Κατὰ Λουκᾶν

Οι πειρασμοί του Ιησού¹Ὁ Ἰησοῦς δὲ πλήρης Πνεύματος ἁγίου ὑπέστρεψεν ἀπὸ τοῦ Ἰορδάνου, καὶ ἤγετο ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τὴν ἔρημον ¹Ὁ δὲ Ἰησοῦς, γεμᾶτος ἀπὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ἐπέστρεψε ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην καὶ ὠδηγεῖτο μὲ τὴν παρακίνησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὴν ἔρημον, ²ἡμέρας τεσσαράκοντα πειραζόμενος ὑπὸ τοῦ διαβόλου, καὶ οὐκ ἔφαγεν οὐδὲν ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις· καὶ συντελεσθεισῶν αὐτῶν ὕστερον ἐπείνασε. ²εἰς τὴν ὁποίαν σαράντα ἡμέρας ἐπειράζετο ἀπὸ τὸν διάβολον. Καὶ δὲν ἔφαγε τίποτε τὰς ἡμέρας ἐκείνας. Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσαν αὐταί, ἔπειτα ἐπείνασε. ³καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ διάβολος, Εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, εἰπὲ τῷ λίθῳ τούτῳ ἵνα γένηται ἄρτος. ³Καὶ εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ διάβολος· <ἐὰν εἷσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ (ὅπως εἶπεν ἡ φωνή ποὺ ἠκούσθη εἰς τὸν Ἰορδάνην, καὶ ἔχεις δύναμιν ἀπὸ τὸν Θεόν) εἰπὲ εἰς τὸν λίθον αὐτὸν νὰ γίνῃ ἄρτος>. ⁴καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτὸν λέγων, Γέγραπται ὅτι οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ῥήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ. ⁴Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπεν· <εἶναι γραμμένο εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφῆ, ὅτι δὲν θὰ ζήσῃ ὁ ἄνθρωπος μόνον μὲ ἄρτον, ἀλλὰ καὶ μὲ κάθε λόγον, ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν ὁ Θεὸς δώσῃ διαταγήν, ἠμπορεῖ νὰ ζήσῃ ὁ ἄνθρωπος καὶ χωρὶς ἄρτον>. ⁵Καὶ ἀναγαγὼν αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν ἔδειξεν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τῆς οἰκουμένης ἐν στιγμῇ χρόνου· ⁵Καὶ ἀφοῦ τὸν ἀνέβασεν ὁ διάβολος εἰς ὅρος ὑψηλόν, τοῦ ἔδειξεν εἰς στιγμὴν χρόνου πανοραματικῶς ὅλας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου, τὴν δύναμίν των, τὰ πλούτη των τὴν μεγαλοπρέπειάν των. ⁶καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ διάβολος, Σοὶ δώσω τὴν ἐξουσίαν ταύτην ἅπασαν καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν, ὅτι ἐμοὶ παραδέδοται καὶ ᾧ ἐὰν θέλω δίδωμι αὐτήν· ⁶Καὶ εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ διάβολος· <θὰ δώσω εἰς σὲ ὅλην αὐτὴν τὴν ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς τὰ κράτη καὶ ὅλην τὴν δόξαν των. Θά σοῦ τὰ δώσω, διότι ἔχουν παραδοθῇ καὶ ὑποταχθῇ, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν των, εἰς ἐμὲ καὶ ἐγὼ τὰ δίδω εἰς ὅποιον θέλω. ⁷σὺ οὖν ἐὰν προσκυνήσῃς ἐνώπιόν μου, ἔσται σοῦ πᾶσα. ⁷Σὺ λοιπόν, ἐὰν πέσῃς ἐμπρός μου καὶ μὲ προσκυνήσῃς ὡς κύριόν σου, θὰ ἔχῃς ὡς ἰδικήν σου ὅλη αὐτὴν τὴν ἐξουσία καὶ μεγαλοπρέπειαν>. ⁸καὶ ἀποκριθεὶς αὐτῷ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς, Ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ γέγραπται γὰρ, Κύριον τὸν Θεόν σου προσκυνήσεις καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις. ⁸Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπεν· <φύγε ἀπ᾿ ἐμπρός μου, σατανᾶ (δὲν θέλω μὲ κανέναν τρόπον νὰ ἀκούσω τὴν πονηράν σου πρότασιν), διότι εἶναι γραμμένον: Κύριον τὸν Θεόν σου θὰ προσκυνήσῃς καὶ αὐτὸν μόνον θὰ λατρεύσῃς>. ⁹Καὶ ἤγαγεν αὐτὸν εἰς Ἰερουσόλυμα, καὶ ἔστησεν αὐτὸν ἐπὶ τὸ πτερύγιον τοῦ ἱεροῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ, Εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, βάλε σεαυτὸν ἐντεῦθεν κάτω· ⁹Καὶ ἔφερεν αὐτὸν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τὸν ἔστησεν ὄρθιον εἰς τὸ ὑψηλὸν ἄκρον τῆς στέγῃς τοῦ Ναοῦ καὶ τοῦ εἶπε· <ἐὰν εἷσαι υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ρίψε τὸν ἑαυτόν σου ἀπὸ ἐδῶ κάτω καὶ δὲν θὰ πάθῃς τίποτε, ¹⁰γέγραπται γὰρ ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ τοῦ διαφυλάξαι σε, ¹⁰διότι εἶναι γραμμένον εἰς τὴν Ἁγ. Γραφήν, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ δώσῃ ἐντολὴν διὰ σὲ εἰς τοὺς ἀγγέλους του, νὰ σὲ διαφυλάξουν. ¹¹καὶ ὅτι ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσίν σε, μήποτε προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα σου. ¹¹Καὶ ἔχει γραφῆ ἀκόμη, ὅτι θὰ σὲ σηκώσουν εἰς τὰ χέρια των, ὥστε νὰ μὴ κτυπήσῃ οὔτε τὸ πόδι σου εἰς τὸν λίθον. (Ἔτσι δὲ καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι συγκεντρωμένοι εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ, ὅταν ἴδουν τὸ θαῦμα αὐτό, θὰ πιστεύσουν εἰς σέ). ¹²καὶ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς ὅτι Εἴρηται, οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου. ¹²Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπεν ὅτι <ἔχει λεχθῇ· δὲν θὰ ἐκθέσῃς τὸν ἑυατόν σου εἰς κίνδυνον, διὰ νὰ δοκιμάσῃς Κύριον τὸν Θεόν σου, ἂν θὰ σὲ προφυλάξῃ>. ¹³Καὶ συντελέσας πάντα πειρασμὸν ὁ διάβολος ἀπέστη ἀπ᾿ αὐτοῦ ἄχρι καιροῦ. ¹³Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσεν ὁ διάβολος κάθε πειρασμόν, ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν μέχρι καιροῦ, περιμένων ἄλλην κατάλληλον εὐκαιρίαν νὰ τὸν πειράξῃ. Ο Ιησούς στη Γαλιλαία¹⁴Καὶ ὑπέστρεψεν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματος εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ φήμη ἐξῆλθεν καθ᾿ ὅλης τῆς περιχώρου περὶ αὐτοῦ. ¹⁴Καὶ ἐπέστρεψεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Γαλιλαίαν γεμάτος μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἡ φήμη του διὰ τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα ἔκαμνε, ἐκυκλοφόρησεν εἰς ὅλα τὰ περίχωρα. ¹⁵καὶ αὐτὸς ἐδίδασκεν ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν, δοξαζόμενος ὑπὸ πάντων. ¹⁵Καὶ αὐτὸς ἐδίδασκε εἰς τὰς συναγωγὰς των Ἰουδαίων, θαυμαζόμενος καὶ ἐπαινούμενος ἀπὸ ὅλους. Το πρώτο κήρυγμα στη Ναζαρέτ¹⁶Καὶ ἦλθεν εἰς Ναζαρέτ, οὗ ἦν τεθραμμένος, καὶ εἰσῆλθεν κατὰ τὸ εἰωθὸς αὐτῷ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων εἰς τὴν συναγωγήν, καὶ ἀνέστη ἀναγνῶναι. ¹⁶Καὶ ᾖλθεν εἰς τὴν Ναζαρὲτ ὅπου εἶχε ἀνατραφῇ καὶ εἰσῆλθε, ὅπως ἐσυνήθιζε, κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου εἰς τὴν συναγωγήν, καὶ ἐσηκώθη ἀπὸ τὴν θέσιν του, διὰ νὰ ἀναγνώσῃ περικοπὴν ἀπὸ τὴν Βίβλον. ¹⁷καὶ ἐπεδόθη αὐτῷ βιβλίον Ἡσαΐου τοῦ προφήτου, καὶ ἀναπτύξας τὸ βιβλίον εὗρεν τὸν τόπον οὗ ἦν γεγραμμένον, ¹⁷Καὶ ἐδόθη εἰς τὰ χέρια του τὸ βιβλίον τοῦ προφήτου Ἠσαΐου καὶ ἀφοῦ ἐξεδίπλωσε τὸ βιβλίον, εὑρῆκε τὸ μέρος ἐκεῖνο, ποὺ ἦσαν γραμμένα τὰ ἐξῆς: ¹⁸Πνεῦμα Κυρίου ἐπ᾿ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με ἰάσασθαι τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, ¹⁸<Πνεῦμα Κυρίου μένει εἰς ἐμέ, διότι μὲ αὐτὸ μὲ ἔχρισεν ὁ Κύριος ὡς ἄνθρωπον καὶ μὲ ἔστειλε νὰ κηρύξω εἰς τοὺς πτωχοὺς καὶ γυμνοὺς ἀπὸ πίστιν ἀνθρώπους τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς λυτρώσεως, νὰ θεραπεύσω αὐτοὺς τῶν ὁποίων ἡ καρδία ἔχει συντριβῆ ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας. ¹⁹κηρύξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν, ἀποστεῖλαι τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει, κηρύξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν. ¹⁹Νὰ κηρύξω εἰς τοὺς δούλους τῆς ἁμαρτίας τὴν ἄφεσιν καὶ τὴν ἀπελευθέρωσιν, νὰ χαρίσω ἀνάβλεψιν εἰς ἐκείνους ποὺ ἔχουν σκοτισμένον καὶ τυφλωμένον τὸν νοῦ ἀπὸ τὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας, νὰ στείλω ὑγιεῖς καὶ ἐλευθέρους ἀπὸ κάθε ἐνοχήν ἐκείνους, ποὺ ἔχουν καταπληγωθῆ καὶ συντριβῆ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν· μὲ ἔστειλε νὰ κηρύξω εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν ἀρχὴν νέας ἐποχῆς, ἡ ὁποία θὰ εἶναι εὐχαρίστως δεκτὴ ἀπὸ τὸν Θεόν, ποθητὴ δὲ καὶ χαρμόσυνος διὰ τοὺς ἀνθρώπους>. ²⁰καὶ πτύξας τὸ βιβλίον ἀποδοὺς τῷ ὑπηρέτῃ ἐκάθισε· καὶ πάντων ἐν τῇ συναγωγῇ οἱ ὀφθαλμοὶ ἦσαν ἀτενίζοντες αὐτῷ. ²⁰Καὶ ἀφοῦ ἐτύλιξεν τὸ βιβλίον εἰς σχῆμα κυλίνδρου, τὸ παρέδωσε εἰς τὸν ὑπηρέτην καὶ ἐκάθισε. Τὰ βλέματα δὲ ὅλων αὐτῶν, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν συναγωγήν, ἦσαν προσηλωμένα μὲ μεγάλην προσοχὴν εἰς αὐτόν. ²¹ἤρξατο δὲ λέγειν πρὸς αὐτοὺς ὅτι Σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν. ²¹Ἤρχισεν δὲ νὰ λέγῃ εἰς αὐτοὺς ὅτι <σήμερον, μὲ ὅσα τὴν στιγμὴν αὐτὴν ἀκούουν τὰ αὐτιὰ σας, ἔχει ἐκπληρωθῇ καὶ ἐπαληθεύσει αὐτὴ ἡ προφητεία>. ²²καὶ πάντες ἐμαρτύρουν αὐτῷ καὶ ἐθαύμαζον ἐπὶ τοῖς λόγοις τῆς χάριτος τοῖς ἐκπορευομένοις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ ἔλεγον, Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς Ἰωσὴφ ; ²²Καὶ ὅλοι ἐπεβεβαίωναν δι᾿ αὐτόν, ὅτι ἐκήρυττε μὲ πολλὴν δύναμιν καὶ ἐθαύμαζαν διὰ τὰ λόγια τὰ γεμᾶτα χάριν, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὸ στόμα του καὶ ἔλεγαν· <δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ υἱὸς τοῦ γνωστοῦ μας Ἰωσήφ, ὁ μαραγκός;> ²³καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, Πάντως ἐρεῖτέ μοι τὴν παραβολὴν ταύτην· ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν· ὅσα ἠκούσαμεν γενόμενα ἐν τῇ Καπερναοὺμ, ποίησον καὶ ὧδε ἐν τῇ πατρίδι σου. ²³Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· <ἀσφαλῶς θά μοῦ πῆτε τὴν γνωστὴν παροιμίαν· ἰατρέ, θεράπευσε τὸν ἑαυτόν σου· δεῖξε τὴν δύναμίν σου ἐδῶ εἰς τὴν πατρίδα σου, κάμε καὶ ἐδῶ τὰ θαύματα, ποὺ ἠκούσαμεν ὅτι ἔκαμες εἰς τὴν Καπερναούμ>. ²⁴εἶπε δέ, Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ. ²⁴Ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· <ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι κανεὶς προφήτης δὲν ἔγινε δεκτὸς μὲ τὴν πρέπουσαν τιμὴν εἰς τὴν πατρίδα του. ²⁵ἐπ᾿ ἀληθείας δὲ λέγω ὑμῖν πολλαὶ χῆραι ἦσαν ἐν ταῖς ἡμέραις Ἠλίου ἐν τῷ Ἰσραήλ, ὅτε ἐκλείσθη ὁ οὐρανὸς ἐπὶ ἔτη τρία καὶ μῆνας ἕξ, ὡς ἐγένετο λιμὸς μέγας ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν, ²⁵Σᾶς ὑπενθυμίζω δὲ καὶ αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν, ὅτι πολλαὶ χῆραι ἐζοῦσαν μεταξὺ τοῦ Ἰσραηλιτικοὺ λαοῦ κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ Ἡλιού, ὅταν ἐκλείσθη ὁ οὐρανὸς καὶ δὲν ἔβρεξε ἐπὶ τρία ἔτη καὶ ἓξ μῆνας, τότε ποὺ ἀπλώθηκε μεγάλη πεῖνα εἰς ὅλην τὴν χώραν τῆς Παλαιστίνης. ²⁶καὶ πρὸς οὐδεμίαν αὐτῶν ἐπέμφθη Ἠλίας εἰ μὴ εἰς Σαρεπτὰ τῆς Σιδωνίας πρὸς γυναῖκα χήραν. ²⁶Καὶ εἰς καμμίαν ἀπὸ τὰς πτωχὰς χήρας τῶν Ἰουδαίων δὲν ἐστάλη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὁ Ἠλίας, εἰ μὴ μόνον εἰς τὰ Σάρεπτα τῆς Σιδωνίας πρὸς κάποιαν ἄγνωστον καὶ ἄσημον χήραν γυναῖκα. ²⁷καὶ πολλοὶ λεπροὶ ἦσαν ἐπὶ Ἐλισαίου τοῦ προφήτου ἐν τῷ Ἰσραὴλ, καὶ οὐδεὶς αὐτῶν ἐκαθαρίσθη εἰ μὴ Νεεμὰν ὁ Σύρος. ²⁷Καὶ πολλοὶ λεπροὶ ἦσαν κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ προφήτου Ἐλισαίου εἰς τὸ ἰσραηλιτικὸν ἔθνος καὶ κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἐθεραπεύθη, εἰ μὴ μόνον ὁ Νεεμάν, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Συρίαν>. ²⁸καὶ ἐπλήσθησαν πάντες θυμοῦ ἐν τῇ συναγωγῇ ἀκούοντες ταῦτα, ²⁸Καὶ ὅλοι μέσα εἰς τὴν συναγωγήν, ὅταν ἤκουσα αὐτά, κατελήφθησαν ἀπὸ ἀσυγκράτητον ὀργὴν (διότι ἐνόμισαν ὅτι ὁ Κύριος τοὺς θέτει εἰς κατωτέραν θὲσιν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρας). ²⁹καὶ ἀναστάντες ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω τῆς πόλεως καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἕως ὀφρύος τοῦ ὄρους, ἐφ᾿ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο, εἰς τὸ κατακρημνίσαι αὐτόν· ²⁹Ἐσηκώθησαν, τὸν ἥρπασαν καὶ τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, τὸν ἔφεραν ἕως τὸ χεῖλος ἑνὸς κρημνοῦ τοῦ ὅρους, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον εἶχεν οἰκοδομηθῇ ἡ πόλις των, μὲ τὸν σκοπὸν νὰ τὸν κρημνίσουν κάτω. ³⁰αὐτὸς δὲ διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν ἐπορεύετο. ³⁰Αὐτὸς ὅμως ἐπέρασε ἀνάμεσα ἀπὸ αὐτοὺς κατὰ ἕνα τρόπον θαυμαστὸν καὶ ἔφυγε. Η θεραπεία του δαιμονιζομένου στην Καπερναούμ³¹Καὶ κατῆλθεν εἰς Καπερναοὺμ πόλιν τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἦν διδάσκων αὐτοὺς ἐν τοῖς σάββασι· ³¹Καὶ κατέβηκε εἰς τὴν Καπερναούμ, πόλιν τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐκεῖ ἐδίδασκε κατὰ τὰ Σάββατα τοὺς κατοίκους της. ³²καὶ ἐξεπλήσσοντο ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ, ὅτι ἐν ἐξουσίᾳ ἦν ὁ λόγος αὐτοῦ. ³²Ἐθαύμαζαν δὲ καὶ ἀποροῦσαν μὲ τὴν διδασκαλίαν του, διότι ὁ λόγος του ἔχε δύναμιν, ὥστε νὰ συναρπάζῃ ὅλους καὶ νὰ πείθῃ. ³³Καὶ ἐν τῇ συναγωγῇ ἦν ἄνθρωπος ἔχων πνεῦμα δαιμονίου ἀκαθάρτου, καὶ ἀνέκραξε φωνῇ μεγάλῃ, ³³Καὶ εἰς τὴν συναγωγὴν ἧτο ἔνας ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε δαιμονικὸν ἀκάθαρτον πνεῦμα καὶ ἐκραυγασε μὲ φωνὴν μεγάλην ³⁴λέγων Ἔα, τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ Ναζαρηνέ; ἦλθες ἀπολέσαι ἡμᾶς; οἶδά σε τίς εἶ, ὁ ἅγιος τοῦ Θεοῦ. ³⁴λέγων· <ἄφησέ μας· ποία σχέσις ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ ἡμῶν τῶν δαιμονίων καί σοῦ, Ἰησοῦ Ναζαρηνέ; Ἦλθες νὰ μᾶς διώξῃς ἀπὸ αὐτόν, εἰς τὸν ὁποῖον ἔχομεν ἐγκατασταθῆ καὶ νὰ μὰς κρημνίσῃς εἰς τὴν ἄβυσσον τῆς ἀπωλείας; Σὲ γνωρίζω ποῖος εἷσαι· εἷσαι ὁ κατ᾿ ἐξοχὴν ἅγιος τοῦ Θεοῦ, ὁ Μεσσίας, τὸν ὁποῖον ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς καθιέρωσεν εἰς τὸ ἔργον του>. ³⁵καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς λέγων, Φιμώθητι καὶ ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ. καὶ ῥίψαν αὐτὸν τὸ δαιμόνιον εἰς τὸ μέσον ἐξῆλθεν ἀπ’ αὐτοῦ, μηδὲν βλάψαν αὐτόν. ³⁵Καὶ τὸν ἐπέπληξεν ὁ Ἰησοῦς λέγων· <φιμώσου, κλεῖσε τὸ στόμα σου, καὶ ἔβγα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον αὐτόν>. Καὶ τότε τὸ δαιμόνιον ἔρριξε αὐτὸν εἰς τὸ μέσον τῆς συναγωγῆς καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ αὐτόν, χωρὶς νὰ τὸν βλάψῃ καθόλου. ³⁶καὶ ἐγένετο θάμβος ἐπὶ πάντας, καὶ συνελάλουν πρὸς ἀλλήλους λέγοντες, Τίς ὁ λόγος οὗτος, ὅτι ἐν ἐξουσίᾳ καὶ δυνάμει ἐπιτάσσει τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασι, καὶ ἐξέρχονται; ³⁶Καὶ ἀπλώθηκε εἰς ὅλους μεγάλη ἔκπληξις καὶ συνωμιλοῦσαν μεταξὺ των λέγοντες· <τί φοβερὸς καὶ δυνατὸς εἶναι ὁ λόγος τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ; Διότι μὲ ἐξουσίαν καὶ μὲ δύναμιν διατάσσει τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα καὶ ἐκεῖνα φεύγουν ἀμέσως>. ³⁷καὶ ἐξεπορεύετο ἦχος περὶ αὐτοῦ εἰς πάντα τόπον τῆς περιχώρου. ³⁷Καὶ διεδίδετο ἡ φήμη αὐτοῦ εἰς κάθε τόπον τῆς περιοχῆς τῆς Γαλιλαίας. Η θεραπεία της πεθεράς του Σίμωνα και άλλων ασθενών³⁸Ἀναστὰς δὲ ἐκ τῆς συναγωγῆς εἰσῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν Σίμωνος. ἡ πενθερὰ δὲ τοῦ Σίμωνος ἦν συνεχομένη πυρετῷ μεγάλῳ, καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν περὶ αὐτῆς. ³⁸Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὴν θεραπείαν τοῦ δαιμονιῶντος ἐξεκίνησε καὶ ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν συναγωγὴν καὶ ἐπῆγε εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος. Ἡ δὲ πενθερὰ τοῦ Σίμωνος εἶχε μεγάλον πυρετὸν καὶ τὸν παρεκάλεσαν νὰ τὴν θεραπεύσῃ. ³⁹καὶ ἐπιστὰς ἐπάνω αὐτῆς ἐπετίμησε τῷ πυρετῷ, καὶ ἀφῆκεν αὐτήν· παραχρῆμα δὲ ἀναστᾶσα διηκόνει αὐτοῖς. ³⁹Καὶ ἀφοῦ ἐπλησίασε καὶ ἐστάθη ἀπὸ ἐπάνω της, διέταξε τὸν πυρετὸν καὶ τὴν ἀφῆκεν ἀμέσως. Αὐτὴ δὲ ἀμέσως ἐσηκώθη καὶ χωρὶς νὰ αἰσθάνεται καμμίαν ἀδυναμίαν ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν της, τοὺς ὑπηρετοῦσε. ⁴⁰Δύνοντος δὲ τοῦ ἡλίου ἅπαντες ὅσοι εἶχον ἀσθενοῦντας νόσοις ποικίλαις ἤγαγον αὐτοὺς πρὸς αὐτόν· ὁ δὲ ἑνὶ ἑκάστῳ αὐτῶν τὰς χεῖρας ἐπιτιθεὶς ἐθεράπευεν αὐτούς. ⁴⁰Κατὰ δὲ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου, ὅλοι ὅσοι εἶχον ἀσθενεῖς ἀπὸ διαφόρους νόσους, τοὺς ἔφεραν πρὸς αὐτόν. Αὐτὸς δέ, ἀφοῦ ἔθετε τὰ χέρια του εἰς τὸν καθένα ἀπὸ αὐτούς, τοὺς ἐθεράπευσε. ⁴¹ἐξήρχετο δὲ καὶ δαιμόνια ἀπὸ πολλῶν κραυγάζοντα καὶ λέγοντα ὅτι Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ. καὶ ἐπιτιμῶν οὐκ εἴα αὐτὰ λαλεῖν, ὅτι ᾔδεισαν τὸν Χριστὸν αὐτὸν εἶναι. ⁴¹Ἔφευγαν δὲ καὶ δαιμόνια ἀπὸ πολλούς, τὰ ὁποῖα ἐκραύγαζαν δυνατὰ καὶ ἔλεγαν ὅτι· <σὺ εἷσαι ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ>. Ὁ δὲ Ἰησοῦς τὰ ἐπέπλητε καὶ δὲν τὰ ἄφινε νὰ ὁμιλοῦν, διότι ἐγνώριζαν ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός. (Δὲν ἤθελε τὴν δολίαν μαρτυρίαν τῶν πονηρῶν πνευμάτων). Αναχώρηση από την Καπερναούμ⁴²Γενομένης δὲ ἡμέρας ἐξελθὼν ἐπορεύθη εἰς ἔρημον τόπον· καὶ οἱ ὄχλοι ἐπεζήτουν αὐτόν, καὶ ἦλθον ἕως αὐτοῦ, καὶ κατεῖχον αὐτὸν τοῦ μὴ πορεύεσθαι ἀπ᾿ αὐτῶν. ⁴²Ὅταν δὲ ἔγινε ἡμέρα ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησε καὶ ἐπῆγεν εἰς ἔρημον τόπον καὶ τὰ πλήθη τὸν ἀναζητοῦσαν. Καὶ ἦλθον ἕως ἐκεῖ, ποὺ ἧτο, καὶ προσπαθοῦσαν μὲ τὰ λόγια των νὰ τὸν κρατήσουν, νὰ μὴ φύγῃ ἀπὸ τὴν πόλιν των. ⁴³ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὅτι Καὶ ταῖς ἑτέραις πόλεσιν εὐαγγελίσασθαί με δεῖ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἐπὶ τοῦτο ἀπέσταλμαι. ⁴³Ἐκεῖνος ὅμως τοὺς εἶπεν, ὅτι <πρέπει νὰ κηρύξω τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς ἄλλας πόλεις, διότι δι᾿ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν σκοπὸν ἔχω σταλῇ ἀπὸ τὸν πατέρα μου>. ⁴⁴καὶ ἦν κηρύσσων εἰς τὰς συναγωγὰς τῆς Γαλιλαίας. ⁴⁴Καὶ ἐκήρυσσε τὸ Εὐαγγέλιον εἰς τὰς συναγωγὰς τῆς Γαλιλαίας.