Κατὰ Λουκᾶν

Οι γυναίκες που υπηρετούσαν τον Ιησού¹Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ καθεξῆς καὶ αὐτὸς διώδευεν κατὰ πόλιν καὶ κώμην κηρύσσων καὶ εὐαγγελιζόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ δώδεκα σὺν αὐτῷ, ¹Κατὰ τὸν χρόνον ποὺ ἀκολούθησε, ἐπερνοῦσε ὁ Κύριος τὴν μίαν μετὰ τὴν ἄλλην, κάθε πόλιν καὶ χωρίον καὶ ἐκήρυττε καὶ ἐδίδασκε τὸ χαρμόσυνον ἄγγελμα τὴς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν ἦσαν καὶ οἱ δώδεκα μαθηταί, ²καὶ γυναῖκές τινες αἳ ἦσαν τεθεραπευμέναι ἀπὸ νόσων καὶ μαστίγων καὶ πνευμάτων πονηρῶν καὶ ἀσθενειῶν, Μαρία ἡ καλουμένη Μαγδαληνή, ἀφ᾿ ἧς δαιμόνια ἑπτὰ ἐξεληλύθει, ²καὶ μερικαὶ γυναῖκες αἱ ὁποῖαι εἴχαν θεραπευθῇ ὑπ᾿ αὐτοῦ ἀπὸ νόσους καὶ βασανιστικὲς παθήσεις καὶ ἀπὸ πνεύματα πονηρὰ καὶ ἀπὸ ἀσθενείας ἡ Μαρία, ἡ ὁποία ἐλέγετο Μαγδαληνὴ καὶ ἀπὸ τὴν ὁποίαν εἴχαν ἐκδιωχθῆ μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Κυρίου ἑπτὰ δαιμόνια ³καὶ Ἰωάννα γυνὴ Χουζᾶ ἐπιτρόπου Ἡρῴδου καὶ Σουσάννα καὶ ἕτεραι πολλαί, αἵτινες διηκόνουν αὐτῷ ἀπὸ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς. ³καὶ ἡ Ἰωάννα, σύζυγος τοῦ Χουζᾶ, ὁ ὁποῖος ἧτο οἰκονομικὸς διαχειριστὴς τοῦ Ἡρῴδου καὶ ἡ Σουσάννα καὶ ἄλλαι πολλαί, αἱ ὁποῖαι ὑπηρετοῦσαν αὐτὸν καὶ προσέφεραν διὰ τὴν συντήρησιν αὐτοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά των. ⁴Συνιόντος δὲ ὄχλου πολλοῦ καὶ τῶν κατὰ πόλιν ἐπιπορευομένων πρὸς αὐτὸν εἶπε διὰ παραβολῆς, ⁴Ἐνῶ δὲ ἐμαζεύετο πολὺς λαὸς καὶ ἀπὸ κάθε πόλιν ἤρχοντο πρὸς αὐτόν, εἶπεν ὁ Κύριος διδασκαλίαν μὲ παραβολήν. Η παραβολή του σποριά⁵Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· ⁵<Ἐβγῆκε ὁ σπορεὺς εἰς τὸ χωράφι, διὰ νὰ σπείρῃ τὸν σπόρον του. Καὶ καθὼς αὐτὸς ἔσπερνε, ἄλλο μὲν μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε κοντὰ εἰς τὸν δρόμον, κατεπατήθη ἀπὸ τοὺς διαβάτας καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ τὸ κατέφαγαν. ⁶καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· ⁶Καὶ ἄλλο ἔπεσε εἰς τὴν πετρώδη γῆν καὶ ἀφοῦ ἐφύτρωσε, ἐξηράνθη, διότι δὲν εἶχε ὑγρασίαν. ⁷καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. ⁷Καὶ ἄλλο ἔπεσε ἀνάμεσα εἰς ἀγκάθια καὶ καθὼς ἐβλάστησαν καὶ ἐμεγάλωσαν τὰ ἀγκάθια, τὸ ἔπνιξαν ἐντελῶς. ⁸καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει, Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. ⁸Καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὴν εὔφορον καὶ καλὴν γῆν καὶ ἀφοῦ ἐφύτρωσε, ἔκαμε καρπὸν ἑκατονταπλάσιον>. Ἐνῶ δὲ ἔλεγε αὐτά, εἶπε μὲ φωνὴν μεγάλην· <Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει αὐτιὰ πνευματικά, διὰ νὰ ἀκούῃ τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ, ἂς ἀκούῃ αὐτά ποὺ ἐγὼ διδάσκω>. Γιατί ο Ιησούς μιλάει με παραβολές⁹Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες, Τίς εἴη ἡ παραβολή αὕτη;. ⁹Τὸν ἐρωτοῦσαν δὲ οἱ μαθηταὶ του λέγοντες· <ποιὸ εἶναι τὸ νόημα αὐτῆς τῆς παραβολῆς;> ¹⁰ὁ δὲ εἶπεν, Ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν. ¹⁰Αὐτὸς δὲ εἶπεν· <εἰς σᾶς ποὺ ἔχετε ἀγαθὴν διάθεσιν, ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸ προνόμιον καὶ ἡ χάρις νὰ γνωρίζετε τὰς μυστηριώδεις ἀληθείας της βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Τοὺς ἄλλους δὲ (ἐπειδὴ δὲν ἔχουν ἀγαθὴν διάθεσιν καὶ ἐνδιαφέρον νὰ ἀκούσουν καὶ δεχθοῦν τὴν ἀλήθειαν καὶ διὰ νὰ τοὺς προφυλάξω ἀπὸ τὴν μεγάλη εὐθύνην, ποὺ θὰ εἴχαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἂν ἐκαταλάβαιναν καὶ περιφρονοῦσαν τὰς θείας ἀληθείας) τοὺς διδάσκω μὲ παραβολάς, ὥστε, ἐνῶ βλέπουν νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ εἰσχωρήσουν εἰς τὸ βαθύτερον νόημα, καὶ ἐνῶ ἀκούουν νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ ἐνοήσουν τὴν ἀλήθειαν. Εξήγηση της παραβολής του σποριά¹¹Ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· ¹¹Τὸ νόημα δὲ τῆς παραβολῆς αὐτῆς εἶναι τὸ ἐξῆς: Ὁ σπόρος συμβολίζει τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ. ¹²οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. ¹²Ἐκεῖνοι δέ ποὺ ὁμοιάζουν πρὸς τὸ ἔδαφος κοντὰ εἰς τὸν δρόμον, εἶναι ὅσοι ἤκουσαν καὶ δὲν ἐπρόσεξαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ. Ἔπειτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ παίρνει τὸν λόγον ἀπὸ τὴν καρδία των, διὰ νὰ μὴν πιστεύσουν καὶ σωθοῦν. ¹³οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ῥίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. ¹³Ἐκεῖνοι δέ ποὺ συμβολίζονται μὲ τὴν πετρώδη γῆν, εἶναι ὅσοι ὅταν ἀκούσουν δέχονται μὲ χαρὰν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, δὲν ἔχουν ὅμως βαθειὲς ρίζες εἰς τὴν καρδία των καὶ δι᾿ αὐτὸ ὀλίγον καιρὸν πιστεύουν καὶ εἰς ἐποχὴν πειρασμοῦ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν πίστιν. ¹⁴τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. ¹⁴Τὸ δὲ μέρος τοῦ σπόρου, ποὺ ἔπεσε εἰς τὰ ἀγκάθια, συμβολίζει ἐκείνους οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἤκουσαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, τὸν ἐδέχθησαν καὶ ἐπροσπάθησαν νὰ τὸν τηρήσουν μὲ κάποιαν προθυμίαν, ἀλλὰ πνίγονται ἀπὸ ἀγωνιώδεις φροντίδας διὰ τὴν ἀπόκτησιν πλούτου καὶ ἀπὸ τὰς ὑλιστικὰς ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς αὐτῆς, καὶ ἔτσι δὲν προχωροῦν μέχρι τέλους, ὥστε νὰ ἔχουν καλοὺς καὶ μονίμους καρπούς. ¹⁵τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ. ¹⁵Τὸ δὲ μέρος τοῦ σπόρου, ποὺ ἐσπάρθηκε εἰς τὴν εὔφορον γῆν, συμβολίζει τοὺς καλοπροαιρέτους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι μὲ καλὴν καὶ ἀγαθὴν καρδίαν, ἀφοῦ ἤκουσαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, τὸν κρατοῦν μὲ προσοχὴν καὶ εὐλάβειαν μέσα των καὶ ἔχουν ὡς καρποὺς τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς μαζῆ μὲ τὴν ὑπομονήν, τὴν ὁποίαν θὰ δεικνύουν εἰς διαφόρους θλίψεις καὶ περιπετείας. Το λυχνάρι και ο λυχνοστάτης¹⁶Οὐδεὶς δὲ λύχνον ἅψας καλύπτει αὐτὸν σκεύει ἢ ὑποκάτω κλίνης τίθησιν, ἀλλ᾿ ἐπὶ λυχνίας ἐπιτίθησιν, ἵνα οἱ εἰσπορευόμενοι βλέπωσι τὸ φῶς. ¹⁶Κανεὶς δέ, ὅταν ἀνάψῃ λύχνον, δὲν τὸν σκεπάζει μὲ δοχεῖον οὔτε τὸν βάζει κάτω ἀπὸ τὸ κρεββάτι, ἀλλὰ ἐπάνω εἰς τὸν λυχνοστάτην, ὥστε ὅσοι εἰσέρχονται νὰ βλέπουν τὸ φῶς. Καὶ ἡ διδασκαλία μου εἶναι φῶς ἐπὶ τὴν λυχνίαν, ὥστε ὅσοι θέλουν νὰ βλέπουν ποῦ καί πῶς νὰ προχωροῦν. ¹⁷οὐ γάρ ἐστι κρυπτὸν ὃ οὐ φανερὸν γενήσεται, οὐδὲ ἀπόκρυφον ὃ οὐ γνωσθήσεται καὶ εἰς φανερὸν ἔλθῃ. ¹⁷Δὲν ὑπάρχει κρυπτόν, τὸ ὁποῖον δὲ θὰ γίνῃ φανερὸν καὶ μυστικόν, τὸ ὁποῖον δὲ θὰ γίνῃ γνωστὸν καὶ δὲ θὰ φανερωθῇ. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὴν διδασκαλία μου, ἡ ὁποία ὀπωσδήποτε θὰ γίνῃ γνωστὴ εἰς ὅλον τὸν κόσμον. ¹⁸βλέπετε οὖν πῶς ἀκούετε· ὃς γὰρ ἐὰν ἔχῃ, δοθήσεται αὐτῷ, καὶ ὃς ἐὰν μὴ ἔχῃ, καὶ ὃ δοκεῖ ἔχειν ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ. ¹⁸Λοιπὸν σεῖς, ποὺ σὰν Ἀπόστολοι τῆς οἰκουμένης θὰ τὴν διαδώσετε, προσέχετε πῶς τὴν ἀκούετε. (Νὰ τὴν ἀκούετε μὲ ἀκλόνητον πίστιν, διὰ νὰ τὴν κάμετε κτῆμα σας). Διότι εἰς ἐκεῖνον ποὺ κατέχει τὴν ἀλήθειαν, θὰ τοῦ δοθῇ πλουσιωτέρα καὶ καθαρωτέρα. Ἐνῶ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἀπὸ ἀδιαφορίαν δὲν κατέχει τὴν ἀλήθειαν, θὰ τοῦ ἀφαιρεθῇ καὶ αὐτό ποὺ νομίζει ὅτι ἔχει>. Η μητέρα και τα αδέλφια του Ιησού¹⁹Παρεγένοντο δὲ πρὸς αὐτὸν ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἠδύναντο συντυχεῖν αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον. ¹⁹Ἐνῶ δὲ ἐδίδασκε, ἦλθον πρὸς αὐτὸν ἡ μητέρα του καὶ οἱ νομιζόμενοι ἀδελφοὶ του καὶ δὲν ἠμποροῦσαν νὰ τὸν πλησιάσουν, ἕνεκα τοῦ λαοῦ, ποὺ τὸν περιεστοίχιζε. ²⁰καὶ ἀπηγγέλη αὐτῷ λεγόντων, Ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἑστήκασιν ἔξω ἰδεῖν σε θέλοντες. ²⁰Καὶ μερικοὶ ἀνήγγειλαν εἰς αὐτὸν ὅτι <ἡ μητέρα σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου στέκονται ἔξω καὶ θέλουν νὰ σὲ ἰδοῦν>. ²¹ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν πρὸς αὐτούς, Μήτηρ μου καὶ ἀδελφοί μου οὗτοί εἰσιν οἱ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ ἀκούοντες καὶ ποιοῦντες αὐτόν. ²¹Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· <μητέρα μου καὶ ἀδελφοί μου εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἀκούουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν τηροῦν εἰς τὴν ζωὴν των>. Η κατάπαυση της τρικυμίας²²Καὶ ἐγένετο ἐν μιᾷ τῶν ἡμερῶν καὶ αὐτὸς ἐνέβη εἰς πλοῖον καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, Διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν τῆς λίμνης· καὶ ἀνήχθησαν. ²²Μίαν δὲ ἀπὸ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ἐμπῆκε ὁ Ἰησοῦς εἰς κάποιο πλοῖον μαζῆ μὲ τοὺς μαθητὰς του καὶ εἶπε εἰς αὐτούς· <ἂς περάσωμεν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης>. Καὶ ἀνοίχθησας εἰς τὴν λίμνην. ²³πλεόντων δὲ αὐτῶν ἀφύπνωσε. καὶ κατέβη λαῖλαψ ἀνέμου εἰς τὴν λίμνην, καὶ συνεπληροῦντο καὶ ἐκινδύνευον. ²³Ἐνῶ δὲ αὐτοὶ ἔπλεαν, ἀπεκοιμήθη· καὶ κατέβη αἰφνιδίως ἀπὸ τὰ γύρῳ βουνὰ ἄνεμος σφοδρός, θύελλα μεγάλη εἰς τὴν λίμνην. Κύματα δὲ μεγάλα ἔσπαζαν εἰς τὸ πλοῖον καὶ νερὰ ὁλοένα περισσότερα εἰσωρμοῦσαν εἰς αὐτό, ὥστε ἐκινδύνευαν νὰ πνιγοῦν. ²⁴προσελθόντες δὲ διήγειραν αὐτὸν λέγοντες, Ἐπιστάτα ἐπιστάτα, ἀπολλύμεθα! ὁ δὲ ἐγερθεὶς ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ καὶ τῷ κλύδωνι τοῦ ὕδατος, καὶ ἐπαύσαντο, καὶ ἐγένετο γαλήνη. ²⁴Οἱ δὲ μαθηταὶ προσῆλθον εἰς τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἐξύπνησαν καὶ τοῦ εἶπαν· <διδάσκαλε διδάσκαλε, χανόμαστε!> Αὐτὸς δὲ ἐσηκώθηκε, διέταξε τὸν ἄνεμον καὶ τὴν θαλασσοταραχήν, καὶ ἔπαυσαν, καὶ ἔγινε ἀμέσως γαλήνη. ²⁵εἶπε δὲ αὐτοῖς, Ποῦ ἐστιν ἡ πίστις ὑμῶν; φοβηθέντες δὲ ἐθαύμασαν λέγοντες πρὸς ἀλλήλους, Τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ τοῖς ἀνέμοις ἐπιτάσσει καὶ τῷ ὕδατι, καὶ ὑπακούουσιν αὐτῷ; ²⁵Εἶπε δὲ εἰς αὐτούς· <ποῦ εἶναι ἡ πίστις σας; Τόσα καὶ τόσα θαύματα μὲ εἴδατε νὰ κάμνω καὶ ἀκόμα δὲν ἐπιστέψατε μὲ ὅλην σας τὴν καρδιὰ εἰς ἐμέ;> Αὐτοὶ κατ᾿ ἀρχὰς ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φόβον καὶ δέος ἐμπρὸς εἰς τὴν δύναμιν τοῦ Κυρίου, ἔπειτα δὲ ἀπὸ μεγάλον θαυμασμὸν καὶ ἔλεγαν μεταξὺ των, <ποιὸς ἆρά γε εἶναι αὐτός; Διότι διατάσσει τοὺς ἀνέμους καὶ τὰ κύματα καὶ ὑπακούουν εἰς αὐτόν>! Η θεραπεία του δαιμονιζομένου στα Γάδαρα²⁶Καὶ κατέπλευσεν εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν, ἥτις ἐστὶν ἀντίπερα τῆς Γαλιλαίας. ²⁶Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἔπλευσαν καὶ ἀγκυροβόλησαν εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν, ἡ ὁποία εἶναι ἀντίπερα ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν. ²⁷ἐξελθόντι δὲ αὐτῷ ἐπὶ τὴν γῆν ὑπήντησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο, καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ᾿ ἐν τοῖς μνήμασιν. ²⁷Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐβγῆκεν εἰς τὴν ξηράν, τὸν συνάντησεν ἔνας ἄνθρωπος τῆς πόλεως ἐκείνης, ὁ ὁποῖος εἶχε μέσα του δαιμόνια ἀπὸ πολλὰ χρόνια καὶ δὲν ἐφοροῦσε ἔνδυμα καὶ δὲν ἕμενε σὲ σπίτι, ἀλλὰ μέσα εἰς τὰ μνήματα. ²⁸ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε, Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς. ²⁸Ὅταν ὅμως εἶδε τὸν Ἰησοῦν ἐκραύγασε δυνατά, ἔπεσεν εἰς τὰ πόδια του καὶ μὲ φωνὴν μεγάλην εἶπε· <ποία σχέσις ὑπάρχει ἀνάμεσα εἰς ἐμὲ καὶ σέ, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου; Σὲ παρακαλῶ, μὴ μὲ βασανίσῃς καὶ μὴ μὲ κλείσῃς ἀπὸ τώρα εἰς τὸν φρικτὸν Ἅδην>. ²⁹παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους. ²⁹Εἶπε δὲ αὐτὰ ὁ δαιμονιζόμενος, διότι ὁ Χριστὸς διέταξε τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα νὰ βγῇ καὶ νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον, ἐπειδὴ ἀπὸ πολλὰ χρόνια τὸν εἶχεν ἁρπάξει καὶ κυριεύσει. Οἱ δὲ ἄλλοι ἄνθρωποι, ἕνεκα τῆς ἀγριότητος αὐτοῦ, τὸν ἔδεναν μὲ ἁλυσίδες καὶ μὲ ἰσχυρὰ δεσμὰ εἰς τὰ πόδια, διὰ νὰ τὸν φυλάσσουν, ὥστε νὰ μὴ ἐπιτίθεται καὶ κακοποιῇ τοὺς ἄλλους. Ἀλλὰ αὐτὸς ἔσπαζε τὰ δεσμὰ καὶ ὠδηγεῖτο βιαίως ἀπὸ τὸν δαίμονα εἰς ἐρημικοὺς τόπους. ³⁰ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων, Τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε, Λεγεών· ὅτι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν· ³⁰Τὸν ἐρώτησε δὲ ὁ Ἰησοῦς, λέγων· <ποιὸ εἶναι τὸ ὄνομά σου;> Ἐκεῖνος δὲ ἀπήντησε· <λεγεών>. Διότι πολλὰ δαιμόνια εἴχαν εἰσέλθει εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν. ³¹καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν. ³¹Καὶ παρακαλοῦσαν τὰ δαιμόνια αὐτόν, νὰ μὴ τὰ διατάξῃ καὶ πᾶνε εἰς τὰ τρίσβαθα τοῦ ᾍδου. ³²Ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένη ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν· καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς. ³²Ἦτο δὲ ἐκεῖ μία ἀγέλη μὲ πολλοὺς χοίρους, ποὺ ἔβοσκαν εἰς τὸ βουνό· καὶ τὸν παρακαλοῦσαν τὰ δαιμόνια νὰ τοὺς δώσῃ τὴν ἄδειαν νὰ μποῦν εἰς ἐκείνους τοὺς χοίρους. Καὶ τοὺς τὸ ἐπέτρεψεν ὁ Κύριος (διότι κατὰ λόγον δικαιοσύνης ἔπρεπε νὰ τιμωρηθοῦν μὲ τὴν ἀπώλειαν τῶν χοίρων οἱ ἰδιοκτήται των, ἐπειδὴ τοὺς ἔτρεφαν, μολονότι αὐτὸ ἀπηγορεύετο ἀπὸ τὸν μωσαϊκὸν νόμον). ³³ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη. ³³Ἀφοῦ δὲ ἐξῆλθον τὰ δαιμόνια ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον, ἐμπῆκαν εἰς τοὺς χοίρους καὶ ὥρμησε ἀσυγκράτητο ὅλο τὸ καπάδι ἐπάνω εἰς τὸν κρυμνόν, ἐρρίφθη ἀπὸ ἐκεῖ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐπνίγησαν οἱ χοίροι. ³⁴ἰδόντες δὲ οἱ βόσκοντες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς. ³⁴Ὅταν δὲ οἱ βοσκοὶ εἶδαν τὸ γεγονὸς αὐτό, ἔφυγαν καὶ τὸ ἀνήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς ὅσους συναντοῦσαν, ἀπὸ αὐτούς ποὺ ἔμεναν εἰς τοὺς ἀγρούς. ³⁵ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγονὸς, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν. ³⁵Ἐβγῆκαν δὲ ἀπὸ τὴν πόλιν οἱ ἄνθρωποι, διὰ νὰ ἴδουν αὐτό ποὺ ἔγινε. Ἦλθαν εἰς τὸν Ἰησοῦν καὶ εἶδαν τὸν ἄνθρωπον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον εἴχαν βγῆ τὰ δαιμόνια, νὰ κάθεται κοντὰ εἰς τὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ, ντυμένος, ἤρεμος καὶ φρόνιμος, καὶ ἐφοβήθησαν. ³⁶ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς. ³⁶Εἴχαν δὲ διηγηθῇ εἰς αὐτοὺς ἐκεῖνοι ποὺ εἶδαν τὸ γεγονός, πῶς ἐλευθερώθηκε ὁ δαιμονιζόμενος. ³⁷καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο· αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς πλοῖον ὑπέστρεψεν. ³⁷Καὶ ὅλον τὸ πλῆθος της περιοχῆς τῶν Γαδαρηνὼν τὸν παρεκάλεσαν νὰ φύγῃ ἀπὸ αὐτούς, διότι εἴχαν κυριευθῇ ἀπὸ μεγάλον φόβον, διὰ τὴν τιμωρίαν ποὺ τοὺς ἐπεβλήθη. Ἔνοχοι δὲ καὶ δι᾿ ἄλλα καθὼς ἦσαν, ἐφοβοῦντο πολὺ καὶ ἄλλας τιμωρίας. Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐμπῆκε εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἐπέστρεψε. ³⁸ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνὴρ, ἀφ᾿ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυσε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων, ³⁸Παρακαλοῦσε δὲ αὐτὸν ὁ ἄνθρωπος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον εἴχαν βγῆ τὰ δαιμόνια, νὰ μένῃ μαζῆ του. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τὸν ἔστειλε εἰρηνικὰ εἰς τὴν πόλιν του, λέγων· ³⁹Ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός. καὶ ἀπῆλθε καθ᾿ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς. ³⁹<γύρισε εἰς τὸ σπίτι σου καὶ νὰ διηγῆσαι ὅσα ἔκαμε εἰς σὲ ὁ Θεός>. Καὶ ἐκεῖνος ἔφυγε καὶ διαλαλοῦσε εἰς ὅλην τὴν πόλιν, ὅσα ὁ Ἰησοῦς ἔκαμε εἰς αὐτόν. Η ανάσταση της θυγατέρας του Ιαείρου και η θεραπεία της γυναίκας με την αιμορραγία⁴⁰Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ ὑποστρέψαι τὸν Ἰησοῦν ἀπεδέξατο αὐτὸν ὁ ὄχλος· ἦσαν γὰρ πάντες προσδοκῶντες αὐτόν. ⁴⁰Ὅταν δὲ ἐπέστρεψε ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὑπεδέχθη μὲ ἐνθουσιασμὸν ὁ λαός, διότι ὅλοι τὸν ἐπερίμεναν. ⁴¹καὶ ἰδοὺ ἦλθεν ἀνὴρ ᾧ ὄνομα Ἰάειρος, καὶ οὗτος ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, ⁴¹Καὶ ἰδού, ᾖλθε κάποιος ἄνθρωπος, ὀνόματι Ἰάρειος, ὁ ὁποῖος ἧτο καὶ ἄρχων τῆς συναγωγῆς. Καὶ ἀφοῦ ἔπεσεν εἰς τὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ, τὸν παρακαλοῦσε νὰ μεταβῇ εἰς τὸ σπίτι του, ⁴²ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα καὶ αὕτη ἀπέθνῃσκεν. Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. ⁴²διότι ἡ μονογενὴς κόρη, τὴν ὁποίαν εἶχε, δώδεκα περίπου ἐτῶν, ἧτο ἐτοιμοθάνατος. Καθὼς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐπήγαινεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ἰαείρου, τὰ πλήθη τὸν ἐπίεζαν μὲ τὸν συνωστισμὸν των. ⁴³καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, ⁴³Καὶ μιᾷ γυναῖκα, ποὺ ἀπὸ δώδεκα ἔτη ὑπέφερε ἀπὸ αἱμοραγίαν καὶ ἡ ὁποία εἶχε ἐξοδέψει ὅλην τὴν περιουσίαν της εἰς ἰατρούς, χωρὶς νὰ μπορέσῃ νὰ θεραπευθῇ ἀπὸ κανένα, ⁴⁴προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. ⁴⁴ἐπλησίασε πίσῳ ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν, ἤγγισε τὴν ἄκρη ἀπὸ τὸ ἱμάτιόν του καὶ ἀμέσως ἐσταμάτησε ἡ αἱμοραγία της. ⁴⁵καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς, Τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, Ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; ⁴⁵Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· <ποιὸς εἶναι αὐτός, ποὺ μὲ ἤγγισε;> Ἐπειδὴ δὲ ὅλοι ἠρνοῦντο, εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ μαθηταί ποὺ ἦσαν μαζῆ του· <διδάσκαλε, τὰ πλήθη σὲ στενοχωροῦν καὶ σὲ πιέζουν ὁλόγυρα καὶ σὺ λέγεις ποιὸς μὲ ἤγγισε;> ⁴⁶ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν, Ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ. ⁴⁶Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· <κάποιος μὲ ἤγγισε. Διότι ἐγὼ κατάλαβα ὅτι δύναμις θαυματουργικὴ ἐβγῆκε ἀπὸ ἐμέ>. ⁴⁷ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. ⁴⁷Ἡ δὲ γυναῖκα, ὅταν εἶδε ὅτι δὲν ἐξέφυγε ἀπὸ τὴν προσοχὴν τοῦ Ἰησοῦ, τρέμουσα ἀπὸ φόβον καὶ εὐλάβειαν ᾖλθε, ἔπεσε γονατιστὴ ἐμπρὸς του καὶ διηγήθηκε εἰς αὐτὸν καὶ ἐμπρὸς εἰς ὅλον τὸ πλῆθος τὴν αἰτίαν, διὰ τὴν ὁποίαν τὸν ἤγγισεν, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ἐθεραπεύθηκε ἀμέσως. ⁴⁸ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ, Θάρσει θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. ⁴⁸Ὁ δὲ Ἰησοῦς της εἶπε· <θάρρος, κόρη μου, ἡ πίστις σου σὲ ἔχει σώσει· πήγαινε εἰρηνικὴ καὶ χαρούμενη, χωρὶς τὴν ἀνησυχίαν καὶ τὴν θλῖψιν ποὺ εἶχες προηγουμένως ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν σου>. ⁴⁹Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι Τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. ⁴⁹Ἐνῶ δὲ αὐτὸς ἀκόμη ὠμιλοῦσε, ἔρχεται κάποιος ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων εἰς αὐτόν, ὅτι <πέθανε ἡ κόρη σου, μὴ ἐνοχλεῖς καὶ μὴ βάζεις εἰς κόπον τὸν διδάσκαλον>. ⁵⁰ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων, Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. ⁵⁰Ὁ Ἰησοῦς ὅμως, ὅταν ἤκουσε τὴν εἴδησιν, εἶπεν εἰς τὸν ἀρχισυνάγωγον· <μὴ φοβεῖσαι, μόνον πίστευε καὶ θὰ σωθῇ ἡ κόρη σου>. ⁵¹ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ Ἰωάννην καὶ Ἰάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. ⁵¹Ὅταν δὲ ᾖλθε εἰς τὸ σπίτι, δὲν ἀφῆκε κανένα νὰ μπῇ, εἰ μὴ μόνον τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς κόρης καὶ τὴν μητέρα. ⁵²ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ δὲ εἶπε, Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. ⁵²Ἔκλαιαν δὲ ὅλοι καὶ ὀδυρόμενοι ἐκτυποῦσαν τὰς κεφαλὰς καὶ τὰ στήθη των διὰ τὴν νεκράν. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· <μὴ κλαίετε· δὲν ἀπέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται>. ⁵³καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. ⁵³Καὶ τὸν περιγελοῦσαν, διότι ἤξευραν καλά, ὅτι ἡ κόρη εἶχε πεθάνει. ⁵⁴αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων, Ἡ παῖς, ἐγείρου. ⁵⁴Αὐτὸς ὅμως ἔβγαλε ὅλους ἔξω, ἐπιασε τὸ χέρι της καὶ ἐφώναξε λέγων· <Κόρη, σήκω ἐπάνω>. ⁵⁵καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. ⁵⁵Καὶ ἀμέσως ἡ ψυχὴ της ἐπέστρεψε εἰς τὸ σῶμα καὶ ἀναστήθηκε· καὶ ὁ Ἰησοῦς διέταξε νὰ τῆς δώσουν νὰ φάγῃ, διὰ νὰ ἀναλάβῃ τελείως ἀπὸ τὴν ἐξάντλησιν τῆς ἀσθενείας ποὺ τὴν ὁδήγησε εἰς τὸν θάνατον. ⁵⁶καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς· ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός. ⁵⁶Καὶ ἔμειναν ἐκστατικοὶ καὶ κατάπληκτοι οἱ γονεῖς αὐτῆς. Ὁ δὲ Ἰησοῦς παρήγγειλε εἰς αὐτούς, νὰ μὴ εἴπουν εἰς κανένα τὸ γεγονός.