Κατὰ Λουκᾶν

Προτροπές του Ιησού στους μαθητές του¹Ἔλεγε δὲ καὶ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, Ἀνένδεκτόν ἐστι τοῦ μὴ ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα· οὐαὶ δὲ δι᾿ οὗ ἔρχεται. ¹Ἔλεγε δὲ πρὸς τοὺς μαθητὰς του ὁ Κύριος· <εἶναι ἀδύνατον μέσα εἰς τὸν διεφθαρμένον καὶ πονηρὸν αὐτὸν κόσμον, νὰ μὴν ἔλθουν τὰ σκάνδαλα καὶ οἱ πειρασμοί. Ἀλλοίμονον ὅμως εἰς ἐκεῖνον, διὰ τοῦ ὁποίου ἔρχεται τὸ σκάνδαλον καὶ σκοντάπτει ὁ ἀδύνατος εἰς τὸν δρόμον του. ²λυσιτελεῖ αὐτῷ εἰ λίθος μυλικὸς περίκειται περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ ἔρριπται εἰς τὴν θάλασσαν, ἢ ἵνα σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων. ²Εἶναι προτιμότερον δι᾿ αὐτὸν νὰ κρεμασθῇ γύρῳ ἀπὸ τὸν λαιμὸν του μυλόπετρα καὶ νὰ ἔχῃ ριφθῇ εἰς τὴν θάλασσαν, παρὰ νὰ σκανδαλίσῃ ἕνα ἀπὸ τοὺς ταπεινοὺς αὐτοὺς καὶ ἁπλοϊκοὺς ποὺ πιστεύουν εἰς ἐμέ. ³προσέχετε ἑαυτοῖς. ἐὰν ἁμάρτῃ εἰς σὲ ὁ ἀδελφός σου, ἐπιτίμησον αὐτῷ· καὶ ἐὰν μετανοήσῃ, ἄφες αὐτῷ· ³Προσέχετε εἰς τοὺς ἑαυτοὺς σας. Ἐὰν φταίξῃ εἰς σὲ ὁ ἀδελφός σου, ἐπίπληξέ τον μὲ ἀδελφικὴν ἀγάπην. Καὶ ἂν μετανοήσῃ, συγχώρησέ του τὸ φταίξιμο. ⁴καὶ ἐὰν ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἁμάρτῃ εἰς σὲ καὶ ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἐπιστρέψῃ πρὸς σὲ λέγων, μετανοῶ, ἀφήσεις αὐτῷ. ⁴Καὶ ἐὰν ἑπτὰ φορὲς τὴν ἡμέραν σοῦ φταίξῃ καὶ ἑπτὰ φορὲς ἐπιστρέψῃ καί σοῦ πῇ <μετανοῶ>, ἔχεις καθῆκον νὰ τὸν συγχωρήσῃς>. ⁵Καὶ εἶπον οἱ ἀπόστολοι τῷ Κυρίῳ, Πρόσθες ἡμῖν πίστιν. ⁵Καὶ εἶπαν οἱ Ἀπόστολοι πρὸς τὸν Κύριον· <Κύριε πρόσθεσεν εἰς ἡμᾶς πίστιν, ὥστε καὶ τὰ σκάνδαλα νὰ ὑπερνικῶμεν καὶ μὲ ὅλην μας τὴν καρδίαν τοὺς ἀδελφοὺς μας νὰ συγχωροῦμεν>. ⁶εἶπε δὲ ὁ Κύριος, Εἰ ἔχετε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐλέγετε ἂν τῇ συκαμίνῳ ταύτῃ, ἐκριζώθητι καὶ φυτεύθητι ἐν τῇ θαλάσσῃ, καὶ ὑπήκουσεν ἂν ὑμῖν. ⁶Εἶπε δὲ ὁ Κύριος· <ἐὰν ἔχετε πίστιν θερμὴν καὶ δραστικὴν σὰν τὸν σπόρον τοῦ σιναπιοῦ, θὰ ἐλέγατε εἰς τὴν συκαμινιὰ αὐτήν: Ξερριζώσου καὶ πήγαινε νὰ φυτευθῇς μέσα εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ θὰ σᾶς ὑπήκουε. ⁷Τίς δὲ ἐξ ὑμῶν δοῦλον ἔχων ἀροτριῶντα ἢ ποιμαίνοντα, ὃς εἰσελθόντι ἐκ τοῦ ἀγροῦ ἐρεῖ, εὐθέως παρελθὼν ἀνάπεσε, ⁷Ἐὰν δὲ καὶ τέτοια θαύματα πραγματοποιήσετε, μὴ λησμονεῖτε ὅτι εἷσθε δοῦλοι τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ὑπερηφανευθῆτε· διότι ποιὸς ἀπὸ σᾶς ποὺ ἔχει ἕνα δοῦλον καὶ ὀργώνει τὸ χωράφι ἢ βόσκει τὰ πρόβατα, ὅταν αὐτὸς ὁ δοῦλος ἐπιστρέψῃ ἀπὸ τὸ χωράφι εἰς τὸ σπίτι, ποιός ποτὲ κύριος θὰ τοῦ πῇ: Πέρασε ἀμέσως καὶ κάθισε νὰ φᾶς; ⁸ἀλλ᾿ οὐχὶ ἐρεῖ αὐτῷ, ἑτοίμασον τί δειπνήσω, καὶ περιζωσάμενος διακόνει μοι ἕως φάγω καὶ πίω, καὶ μετὰ ταῦτα φάγεσαι καὶ πίεσαι σύ; ⁸Ἀλλὰ θὰ τοῦ πῇ τοῦτο: Ἐτοίμασέ μου τὸ φάγητον νὰ δειπνήσω καὶ ζώσου νὰ μὲ ὑπηρετῇς, ἕως ὅτου φάγω καὶ πίω· καὶ ἔπειτα φάγε καὶ πιέ ἐσύ. ⁹μὴ χάριν ἔχει τῷ δούλῳ ἐκείνῳ ὅτι ἐποίησε τὰ διαταχθέντα; οὐ δοκῶ. ⁹Μήπως ὁ κύριος αὐτὸς θὰ χρεωστῇ εὐγνωμοσύνην εἰς ἐκεῖνον τὸν δοῦλον, διότι ἔκαμεν ὅσα τὸν διέταξε; Δὲν τὸ νομίζω. ¹⁰οὕτω καὶ ὑμεῖς, ὅταν ποιήσητε πάντα τὰ διαταχθέντα ὑμῖν, λέγετε ὅτι δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν, ὅτι ὃ ὠφείλομεν ποιῆσαι πεποιήκαμεν. ¹⁰Ἔτσι καὶ σεῖς, καὶ ὅταν ἄκομα ἐκτελέσατε ὅλα ὅσα σας διέταξεν ὁ Θεός, πρέπει νὰ λέγετε ὅτι εἵμεθα ἄχρηστοι δοῦλοι, διότι ἁπλῶς ἐκάμαμεν ὅ,τι εἴχαμεν χρέος νὰ κάμωμεν. Η θεραπεία των δέκα λεπρών¹¹Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ πορεύεσθαι αὐτὸν εἰς Ἱερουσαλὴμ καὶ αὐτὸς διήρχετο διὰ μέσου Σαμαρείας καὶ Γαλιλαίας. ¹¹Καὶ ἐνῶ ἐβάδιζεν αὐτὸς πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπέρασε ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ σύνορα Σαμαρείας καὶ Γαλιλαίας. ¹²καὶ εἰσερχομένου αὐτοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, ¹²Καὶ καθὼς εἰσήρχετο εἰς ἕνα χωριό, τὸ ἀπήντησαν δέκα λεπροί, οἱ ὁποῖοι ἐστάθηκαν ἀπὸ μακρυά, διότι ὁ μωσαϊκὸς νόμος διέτασσε νὰ μὴ πλησιάζουν ποτὲ οἱ λεπροὶ τοὺς ὑγιεῖς. ¹³καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες, Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. ¹³Καὶ αὐτοὶ ἐφώναξαν δυνατὰ καὶ εἶπαν: <Ἰησοῦ διδάσκαλε, σπλαγχνίσου μας, ἐλέησέ μας, δὸς μας τὴν ὑγείαν μας>. ¹⁴καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς, Πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν. ¹⁴Καὶ ὅταν τοὺς εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· <πηγαίνετε καὶ δείξετε τὸ σῶμα σας εἰς τοὺς ἱερεῖς, διὰ νὰ βεβαιώσουν αὐτοὶ ἐπισήμως τὴν θεραπείαν σας>. Καὶ καθὼς ἐπήγαιναν ἐκαθαρίσθησαν ἀπὸ τὴν λέπραν. ¹⁵εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, ¹⁵Ἔνας δὲ ἀπὸ αὐτούς, ὅταν εἶδεν ὅτι ἐθεραπεύθη, ἐπέστρεψε δοξάζων καὶ εὐχαριστῶν τὸν Θεὸν μὲ μεγάλην φωνήν. ¹⁶καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. ¹⁶Καὶ ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς κοντὰ εἰς τὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ, εὐχαριστῶν αὐτὸν ἐκ βάθους ψυχῆς. Καὶ αὐτὸς ἧτο Σαμαρείτης. ¹⁷ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν, Οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; ¹⁷Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· <δὲν ἐκαθαρίσθησαν καὶ οἱ δέκα; Οἱ ἄλλοι ἐννέα ποῦ εἶναι; ¹⁸οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; ¹⁸Δὲν ἐθεώρησαν καθῆκον των νὰ ἐπιστρέψουν καὶ νὰ δοξάσουν τὸν Θεόν, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸν ποὺ δὲν εἶναι Ἰουδαῖος, ἀλλὰ κατάγεται ἀπὸ ἄλλο γένος;> ¹⁹καὶ εἶπεν αὐτῷ, Ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. ¹⁹Καὶ εἶπεν εἰς αὐτόν· <σήκω καὶ πήγαινε, ἡ πίστις σου ἐκτός ἀπὸ τὴν θεραπείαν τού σώματος, σοῦ ἔχει δώσει καὶ τὴν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς σου>. (Ἡ εὐγνωμοσύνη μας πρὸς τὸν Θεὸν μᾶς κάνει ἀξίους ἀκόμη μεγαλυτέρων δωρεῶν ἐκ μέρους του). Ο ερχομός της βασιλείας²⁰Ἐπερωτηθεὶς δὲ ὑπὸ τῶν Φαρισαίων πότε ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀπεκρίθη αὐτοῖς καὶ εἶπεν, Οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ παρατηρήσεως, ²⁰Ὅταν δὲ κάποιος ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους τὸν ἠρώτησε, πότε ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀπεκρίθη εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπεν· <ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν ἔρχεται μὲ ἐξωτερικὴν πομπὴν καὶ ἐντυπωσιακὰ γεγονότα, ὥστε νὰ προκαλῇ τὴν προσοχὴν καὶ παρατήρησιν τῶν ἀνθρώπων. ²¹οὐδὲ ἐροῦσιν ἰδοὺ ὧδε ἤ ἰδοὺ ἐκεῖ· ἰδοὺ γὰρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν. ²¹Οὔτε ὅταν ἔλθῃ θὰ εἴπουν οἱ ἄνθρωποι: Ἰδοὺ ἐδῶ εἶναι ἢ ἰδοὺ ἐκεῖ εἶναι. Διότι εἰς τὴν πραγματικότητα ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εὑρίσκεται μεταξὺ σας, ἐφ᾿ ὅσον ἐγώ, ὁ Μεσσίας καὶ ἀρχηγὸς τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, εὑρίσκομαι ἐνώπιόν σας. Καὶ ὅμως σεῖς δὲν τὸ ἔχετε ἀντιληφθῇ>. ²²Εἶπε δὲ πρὸς τοὺς μαθητάς, Ἐλεύσονται ἡμέραι ὅτε ἐπιθυμήσετε μίαν τῶν ἡμερῶν τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἰδεῖν, καὶ οὐκ ὄψεσθε. ²²Εἶπε δὲ πρὸς τοὺς μαθητὰς του· <θὰ ἔλθουν ἡμέραι, ποὺ θὰ ἐπιθυμήσετε νὰ ἰδῆτε, διὰ νὰ πάρετε θάρρος καὶ ἐνίσχυσιν εἰς τὸν ἀγῶνα σας, μίαν ἀπὸ τὰς ἡμέρας τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ δὲν θὰ ἴδετε, διότι ἐγὼ θὰ ἔχω φύγει καὶ δὲν θὰ εἷμαι κατὰ ἕνα τρόπον αἰσθητὸν μαζῆ σας. ²³καὶ ἐροῦσιν ὑμῖν, ἰδοὺ ὧδε, ἰδοὺ ἐκεῖ· μὴ ἀπέλθητε μηδὲ διώξητε. ²³Καὶ θὰ σᾶς ποῦν τότε: Ἰδοὺ ἐδῶ εἶναι ὁ Χριστός, ἰδοὺ ἐκεῖ εἶναι ὁ Χριστός. Μὴν πᾶτε καὶ μὴν ἀκολουθήσετε αὐτόν, ποὺ θὰ σᾶς φέρῃ τὴν ψευδῆ αὐτὴν πληροφορίαν. ²⁴ὥσπερ γὰρ ἡ ἀστραπὴ ἀστράπτουσα ἐκ τῆς ὑπ’ οὐρανὸν λάμπει, οὕτως ἔσται καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ ἡμέρᾳ αὐτοῦ. ²⁴Ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἔλθῃ κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἐνδόξου αὐτοῦ δευτέρας παρουσίας, θὰ ἔλθῃ ὅμως τότε ὁλοφάνερα, ἀλλὰ καὶ ἔξαφνα, ὅπως ἀκριβῶς ἡ ἀστραπὴ φαίνεται ἔξαφνα καὶ ἀστράφτει ἀπὸ κάποιαν περιοχὴν τοῦ οὐρανοῦ, λάμπει δὲ καὶ φωτίζει ὅλην τὴν ἔκτασιν κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν. ²⁵πρῶτον δὲ δεῖ αὐτὸν πολλὰ παθεῖν καὶ ἀποδοκιμασθῆναι ἀπὸ τῆς γενεᾶς ταύτης. ²⁵Πρὶν ὅμως ἔλθῃ μὲ ὅλην του τὴν δόξαν ὡς κριτής, πρέπει σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ νὰ πάθῃ πολλὰ καὶ νὰ ἀποδοκιμασθῇ ἀπὸ τὴν γενεὰν αὐτήν. ²⁶καὶ καθὼς ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Νῶε, οὕτως ἔσται καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου· ²⁶Καὶ καθὼς συνέβη κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Νῶε, ἔτσι θὰ εἶναι καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας ποὺ θὰ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. ²⁷ἤσθιον, ἔπινον, ἐγάμουν, ἐξεγαμίζοντο, ἄχρι ἧς ἡμέρας εἰσῆλθε Νῶε εἰς τὴν κιβωτόν, καὶ ἦλθεν ὁ κατακλυσμὸς καὶ ἀπώλεσεν ἅπαντας. ²⁷Οἱ ἄνθρωποι τότε ἔτρωγαν, ἔπιναν, διασκέδαζαν, ἐνυμφεύοντο, ἔδιδαν εἰς γάμον τὰ παιδιά των, χωρὶς νὰ δίδουν σημασίαν εἰς ὅσα τοὺς ἔλεγεν ὁ Νῶε, μέχρι τῆς ἡμέρας ποὺ ἐμπῆκε ὁ Νῶε εἰς τὴν κιβωτὸν καὶ ᾖλθεν ὁ κατακλυσμὸς καὶ ἐξωλόθρευσεν ὅλους. ²⁸ὁμοίως καὶ ὡς ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Λώτ· ἤσθιον, ἔπινον, ἠγόραζον, ἐπώλουν, ἐφύτευον, ᾠκοδόμουν· ²⁸Θὰ συμβῇ ὅ,τι ἔγινε καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Λώτ. Καὶ τότε οἱ ἄνθρωποι ἔτρωγαν, ἔπιναν, ἠγόραζαν, ἐπωλοῦσαν, ἐφύτευαν, ἔκτιζαν χωρὶς νὰ σκέπτωνται καθόλου τὸν Θεόν. ²⁹ᾗ δὲ ἡμέρᾳ ἐξῆλθε Λὼτ ἀπὸ Σοδόμων, ἔβρεξε πῦρ καὶ θεῖον ἀπ’ οὐρανοῦ καὶ ἀπώλεσεν ἅπαντας. ²⁹Τὴν ὥρα ὅμως ποὺ ἔφυγεν ὁ Λὼτ ἀπὸ τὰ Σόδομα, ἔβρεξε ἀπὸ τὸν οὐρανὸν φωτιὰ καὶ θειάφι καὶ κατέστρεψε ὅλους. ³⁰κατὰ τὰ αὐτὰ ἔσται ᾗ ἡμέρᾳ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτεται. ³⁰Ὅμοια μὲ αὐτὰ θὰ συμβοῦν καὶ κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς δευτέρας παρουσίας, ποὺ θὰ φανῇ μὲ ὅλην του τὴν δόξαν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. ³¹ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὃς ἔσται ἐπὶ τοῦ δώματος καὶ τὰ σκεύη αὐτοῦ ἐν τῇ οἰκίᾳ, μὴ καταβάτω ἆραι αὐτά, καὶ ὁ ἐν ἀγρῷ ὁμοίως μὴ ἐπιστρεψάτω εἰς τὰ ὀπίσω. ³¹Κατὰ τὴν ἄλλην δὲ ἡμέραν τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν θὰ βραδύνῃ νὰ ἔλθῃ (ὅταν δηλαδὴ θὰ πλησιάζουν τὰ ρωμαϊκὰ στρατεύματα διὰ νὰ καταστρέψουν τὴν Ἱερουσαλήμ) ἐκεῖνος ποὺ θὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν ταράτσαν καὶ τὰ πράγματά του θὰ ἔχῃ μέσα στὸ σπίτι, ἂς μὴ κατεβῇ νὰ τὰ πάρῃ. Καὶ ἐκεῖνος ἐπίσης ποὺ θὰ εὑρίσκεται στὸ χωράφι, ἂς μὴ γυρίσῃ εἰς τὴν πόλιν. ³²μνημονεύετε τῆς γυναικὸς Λώτ. ³²Νὰ ἐνθυμῆσθε τὴν γυναῖκα τοῦ Λώτ, ἡ ὁποία ἔγινε στήλη ἅλατος, μόνον καὶ μόνον διότι ἔστρεψε τὸ κεφάλι της, διὰ νὰ ἵδῃ τί γίνεται εἰς τὰ Σόδομα. ³³ὃς ἐὰν ζητήσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὃς ἐὰν ἀπολέσῃ αὐτήν, ζῳογονήσει αὐτήν. ³³Ἐκεῖνος ποὺ θὰ ζητήσῃ μὲ τὴν προσκόλλησίν του εἰς τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, νὰ ἐξασφαλίση τὴν ζωὴν του, θὰ τὴν χάσῃ. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ χάσῃ τὴν ζωὴν του, διὰ νὰ μείνῃ πιστὸς εἰς τὸ καθῆκον του, εἰς τὴν πραγματικότητα θὰ τὴν διατηρήσῃ, διότι θὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν αἰωνίαν ζωήν. ³⁴λέγω ὑμῖν, ταύτῃ τῇ νυκτὶ δύο ἔσονται ἐπὶ κλίνης μιᾶς, εἷς παραληφθήσεται καὶ ὁ ἕτερος ἀφεθήσεται· ³⁴Σᾶς λέγω δὲ ὅτι αὐτὴν τὴν νύκτα, ποὺ θὰ προηγηθῇ ἀπὸ τὴν μεγάλην καταστροφήν, δύο θὰ εὑρίσκονται εἰς ἕνα κρεββάτι, ὁ ἔνας, ὁ πιστός, θὰ παραληφθῇ καὶ θὰ ὁδηγηθῇ ἀπὸ φωτισμὸν Θεοῦ καὶ θὰ φύγῃ, διὰ νὰ σωθῇ μακράν, ὡς ἐὰν θὰ ἔχῃ παραληφθῇ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ· καὶ ἄλλος, ὁ ἄπιστος, θὰ ἀφεθῇ, διὰ νὰ τιμωρηθῇ. ³⁵δύο ἔσονται ἀλήθουσαι ἐπὶ τὸ αὐτό, μία παραληφθήσεται καὶ ἡ ἑτέρα ἀφεθήσεται· ³⁵Δύο γυναῖκες θὰ εἶναι ποὺ θὰ ἀλέθουν μαζῆ, ἡ μία, ἡ πιστή, θὰ παραληφθῇ καὶ θὰ σωθῇ, ἡ ἄλλη θὰ ἀφεθῇ, διὰ νὰ τιμωρηθῇ. ³⁶δύο ἐν τῷ ἀγρῷ, εἷς παραληφθήσεται καὶ ὁ ἕτερος ἀφεθήσεται. ³⁶Δύο θὰ εἶναι εἰς τὸ χωράφι, ὁ ἔνας, ὁ πιστός, θὰ παραληφθῇ διὰ νὰ σωθῇ, ὁ ἄλλος, ὁ ἄπιστος, θὰ ἀφεθῇ νὰ τιμωρηθῇ>. ³⁷καὶ ἀποκριθέντες λέγουσιν αὐτῷ, Ποῦ, Κύριε; ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς, Ὅπου τὸ σῶμα, ἐκεῖ ἐπισυναχθήσονται καὶ οἱ ἀετοὶ. ³⁷Ἀπεκρίθησαν δὲ οἱ μαθηταὶ καὶ τοῦ εἶπαν· <ποῦ, Κύριε, θὰ γίνουν αὐτά;> ὁ δὲ Κύριος τοὺς εἶπε· <ὅπου εἶναι τὸ νεκρὸν σῶμα, ἐκεῖ θὰ μαζευθοῦν ἀπὸ διάφορα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος τὰ ὄρνια διὰ νὰ τὸ καταβροχθίσουν>. (Ὅπου οἱ ἠθικὼς νεκροί, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν των, ἄνθρωποι, ἐκεῖ θὰ πέσουν καὶ αἱ τιμωρίαι).