Κατὰ Λουκᾶν

Η παραβολή του άδικου διαχειριστή¹Ἔλεγε δὲ καὶ πρὸς τοὺς μαθητάς αὐτοῦ, Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος, ὃς εἶχεν οἰκονόμον, καὶ οὗτος διεβλήθη αὐτῷ ὡς διασκορπίζων τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ. ¹Ἔλεγε δὲ πρὸς τοὺς μαθητὰς του καὶ ἄλλην παραβολήν, διὰ να καταδικάσῃ τὴν φιλαργυρίαν, ἀπὸ τὴν ὁποία ἐκυριαρχοῦντο οἱ Φαρισαῖοι· <ἔνας ἄνθρωπος, εἶπε, ἧτο πλούσιος καὶ εἶχε διαχειριστὴν εἰς τὴν περιουσίαν του. Καὶ αὐτὸς ὁ διαχειριστὴς κατηγορήθηκε εἰς τὸν κύριον, ὅτι τοῦ διασκορπίζει καὶ σπαταλᾷ τὴν περιουσίαν του. ²καὶ φωνήσας αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ, τί τοῦτο ἀκούω περὶ σοῦ; ἀπόδος τὸν λόγον τῆς οἰκονομίας σου· οὐ γὰρ δύνῃ ἔτι οἰκονομεῖν. ²Καὶ ὁ κύριος τὸν ἐφώναξε καὶ τοῦ εἶπε: Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀκούω ἐναντίον σου; Δός μου λογαριασμὸν τῆς διαχειρίσεώς σου, διότι δὲν ἠμπορεῖς πλέον νὰ εἷσαι διαχειριστής μου. ³εἶπε δὲ ἐν ἑαυτῷ ὁ οἰκονόμος, τί ποιήσω, ὅτι ὁ κύριός μου ἀφαιρεῖται τὴν οἰκονομίαν ἀπ᾿ ἐμοῦ; σκάπτειν οὐκ ἰσχύω, ἐπαιτεῖν αἰσχύνομαι. ³Εἶπε δὲ ἀπὸ μέσα του ὁ οἰκονόμος: Τί νὰ κάμω τώρα, ποὺ μοῦ ἀφαιρεῖ ὁ κύριός μου τὴν διαχείρισιν; Νὰ σκάπτω δὲν ἠμπορῶ, νὰ ζητιανεύω ἐντρέπομαι. ⁴ἔγνων τί ποιήσω, ἵνα, ὅταν μετασταθῶ ἐκ τῆς οἰκονομίας, δέξωνταί με εἰς τοὺς οἴκους ἑαυτῶν. ⁴Εὑρῆκα τί θὰ κάμω, ὥστε ὅταν θὰ μὲ διώξουν ἀπὸ τὴν διαχείρισιν καὶ ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ κυρίου μου, νὰ μὲ δεχθοῦν ἄλλοι γνωστοί μου ἄνθρωποι εἰς τὰ σπίτια των. ⁵καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα ἕκαστον τῶν χρεοφειλετῶν τοῦ κυρίου ἔλεγε τῷ πρώτῳ, πόσον ὀφείλεις σὺ τῷ κυρίῳ μου; ⁵Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσε καθένα ἀπὸ τοὺς χρεωφειλέτας τοῦ κυρίου του χωριστά, εἶπε εἰς τὸν πρῶτον: Πόσα χρεωστᾷς σὺ εἰς τὸν κύριόν μου; ⁶ὁ δὲ εἶπε, Ἑκατὸν βάτους ἐλαίου. καὶ εἶπεν αὐτῷ, δέξαι σου τὸ γράμμα καὶ καθίσας ταχέως γράψον πεντήκοντα, ⁶Ἐκεῖνος δὲ ἀπήντησεν: Τρισήμισυ περίπου χιλιάδες κιλὰ λάδι. Καὶ τοῦ εἶπε ὁ διαχειριστής: Πάρε τὸ γραμμάτιόν σου, κάθισε καὶ γράψε γρήγορα ὅτι χρεωστᾷς τὰ μισά. ⁷ἔπειτα ἑτέρῳ εἶπε, σὺ δὲ πόσον ὀφείλεις; ὁ δὲ εἶπεν, Ἑκατὸν κόρους σίτου. καὶ λέγει αὐτῷ, Δέξαι σου τὸ γράμμα καὶ γράψον ὀγδοήκοντα. ⁷Ἔπειτα δὲ εἶπε εἰς ἄλλον: Σὺ πόσα χρεωστᾷς; Ἐκεῖνος δὲ ἀπήντησε· τεσσερεσήμισυ καὶ πλέον χιλιάδες κιλὰ σιτάρι. Καὶ ὁ διαχειριστὴς του εἶπε: Πάρε τὸ γραμμάτιόν σου καὶ γράψε ὅτι χρεωστᾷς τρισήμισυ χιλιάδες κιλά. ⁸καὶ ἐπῄνεσεν ὁ κύριος τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικίας, ὅτι φρονίμως ἐποίησεν· ὅτι οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου φρονιμώτεροι ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς τοῦ φωτὸς εἰς τὴν γενεὰν τὴν ἑαυτῶν εἰσι. ⁸Καὶ ὁ κύριος ἐπῄνεσε τὸν ἄδικον καὶ ἀναξιόπιστον αὐτὸν διαχειριστήν, διότι εἰς τὴν περίστασιν αὐτὴν ἐνήργησε ἄδικα μέν, ἀλλὰ διὰ τὸν ἑαυτὸν του συνετά>. Καὶ ἐπρόσθεσεν ὁ Κύριος· <οἱ ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου τούτου, προκειμένου νὰ ἐξασφαλίσουν τὰ συμφέροντά των, ἀποδεικνύονται εἰς τὴν γενεὰν των συνετώτεροι καὶ προνοητικώτεροι ἀπὸ τὰ τέκνα τοῦ φωτός, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔχουν φωτισθῆ ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ. ⁹Κἀγὼ ὑμῖν λέγω, ποιήσατε ἑαυτοῖς φίλους ἐκ τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας, ἵνα, ὅταν ἐκλίπητε, δέξωνται ὑμᾶς εἰς τὰς αἰωνίους σκηνάς. ⁹Καὶ ἐγὼ σᾶς λέγω τοῦτο· μιμηθῆτε εἰς τὸν τρόπον τῆς ἐνεργείας τὸν ἄδικον οἰκονόμον. Ὅσοι ἔχετε μεγάλας περιουσίας, αἱ ὁποῖαι κατὰ κανόνα ἀποκτῶνται μὲ ἀδικίας, ἀφοῦ μετανοήσετε, κάμετε ἔργα καλὰ μὲ τὰ χρήματα αὐτὰ τῆς ἀδικίας, ἀποκτήσατε φίλους μὲ τὰς ἀγαθοεργίας σας, ὥστε οἱ φίλοι σας αὐτοὶ νὰ σᾶς ὑποδεχθοῦν εἰς τὴν αἰωνίαν ζωήν, ὅταν φύγετε ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν. ¹⁰ὁ πιστὸς ἐν ἐλαχίστῳ καὶ ἐν πολλῷ πιστός ἐστι, καὶ ὁ ἐν ἐλαχίστῳ ἄδικος καὶ ἐν πολλῷ ἄδικός ἐστιν. ¹⁰Ἐκεῖνος ποὺ εἶναι πιστὸς εἰς τὸ ἐλάχιστον, εἰς τὰ ὑλικὰ δηλαδὴ ἀγαθά ποὺ θὰ χρησιμοποιῇ πρὸς ἀγαθοεργίας, αὐτὸς εἶναι πιστὸς καὶ εἰς τὰ περισσότερα, εἰς τὰ πνευματικὰ δηλαδὴ καὶ οὐράνια ἀγαθά. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ἄδικος καὶ εἰς τὰ ἐλάχιστα, εἶναι ἄδικος καὶ ἀναξιόπιστος καὶ εἰς τὸν πολὺν καὶ ἀνεκτίμητον πνευματικὸν πλοῦτον. ¹¹εἰ οὖν ἐν τῷ ἀδίκῳ μαμωνᾷ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ἀληθινὸν τίς ὑμῖν πιστεύσει; ¹¹Ἐὰν λοιπὸν εἰς τὸν ἄδικον μαμωνᾶν, εἰς τὸν φθαρτὸν καὶ προσωρινὸν πλοῦτον, ποὺ παρασύρει εἰς ἀδικίαν, δὲν ἐφανήκατε ἀξιόπιστοι, τὸν ἀληθινὸν καὶ αἰώνιον πλοῦτον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ποιὸς θὰ σᾶς τὸν ἐμπιστευθῇ; ¹²καὶ εἰ ἐν τῷ ἀλλοτρίῳ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ὑμέτερον τίς ὑμῖν δώσει; ¹²Καὶ ἐὰν εἰς τὸν ὑλικὸν καὶ ξένον πρὸς τὴν πνευματικὴν σας φύσιν ἄδικον μαμωνᾷν δὲν ἐφανήκατε ἀξιόπιστοι, τὸν πνευματικὸν πλοῦτον τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς προώρισεν ὡς ἰδικὸν σας κτῆμα, ποιὸς θὰ σᾶς τὸν δώσῃ; ¹³Οὐδεὶς οἰκέτης δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. ¹³Κανένας ὑπηρέτης δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπηρετῇ συγρόνως δύο κυρίους. Διότι ἢ θὰ μισήσῃ τὸν ἕνα καὶ θὰ ἀγαπήσῃ τὸν ἄλλον, ἢ θὰ προσκολληθῇ εἰς τὸν ἕνα καὶ θὰ καταφρονήσῃ τὸν ἄλλον. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἷσθε συγχρόνως δοῦλοι τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ μαμωνᾷ>. Απάντηση του Ιησού στην αντίδραση των Φαρισαίων¹⁴Ἤκουον δὲ ταῦτα πάντα οἱ Φαρισαῖοι φιλάργυροι ὑπάρχοντες, καὶ ἐξεμυκτήριζον αὐτόν. ¹⁴Οἱ Φαρισαῖοι, οἱ ὁποῖοι ὡς γνωστὸν ἦσαν φυλάργυροι, ἤκουσαν ὅλα αὐτὰ καὶ τὸν ἐνέπαιζαν.(Αὐτοὶ ἐπίστευαν ὅτι τὰ πλούτη εἴνα τιμητικὴ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ πρὸς αὐτούς). ¹⁵καὶ εἶπεν αὐτοῖς, Ὑμεῖς ἐστε οἱ δικαιοῦντες ἑαυτοὺς ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ὁ δὲ Θεὸς γινώσκει τὰς καρδίας ὑμῶν· ὅτι τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. ¹⁵Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· <σεῖς εἷσθε ποὺ παρουσιάζετε τὸν εὐατὸν σας δίκαιον ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων· ὁ Θεὸς ὅμως γνωρίζει τὰς καρδίας σας. Διότι αὐτό ποὺ παρουσιάζετε μὲ τὴν ὑποκρισίαν ὡς ὑψηλόν, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος γνωρίζει κατὰ βάθος τὰ πράγματα, εἶναι βδελυκτὸν καὶ μισητόν. ¹⁶Ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται ἕως Ἰωάννου· ἀπὸ τότε ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εὐαγγελίζεται καὶ πᾶς εἰς αὐτὴν βιάζεται. ¹⁶Ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται μέχρι τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ ἐπαιδαγώγησαν τοὺς ἀνθρώπους· καὶ τώρα ἔχουν παραχωρήσει τὴν θέσιν των εἰς τὴν ἐποχὴν τῆς χάριτος. Διότι ἀπὸ τὸν καιρὸν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ κηρύσσεται φανερὰ καὶ ὄχι συνεσκιασμένα τὸ χαρμόσυνον ἄγγελμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ καθένας, ποὺ ποθεῖ τὴν σωτηρίαν του, βιάζει τὸν εὐατὸν του νὰ ἐνταχθῇ εἰς αὐτήν. ¹⁷Εὐκοπώτερον δέ ἐστι τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν παρελθεῖν ἢ τοῦ νόμου μίαν κεραίαν πεσεῖν. ¹⁷Εἶναι εὐκολώτερον ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ νὰ περάσουν καὶ νὰ καταστραφοῦν, παρὰ ἕνα κόμμα, καὶ ἡ παραμικροτέρα δηλαδὴ ἐντολὴ τοῦ νόμου, νὰ ἀχρηστευθῇ καὶ χάσῃ τὸ κῦρος της. ¹⁸Πᾶς ὁ ἀπολύων τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ γαμῶν ἑτέραν μοιχεύει, καὶ πᾶς ὁ ἀπολελυμένην ἀπὸ ἀνδρὸς γαμῶν μοιχεύει. ¹⁸Τώρα ὁ νέος νόμος τοῦ Θεοῦ ἐφαρμόζεται αὐστηρότερον. Καθένας ποὺ χωρίζει τὴν γυναῖκα του καὶ νυμφεύεται ἄλλην, διαπράττει μοιχείαν. Καὶ καθένας ποὺ νυμφεύεται γυναῖκα διαζευγμένην ἀπὸ τὸν ἄνδρα της, διαπράττει μοιχείαν. Ο πλούσιος και ο πτωχός Λάζαρος¹⁹Ἄνθρωπος δέ τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς. ¹⁹Εἰδικώτερα δὲ διὰ τὸν πλοῦτον ἀκούσατε καὶ αὐτὴν τὴν παραβολήν: Ἔνας ἄνθρωπος ἧτο πλούσιος καὶ ἐφοροῦσε κόκκινον πανάκριβον ἔνδυμα καὶ λευκόν, λινόν πολυτελῆ χιτῶνα. Καὶ κάθε ἡμέρα ηὐφραίνετο μὲ πολυδάπανα λαμπρὰ συμπόσια. ²⁰πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος ²⁰Ἐζοῦσε δὲ τότε καὶ κάποιος πτωχὸς ὀνάματι Λάζαρος, ὁ ὅποιος ἧτο παραπεταμένος κοντὰ εἰς τὴν μεγάλην ἐξώπορτα τοῦ πλουσίου, γεμᾶτος ἀπὸ πληγάς. ²¹καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἐπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. ²¹Καὶ αὐτὸς ἐπιθυμοῦσε νὰ χορτάσῃ τὴν πεῖνα του ἀπὸ τὰ ψίχουλα, ποὺ ἔπιπταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου. Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφθαναν αὐτά, οἱ σκύλοι ἔγλειφαν τὰς πληγὰς τοῦ γυμνοῦ σχεδὸν σώματός του. ²²ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. ²²Συνέβη δὲ νὰ πεθάνῃ ὁ πτωχὸς καὶ νὰ μεταφερθῇ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους εἰς τὰς ἀγκάλας τοῦ Ἀβραάμ, εἰς τὸν παράδεισον δηλαδὴ ὅπου ὁ Ἀβραὰμ μαζῆ μὲ τοὺς δικαίους ἀναπαύονται καὶ εὐφραίνονται. Ἐπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη μὲ πολλὴν μεγαλοπρέπειαν. Ἡ ψυχὴ του ὅμως κατέβηκε εἰς τὸν Ἅδην. ²³καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. ²³Καὶ εἰς τὸν Ἅδην ὅπου ἐβασανίζετο, ἐσήκωσε τὰ μάτια του καὶ βλέπει τὸν Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρυὰ καὶ τὸν Λάζαρον εἰς τὰς ἀγκάλας του. ²⁴καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε, πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. ²⁴Καὶ αὐτός, ποὺ τόσην ἀδιαφορίαν καὶ σκληρότητα εἶχε δείξει, ὅταν ζοῦσε εἰς τὴν γῆν, ἐφώναξε τώρα καὶ εἶπε: Πάτερ Ἀβραάμ, σπλαγχνίσου με καὶ στεῖλε τὸν Λάζαρον νὰ βρέξῃ τὴν ἄκρη ἀπὸ τὸ δάκτυλο του εἰς τὸ νερὸ καὶ νὰ δροσίσῃ τὴν γλῶσσαν μου, διότι πονῶ φοβερὰ μέσα εἰς τὴν βασανιστικὴν αὐτὴν φλόγα τοῦ ᾍδου. ²⁵εἶπε δὲ Ἀβραάμ, τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι. ²⁵Εἶπε δὲ ὁ Ἀβραάμ: Τέκνον, θυμήσου, ὅτι σὺ ἀπήλαυσες μὲ τὸ παραπάνω τὰ ἀγαθά σου εἰς τὴν ζωήν σου καὶ ὁ Λάζαρος ὁμοίως ἐδοκίμασε τὰ κακὰ τῆς φτώχειας καὶ τῆς ἀσθενείας. Τώρα δὲ αὐτὸς ἐδῶ παρηγορεῖται καὶ εὐφραίνετε διὰ τὴν ὑπομονήν, ποὺ ἔδειξε εἰς τὸν καιρὸν τῆς θλίψεώς του, σὺ δὲ κατὰ λόγον δικαιοσύνης βασανίζεσαι διὰ τὴν φιλαυτίαν σου καὶ τὴν σκληρότητα της καρδίας σου. ²⁶καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. ²⁶Καὶ ἐπὶ πλέον μεταξὺ τοῦ τόπου, ποὺ εἵμεθα ἡμεῖς, καὶ τοῦ τόπου ποὺ εἷσθε σεῖς, ἔχει στηριχθῆ μέγα καὶ ἀνυπέρβλητον χάσμα, ὥστε ἐκεῖνοι ποὺ θέλουν νὰ περάσουν ἀπὸ ἐδῶ εἰς σᾶς νὰ μὴ ἠμποροῦν οὔτε καὶ αὐτοί, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μέρος σας νὰ μὴν ἠμποροῦν νὰ περάσουν πρὸς ἡμᾶς. ²⁷εἶπε δέ, ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ²⁷Εἶπε δὲ ὁ πλούσιος: Τότε σὲ παρακαλῶ, πάτερ, νὰ στείλῃς τὸν Λάζαρον εἰς τὸ πατρικό μου σπίτι, ²⁸ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. ²⁸διότι ἔχω ἐκεῖ πέντε ἀδελφούς, στεῖλε τον νὰ τοὺς διαβεβαιώσῃ δι᾿ αὐτά ποὺ συμβαίνουν ἐδῶ, ὥστε νὰ μὴ καταντήσουν καὶ αὐτοὶ εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῶν βασάνων. ²⁹λέγει αὐτῷ Ἀβραάμ, ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. ²⁹Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἀβραάμ: Ἔχουν τὸν Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἂς ἀκούσουν αὐτῶν τὰς μαρτυρίας. ³⁰ὁ δὲ εἶπεν, οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτοὺς μετανοήσουσιν. ³⁰Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· ὄχι, πάτερ Ἀβραάμ, δὲν θὰ προσέξουν τὴν μαρτυρίαν τοῦ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν. Ἀλλὰ ἐὰν κανεὶς ἀπὸ τοὺς πεθαμένους ὑπάγῃ πρὸς αὐτούς, θὰ μετανοήσουν. ³¹εἶπε δὲ αὐτῷ, εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται. ³¹Εἶπε δὲ εἰς αὐτὸν ὁ Ἀβραάμ· ἐὰν δὲν ἀκούσουν τὸν Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας, δὲν θὰ πεισθοῦν καὶ ἂν ἀκόμη ἀναστηθῇ κάποιος ἐκ νεκρῶν>. (Ὅταν λείπῃ ἡ καλὴ διάθεσις οὔτε καὶ τὸ μεγαλύτερον θαῦμα ἠμπορεῖ νὰ ὁδηγήσῃ εἰς πίστιν καὶ μετάνοιαν).