Κατὰ Λουκᾶν

Η προδοσία του Ιούδα¹Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα. ¹Ἐπλησίαζε δὲ ἡ ἑορτή, κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ Ἰσραηλίται ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας ἔτρωγαν ψωμὶ ἄζυμο καὶ ἡ ὁποία ἐλέγετο πάσχα. ²καὶ ἐζήτουν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς τὸ πῶς ἀνέλωσιν αὐτόν· ἐφοβοῦντο γὰρ τὸν λαόν. ²Καὶ ἐζητοῦσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς, μὲ ποιὸν τρόπον νὰ τὸν φονεύσουν, χωρὶς νὰ ἐκτεθοῦν· διότι ἐφοβοῦντο τὸν λαόν. ³Εἰσῆλθε δὲ ὁ σατανᾶς εἰς Ἰούδαν τὸν ἐπικαλούμενον Ἰσκαριώτην, ὄντα ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δώδεκα, ³Ἐμπῆκε δὲ ὁ σατανᾶς εἰς τὸν Ἰούδα, τὸν ἐπονομαζόμενον Ἰσκαριώτην, ὁ ὁποῖος ἧτο ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους. ⁴καὶ ἀπελθὼν συνελάλησε τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι καὶ στρατηγοῖς τὸ πῶς αὐτόν παραδῷ αὐτοῖς. ⁴Καὶ αὐτὸς ἐπῆγε καὶ συνενοήθηκε μὲ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς στρατηγοὺς τῆς φρουρὰς τοῦ ναοῦ, πῶς θὰ παρέδιδε εἰς αὐτοὺς ἀσφαλῶς τὸν Χριστόν. ⁵καὶ ἐχάρησαν, καὶ συνέθεντο αὐτῷ ἀργύρια δοῦναι· ⁵Καὶ ἐχάρησαν αὐτοί, διότι ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα σὰν προδότης θὰ τοὺς βοηθοῦσε εἰς τὸ ἔγκλημά των, καὶ συνεφώνησαν νὰ τοῦ δώσουν χρήματα. ⁶καὶ ἐξωμολόγησε, καὶ ἐζήτει εὐκαιρίαν τοῦ παραδοῦναι αὐτὸν αὐτοῖς ἄτερ ὄχλου. ⁶Καὶ αὐτὸς τοὺς διαβεβαίωσε μὲ ὅλην του τὴν καρδιά, νὰ τοὺς βοηθήσῃ. Καὶ ἐζητοῦσε κατάλληλον εὐκαιρίαν νὰ παραδώσῃ εἰς αὐτοὺς τὸν Χριστὸν κρυφὰ ἀπὸ τὸν λαόν. Το τελευταίο δείπνο⁷Ἦλθε δὲ ἡ ἡμέρα τῶν ἀζύμων, ἐν ᾗ ἔδει θύεσθαι τὸ πάσχα, ⁷Ἦλθε ἡ ἡμέρα τῶν ἀζύμων, ἡ ὁποία ἤρχιζε ἀπὸ τὴν δύσιν τῆς Μ.Πέμπτης καὶ ἐτελείωνε μὲ τὴν δύσιν τῆς Μ.Παρασκευῆς. Κατ᾿ αὐτὴν ἔπρεπε οἱ Ἑβραῖοι νὰ ἐτοιμάσουν τὰ ἄζυμα ψωμιά, νὰ θυσιάσουν δὲ καὶ νὰ ψήσουν τὸν πασχάλιον ἀμνόν, ὥστε νὰ εἶναι ἕτοιμος μετὰ τὴν δύσιν τῆς Παρασκευῆς, ποὺ θὰ ἤρχιζε ἡ μεγάλη ἡμέρα τοῦ Πάσχα. ⁸καὶ ἀπέστειλε Πέτρον καὶ Ἰωάννην εἰπών· Πορευθέντες ἑτοιμάσατε ἡμῖν τὸ πάσχα ἵνα φάγωμεν. ⁸Καὶ ἔστειλε ὁ Ἰησοῦς κατὰ τὸ ἀπόγευμα τῆς Μ.Πέμπτης τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην καὶ τοὺς εἶπε· <πηγαίνετε καὶ ἐτοιμάσατέ μας τὸ Πάσχα, διὰ νὰ φάγωμεν>. ⁹οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Ποῦ θέλεις ἑτοιμάσωμεν; ⁹Αὐτοὶ δὲ τοῦ εἶπαν· <ποῦ θέλεις νὰ ἐτοιμάσωμεν>; ¹⁰ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἰδοὺ εἰσελθόντων ὑμῶν εἰς τὴν πόλιν συναντήσει ὑμῖν ἄνθρωπος κεράμιον ὕδατος βαστάζων· ἀκολουθήσατε αὐτῷ εἰς τὴν οἰκίαν οὗ εἰσπορεύεται, ¹⁰Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· <ἰδοὺ καθὼς θὰ εἰσέλθετε εἰς τὴν πόλιν, θὰ σᾶς συναντήσῃ ἔνας ἄνθρωπος, ποὺ θὰ βαστάζῃ μιὰ πήλινῃ στάμνα νερό· ἀκολουθῆστε τον εἰς τὸ σπίτι, ποὺ θὰ μπῇ. ¹¹καὶ ἐρεῖτε τῷ οἰκοδεσπότῃ τῆς οἰκίας· λέγει σοι ὁ διδάσκαλος, ποῦ ἐστι τὸ κατάλυμα ὅπου τὸ πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν μου φάγω; ¹¹Καὶ θὰ πῆτε εἰς τὸν οἰκοδεσπότην τοῦ σπιτιοῦ· σὲ ἐρωτᾷ ὁ διδάσκαλος, ποῦ εἶναι τὸ κατάλυμα, ὅπου μαζῆ μὲ τοὺς μαθητάς μου θὰ φάγω τὸ Πάσχα; ¹²κἀκεῖνος ὑμῖν δείξει ἀνώγαιον μέγα ἐστρωμένον· ἐκεῖ ἑτοιμάσατε. ¹²Καὶ ἐκεῖνος θὰ σᾶς δείξῃ ἕνα μεγάλο ἀνώγειον τακτοποιημένον καὶ μὲ στρωμένα τὰ ἀνάκλιντρα γύρῳ ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ φαγητοῦ. Ἐκεῖ νὰ ἑτοιμάσετε (διὰ τὸ νέον πάσχα, τὸ πάσχα τῆς Καινῆς Διαθήκης, ποὺ ἐγὼ θὰ ἐγκαινιάσω ἀπόψε μαζῆ σας)>. ¹³ἀπελθόντες δὲ εὗρον καθὼς εἴρηκεν αὐτοῖς, καὶ ἡτοίμασαν τὸ πάσχα. ¹³Ἐπήγαν δὲ οἱ δύο μαθηταί, εὐρήκαν ὅπως τοὺς εἶχε πεῖ ὁ Κύριος καὶ ἐτοίμασαν τὰ τοῦ πάσχα. ¹⁴Καὶ ὅτε ἐγένετο ἡ ὥρα, ἀνέπεσε, καὶ οἱ δώδεκα ἀπόστολοι σὺν αὐτῷ. ¹⁴Καὶ ὅταν ᾖλθεν ἡ ὥρα ἐξηπλώθη ὁ Κύριος κοντὰ εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν οἱ δώδεκα, ὁ καθένας εἰς τὴν θέσιν του. ¹⁵καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἐπιθυμίᾳ ἐπεθύμησα τοῦτο τὸ πάσχα φαγεῖν μεθ’ ὑμῶν πρὸ τοῦ με παθεῖν· ¹⁵Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· <πάρα πολὺ ἐπεθύμησα προτοὺ νὰ σταυρωθῶ, νὰ φάγω μαζῆ σας τοῦτο τὸ πάσχα· (ὄχι τὸ ἐβραϊκόν ποὺ θὰ ἀρχίσῃ αὔριον μὲ τὸν πασχάλιον ἀμνόν, ἀλλὰ τὸ νέον πάσχα τῆς Καινῆς Διαθήκης, κατὰ τὸ ὁποῖον ἐγὼ θὰ τελέσω τὸ μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ θὰ σᾶς δώσω πρὸς τροφήν, ὄχι τὸν συμβολικὸν πασχάλιον ἀμνόν, ἀλλὰ αὐτὸ τοῦτο τὸ σῶμα μου καὶ τὸ αἷμα μου). ¹⁶λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐκέτι οὐ μὴ φάγω ἐξ αὐτοῦ ἕως ὅτου πληρωθῇ ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ. ¹⁶Σᾶς λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ τελευταῖον μου πάσχα καὶ δὲν θὰ φάγω πλέον μαζῆ σας ἀπὸ αὐτό, μέχρι ὅτου τοῦτο ὁλοκληρωθῇ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ὁπότε ἡ ἐπικοινωνία καὶ ἑνότης μεταξὺ μας θὰ εἶναι πλήρης καὶ αἰωνία>. ¹⁷καὶ δεξάμενος τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας εἶπε· Λάβετε τοῦτο καὶ διαμερίσατε ἑαυτοῖς· ¹⁷Καὶ ἀφοῦ ἔλαβε ἀπὸ τοὺς μαθητὰς τὸ ποτήριον μὲ τὸν οἶνον, εὐχαρίστησε τὸν Θεὸν καὶ τὸ ἔδωκε εἰς αὐτούς, ὅπως ἐσυνιθίζετο πάντοτε εἰς τὴν ἀρχὴν κάθε ἐπισήμου δείπνου, καὶ τοὺς εἶπε· λάβετε τοῦτο καὶ μοιράσατέ το μεταξὺ σας, ὥστε νὰ πίωμεν ὅλοι ἀπὸ αὐτό, εἰς δεῖγμα τῆς ἀγάπης ποὺ μᾶς συνδέει. ¹⁸λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπὸ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως ὅτου ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔλθῃ. ¹⁸Διότι σᾶς λέγω, ὅτι δὲν θὰ ξαναπιῶ ἀπὸ τὸ προϊὸν αὐτὸ τῆς ἀμπέλου, ἕως ὅτου ἔλθῃ ἡ χαρμόσυνος βασιλεία τοῦ Θεοῦ>. ¹⁹καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· Τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν. ¹⁹Καὶ ἀφοῦ ἐπῇρε εἰς τὰ χέρια του ἄρτον, εὐχαρίστησε τὸν Θεόν, ἔκοψεν εἰς τεμάχια τὸν ἄρτον, ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπεν· <αὐτό, ποὺ σᾶς δίδω τώρα, δὲν εἶναι κοινὸς καὶ συνήθης ἄρτος. Εἶναι αὐτὸ τοῦτο τὸ σῶμα μου, τὸ ὁποῖον μετ᾿ ὀλίγον παραδίδεται θυσία ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Τοῦτο νὰ πράττετε πάντοτε, διὰ νὰ φέρετε ζωηρὰ εἰς τὴν μνήμην σας τὴν θυσίαν, τὴν ὁποίαν ἐγὼ προσφέρω εἰς σωτηρίαν, ὄχι μόνον ἰδικὴν σας, ἀλλὰ καὶ ὅλου τοῦ κόσμου>. ²⁰ὡσαύτως καὶ τὸ ποτήριον μετὰ τὸ δειπνῆσαι, λέγων· Τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον. ²⁰Ἐπίσης ὅταν ἐτελείωσε τὸ δεῖπνον ἐπῇρε τὸ ποτήριον, εὐχαρίστησε τὸν οὐράνιον πατέρα, τὸ ἔδωκε εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ εἶπε· <αὐτό ποὺ περιέχεται μέσα εἰς τὸ ποτήριον δὲν εἶναι πλέον οἶνος. Εἶναι ἡ Καινὴ Διαθήκη, ποὺ ἐπικυρώνεται μὲ τὸ αἷμά μου, τὸ ὁποῖον ἕντος ὀλίγου θὰ χυθῇ διὰ τὴν σωτηρίαν σας. ²¹πλὴν ἰδοὺ ἡ χεὶρ τοῦ παραδιδόντος με μετ᾿ ἐμοῦ ἐπὶ τῆς τραπέζης. ²¹Ἀλλ᾿ ἐνῶ ἐγὼ προσφέρω τὴν μεγάλην θυσίαν καὶ καθιερώνω τὴν νέαν διαθήκην μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ἰδοὺ τὸ χέρι ἐκείνου, ποὺ μὲ παραδίδει εἰς τοὺς σταυρωτάς μου, εἶναι μαζῆ μου εἰς τὴν τράπεζαν αὐτὴν καὶ βουτᾷ τὸν ἄρτον εἰς τὸ αὐτὸ μὲ ἐμὲ πιάτο. ²²καὶ ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου πορεύεται κατὰ τὸ ὡρισμένον· πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ παραδίδοται. ²²Καὶ ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου προχωρεῖ τὸν δρόμον του, ὅπως ὁ οὐράνιος Πατὴρ ὥρισε. Ἀλλὰ ἀλλοίμονον εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται εἰς τοὺς σταυρωτάς>. ²³καὶ αὐτοὶ ἤρξαντο συζητεῖν πρὸς ἑαυτοὺς τὸ τίς ἄρα εἴη ἐξ αὐτῶν ὁ τοῦτο μέλλων πράσσειν. ²³Καὶ αὐτοὶ ἤρχισαν νὰ συζητοῦν μεταξὺ των, ποῖος τάχα ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἧτο ἐκεῖνος, ποὺ ἔμελλε νὰ διαπράξῃ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα. Συζήτηση για το πιός είναι πρώτος²⁴Ἐγένετο δὲ καὶ φιλονεικία ἐν αὐτοῖς, τὸ τίς αὐτῶν δοκεῖ εἶναι μείζων. ²⁴Ἔγινε ὅμως καὶ φιλονεικίαν μεταξὺ των περὶ τοῦ ποῖος ἀπὸ αὐτοὺς ἐθεωρεῖτο πρῶτος. ²⁵ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριεύουσιν αὐτῶν, καὶ οἱ ἐξουσιάζοντες αὐτῶν εὐεργέται καλοῦνται· ²⁵Ὁ δὲ Κύριος τοὺς εἶπε· <οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριαρχοῦν ἐπάνω εἰς τὰ ἔθνη μὲ τὴν δύναμιν καὶ τὴν βίαν. Καὶ αὐτοί, ποὺ ἔχουν ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς τὰ ἔθνη καὶ ταλαιπωροῦν τὰ ἔθνη, ἀνακηρύσσονται ἀπὸ τοὺς κόλακας, κατ᾿ ἀνάγκην δὲ καὶ ἀπὸ τὸν λαόν, εὐργέται. ²⁶ὑμεῖς δὲ οὐχ οὕτως, ἀλλ᾿ ὁ μείζων ἐν ὑμῖν γινέσθω ὡς ὁ νεώτερος, καὶ ὁ ἡγούμενος ὡς ὁ διακονῶν. ²⁶Σεῖς ὅμως δὲν πρέπει νὰ κάνετε ὅπως ἐκεῖνοι, ἀλλὰ ὁ μεγαλύτερος μεταξὺ σας ἂς γίνῃ ὅπως ὁ νεώτερος, ὁ ὁποῖος καθὸ νεώτερος ἔχει τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ὑπηρετῇ τοὺς ἄλλους. Καὶ ὁ ἀνώτερος μεταξὺ σας, ἂς ὑπηρετῇ σὰν δοῦλος τοὺς ἄλλους. ²⁷τίς γὰρ μείζων, ὁ ἀνακείμενος ἢ ὁ διακονῶν; οὐχὶ ὁ ἀνακείμενος; ἐγὼ δὲ εἰμι ἐν μέσῳ ὑμῶν ὡς ὁ διακονῶν. ²⁷Διότι ποῖος εἶναι ἀνώτερος; Ἐκεῖνος ποὺ κάθεται εἰς τὸ τραπέζι καὶ τρώγει ἢ ἐκεῖνος ποῦ ὄρθιος τὸν ὑπηρετεῖ; Δὲν εἶναι ἀνώτερος αὐτὸς ποὺ κάθεται εἰς τὸ τραπέζι; Ἀσφαλῶς. Καὶ ὅμως ἐγὼ ὁ διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος σας, εἷμαι μεταξὺ σας ὡς ὑπηρέτης, ποὺ σᾶς ἐξυπηρετεῖ. ²⁸ὑμεῖς δέ ἐστε οἱ διαμεμενηκότες μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τοῖς πειρασμοῖς μου· ²⁸Σεῖς, οἱ μαθηταί μου, εἷσθε ἐκεῖνοι ποὺ ἐμείνατε μαζῆ μου ὅλο τὸ διάστημα τῶν δοκιμασιῶν μου καὶ τῶν διωγμῶν, καὶ δὲν ἐκλονισθήκατε εἰς τὴν πίστιν. ²⁹κἀγὼ διατίθεμαι ὑμῖν καθὼς διέθετό μοι ὁ πατήρ μου βασιλείαν, ²⁹Καὶ ἐγώ, διὰ νὰ ἀνταμείψω τὴν ἀφοσίωσιν σας, σᾶς ὑπόσχομαι βασιλείαν, ὅπως καὶ ὁ Πατὴρ ὥρισε καὶ ἔδωσεν εἰς ἐμὲ βασιλείαν καὶ ἀξίωμα βασιλέως. ³⁰ἵνα ἐσθίητε καὶ πίνητε ἐπὶ τῆς τραπέζης μου ἐν τῇ βασιλείᾳ μου, καὶ καθήσεσθε ἐπὶ θρόνων κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. ³⁰Καὶ μία ἀπολαυὴ αὐτῆς τῆς ὑποσχέσεώς μου εἶναι νὰ τρώγετε καὶ νὰ πίνετε ἐπὶ τῆς τραπέζης μου εἰς τὴν βασιλείαν μου, νὰ ἀπολαμβάνετε τὰ ἀνεκτίμητα ἀγαθὰ τῆς αἰωνίου ζωῆς. Καὶ τὸ ἐπίσης σπουδαῖον, θὰ καθίσετε ἐπάνω εἰς θρόνους, διὰ νὰ δικάζετε τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Διάλογος Ιησού και Πέτρου³¹Εἶπε δὲ ὁ Κύριος· Σίμων Σίμων, ἰδοὺ ὁ σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ σινιάσαι ὡς τὸν σῖτον· ³¹Μείνατε, λοιπόν, πιστοὶ μέχρι τέλους, διότι θὰ ἀντικρύσετε πολλοὺς πειρασμούς>. Εἶπε δὲ ἀκόμη ὁ Κύριος· <Σίμων, Σίμων, ἰδοὺ ὁ σατανᾶς ἐζήτησε τὴν ἄδειαν ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ σᾶς συγκλονίσῃ καὶ σᾶς ξεσκονίσῃ, ὡσὰν τὸ σιτάρι μέσα εἰς τὸ κόσκινο. ³²ἐγὼ δὲ ἐδεήθην περὶ σοῦ ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου· καὶ σύ ποτε ἐπιστρέψας στήριξον τοὺς ἀδελφούς σου. ³²Καὶ ἐγὼ προσευχήθηκα γιὰ σένα, νὰ μὴ χαθῇ ἡ πίστις σου. Καὶ σύ, ὅταν κάποτε μετανοημένος ἐπιστρέψῃς κοντά μου, στήριξε τοὺς ἀδελφούς σου καὶ μὲ τοὺς λόγους σου καὶ μὲ τὸ παράδειγμα τῆς μετανοίας σου>. ³³ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· Κύριε, μετὰ σοῦ ἕτοιμός εἰμι καὶ εἰς φυλακὴν καὶ εἰς θάνατον πορεύεσθαι. ³³Ὁ Πέτρος ὅμως, σὰν διαμαρτυρόμενος δι᾿ αὐτό ποὺ ἀπεκάλυψε ὁ Κύριος, τοῦ εἶπε· <Κύριε, εἷμαι ἕτοιμος νὰ βαδίσω μαζῆ σου εἰς φυλακὴν καὶ εἰς θάνατον>. ³⁴ὁ δὲ εἶπε· Λέγω σοι, Πέτρε, οὐ φωνήσει σήμερον ἀλέκτωρ πρὶν ἢ τρὶς ἀπαρνήσῃ μὴ εἰδέναι με. ³⁴Ὁ δὲ Κύριος τοῦ εἶπε· <σὲ διαβεβαιώνω, Πέτρε, ὅτι δὲν θὰ λαλήσῃ κατὰ τὴν νύκτα αὐτὴν ὁ πετεινός, πρὶν σὺ τρεῖς φορὲς μὲ ἀπαρνηθῇς καὶ διακηρύξῃς ὅτι δὲν μὲ γνωρίζεις>. Διάλογος του Ιησού με τους μαθητές³⁵Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ὅτε ἀπέστειλα ὑμᾶς ἄτερ βαλαντίου καὶ πήρας καὶ ὑποδημάτων, μή τινος ὑστερήθητε; οἱ δὲ εἶπον· Οὐθενός. ³⁵Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· <ὅταν σᾶς ἔστειλα κατὰ τὴν πρώτην περιοδείαν σας χωρὶς χρήματα, χωρὶς ταξιδιωτικὸ σακκίδιο καὶ χωρὶς ὑποδήματα, μήπως ἐστερηθήκατε τίποτε;> Ἐκεῖνοι δὲ ἀπήντησαν· <ὄχι,τίποτε δὲν ἐστερηθήκαμε>. ³⁶εἶπεν οὖν αὐτοῖς· Ἀλλὰ νῦν ὁ ἔχων βαλάντιον ἀράτω, ὁμοίως καὶ πήραν, καὶ ὁ μὴ ἔχων πωλήσει τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ καὶ ἀγοράσει μάχαιραν. ³⁶Εἶπε λοιπὸν εἰς αὐτούς· <τὰ πράγματα τώρα ἀλλάζουν καὶ πρέπει νὰ εἷσθε συνετοὶ καὶ προνοητικοί, διότι θὰ συναντήσετε δυσκολίας. Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει βαλάντιον, ἂς τὸ παρ᾿ μαζῆ του, διότι θὰ τοῦ χρειασθοῦν χρήματα, πρὸς συντήρησίν του. Τὸ ἴδιο ἂς κάμῃ καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει σακκίδιο· ἂς τὸ παρ᾿ γεμάτο τρόφιμα καὶ ἂς πωλήσῃ τὸ ἔνδυμά του ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει μάχαιραν, διὰ νὰ ἀγοράσῃ.(Μὲ τὰ λόγια μου αὐτὰ δὲν θέλω νὰ σᾶς συστήσω ποτὲ νὰ ὁπλισθῆτε μὲ φονικὰ ὄργανα, διὰ νὰ ἀνθίσταθε εἰς τοὺς ἐχθροὺς σας, ἀλλὰ θέλω νὰ σᾶς κάμω νὰ ἐννοήσετε καλά, ὅτι θὰ συναντήσετε θανασίμους ἐχθροὺς διὰ τὸ ὄνομά μου, ἀπέναντι τῶν ὁποίων πρέπει νὰ φέρεσθε μὲ σταθερότητα καὶ μὲ σύνεσιν. Δι᾿ αὐτὸ πρέπει νὰ ὁπλισθῆτε μὲ τὰ πνευματικὰ ὅπλα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς). ³⁷λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι ἔτι τοῦτο τὸ γεγραμμένον δεῖ τελεσθῆναι ἐν ἐμοί, τὸ καὶ μετὰ ἀνόμων ἐλογίσθη· καὶ γὰρ τὰ περὶ ἐμοῦ τέλος ἔχει. ³⁷Ὁ ἄσπονδος πόλεμος ἔχει τώρα ἀρχίσει ἐναντίον μου. Διότι σᾶς λέγω ὅτι πρέπει νὰ ἐκπληρωθῇ εἰς ἐμὲ τώρα καὶ τοῦτο ἀκόμα, ποὺ ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸν προφήτην Ἠσαΐαν, τὸ: Καὶ μεταξὺ ἀνόμων καὶ κακούργων συγκαταριθμήθηκε, διὰ νὰ τιμωρηθῇ μαζῆ μὲ αὐτοὺς ὡς ἄνομος. Πρέπει νὰ γίνῃ καὶ αὐτό, διότι ὅσα ἔχουν προφητευθῆ περὶ ἐμοῦ παίρνουν τώρα τέλος καὶ πλήρη πραγματοποίησιν>. ³⁸οἱ δὲ εἶπον· Κύριε, ἰδοὺ μάχαιραι ὧδε δύο. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἱκανόν ἐστι. ³⁸Οἱ δὲ μαθηταί, ποὺ δὲν ἐκατάλαβαν τὸ ἀλληγορικὸν νόημα τῶν λόγων του, εἶπαν· <Κύριε, ἰδού, ὑπάρχουν ἐδῶ δύο μάχαιραι>. Ὁ δὲ Κύριος τοὺς εἶπε· <φθάνει ἕως ἐδῶ· ἂς σταματήσωμε τὴν συζήτησιν>. Η προσευχή του Ιησού στο όρος των ελαιών³⁹Καὶ ἐξελθὼν ἐπορεύθη κατὰ τὸ ἔθος εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν· ἠκολούθησαν δὲ αὐτῷ καὶ οἱ μαθηταί αὐτοῦ. ³⁹Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκεν ἐπῆγε, ὅπως ἐσυνήθιζε, εἰς τὸ ὅρος τῶν Ἐλαιῶν· τὸν ἠκολούθησαν δὲ καὶ οἱ μαθηταὶ του. ⁴⁰γενόμενος δὲ ἐπὶ τοῦ τόπου εἶπεν αὐτοῖς· Προσεύχεσθε μὴ εἰσελθεῖν εἰς πειρασμόν. ⁴⁰Ὅταν δὲ ἔφθασε εἰς τὸν γνωστὸν τόπον, ποὺ συνήθως ἤρχετο, τοὺς εἶπε· <προσεύχεσθε καὶ παρακαλεῖτε τὸν Θεὸν νὰ μὴ πέσετε εἰς πειρασμόν>. ⁴¹καὶ αὐτὸς ἀπεσπάσθη ἀπ᾿ αὐτῶν ὡσεὶ λίθου βολήν, καὶ θεὶς τὰ γόνατα προσηύχετο ⁴¹Καὶ αὐτὸς ἀπεμακρύνθη ἀπὸ αὐτούς, ὅσον περίπου ἠμπορεῖ ἔνας νὰ ρίψῃ τὸν λίθον καὶ ἀφοῦ ἐγονάτισε προσηύχετο ⁴²λέγων· Πάτερ, εἰ βούλει παρενεγκεῖν τοῦτο τὸ ποτήριον ἀπ᾿ ἐμοῦ· πλὴν μὴ τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ σὸν γινέσθω. ⁴²λέγων· <πάτερ, ἐὰν θέλῃς νὰ ἀπομακρύνης ἀπὸ ἐμὲ τὸ πικρὸν τοῦτο ποτήριον τοῦ Θανάτου, ἀπομάκρυνε τὸ, πλὴν ὅμως ἂς μὴ γίνῃ τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ ἰδικόν σου θέλημα>. ⁴³ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος ἀπ’ οὐρανοῦ ἐνισχύων αὐτὸν. ⁴³Παρουσιάσθηκε δὲ εἰς αὐτὸν τὴν ὥραν ἐκείνην ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὁ ὁποῖος τοῦ ἐνίσχυε τὰς σωματικὰς του δυνάμεις ποὺ εἴχαν πλέον ἐξαντληθῆ. ⁴⁴καὶ γενόμενος ἐν ἀγωνίᾳ ἐκτενέστερον προσηύχετο. ἐγένετο δὲ ὁ ἱδρὼς αὐτοῦ ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος καταβαίνοντες ἐπὶ τὴν γῆν. ⁴⁴Καὶ περιέπεσε εἰς ἀγωνίαν καὶ προσηύχετο τώρα θερμότερα καὶ ἐκτενέστερα, καὶ ὁ ἄφθονος ἱδρώς, ποὺ ἔτρεχε ἀπὸ τὸ πρόσωπον καὶ τὸ σῶμα του, ἔγινε πηκτὸς σὰν θρόμβοι αἵματος, ποὺ πίπτουν εἰς τὴν γῆν. ⁴⁵καὶ ἀναστὰς ἀπὸ τῆς προσευχῆς, ἐλθὼν πρὸς τοὺς μαθητὰς εὗρεν αὐτοὺς κοιμωμένους ἀπὸ τῆς λύπης, ⁴⁵Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθηκε ἀπὸ τὴν προσευχήν, ᾖλθε πρὸς τοὺς μαθητὰς καὶ τοὺς εὗρε νὰ κοιμῶνται, ἀπὸ τὴν κατάπτωσιν ποὺ τοὺς εἶχε προκαλέσει ἡ πολὺ λύπη. ⁴⁶καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τί καθεύδετε; ἀναστάντες προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν. ⁴⁶Καὶ τοὺς εἶπε· <διατὶ κοιμᾶσθε; Σηκωθῆτε καὶ προσεύχεσθε, διὰ νὰ μὴν πέσετε εἰς πειρασμόν>. Η σύλληψη του Ιησού⁴⁷Ἔτι δὲ αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ ὄχλος, καὶ ὁ λεγόμενος Ἰούδας, εἷς τῶν δώδεκα, προῆγεν αὐτούς, καὶ ἤγγισε τῷ Ἰησοῦ φιλῆσαι αὐτόν· τοῦτο γὰρ σημεῖον δεδώκει αὐτοῖς· ὃν ἂν φιλήσω, αὐτός ἐστιν. ⁴⁷Ἐνῶ δὲ αὐτὸς ὠμιλοῦσε, ἰδοὺ ἔφθασε ὁ ὄχλος καὶ αὐτός ποὺ ἐλέγετο Ἰούδας, ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ἐπήγαινεν ἐμπρὸς ὡς ὁδηγὸς των καὶ ἐπλησίασε τὸν Ἰησοῦν, διὰ νὰ τὸν φιλήσῃ. Διότι αὐτὸ τοὺς εἶχε δώσει ὡς σημεῖον. Τοὺς εἶχε δηλαδὴ πεῖ· <ὅποιον φιλήσω, αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς>. ⁴⁸ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἰούδα, φιλήματι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδίδως; ⁴⁸Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπεν· <Ἰούδα, μὲ φίλημα, μὲ αὐτὸ τὸ δεῖγμα τῆς ἀγάπης, προδίδεις σὺ τώρα τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;> ⁴⁹ἰδόντες δὲ οἱ περὶ αὐτὸν τὸ ἐσόμενον εἶπον αὐτῷ· Κύριε, εἰ πατάξομεν ἐν μαχαίρᾳ; ⁴⁹Ὅταν δὲ εἶδαν οἱ μαθηταί, ποὺ ἦσαν γύρῳ ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν, αὐτὸ ποὺ θὰ συνέβαινε, τοῦ εἶπαν· <Κύριε, μᾶς δίνεις τὴν ἄδειαν νὰ τοὺς κτυπήσωμεν μὲ μάχαιραν;> ⁵⁰καὶ ἐπάταξεν εἷς τις ἐξ αὐτῶν τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ ἀφεῖλεν αὐτοῦ τὸ οὖς τὸ δεξιόν. ⁵⁰Καὶ κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς ἐκτύπησε μὲ μάχαιραν τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ ἀπέκοψε τὸ δέξι αὐτί. ⁵¹ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἐᾶτε ἕως τούτου· καὶ ἁψάμενος τοῦ ὠτίου ἰάσατο αὐτόν· ⁵¹Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· <φθάνει ἕως ἐδῶ, μὴ προχωρεῖτε ἄλλο>. Καὶ ἀφοῦ ἤγγισε τὸ αὐτὶ τοῦ δούλου, τὸν ἐθεράπευσε. ⁵²εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς παραγενομένους ἐπ᾿ αὐτὸν ἀρχιερεῖς καὶ στρατηγοὺς τοῦ ἱεροῦ καὶ πρεσβυτέρους· Ὡς ἐπὶ λῃστὴν ἐξεληλύθατε μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων; ⁵²Εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς στρατηγοὺς τοῦ ἱεροῦ καὶ τοὺς πρεσβυτέρους, ποὺ εἴχαν ἔλθει καὶ αὐτοὶ ἐναντίον του· <ἐβγήκατε ὡπλισμένοι μὲ μαχαίρια καὶ ρόπαλα, σὰν νὰ ἐπηγαίνετε ἐναντίον λῃστοῦ; ⁵³καθ᾿ ἡμέραν ὄντος μου μεθ᾿ ὑμῶν ἐν τῷ ἱερῷ οὐκ ἐξετείνατε τὰς χεῖρας ἐπ᾿ ἐμέ. ἀλλ᾿ αὕτη ἐστὶν ὑμῶν ἡ ὥρα καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ σκότους. ⁵³Ὅταν ἐγὼ κάθε ἡμέραν ἤμουν μαζῆ σας εἰς τὸ ἱερόν, δὲν ἀπλώσατε τὰ χέρια σας ἐπάνω μου. Ἀλλὰ αὐτῇ εἶναι ἡ ὥρα, ποὺ τὴν ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς ὡς ὥραν ἰδικὴν σας, διὰ νὰ ἐκτελέσετε τὴν κακοῦργον ἀπόφασίν σας>. (Καὶ εἶναι ὥρα τοῦ σκότους καὶ τῆς νυκτός, διότι κατὰ κανόνα οἱ κακοῦργοι τὸ σκότος προτιμοῦν διὰ τὰ ἐγκλήματά των. Οἱ ἄνθρωποι, τοῦ σκότους, ὅπως εἷσθε σεῖς, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ὑποκρίνονται τὸν δίκαιον, εἰς τὸ σκότος διαπράττουν τὰ σκοτεινὰ των ἔργα). Ο Πέτρος αρνείται το Χριστό⁵⁴Συλλαβόντες δὲ αὐτὸν ἤγαγον καὶ εἰσήγαγον αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀρχιερέως· ὁ δὲ Πέτρος ἠκολούθει μακρόθεν. ⁵⁴Ἀφοῦ δὲ τὸν ἐπιασαν, τὸν ἔφεραν εἰς τὴν πόλιν καὶ τὸν ἔβαλαν εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀρχιερέως. Ὁ δὲ Πέτρος ἀκολουθοῦσε μακράν. ⁵⁵ἁψάντων δὲ πυρὰν ἐν μέσῳ τῆς αὐλῆς καὶ συγκαθισάντων αὐτῶν ἐκάθητο ὁ Πέτρος ἐν μέσῳ αὐτῶν. ⁵⁵Ἀφοῦ δὲ οἱ στρατιῶται καὶ οἱ ὑπηρέται ἄναψαν φωτιὰ εἰς τὸ μέσον τῆς αὐλῆς καὶ ἐκάθισαν γύρῳ ἀπὸ αὐτήν, ἐκάθητο καὶ ὁ Πέτρος ἀνάμεσα εἰς αὐτούς. ⁵⁶ἰδοῦσα δὲ αὐτὸν παιδίσκη τις καθήμενον πρὸς τὸ φῶς καὶ ἀτενίσασα αὐτῷ εἶπε· Καὶ οὗτος σὺν αὐτῷ ἦν· ⁵⁶Μία δὲ νεαρὰ ὑπηρέτρια ὅταν τὸν εἶδε νὰ κάθεται εἰς τὸ φῶς ποὺ ἔρριχνε ἡ φωτιά, τὸν ἐκύτταξε προσεκτικὰ καὶ εἶπε· <καὶ αὐτὸς ἧτο μαζῆ μὲ ἐκεῖνον>. ⁵⁷ὁ δὲ ἠρνήσατο λέγων· Γύναι, οὐκ οἶδα αὐτόν. ⁵⁷Ὁ δὲ Πέτρος ἠρνήθη, λέγων· <γυναῖκα δὲν τὸν ξεύρω αὐτόν>. ⁵⁸καὶ μετὰ βραχὺ ἕτερος ἰδὼν αὐτὸν ἔφη· Καὶ σὺ ἐξ αὐτῶν εἶ· ὁ δὲ Πέτρος εἶπεν· Ἄνθρωπε, οὐκ εἰμί. ⁵⁸Καὶ ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγον καὶ ἄλλος τὸν εἶδε καὶ εἶπε· <καὶ σὺ εἷσαι ἀπὸ αὐτούς>. Ὁ Πέτρος ὅμως εἶπε· <ἄνθρωπε, ὄχι δὲν εἷμαι ἀπὸ αὐτούς>. ⁵⁹καὶ διαστάσης ὡσεὶ ὥρας μιᾶς ἄλλος τις διισχυρίζετο λέγων· Ἐπ᾿ ἀληθείας καὶ οὗτος μετ᾿ αὐτοῦ ἦν· καὶ γὰρ Γαλιλαῖός ἐστιν. ⁵⁹Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασε μία περίπου ὥρα, καὶ κάποιος ἄλλος ἰσχυρίζετο καὶ ἔλεγε· <ἀλήθεια, καὶ τοῦτος ἐδῶ ἧτο μαζῆ μὲ αὐτόν, ποὺ δικάζεται μέσα. Διότι, ὅπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν προφορὰν του, εἶναι Γαλιλαῖος>. ⁶⁰εἶπε δὲ ὁ Πέτρος· Ἄνθρωπε, οὐκ οἶδα ὃ λέγεις. καὶ παραχρῆμα, ἔτι λαλοῦντος αὐτοῦ, ἐφώνησε ἀλέκτωρ. ⁶⁰Ἀλλ᾿ὸ Πέτρος εἶπε· <ἄνθρωπε δὲν ξέρω τί λέγεις>. Καὶ ἀμέσως, ἐνῶ αὐτὸς ἀκόμη ὠμιλοῦσε, ἐλάλησεν ὁ πετεινός. ⁶¹καὶ στραφεὶς ὁ Κύριος ἐνέβλεψε τῷ Πέτρῳ, καὶ ὑπεμνήσθη ὁ Πέτρος τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου, ὡς εἶπεν αὐτῷ ὅτι πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι ἀπαρνήσῃ με τρίς· ⁶¹Καὶ τὴν στιγμὴν ἀκριβῶς ἐκείνην ἔστρεψεν ὁ Κύριος τὸ βλέμμα του καὶ ἐκύτταξε βαθύτατα τὸν Πέτρον. Καὶ ἐθυμήθηκε ὁ Πέτρος τὸν λόγον, ποὺ τοῦ εἶπε ὁ Κύριος, ὅτι πρὶν λαλήσῃ ὁ πετεινός, θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές. ⁶²καὶ ἐξελθὼν ἔξω ὁ Πέτρος ἔκλαυσε πικρῶς. ⁶²Καὶ ἐξελθὼν τότε ὁ Πέτρος ἔξω ἀπὸ τὴν αὐλὴν τοῦ σπιτιοὺ τοῦ ἀρχιερέως ἔκλαψε πικρά. Οι εμπαιγμοί κατά του Ιησού⁶³Καὶ οἱ ἄνδρες οἱ συνέχοντες τὸν Ἰησοῦν ἐνέπαιζον αὐτῷ δέροντες, ⁶³Καὶ οἱ ἄνδρες, ποὺ ἐφρουρούσαν τὸν Ἰησοῦν τὸν ἐνέπαιζαν καὶ τὸν ἔδερναν. ⁶⁴καὶ περικαλύψαντες αὐτὸν ἔτυπτον αὐτοῦ τὸ πρόσωπον καὶ ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες· Προφήτευσον τίς ἐστιν ὁ παίσας σε; ⁶⁴Καὶ ἀφοῦ τοῦ ἐσκέπασαν ὁλόγυρα τὴν κεφαλήν, διὰ νὰ μὴ βλέπῃ, τὸν ἐκτυποῦσαν εἰς τὸ πρόσωπον καὶ τὸν ἐρωτοῦσαν, λέγοντες· <εἶπες ὅτι εἷσαι προφήτης· λοιπὸν προφήτευσε, ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ σὲ ἐκτύπησε;> ⁶⁵καὶ ἕτερα πολλὰ βλασφημοῦντες ἔλεγον εἰς αὐτόν. ⁶⁵Καὶ ἄλλας πολλὰς ὕβρεις καὶ χυδαιολογίας τοῦ ἔλεγαν, βλασφημοῦντες αὐτόν. Ο Ιησούς στο μέγα συνέδριο⁶⁶Καὶ ὡς ἐγένετο ἡμέρα, συνήχθη τὸ πρεσβυτέριον τοῦ λαοῦ, ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς, καὶ ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς τὸ συνέδριον ἑαυτῶν, λέγοντες· Εἰ σὺ εἶ ὁ Χριστός, εἰπέ ἡμῖν. ⁶⁶Καὶ ἀμέσως μόλις ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος καὶ ἔγινε ἡμέρα, ἐμαζευθηκαν οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ, οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ ἀνέβασαν αὐτὸν ἐμπρὸς εἰς τὸ συνέδριόν των, λέγοντες· <ἐὰν εἷσαι σὺ ὁ Χριστός, πὲς μας>. ⁶⁷εἶπε δὲ αὐτοῖς· Ἐὰν ὑμῖν εἴπω, οὐ μὴ πιστεύσητε, ⁶⁷Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· <ἐὰν σᾶς πῶ τί εἷμαι, δὲν θὰ πιστεύσετε. ⁶⁸ἐὰν δὲ καὶ ἐρωτήσω, οὐ μὴ ἀποκριθῆτέ μοι ἢ ἀπολύσητε· ⁶⁸Ἐὰν δὲ καὶ σᾶς ἐρωτήσω, δὲν θά μοῦ ἀπαντήσετε οὔτε καὶ θὰ μὲ ἀφήσετε ἐλεύθερον. ⁶⁹ἀπὸ τοῦ νῦν ἔσται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καθήμενος ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ. ⁶⁹Ἀλλὰ ἀπὸ τώρα ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ κάθεται αἰωνίως εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ>. ⁷⁰εἶπον δὲ πάντες· Σὺ οὖν εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ; ὁ δὲ πρὸς αὐτοὺς ἔφη· Ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐγώ εἰμι. ⁷⁰Εἶπον δὲ ὅλοι· <σύ, λοιπόν, εἷσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ;>. Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπήντησε εἰς αὐτούς· <τὸ λέγετε καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι, ὅτι ἐγὼ εἷμαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ>. ⁷¹οἱ δὲ εἶπον· Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτυρίας; αὐτοὶ γὰρ ἠκούσαμεν ἀπὸ τοῦ στόματος αὐτοῦ. ⁷¹Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· <τί μᾶς χρειάζεται πλέον μαρτυρία; Διότι ὅλοι ἠκούσαμε ἀπὸ τὸ στόμα του, νὰ λέγῃ ὅτι εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ εἶναι βλασφημία, ποὺ τιμωρεῖται μὲ θάνατον>. (Καὶ ἔτσι ἡ ἀλήθεια ποὺ τοὺς εἶπε ὁ Κύριος, ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας, καὶ τὴν ὁποίαν μὲ τὴν ἁγίαν διδασκαλίαν του, μὲ τὰ πρωτοφανῆ ἀναρίθμητα θαύματά του καὶ μὲ τὴν Ἁγιωτάτην ζωὴν του εἶχε ἀποδείξει, ἐχρησιμοποιήθη ἀπὸ τοὺς παρανόμους ἐκείνους δικαστὰς ὡς αἰτία τῆς καταδίκης του).