <προφήτης μέγας παρουσιάσθη μεταξὺ μας καὶ ὅτι ὁ πανάγαθος Θεὸς ἐπεσκέφθηκε τὸν λαὸν του>. ¹⁷καὶ ἐξῆλθεν ὁ λόγος οὗτος ἐν ὅλῃ τῇ Ἰουδαίᾳ περὶ αὐτοῦ καὶ ἐν πάσῃ τῇ περιχώρῳ. ¹⁷Καὶ διεδόθη τὸ γεγονὸς τῆς ἀναστάσεως τοῦ νεκροῦ ἐκ μέρους τοῦ Χριστοῦ εἰς ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ εἰς τὰς πλησίον γειτονικὰς χώρας. (Ὅτι δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς μὲ ἕνα λόγον, χωρὶς καμμίαν δυσκολίαν καὶ χρονοτριβὴ ἀνέστησε τὸν νεκρόν). Ο Ιησούς και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής¹⁸Καὶ ἀπήγγειλαν Ἰωάννῃ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ περὶ πάντων τούτων. ¹⁸Καὶ οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου ἀνέφεραν εἰς τὸν Ἰωάννην, τὸν φυλακισμένον, ὅλα αὐτὰ τὰ καταπληκτικὰ θαύματα, ποὺ ἔκανε ὁ Ἰησοῦς. ¹⁹καὶ προσκαλεσάμενος δύο τινὰς τῶν μαθητῶν αὐτοῦ ὁ Ἰωάννης ἔπεμψε πρὸς τὸν Ἰησοῦν λέγων, Σὺ εἶ ὁ ἐρχόμενος ἢ ἕτερον προσδοκῶμεν; ¹⁹Καὶ ὁ Ἰωάννης, ἀφοῦ ἐκάλεσε δύο ἀπὸ τοὺς μαθητὰς του, τοὺς ἔστειλε πρὸς τὸν Ἰησοῦν λέγων· <σὺ εἷσαι ὁ Μεσσίας, ποὺ τώρα ἔρχεται, ἢ πρέπει νὰ περιμένωμεν κανέναν ἄλλον; (Καὶ ἔκαμε αὐτὸ ὁ Ἰωάννης διὰ νὰ θέσῃ εἰς ἐπαφὴν τοὺς μαθητὰς του μὲ τὸν Κύριον καὶ τοὺς στηρίξῃ ἔτσι εἰς τὴν πίστιν). ²⁰παραγενόμενοι δὲ πρὸς αὐτὸν οἱ ἄνδρες εἶπον, Ἰωάννης ὁ βαπτιστὴς ἀπέστειλεν ἡμᾶς πρὸς σὲ λέγων, σὺ εἶ ὁ ἐρχόμενος ἢ ἕτερον προσδοκῶμεν; ²⁰Ἀφοῦ δὲ ἦλθαν πρὸς αὐτὸν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ τοῦ εἶπον· <ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς μᾶς ἔστειλε εἰς σέ, λέγων: Σὺ εἷσαι ὁ Μεσσίας ποὺ ἔρχεται ἢ πρέπει νὰ περιμένωμεν ἄλλον;> ²¹ἐν αὐτῇ δὲ τῇ ὥρᾳ ἐθεράπευσε πολλοὺς ἀπὸ νόσων καὶ μαστίγων καὶ πνευμάτων πονηρῶν, καὶ τυφλοῖς πολλοῖς ἐχαρίσατο τὸ βλέπειν. ²¹Κατὰ τὴν ὥραν δὲ ἐκείνην ὁ Ἰησοῦς ἐθεράπευσε πολλοὺς ἀπὸ ἀσθενείας καὶ ἀπὸ βασανιστικὰς παθήσεις καὶ ἀπὸ πονηρὰ πνεύματα. Καὶ εἰς πολλοὺς τυφλοὺς ἐχάρισε τὸ φῶς των. ²²καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς, Πορευθέντες ἀπαγγείλατε Ἰωάννῃ ἃ εἴδετε καὶ ἠκούσατε· τυφλοὶ ἀναβλέπουσι καὶ χωλοὶ περιπατοῦσι, λεπροὶ καθαρίζονται, κωφοὶ ἀκούουσι, νεκροὶ ἐγείρονται, πτωχοὶ εὐαγγελίζονται· ²²Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· <πηγαίνετε καὶ ἀναφέρετε εἰς τὸν Ἰωάννην αὐτά, ποὺ εἴδατε καὶ ἠκούσατε· ὅτι δηλαδὴ τυφλοὶ ξαναβλέπουν, χωλοὶ περιπατοῦν, λεπροὶ καθαρίζονται, κωφοὶ ἀκούουν, νεκροὶ ἀνασταίνονται, πτωχοὶ καὶ ταπεινοὶ ἄνθρωποι ἀκούουν καὶ δέχονται τὸ χαροποιὸν μήνυμα τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. ²³καὶ μακάριός ἐστιν ὃς ἐὰν μὴ σκανδαλισθῇ ἐν ἐμοί. ²³Καὶ μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ κλονισθῇ εἰς τὴν πίστιν του ἐξ αἰτίας τῆς πτωχῆς καὶ ταπεινῆς ἐμφανίσεώς μου>. ²⁴Ἀπελθόντων δὲ τῶν μαθητῶν Ἰωάννου ἤρξατο λέγειν πρὸς τοὺς ὄχλους περὶ Ἰωάννου, Τί ἐξεληλύθατε εἰς τὴν ἔρημον θεάσασθαι; κάλαμον ὑπὸ ἀνέμου σαλευόμενον; ²⁴Ὅταν δὲ ἀνεχώρησαν οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου, ἤρχισεν νὰ λέγῃ ὁ Κύριος εἰς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ διὰ τὸν Ἰωάννην· <τί ἐβγήκατε εἰς τὴν ἔρημον νὰ ἰδῆτε; Καλάμι ποῦ τὸ σαλεύει ἐδῶ κι᾿ ἐκεῖ ὁ ἄνεμος; Μήπως ἐβγήκατε νὰ ἰδῆτε κανένα ἄνθρωπον ἄστατον, ποὺ παρασύρεται ἀπὸ τὰς γνώμας τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου καὶ προσπαθεῖ νὰ συμφωνῇ μὲ ὅλους; Ὄχι βέβαια. ²⁵ἀλλὰ τί ἐξεληλύθατε ἰδεῖν; ἄνθρωπον ἐν μαλακοῖς ἱματίοις ἠμφιεσμένον; ἰδοὺ οἱ ἐν ἱματισμῷ ἐνδόξῳ καὶ τρυφῇ ὑπάρχοντες ἐν τοῖς βασιλείοις εἰσίν. ²⁵Ἀλλὰ τί ἐξήλθατε νὰ ἰδῆτε; Ἄνθρωπον κοσμικὸν καὶ μαλθακόν, ἐνδεδυμένον μαλακὰ καὶ ἀκριβὰ φορέματα; Ἰδού, αὐτοί ποὺ φοροῦν τὰ πολύτιμα καὶ φανταχτερὰ ἐνδύματα καὶ ζοῦν μίαν τρυφηλὴν καὶ ἁμαρτωλὴν ζωήν, μένουν εἰς τὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα. ²⁶ἀλλὰ τί ἐξεληλύθατε ἰδεῖν; προφήτην; ναί λέγω ὑμῖν, καὶ περισσότερον προφήτου. ²⁶Ἀλλὰ τί ἐβγήκατε νὰ ἰδῆτε; Προφήτην; Βεβαίως, ναί· σᾶς λέγω ὅτι αὐτὸς εἶναι πολὺ περισσότερον ἀπὸ προφήτης. ²⁷οὗτός ἐστι περὶ οὗ γέγραπται, ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου. ²⁷Αὐτὸς εἶναι, διὰ τὸν ὁποῖον ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸν προφήτην Μαλαχίαν: Ἰδοὺ ἐγώ, λέγει ὁ Θεός, ἀποστέλλω τὸν ἀγγελιοφόρον μου, ὀλίγον ἐνωρίτερα ἀπὸ σέ, ὁ ὁποῖος θὰ προετοιμάσῃ ἔμπροσθέν σου τὸν δρόμον, θὰ προπαρασκευάσῃ δηλαδὴ τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων νὰ σὲ δεχθοῦν. ²⁸λέγω γὰρ ὑμῖν, μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν προφήτης Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ οὐδείς ἐστιν· ὁ δὲ μικρότερος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ μείζων αὐτοῦ ἐστι. ²⁸Διότι σᾶς λέγω, ὅτι μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων τοὺς ὁποίους ἕως τώρα ἐγέννησαν αἱ γυναῖκες, κανεὶς δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστήν. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ξέρετε καὶ τοῦτο, ὅτι ὁ πλέον ταπεινὸς καὶ ἄσημος πολίτης της βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τὸ ἐλάχιστον μέλος τῆς Ἐκκλησίας μου, εἶναι, ὡς πρὸς τὴν σωτηρίαν καὶ τὰ θεῖα χαρίσματα, ποὺ θὰ παίρνῃ μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστήν, ὁ ὁποῖος δὲν ἐπῇρε ἀκόμη τὰς ἀνεκτιμήτους αὐτὰς δωρεάς>. ²⁹καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἀκούσας καὶ οἱ τελῶναι ἐδικαίωσαν τὸν Θεόν, βαπτισθέντες τὸ βάπτισμα Ἰωάννου· ²⁹Καὶ ὅλος ὁ λαὸς καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ τελῶναι, ποὺ εἴχαν ἀκούσει τὸν Ἰωάννην, μὲ τὸ νὰ βαπτισθοῦν τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου καὶ νὰ μετανοήσουν, ὅπως ἐκεῖνος εἶπεν, ἀπέδειξαν ὅτι σαφῶς καὶ δικαίως ἐνήργησε ὁ Θεός. ³⁰οἱ δὲ Φαρισαῖοι καὶ οἱ νομικοὶ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἠθέτησαν εἰς ἑαυτούς, μὴ βαπτισθέντες ὑπ᾿ αὐτοῦ. ³⁰Ἀντιθέτως δὲ οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ νομικοί, ποὺ ἐθεωροῦντο ἐνάρετοι καὶ γνῶσται τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀπέδειξαν διὰ τὸν ἑαυτὸν των μάταιον καὶ ἀνωφελὲς τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ πρὸς σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου. Ἐθεώρησαν ματαίαν τὴν ἀποστολὴν τοῦ Προδρόμου, ἀφοῦ οὔτε τὸ κήρυγμα οὔτε τὸ βάπτισμά του ἐδέχθησαν. ³¹Τίνι οὖν ὁμοιώσω τοὺς ἀνθρώπους τῆς γενεᾶς ταύτης, καὶ τίνι εἰσὶν ὅμοιοι; ³¹<Μὲ τί λοιπὸν να παρομοιάσω τοὺς ἀνθρώπους τῆς γενεὰς αὐτῆς; Μὲ ποιὸν εἶναι ὅμοιοι; ³²ὅμοιοί εἰσι παιδίοις τοῖς ἐν ἀγορᾷ καθημένοις καὶ προσφωνοῦσιν ἀλλήλοις καὶ λέγουσιν, ηὐλήσαμεν ὑμῖν, καὶ οὐκ ὠρχήσασθε, ἐθρηνήσαμεν ὑμῖν, καὶ οὐκ ἐκλαύσατε. ³²Ὁμοιάζουν μὲ ἄτακτα ἀργόσχολα παιδιά, ποὺ κάθονται εἰς τὴν ἀγορὰν καὶ φωνάζουν μεταξὺ των καὶ λέγουν: Σᾶς ἐπαίξαμεν μὲ τὸν αὐλὸν χαρούμενους σκοποὺς καὶ δὲν ἐχορέψατε, σᾶς ἐτραγουδήσαμε μοιρολόγια καὶ δὲν ἐκλάψατε. Οὔτε μὲ τὸ ἕνα οὔτε μὲ τὸ ἄλλο δὲν σᾶς ἰκανοποιήσαμεν. ³³ἐλήλυθε γὰρ Ἰωάννης ὁ βαπτιστὴς μήτε ἄρτον ἐσθίων μήτε οἶνον πίνων, καὶ λέγετε, δαιμόνιον ἔχει. ³³Ἔτσι καὶ σεῖς ποὺ δὲν πιστεύετε. Διότι ᾖλθεν ὁ Ἰωάννης ὁ βαπτιστής, ὁ ὁποῖος, νηστευτὴς καὶ ἀσκητὴς καθὼς ἧτο, οὔτε ψωμὶ ἔτρωγε οὔτε κρασὶ ἔπινε, καὶ λέγετε: Ἔχει δαιμόνιον. ³⁴ἐλήλυθεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐσθίων καὶ πίνων, καὶ λέγετε, ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης, φίλος τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν. ³⁴Ἦλθεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος τρώγει καὶ πίνει, ὅπως κάθε κοινωνικὸς καὶ συνετὸς ἄνθρωπος, καὶ λέγετε: Ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης, φίλος τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν. ³⁵καὶ ἐδικαιώθη ἡ σοφία ἀπὸ τῶν τέκνων αὐτῆς πάντων. ³⁵Καὶ ἔτσι ἡ θεία σοφία ἐθαυμάσθη ἀπὸ τὰ τέκνα της ὡς δικαία, διότι ὀρθῶς εἰς κάθε περίστασιν ἐνεργεῖ, χρησιμοποιοῦσα τὰς ἀρίστας καὶ δικαιοτάτας μεθόδους διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων>. Ο Ιησούς συγχωρεί μια αμαρτωλή γυναίκα³⁶Ἠρώτα δέ τις αὐτὸν τῶν Φαρισαίων ἵνα φάγῃ μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ εἰσελθὼν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Φαρισαίου ἀνεκλίθη. ³⁶Τὸν παρακαλοῦσε δὲ κάποιος ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους νὰ φάγῃ μαζῆ του. Καὶ ἀφοῦ εἰσῆλθεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Φαρισαίου, ἐξηπλώθη, κατὰ συνήθειαν ποὺ ἐπικρατοῦσε τότε, πλησίον τῆς τραπέζης τοῦ φαγητοῦ. ³⁷καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἐν τῇ πόλει ἥτις ἦν ἁμαρτωλός, καὶ ἐπιγνοῦσα ὅτι ἀνάκειται ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Φαρισαίου, κομίσασα ἀλάβαστρον μύρου ³⁷Καὶ ἰδοὺ μία γυναῖκα τῃς πόλεως αὐτῆς, ἡ ὁποία ἧτο ἁμαρτωλή, ὅταν ἐπληροφορήθη ὅτι ὁ Ἰησοῦς τρώγει εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Φαρισαίου, ἔφερε ἕνα ἀλαβάστρινον δοχεῖον γεμάτο μύρον. ³⁸καὶ στᾶσα ὀπίσω παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ κλαίουσα, ἤρξατο βρέχειν τοὺς πόδας αὐτοῦ τοῖς δάκρυσι καὶ ταῖς θριξὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς ἐξέμασσε, καὶ κατεφίλει τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ ἤλειφε τῷ μύρῳ. ³⁸Καὶ ἀφοῦ ἐστάθη πίσῳ, πλησίον εἰς τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, ἀνελύθη εἰς δάκρυα καὶ ἤρχισεν νὰ βρέχῃ τοὺς πόδας του μὲ τὰ δάκρυά της, καὶ νὰ τοὺς σπογγίζῃ μὲ τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς της. Συγρόνως δὲ ἐφιλοῦσε συνεχῶς μὲ βαθεῖαν εὐλάβειαν τοὺς πόδας του καὶ τοὺς ἤλειφε μὲ μύρον. ³⁹ἰδὼν δὲ ὁ Φαρισαῖος ὁ καλέσας αὐτὸν εἶπεν ἐν ἑαυτῷ λέγων, Οὗτος εἰ ἦν προφήτης, ἐγίνωσκεν ἂν τίς καὶ ποταπὴ ἡ γυνὴ ἥτις ἅπτεται αὐτοῦ, ὅτι ἁμαρτωλός ἐστι. ³⁹Ὅταν δὲ ὁ Φαρισαῖος, ποὺ τὸν εἴχε καλέσει εἰς τὸ γεῦμα, εἶδε τὸ γεγονὸς αὐτό, εἶπε μέσα του: Ἐὰν αὐτὸς ἧτο προφήτης, θὰ ἐγνώριζε ποίας διαγωγῆς εἶναι ἡ γυναῖκα αὐτή ποὺ τὸν ἐγγίζει, θὰ ἐγνώριζε δηλαδὴ ὅτι εἶναι ἁμαρτωλή. ⁴⁰καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν, Σίμων, ἔχω σοί τι εἰπεῖν. ὁ δέ φησί, Διδάσκαλε, εἰπέ. ⁴⁰Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀπαντῶν εἰς τοὺς διαλογισμοὺς αὐτοὺς τοῦ Σίμωνος εἶπε· <Σίμων, ἔχω κάτι νά σοῦ πῶ>. Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· <διδάσκαλε, λέγε>. ⁴¹δύο χρεοφειλέται ἦσαν δανειστῇ τινι· ὁ εἷς ὤφειλε δηνάρια πεντακόσια, ὁ δὲ ἕτερος πεντήκοντα. ⁴¹<Ἦσαν δύο χρεωφειλέται πρὸς κάποιον δανειστήν. Ὁ ἔνας τοῦ ἐχρεωστοῦσε πεντακόσια δηνάρια ὁ δὲ ἄλλος πενῆντα. ⁴²μὴ ἐχόντων δὲ αὐτῶν ἀποδοῦναι, ἀμφοτέροις ἐχαρίσατο. τίς οὖν αὐτῶν, εἰπέ, πλεῖον ἀγαπήσει αὐτόν; ⁴²Ἐπειδὴ δὲ δὲν εἴχαν αὐτοὶ νὰ ἐξοφλήσουν τὸ χρέος των, ὁ δανειστὴς τὸ ἐχάρισε καὶ εἰς τοὺς δύο. Πές μου. ποιὸς ἀπὸ τοὺς δύο θὰ τὸν ἀγαπήσῃ περισσότερον;> ⁴³ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Σίμων εἶπεν, Ὑπολαμβάνω ὅτι ᾧ τὸ πλεῖον ἐχαρίσατο. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ, Ὀρθῶς ἔκρινας. ⁴³Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Σίμων καὶ εἶπε· νομίζω, ὅτι ἐκεῖνος εἰς τὸν ὁποῖον ἐχάρισε τὸ μεγαλύτερον χρέος>. Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· <ὀρθὴ εἶναι ἡ κρίσις σου>. ⁴⁴καὶ στραφεὶς πρὸς τὴν γυναῖκα τῷ Σίμωνι ἔφη, Βλέπεις ταύτην τὴν γυναῖκα; εἰσῆλθόν σου εἰς τὴν οἰκίαν, ὕδωρ ἐπὶ τοὺς πόδας μου οὐκ ἔδωκας· αὕτη δὲ τοῖς δάκρυσιν ἔβρεξέν μου τοὺς πόδας καὶ ταῖς θριξὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς ἐξέμαξε. ⁴⁴Καὶ ἀφοῦ ἐγύρισε πρὸς τὴν γυναῖκα, εἶπε εἰς τὸν Σίμωνα· <βλέπεις αὐτὴν τὴν γυναῖκα; Ἦλθα εἰς τὸ σπίτι σου καὶ δέν μοῦ ἔδωσες νερὸ νὰ διὰ τὸ πλύσιμο τῶν ποδιῶν μου. Αὐτὴ ὅμως ἔβρεξε τὰ πόδια μου μὲ τὰ δάκρυα της καὶ τὰ ἐσπόγγισε μὲ τὰς τρίχας τ᾿ς κεφαλῆς της. ⁴⁵φίλημά μοι οὐκ ἔδωκας· αὕτη δὲ ἀφ᾿ ἧς εἰσῆλθεν οὐ διέλιπε καταφιλοῦσά μου τοὺς πόδας. ⁴⁵Σὺ δέν μοῦ ἔδωσες φίλημα, ὅπως συνηθίζουν διὰ τὸν κάθε φιλοξενούμενον· αὐτὴ δὲ ἀπὸ τὴν ὥραν ποὺ ἐμπῆκε εἰς τὸ σπίτι, δὲν ἔπαυσε μὲ πολλὴν εὐλάβειαν νὰ καταφιλῇ τοὺς πόδας μου. ⁴⁶ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου οὐκ ἤλειψας· αὕτη δὲ μύρῳ ἤλειψέ μου τοὺς πόδας. ⁴⁶Σὺ δέν μοῦ ἄλειψες τὴν κεφαλὴν οὔτε μὲ ἁπλὸ λάδι. Αὐτὴ δέ μοῦ ἄλειψε τοὺς πόδας μὲ πανάκριβο μύρον. ⁴⁷οὗ χάριν λέγω σοι, ἀφέωνται αἱ ἁμαρτίαι αὐτῆς αἱ πολλαί, ὅτι ἠγάπησε πολύ· ᾧ δὲ ὀλίγον ἀφίεται, ὀλίγον ἀγαπᾷ. ⁴⁷Ἕνεκα δὲ τούτου ἀκριβῶς σοῦ λέγω ὅτι εἶναι συγχωρημέναι αἱ πολλαὶ αὐτῆς ἁμαρτίαι, διότι ἠγάπησε πολὺ ἐμὲ τὸν Λυτρωτήν, καὶ ἐπόθησε βαθύτατα τὴν λύτρωσίν της. Ἐκεῖνος δέ ποὺ νομίζει ὅτι ὀλίγον χρέος ἔχει ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, ὀλίγον ἀγαπᾷ>. ⁴⁸εἶπε δὲ αὐτῇ, Ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι. ⁴⁸Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· <εἶναι συγχωρημέναι αἱ ἁμαρτίαι σου> ⁴⁹καὶ ἤρξαντο οἱ συνανακείμενοι λέγειν ἐν ἑαυτοῖς, Τίς οὗτός ἐστιν ὃς καὶ ἁμαρτίας ἀφίησιν; ⁴⁹Καὶ αὐτοί, ποὺ παρεκάθηντο μαζῆ του εἰς τὸ τραπέζι ἤρχισαν νὰ σκέπτωνται καὶ νὰ λέγουν ἀπὸ μέσα των· <ποιὸς εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος καὶ ἁμαρτίας ἀκόμη συγχωρεῖ;> ⁵⁰εἶπε δὲ πρὸς τὴν γυναῖκα, Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. ⁵⁰Εἶπε δὲ πρὸς τὴν γυναῖκα ὁ Ἰησοῦς· <ἡ πίστις σου σὲ ἔχει σώσει· πήγαινε μὲ εἰρηνικὴ καὶ καθαρὰν τὴν καρδίαν σου εἰς τὸν δρόμον τῆς εἰρήνης>.