Κατὰ Λουκᾶν

Η παραβολή του άδικου κριτή και της χήρας¹Ἔλεγε δὲ καὶ παραβολὴν αὐτοῖς πρὸς τὸ δεῖν πάντοτε προσεύχεσθαι αὐτοὺς καὶ μὴ ἐκκακεῖν, ¹Διὰ νὰ διδάξῃ δὲ τοὺς μαθητὰς του νὰ προσεύχωνται πάντοτε καὶ νὰ μὴ ἀποκάμνουν εἰς τὴν προσευχήν, τοὺς εἶπε καὶ τὴν παραβολὴν αὐτήν: ²λέγων· Κριτής τις ἦν ἔν τινι πόλει τὸν Θεὸν μὴ φοβούμενος καὶ ἄνθρωπον μὴ ἐντρεπόμενος. ²<Εἰς μίαν πόλιν ὑπῆρχε κάποιος κριτής, ὁ χειρότερος τύπος τοῦ ἀνθρώπου ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ νοηθῇ, ὁ ὁποῖος οὔτε τὸν Θεὸν ἐφοβεῖτο οὔτε καὶ κανένα ἄνθρωπον ἐντρέπετο. ³χήρα δὲ ἦν ἐν τῇ πόλει ἐκείνῃ, καὶ ἤρχετο πρὸς αὐτὸν λέγουσα· ἐκδίκησόν με ἀπὸ τοῦ ἀντιδίκου μου. ³Εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην ἧτο ἐπίσης καὶ μὶα χήρα, καὶ ἤρχετο πρὸς αὐτὸν λέγουσα: Ἀπόδωσέ μου τὸ δίκαιον· προστάτευσέ με ἀπὸ τὸν ἀντίδικόν μου, ὁ ὁποίος μὲ ἀδικεῖ. ⁴καὶ οὐκ ἠθέλησεν ἐπὶ χρόνον· μετὰ δὲ ταῦτα εἶπεν ἐν ἑαυτῷ· εἰ καὶ τὸν Θεὸν οὐ φοβοῦμαι οὐδὲ ἄνθρωπον ἐντρέπομαι, ⁴Ἀλλὰ ὁ κριτὴς ἐπὶ ἀρκετὸν χρόνον δὲν ἤθελε νὰ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον. Ἔπειτα ὅμως ἀπὸ καιρόν, ἐπειδὴ ἡ χήρα ἐπέμενε νὰ τὸν ἐνοχλῇ, εἶπε ἀπὸ μέσα του: ῍Αν καὶ ἐγὼ τὸν Θεὸν δὲν φοβοῦμαι καὶ κανένα ἄνθρωπον δὲν ἐντρέπομαι, ⁵διά γε τὸ παρέχειν μοι κόπον τὴν χήραν ταύτην ἐκδικήσω αὐτήν, ἵνα μὴ εἰς τέλος ἐρχομένη ὑποπιάζῃ με. ⁵ὅμως ἐπειδὴ ἡ χήρα αὐτῇ μὲ ἐνοχλεῖ συνεχῶς, θὰ τῆς ἀποδώσω τὸ δίκαιον, μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ μὴ ἔρχεται καὶ μὲ πιέζῃ καὶ μὲ στενοχωρῇ>. ⁶εἶπε δὲ ὁ Κύριος· Ἀκούσατε τί ὁ κριτὴς τῆς ἀδικίας λέγει· ⁶Εἶπε δὲ ὁ Κύριος· <ἀκοῦστε καὶ προσέξτε καλά, τί λέγει ὁ ἄδικος κριτής. ⁷ὁ δὲ Θεὸς οὐ μὴ ποιήσῃ τὴν ἐκδίκησιν τῶν ἐκλεκτῶν αὐτοῦ τῶν βοώντων πρὸς αὐτὸν ἡμέρας καὶ νυκτός, καὶ μακροθυμῶν ἐπ᾿ αὐτοῖς; ⁷Ἀφοῦ λοιπὸν ἐκεῖνος, ἀσεβὴς καὶ ἀναιδής, ἐδέχθηκε ἐπὶ τέλους τὴν αἴτησιν τῆς χήρας, ὁ Θεὸς ὁ πανάγαθος καὶ δίκαιος δὲν θὰ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον εἰς τοὺς ἐκλεκτοὺς του, οἱ ὁποῖοι φωνάζουν πρὸς αὐτὸν μὲ τὰς προσευχὰς των ἡμέραν καὶ νύκτα, ἔστω καὶ ἂν εἰς πολλὰς περιστάσεις δὲν ἀπαντᾷ ἀμέσως ἀλλὰ ἀναβάλλει (μὲ τὸν σκοπὸν αὐτοὺς μὲν νὰ στηρίξη εἰς τὴν πίστιν, τοὺς δὲ ἀδικοῦντας νὰ καλέσῃ εἰς μετάνοιαν;) ⁸λέγω ὑμῖν ὅτι ποιήσει τὴν ἐκδίκησιν αὐτῶν ἐν τάχει. πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς; ⁸Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ὁ Θεὸς γρήγορα θὰ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον εἰς τοὺς ἐκλεκτοὺς του καὶ θὰ τιμωρήσῃ τοὺς ἀδικοῦντας, ἐὰν δὲν μετανοήσουν. Ἀλλά, ὅταν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔλθῃ διὰ νὰ ἀποδώσῃ δικαιοσύνην, ἄρά γε θὰ εὔρῃ εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτὴν τὴν ζωντανὴν πίστιν, ποὺ θὰ τοὺς ἐνισχύῃ, ὥστε νὰ μὴ ἀποκάμνουν εἰς τὴν προσευχήν;> Η παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου⁹Εἶπε δὲ καὶ πρός τινας τοὺς πεποιθότας ἐφ᾿ ἑαυτοῖς ὅτι εἰσὶ δίκαιοι, καὶ ἐξουθενοῦντας τοὺς λοιποὺς, τὴν παραβολὴν ταύτην· ⁹Εἶπε δὲ καὶ πρὸς μερικούς, ποὺ εἴχαν τὴν ἀλαζονικὴν αὐτοπεποίθησιν ὅτι εἶναι δίκαιοι καὶ περιφρονοῦσαν τοὺς ἄλλους, τὴν παραβολὴν αὐτήν. ¹⁰Ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης. ¹⁰<Δύο ἄνθρωποι ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν νὰ προσευχηθοῦν, ὁ ἔνας Φαρισαῖος καὶ ὁ ἄλλος τελώνης. ¹¹ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· ¹¹Ὁ Φαρισαῖος ἐστάθη ἐπιδεικτικῶς διὰ νὰ προκαλῇ ἐντύπωσιν· καὶ διὰ νὰ δοξάσῃ τὸν εὐατὸν του, αὐτὰ προσηύχετο: Σὲ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, διότι δὲν εἷμαι ὅπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοὶ ἢ καὶ ὡσὰν αὐτὸς ὁ τελώνης. ¹²νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι. ¹²Ἐγὼ νηστεύω δύο φορὲς τὴν ἑβδομάδα, Δευτέρα καὶ Πέμπτην, δίδω τὸ δέκατον ἀπὸ ὅλα γενικῶς ὅσα ἀποκτῶ. Ἐγὼ εἷμαι ἐνάρετος. ¹³καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανόν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. ¹³Καὶ ὁ τελώνης, ποὺ ἐστέκετο κάπου μακρυὰ ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον, δὲν ἤθελε οὔτε τὰ μάτια του νὰ σηκώσῃ εἰς τὸν οὐρανόν, ἀλλ᾿ ἐκτυποῦσε τὸ στῆθος του λέγων: Θεέ μου, σπλαγχνίσου με τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ συγχώρησέ με. ¹⁴λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται. ¹⁴Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι αὐτὸς ὁ περιφρονημένος ἀπὸ τὸν Φαρισαῖον τελώνης κατέβηκε εἰς τὸ σπίτι του μὲ συγχωρημένας τὰς ἁμαρτίας του, ἀθῶος καὶ δίκαιος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, παρὰ ὁ Φαρισαῖος ἐκεῖνος. Διότι κάθε ἔνας ποὺ ὑψώνει τὸν εὐατὸν του, θὰ ταπεινωθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ θὰ καταδικασθῇ, ἐνῶ ἐξ ἀντιθέτου ἐκεῖνος ποὺ ταπεινώνει τὸν εὐατὸν του θὰ ὑψωθῇ καὶ θὰ δοξασθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν>. Ο Ιησούς ευλογεί τα παιδιά¹⁵Προσέφερον δὲ αὐτῷ καὶ τὰ βρέφη ἵνα αὐτῶν ἅπτηται· καὶ ἰδόντες οἱ μαθηταὶ ἐπετίμησαν αὐτοῖς. ¹⁵Ἔφεραν δὲ εἰς αὐτὸν ἐκτὸς τῶν ἀσθενῶν καὶ τὰ βρέφη, διὰ νὰ τὰ ἐγγίσῃ μὲ τὰ ἄχραντα χέρια του καὶ τοὺς δώσῃ τὴν εὐλογίαν του. Ἀλλὰ οἱ μαθηταί, ὅταν εἶδαν τοὺς γονεῖς μὲ τὰ βρέφη νὰ πλησιάζουν, τοὺς ἐπέπληξαν, νὰ μὴ ἐνοχλοῦν τὸν διδάσκαλον μὲ τέτοια μικρὰ καὶ ἀσήμαντα ζητήματα. ¹⁶ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτὰ εἶπεν· Ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με καὶ μὴ κωλύετε αὐτά· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. ¹⁶Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἐπροσκάλεσε αὐτὰ καὶ εἶπε· <ἀφῆστε τὰ παιδιά νὰ ἔρχωνται κοντά μου καὶ μὴ τὰ ἐμποδίζετε, διότι εἰς αὐτά, καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ θὰ ὁμοιάσουν μὲ αὐτὰ κατὰ τὴν ἁπλοϊκότητα καὶ ἀγαθότητα, ἀνήκει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. ¹⁷ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὃς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν. ¹⁷Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ἐκεῖνος ποὺ δὲν θὰ δεχθῇ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀφέλειαν καὶ τὴν ἐμπιστοσύνην μικροῦ παιδιοῦ, δὲν θὰ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν>. Ο κίνδυνος του πλούτου¹⁸Καὶ ἐπηρώτησέ τις αὐτὸν ἄρχων λέγων· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; ¹⁸Καὶ τὸν ἠρώτησε κάποιος ἄρχων, λέγων· <Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί πρέπει νὰ κάμω, διὰ νὰ κληρονομήσω τὴν αἰώνιον ζωήν;> ¹⁹εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς, ὁ Θεός. ¹⁹Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· <ἐφ᾿ ὅσον μὲ θεωρεῖς ἁπλοῦν ἄνθρωπον, διατὶ μὲ ὀνομάζεις ἀγαθόν; Κανένας δὲν εἶναι ἀπολύτως ἀγαθός, εἰς τὸν ὁποῖον καὶ νὰ ταιριάζῃ πλήρως τὸ ὄνομα αὐτό, εἰ μὴ μόνον ὁ Θεός. ²⁰τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. ²⁰Γνωρίζεις τὰς ἐντολάς· νὰ μὴ μοιχεύσῃς, νὰ μὴ φονεύσῃς, νὰ μὴ κλέψῃς, νὰ μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, νὰ τιμᾶς τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου>. ²¹ὁ δὲ εἶπε· Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου. ²¹Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· <ὅλα αὐτὰ τὰ ἐφύλαξα ἐκ νεότητός μου>. ²²ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. ²²Ὅταν ἤκουσε τὰ λόγια αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· <ἕνα ἀκόμα σοῦ λείπει· ὅλα ὅσα ἔχεις πώλησέ τα καὶ μοίρασέ τα εἰς τοὺς πτωχοὺς καὶ θὰ ἀποκτήσῃς ἔτσι θυσαυρὸν εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐμπρὸς ἀκολούθησέ με ὡς πιστὸς καὶ ὑπάκουος μαθητής μου>. ²³ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα. ²³Ἐκεῖνος, ὅταν ἤκουσε αὐτά, ἐλυπήθηκε βαθύτατα· διότι ἧτο πολὺ πλούσιος καὶ εἶχε προσκόλλησιν εἰς τὰ πλούτη του. ²⁴Ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς περίλυπον γενόμενον εἶπε· Πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! ²⁴Ὅταν δὲ τὸν εἶδε ὁ Ἰησοῦς καταλυπημένον νὰ φεύγῃ, εἶπε εἰς τοὺς μαθητὰς του· <πόσον δύσκολα αὐτοί ποὺ ἔχουν τὰ χρήματα θὰ μποῦν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! ²⁵εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. ²⁵Διότι εἶναι εὐκολώτερον νὰ περάσῃ μιὰ γκαμήλα ἀπὸ τὴν μικρὴ τρύπα ποὺ ἀνοίγει ἕνα βελόνι, παρὰ ἔνας πλούσιος νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ>. ²⁶εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες· Καὶ τίς δύναται σωθῆναι; ²⁶Ἐκεῖνοι δέ ποὺ τὸν ἤκουσαν εἶπαν· <καὶ ποιὸς εἶναι δυνατὸν νὰ σωθῇ, ἀφοῦ λίγο-πολὺ ὅλοι ἀνακατευόμεθα μὲ τὰ χρήματα καὶ ἑλκυόμεθα ἀπὸ τὰ χρήματα; ²⁷ὁ δὲ εἶπε· Τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν. ²⁷Ὁ δὲ Κύριος εἶπεν· <τὰ ἀδύνατα διὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι κατορθωτὰ καὶ δυνατὰ εἰς τὸν Θεόν>. ²⁸Εἶπε δὲ ὁ Πέτρος· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πὰντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι. ²⁸Λαβὼν ὁ Πέτρος ἀφορμὴν ἀπὸ τὴν προτροπὴν τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν πλούσιον εἶπε· <Κύριε, ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήσαμεν ὅλα καὶ σὲ ἠκολουθήσαμεν>. ²⁹ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐδείς ἐστιν ὃς ἀφῆκεν οἰκίαν ἢ γονεῖς ἢ ἀδελφοὺς ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἕνεκεν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ²⁹Ὁ δὲ Κύριος τοὺς εἶπε· σας διαβεβαιώνω, ὅτι δὲν ὑπάρχει κανένας ποὺ ἀφῆκε οἰκίαν ἡ γονεῖς ἡ ἀδελφοὺς ἡ γυναῖκα ἡ τέκνα διὰ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ³⁰ὃς οὐ μὴ ἀπολάβῃ πολλαπλασίονα ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωὴν αἰώνιον. ³⁰καὶ ὁ ὅποιος νὰ μὴ τὰ ξαναπάρῃ πολλαπλάσια κατὰ τὸν καιρὸν τῆς ἐπιγείου του ζωῆς, κατὰ δὲ τὸν αἰῶνα ποὺ ἔρχεται αἰωνίαν ζωήν>. Τρίτη πρόρρηση του πάθους και της ανάστασης³¹Παραλαβὼν δὲ τοὺς δώδεκα εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἰερουσόλυμα, καὶ τελειωθήσεται πάντα τὰ γεγραμμένα διὰ τῶν προφητῶν τῷ υἱῷ τοῦ ἀνθρώπου. ³¹Ἐπῇρε τότε ἰδιαιτέρως τοὺς δώδεκα καὶ τοὺς εἶπε· <ἰδοὺ ἀναβαίνομεν τώρα εἰς Ἱεροσόλημα καὶ θὰ πραγματοποιηθοῦν πλήρως ὅλα ὅσα ἔχουν γραφῆ ἀπὸ τοὺς προφήτας διὰ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου. ³²παραδοθήσεται γὰρ τοῖς ἔθνεσι καὶ ἐμπαιχθήσεται καὶ ὑβρισθήσεται καὶ ἐμπτυσθήσεται, ³²Διότι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ παραδοθῇ ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων εἰς τοὺς ἐθνικοὺς καὶ εἰδωλολάτρας καὶ θὰ τὸν ἐμπαίξουν καὶ θὰ τὸν ὑβρίσουν καὶ θὰ τὸν φτύσουν. ³³καὶ μαστιγώσαντες ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ ἀναστήσεται. ³³Καὶ ἀφοῦ τὸν μαστιγώσουν, θὰ τὸν φονεύσουν· καὶ τὴν τρίτην ἡμέρα ἀπὸ τοῦ θανάτου του θὰ ἀναστηθῇ>. ³⁴καὶ αὐτοὶ οὐδὲν τούτων συνῆκαν, καὶ ἦν τὸ ῥῆμα τοῦτο κεκρυμμένον ἀπ᾿ αὐτῶν, καὶ οὐκ ἐγίνωσκον τὰ λεγόμενα. ³⁴Αὐτοὶ ὅμως τίποτε δὲν ἐκατάλαβαν ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἔμεινε κρυμμένος καὶ ἀκατάληπτος ἀπὸ αὐτοὺς ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ διδασκάλου καὶ δὲν ἐγνώριζαν ποίαν σημασίαν εἴχαν τὰ λεγόμενα του. Η θεραπεία του τυφλού στη Ιεριχώ³⁵Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ ἐγγίζειν αὐτὸν εἰς Ἰεριχὼ τυφλός τις ἐκάθητο παρὰ τὴν ὁδὸν προσαιτῶν. ³⁵Καθὼς δὲ ἐπλησίαζε ὁ Κύριος εἰς τὴν Ἱεριχώ, ἔνας τυφλὸς ἐκάθητο δίπλα εἰς τὸν δρόμον καὶ ἐζητιάνευε. ³⁶ἀκούσας δὲ ὄχλου διαπορευομένου ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. ³⁶Ὅταν δὲ ἤκουσε τὸν θόρυβον τοῦ λαοῦ που ἐπερνοῦσε, ἐρώτησε, τί τάχα εἶναι αὐτά, ποὺ ἤκουε. ³⁷ἀπήγγειλαν δὲ αὐτῷ ὅτι Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος παρέρχεται. ³⁷Τὸν ἐπληροφόρησαν δὲ ὅτι περνᾷ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος. ³⁸καὶ ἐβόησε λέγων· Ἰησοῦ, υἱὲ Δαυῒδ, ἐλέησόν με. ³⁸Καὶ ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ εἶπε· <Ἰησοῦ, ἀπόγονε τοῦ Δαυΐδ, ἐλέησέ με>. ³⁹καὶ οἱ προάγοντες ἐπετίμων αὐτῷ ἵνα σιωπήσῃ· αὐτὸς δὲ πολλῷ μᾶλλον ἔκραζεν· Υἱὲ Δαυῒδ, ἐλέησόν με. ³⁹Καὶ αὐτοί ποὺ ἐπροπορεύοντο, τὸν ἐπέπλητταν καὶ τοῦ ἔλεγαν νὰ σιωπήσῃ, διὰ νὰ μὴ ἐνοχλῇ τὸν διδάσκαλον. Αὐτὸς ὅμως πολὺ περισσότερο ἐκραύγαζε· <ἀπόγονε τοῦ Δαυῒδ, ἐλέησέ με>. ⁴⁰σταθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκέλευσεν αὐτὸν ἀχθῆναι πρὸς αὐτόν. ἐγγίσαντος δὲ αὐτοῦ ἐπηρώτησεν αὐτόν ⁴⁰Ἐστάθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔδωσε ἐντολὴν νὰ φέρουν τὸν τυφλὸν πλησίον του. Ὅταν δὲ αὐτὸς ἐπλησίασε, τὸν ἠρώτησε ⁴¹λέγων· Τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω. ⁴¹λέγων· <τί θέλεις νά σοῦ κάνω;> Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· <Κύριε, θέλω νὰ ἀποκτήσω καὶ πάλιν τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου>. ⁴²καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἀνάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. ⁴²Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· <ἀνάβλεψε· ἡ πίστις, ποὺ ἔχεις σ᾿ ἐμένα, σὲ ἔσωσε ἀπὸ τὴν τύφλωσίν σου>. ⁴³καὶ παραχρῆμα ἀνέβλεψε, καὶ ἠκολούθει αὐτῷ δοξάζων τὸν Θεόν· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἰδὼν ἔδωκεν αἶνον τῷ Θεῷ. ⁴³Καὶ ἀμέσως ἀπέκτησε τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν του καὶ γεμᾶτος χαρὰν ἀκολουθοῦσε τὸν Χριστόν, δοξάζων τὸν Θεόν. Καὶ ὅλος ὁ λαός, ὅταν εἶδε τὸ θαῦμα, ἔδωσε δόξαν εἰς τὸν Θεόν. (Οἱ καλοπροαίρετοι δοξάζουν τὸν Θεὸν καὶ διὰ τὸ καλόν, ποὺ γίνεται εἰς τοὺς ἄλλους).